BALAK KONG SABIHIN SA'YO
Saan mo gustong mag-usap?
Pinakamaganda siguro sa sala.
Magtiwala ka sa'kin.
Oo naman.
Sana lang 'di natin pinag-uusapan 'to.
Sana 'di ako nagpaapekto sa kanya o kay Mary Vaughn.
-Sa kahit ano. Sa lahat. -Cal, tama na.
Hindi, 'yan kasi ang problema, 'di ba?
-'Di ko alam kung kailan titigil. -Cal.
-Okay lang si Stu? -Mas nasaktan ang yabang niya kaysa labi.
-Dapat 'di ko sinuntok. -Gusto nating lahat.
Nag-alala akong may dala siyang armas.
Tumawag lang ako ng tulong kasi baka masaktan ka.
-Pinoprotektahan ko si Maddie. -Alam namin.
'Di katuwiran 'yon. Walang katuwiran doon.
Walang maninisi sa'yo doon.
'Di rin ako humihingi ng tawad.
Nagkamali ako.
Lalayo na ako sa restaurant, sa lahat.
Kahit ano para maitama ang lahat.
Itama mo rin ang lahat para sa sarili mo.
At 'di mo kailangang lumayo.
Kakausapin ko ang piskal bukas ng umaga, at saka tayo mag-usap.
Gusto ka naming tulungan, Cal.
Kailangan ko nang umuwi.
Gabi na.
-Uy, ihahatid na kita. -Sige.
Sandali lang, ha?
Maddie, sumabay ka na lang sa'kin?
-Uy. -Uy.
Pambihira ang gabing 'to.
Oo nga.
Mag-usap tayo bukas.
Gusto kong tumulong sa English, lalo kung magbabasa ng Austen,
pero 'di ako magaling sa chemistry.
'Di ko hilig ang science.
Nae-excite ako. 'Di lahat ng junior nakakapasok sa klaseng 'to.
Proud ako sa'yo.
-Ay! Maligayang pagbabalik. -Uy.
Gising pa pala kayong dalawa.
Sinabihan ko na siyang matulog. 'Di masyado, pero sinubukan ko.
Gusto kong masigurong okay si Coach Cal. Okay ba siya?
Magiging okay rin.
At si Maddie?
Ayos lang siya.
Bukas ng umaga na tayo mag-usap? Ang haba ng araw na 'to.
-Sige po. -Okay.
Night, Ma. Night, Pa.
-Good night. Mahal kita. -Matulog ka nang mahimbing.
Nasaan na si Cal?
Nailabas siya ni Helen, at inihatid siya ni Erik pauwi.
Sana nandoon ako.
Kailan mo sasabihing bumalik na si Kathy?
-'Di ko alam. -Talaga?
Bumalik siya nang 'di ka tinatawagan, tine-text, kahit ano?
'Di ko na siya nakausap mula noong…
Bakit siya nandito at ginagawa 'to?
Ano 'yan? Halika rito. Akin na 'yan.
Halika rito! Akin na ang telepono. Hoy, ano'ng ginagawa mo? Halika rito.
Hindi ko alam.
Alam mo na ang gagawin kapag lumapit siya, 'di ba?
Ang daming nag-text kagabi sa pagkakatanggal kay Coach Cal,
pero walang tungkol sa away.
-Siguradong kakalat 'yan. -'Di ko maisip na nakikipag-away si Coach.
-Pinoprotektahan niya ako. -Saan?
Magulo 'yon.
Aayusin namin mamaya. 'Wag kayong mag-alala.
Paanong hindi?
Ano'ng gagawin namin?
Ang magagawa n'yo, 'wag n'yong hayaan ang mga kaibigan n'yo,
kahit maganda ang intensyon nila, na mag-usap ng negatibo.
Tapusin n'yo ang mga gawaing-bahay at bantayan si Katie.
-Gusto ko siyang makita. -Hindi.
Huwag ngayon.
Please.
Reyna, babantayan namin ang prinsesa, lalabanan ang mga dragon,
ipagtatanggol ang kaharian.
At ligpitin ang dishwasher.
Ligpitin ang tagahugas ng pinggan.
Sige na.
Pambihira. Natanggal si Coach Cal.
Paano na si Gabe at ang iba kung wala siya?
'Di ba papalit si Coach Harlan? Gusto mo siya.
Oo, magaling siya. 'Di lang naglaro ng pro.
Parang malaking bagay rin 'yong away, ang sama noon.
Masaya si Mama,
at akala ko mahahalagang bagay na ang nagagawa niya, gaya ng pakikinig
at pagkagusto sa theater.
'Di naman maghihiwalay sina Mama at Coach.
Oo, pero baka.
'Di si Papa si Coach.
Paano kaya mabuhay kasama ng mga kalmado?
Ikaw? Ayaw mo ng drama?
Gusto ko lang ng kaunting sorpresa.
Ayaw ko ng sorpresa,
pero sabi ni Dr. Ashley, kilalanin ko raw na 'di perpekto ang resulta.
Kailangan kong makausap si Coach.
'Di pwede sabi ni Mama. 'Di niya kailangan ang tigas ng ulo mo.
Oo nga.
-Siguro. -Nabanggit na rin ang pagtanggi ng nanay…
-Talaga? -…inaya kong lumabas si Nellie.
At pumayag siya.
At masaya ang lahat nang 15 minuto, pagkatapos, boom.
Boom?
Ayaw ng mama niyang magkita kami dahil sa pagpapatalsik.
At gaya ng dati, mama natin laban sa mama niya.
Sorry, tol.
Karapatdapat kang sumaya gaya ni Mama.
Salamat.
Oo naman.
May maipapayo ka ba?
Wala, sir. Natatakot talaga ako kay Mrs. Lewis.
Oo.
Naalala mo ang parada ng Fourth of July noong tumalon siya sa Scout float
habang umaandar para suklayan si Jackson?
Bumagsak siya sa paa ko,
at akala ko tutusok ang takong niya
at ipapako niya ako nang permanente sa float.
Dahil sa palabas niya sa korte kaya ako may community service.
Naghihintay ako ng spotlight.
Siguradong makakahanap siya ng ibang tatakutin
at makakalimutan ka na.
At makakapagtuloy na kayo ni Nellie.
Wow.
'Di ba?
Napakaraming zero.
'Di ko pa nga pinapansin ang mga zero.
Paano mo naman nakalimutang sabihin sa akin kagabi ang mga zero na 'to?
Ano ka ba?
Marami akong iniisip
tungkol kay Cal, kay Kathy,
at tungkol sa parang 'di ito totoo.
'Di mo muna pinag-isipan kung sasabihin mo sa akin?
Ronnie Sullivan, nagbibiro ka ba?
Sa tingin mo, itatago ko 'yan sa'yo?
Ang tseke na magbabago sa buhay natin at higit pa?
Okay.
Mas maayos ko sanang sinabi 'yon.
Pero iba lang ang naisip ko.
Ronnie.
Nag-aayos pa rin tayo.
At…
sorry na.
Dapat mas hinarap ko 'yon nang maayos,
sa kabila ng lahat ng nangyari kagabi.
Ryan.
-Magandang sorpresa 'to. -Maddie.
Una, salamat ulit sa magandang araw
na ginawa n'yo para parangalan si Tita Frances.
Karangalan namin 'yon.
Sa ngalan niya, ibinibigay ko sa'yo ang kahong ito.
Dapat ba akong mag-alala sa laman nito?
Isinulat niya sa'kin na memorabilia 'yan noong bahay pa niya ang spa.
Baka raw magustuhan mong i-display ang iba riyan.
Ay, nakakatuwa! Ano'ng klaseng memorabilia?
'Di ko talaga tiningnan.
Napakaraming kahong may maraming bilin.
Sobrang kumplikado ng iba at aayusin ko silang lahat.
Magtatagal ka pa.
Pinag-iisipan ko.
Tiyak maraming magiging masaya.
Gusto ko talagang makapagpasaya ng tao.
Oo.
Sina Neville, Grace, Collins, ang Mama ko.
Gugustuhin ka nilang kapitan habang pinakakawalan siya.
Maraming salamat sa pagdadala nito.
Babalitaan kita kung may kayamanan sa loob.
Magandang araw.
Uy, Isaac.
Magandang umaga, Maddie.
Maraming akong ipinagdasal kagabi, kasama ka na.
Salamat.
Tungkol kay Bill.
Gusto kong malaman mong wala akong pagsasabihan,
pati ang mga anak ko, maliban kung gusto mo.
Salamat.
Sobrang kumplikado. Inaalam ko pa ang gusto ko.
'Yon naman ang pinakamahalaga.
At kung kailangan mo ng tulong o suporta o kahit na ano,
nandito ako bilang kaibigan mo.
Kahit na sigurado akong marami ka noon.
-Laging may lugar para sa isa pa. -Magandang umaga.
Isaac, sabihin mong dala mo ang yogurt parfaits.
Vanilla at sour cherry, sabi mo.
Magaling. At, Maddie, may sasabihin ako 'pag tapos na kayo.
Sige na. Kailangan ko nang bumalik.
-Magandang araw. -Ikaw rin.
-Ikaw rin, Trotter. -Oo, kung mapilit ka.
-Mabait siyang bata. -Oo nga.
Please, 'wag mong sabihing imbitasyon ulit sa town council meeting.
Mas maganda pa.
Trotter, 'di na kailangan.
Hindi nga, pero sana ako ang nagbigay.
Pero 'di ko naisip na kailangan ng bulaklak sa panahong 'to.
Oo, 15 beses na akong nag-text sa kanya.
Ang nakuha ko lang ay, "Saka na, please."
'Di ako nakikihati sa bulaklak mo.
Gusto lang kitang patawanin.
Wala namang masama sa pag-iyak,
pero baka pwedeng doon natin gawin.
Diyos ko.
'Di ko kailangan ng detalye.
Sapat na ang nalaman ko para maintindihang nakakalungkot ang nangyari kagabi
para kay Cal at para sa'yo.
Mahal ko kayong dalawa.
Gusto kong tumulong.
Dahil 'di n'yo pinadadali ito,
imumungkahi ko lang na simulan mo sa paglalabas ng lahat ng tensyon.
Nararamdaman kong sumisingaw sa bicep ko noong inakbayan kita.
Kaya umiyak ka nang todo o isasali kita sa yoga class.
Ikaw ang bahala.
Bakit alam mo lagi ang dapat sabihin?
Biyaya 'yon.
'Di ako nalulungkot, pero kinakabahan ako.
Parang may itinatago si Cal sa'kin at nilalamon siya nito.
Ganoon talaga ang malalakas.
Nakakalimutan nilang hindi kahinaan ang pagbabahagi.
Oo. Tama.
Alam mo kung ano'ng magpapasaya sa'kin? Bumalik sa trabaho.
Hindi, boss.
Bilang kanang-kamay mo, 'di ko papayagan 'yan. Hindi.
Itong "magpakaabala para 'di mag-isip?"
Patibong 'yan. 'Di ka magtatrabaho. Magpapahinga ka ngayon.
Hindi ko magagawa 'yan.
Patuloy na iikot ang mundo.
Sisikat pa rin ang buwan sa tamang oras.
Ang magiging problema lang ay mami-miss ko ang ngiti mo.
Please.
At 'wag mong subukang umuwi para alagaan ang pamilya mo. Huwag.
Pumunta ka sa maganda at 'di inaasahang lugar at gumawa ng para lang sa'yo.
Okay.
Panginoon ko, 'di mo alam kung paano.
Ay!
Magandang umaga.
Pastor June, magandang umaga. Kailan ka pa nagkaroon ng aso?
-Ito si Samson. -Ay!
Bago siya. Iniligtas siya.
-Nakakatuwa. Halika, buddy. -Sige na.
Naku. 'Di ko maisip na pinabayaan lang siya.
Para sa'kin, regalo siya.
Sa totoo lang, naghahanap ako ng aso na ilalakad ko tuwing umaga.
-Para sa ehersisyo? -Mas para sa katahimikan.
'Wag mong mamasamain, mahal ko ang mga nasa Prince of Peace,
pero maraming nasa kongregasyon
na umaasang lagi akong nasa simbahan 24/7.
Napakahirap siguro.
Para maayos na makapaglingkod, kailangan ko ng katahimikan.
Para sa pagninilay.
Sa ngayon, paborito ko ang mga kasulatang
tungkol sa mga panahong umalis para mapag-isa si Hesus.
Kaya sa halip na mangisda, humanap ka ng aso.
Baka igalang ng mga tao ang pamamahinga ko
kung para 'yon sa aso.
Dapat yata shepherd o sheepdog ang kinuha ko para mas may diin,
pero tinawag ako ng isang 'to at masaya kami sa mga lakad namin.
Baka kailangan ko ng aso.
Gusto mong hiramin ito?
Hindi. Ayaw kong makaabala.
Para malinaw, 'di ito imbitasyon ng pastor.
Mungkahi ito mula sa isang kaibigan.
Magkaroon tayo ng kaunting tahimik na oras.
Maganda 'yan.
-Hala! -Hala!
'Di ako dapat nawalan ng kontrol,
pero parang lagi akong nawawalan ng kontrol nitong mga nakaraan.
Alam kong nag-aalala si Maddie sa'yo. Ilang beses ko siyang nakausap kanina.
Pero naiintindihan ko ring mahalaga na harapin mo ang nararamdaman mo
at 'di gumawa ng mga desisyon batay sa takot o galit.
O adrenaline.
Gusto kong maging perpekto ang lahat.
Matinding pasanin 'yan para sa sarili mo. Imposible 'yan.
Ayokong makasakit ng kahit na sino.
Kaya lang,
nagagawa ko pa rin.
Kaya nga mapait ang buhay.
Pero ang pinakamahalaga sa ngayon,
hindi na itutuloy ng piskal ang kaso.
Ayaw tumestigo ni Stu
at nagpakita ng matinding pagsisisi sa panunukso sa'yo.
-Pwede ko siyang makausap? -Ang piskal?
-Si Stu. -Masamang ideya 'yan.
Hanga ako sa pagkahabag mo, pero mahihikayat lang siya.
-Gusto ko lang gawin ang tama. -Gawin mo sa ibang paraan.
Oo, nakuha ko ang sagot.
'Di lang 'yon ang gusto ko.
Hindi, ayos lang 'yon.
Mahal din kita, Pa, pero dito lang ako.
Okay, mag-uusap ulit tayo.
May problema ba?
Ayaw kong makialam. Gusto ko lang tiyaking ayos ka.
Minsan nami-miss ko ang papa ko.
Naiintindihan ko. Siguradong mabait ang papa mo.
Oo.
Sige, titingnan ko kung matutulog si Peanut. Para makaligo ako.
Pwede mo ba siyang bantayan?
Mas maganda 'to.
Napakabait mo, Isaac.
-Gusto mong mag-hi? Hi. -Hi, bunso. Kukunin muna kita?
Pwede kitang kunin?
Hi, mahal ko.
Hi.
Alam mo?
Ikaw at ako, pareho ang tatay natin.
Gusto ko lang sabihin sa'yo 'yon kasi sobrang galing mo…
pero lahat 'yon galing sa mama mo.
Ay, Ronnie.
'Di ko maipaliwanag ang saya kong makita ka.
Sobrang tagal na rin.
'Di ako siguradong magpapakita ka.
Buti na lang may number ka pa rin sa telepono ko.
Jillian, rye on the rocks nga para sa poging 'to, please.
Kung iba na ang inumin ko mula nang magkita tayo?
Ay!
Ay, Ronnie.
Kathy.
Bakit naman bumalik ka pa?
Makikiramay kay Miss Frances, siyempre.
Sa mabait na si Miss Frances.
Hindi ka magtatagal.
'Di ko pa alam.
Ano'ng gusto mo, Kathy?
'Di ba pwedeng ma-miss ang kuya ko?
Tumigil ka na sa kalokohan mo.
Bakit ka nandito? Ano'ng ginawa mo sa gulong?
Naku naman.
Babayaran ko siya, na alam kong 'di niya gagawin sa'kin.
Alam kong 'di makikipagkita sa'kin si Dana Sue,
at gusto kong ipaalala sa kanya ang nararamdaman ko
at paano niya inagaw sa'kin ang Sullivan's.
'Di na natin babalikan ang basurang 'yan.
Bumalik ka na agad sa Georgia.
Siguro pagkaubos mo ng inumin mo.
Nakita ko si Annie.
Pagkatapos ng libing.
Napakagandang bata.
Uulitin ko.
Makinig ka sa'kin ngayon.
Layuan mo ang anak ko.
Hindi ka niya kilala.
'Di ka niya kailangang makilala.
-Nag-propose si Erik? -Kay Ryan 'to?
Ding!
Ay naku.
Okay. Sandali lang naman.
'Di mo suot. Walang sinabi si Erik kanina sa trabaho.
Nakita ko si Ryan. 'Di siya natinag.
Ano'ng sabi mo?
Sabi ko kay Ryan, pag-iisipan ko,
at sabi ko kay Erik,
wala pa.
Patas ba 'yon?
-Kanino? -Pareho.
'Di ba may kahulugan na pag-iisipan mo pa?
'Di ito sitwasyong basta-bastang sinusunggaban.
Mabuting paglaanan ng oras.
Hindi kung puso mo na ang nagsasalita.
Tingnan mo ang mukha niya. May sinasabi ang puso mo.
Sinasabing huminga ka muna. Ibalik mo sa'kin ang singsing.
Ayaw naming mas lumala pa, Helen.
Paano pa?
Sobrang halaga sa'kin ni Erik.
Higit pa sa inaasahan ko
at higit pa sa kahandaan ko.
Pero si Ryan…
-Buong buhay ko nang nasa puso si Ryan. -Naiintindihan ko.
Mahirap ang may dalawang lalaki sa buhay.
Kailangan mo pa ring magdesisyon.
Baka hindi ngayon 'yon.
Hindi ba?
Parang masaya ka naman kay Erik.
At, sa totoo lang naman,
naging masaya ka ba talaga kay Ryan nang mas matagal sa ilang linggo?
Masaya kami sa San Francisco. Kadalasan.
Matagal na 'yong San Francisco.
Kaya nga kailangan kong pag-isipan.
'Wag na 'wag mong mababanggit 'to
kapag nasa malapit si Erik Whitley hangga't 'di ko sinasabi.
Opo, ma'am!
Dana Sue, bakit 'di mo ibuhos?
-Mukhang 'di mo itinotodo. -Hindi.
Wala akong sasabihin ngayong gabi.
Ay! Okay, kung ganoon.
Sinabi ko na kay Ronnie ang misteryosong tseke.
Ay. Natuwa ba siya?
Hindi. Naging weird siya dahil doon.
Ay.
Itinatago ko raw sa kanya.
-Kailan mo sinabi? -Kaninang umaga.
Nauunawaan ko ang reaksyon niya.
Masyadong magulo kagabi.
-Sorry. -'Di 'yon ang punto ko.
Ang punto ko, masyado siyang nag-aalala kung pinagkakatiwalaan mo siya
at kung gaano kalakas ang boses niya sa relasyon n'yo.
'Di mo siya masisisi sa pagkabahala.
Pinag-usapan n'yo ba ang gagawin?
Nagkasundo kaming prayoridad ang pondo sa kolehiyo ni Annie,
pero wala pa kaming ibang napag-uusapan.
Parang 'di pa rin totoo, alam n'yo 'yon?
May naiisip ka pa kung bakit iniwan ni Miss Frances sa'yo?
Wala, pero iniisip ko nang mabuti.
Ano'ng naiisip mo tungkol kay Kathy?
Nagparamdam ba siya sa'yo sa mas maayos na paraan?
Dapat sabihin pa rin kay Chief Bolden, 'di ba?
Inalam ni Ronnie kung ano'ng gusto niya.
Ako na lang sana ang mag-aayos sa gulong
at ipagdarasal kong tangayin siya ng buhawi palabas ng bayan na 'to.
Ganoon ang nangyayari sa mga bruha.
Ay, hindi. Binabagsakan sila ng mga bahay.
-Ayos din sa'kin 'yon. -Uy, kumalma ka lang.
Ayoko na ulit munang magpiyansa kahit kanino.
Sorry. Sorry na, Maddie.
Wala nang mas nahihiya kaysa sa'kin. Sabi ko nga kay June…
Nakipagkita ka kay June?
'Di naman opisyal. Namasyal kami kasama si Samson.
-Samson? -Bagong aso niya.
At ano'ng sabi mo kay June?
Sinabi kong nadidismaya ako.
Pero sasabihin ko sa inyo. Natatakot at nagagalit din ako.
Paano ako nanggaling sa hindi matinong relasyon papunta sa isa pa?
Maddie, para kang nagkumpara ng mansanas sa bomba.
Iniisip kong baka may koneksyon.
Kailangan kong malaman. Para sa akin at sa mga anak ko.
Nandito kami para sa'yo at sa mga anak mo.
Salamat.
Bakit ka bibigyan ni Miss Frances ng maraming pera?
Inaalam pa namin 'yon.
Ito ang mahalagang bagay, anak.
Pwede ka nang pumasok sa kahit saang kolehiyo mo gusto.
Ganoon kalaking pera?
Inilaan ni Miss Frances ang buhay sa edukasyon.
Sana lang nagsasayaw siya kasama ni John Prine at mga anghel
dahil maganda ang mapapasukan mo.
-Pwede kang pumasok sa West Coast. -'Wag naman tayong magpadala.
O sa magandang art school.
'Yong mas praktikal naman?
Alam mo na, bilang paggalang kay Miss Frances.
Matindi 'to, pero mukhang maraming dapat pag-isipan.
Salamat kasi sinabi n'yo sa'kin.
Salamat sa lahat ng magagandang sinabi mo sa ampunan.
Ay, naku. Kaya kong ubusin ang kalahating araw ng babaeng 'yon
sa pagkukuwento kung gaano kayo kagaling ni Ashley.
Kailan makukuha ang pag-apruba?
Hindi ko alam.
Susi ang pasensya sa paglalakbay na 'to.
Oo.
Uy. Ako nang bahala sa kanya.
Hindi na.
-Bill. -Maddie.
At Trotter, 'di ba?
Oo.
Nice to meet you, Bill.
Sorry sa abala sa trabaho n'yo,
pero mas mabuting 'di ako sa bahay pumunta.
Ano'ng pag-uusapan natin?
Si Cal.
Inaamin kong may pagdududa ako sa umpisa,
pero naging mabuting coach naman siya,
at nakakapanghinayang na ganoon kasama ang trato sa kanya ng school board.
Salamat.
At dahil mas maayos ang relasyon ko kay Mary Vaughn kaysa sa'yo,
naisip ko kung makakatulong na kausapin ko siya
tungkol sa pagtatanggal kay Cal.
Wala nang personal na halaga sa'kin 'yon
lalo na't ayaw nang maglaro ng baseball ni Tyler.
Teka. Ano si Ty?
Uy, kumusta?
Uy, Noreen.
Alam kong busy ka, pero Isaac, kailangan kitang makausap.
Sige, pero sandali lang.
Umikot ka, Noreen, para magkarinigan kayo.
-Sigurado ka? -Oo naman.
Halika rito.
Nandito na ang order!
-Okay lang kayo? -Maling susi ang nadala mo.
Nagwawala at sumisigaw si Peanut buong umaga,
kaya mag-iikot sana kami para makatulog siya, pero hindi ko…
Baka hulog ng langit 'yon. Mukhang pagod ka at 'di makakapagmaneho.
Siguro, pero kailangan ko siyang patulugin para sa'kin at kay Isaac.
Ayos lang ako, bukod sa maling susi ang nakuha ko.
Sinasabi ng utak nurse ko na pinagdaraanan
ng mga sanggol 'to,
pero wala nang maisip ang parteng Nanay ng utak ko.
-May rocking chair ka ba? -Gamit na gamit na.
-'Di gumana ang swaddle? -Hindi.
Ganito ang gagawin natin.
Noreen, ibalik mo si Bex sa stroller.
Ilalakad siya ni Bailey nang 20 minuto at babalik sila
si Erik naman ang lalakad nang 20 minuto.
Tapos ako naman.
Tapos si Isaac ang mag-uuwi sa kanya,
kung saan makakakuha ka kahit isang oras na pahinga.
'Di magandang kombinasyon ang puyat na nanay at maingay na bata.
'Di ko mahihingi sa inyo 'yan.
'Di mo hiningi. Nagprisinta kami.
At tutulong kami tuwing kailangan mo ng pahinga
hangga't malampasan ni Bex 'to.
-Gusto ko kayong yakapin. -Kapag malakas ka na.
Salamat. Ayan na, Peanut. Sige na.
Itinabi ni Tita Frances 'to para sa'yo.
Mga picture natin noong teenager pa tayo.
Mga alaala ng salu-salo at iba pang ganap sa bahay niya.
-Mga ganoong bagay. -Salamat sa pagdadala rito.
Lilinawin ko lang.
'Di ko dinala 'to para pilitin kang sagutin ako.
Ilang taon kitang hinintay. Makakapaghintay pa ako.
May malalaki tayong plano sa mga nakaraang taon.
Pero kailangan nating pag-usapan kung ano nang lagay ng mga planong 'yon
sa maraming taong lumipas
habang magkalayo tayo sa karamihan ng mga taong 'yon.
Naiintindihan ko.
Anak naman talaga ang pangunahing pagkakaiba sa mga plano natin.
Gusto mo na sila ngayon?
Oo.
Sorry talaga na natagalan akong makita ang karunungang 'yon.
Ang kagandahan noon.
'Di ko sinasabi 'to para saktan ka
o parusahan ka,
pero kailangan kong sabihin.
Nagkaroon tayo ng anak.
Mabilis lang.
Batang nabuo natin noong huling nandito ka.
Batang nalaglag bago pa ako nagkaroon ng pagkakataong sabihin sa'yo.
Noong mawala siya,
dahil wala ka
ulit,
at sinabi kong tapos na tayo,
parang wala nang dahilan para ilagay pa ang sakit na 'to sa'yo.
'Di mo dapat pagdaanan 'yong mag-isa.
-Sapat na dahilan na 'yon. -'Di ko pinagdaanang mag-isa.
Pinalibutan ako
ng pagdamay…
at suporta…
at pagmamahal.
Darating naman ako. Nandito sana ako.
'Di ako sigurado.
Sabi mo gusto mo na ng anak.
Kailangan mong maintindihan.
Nalaman kong
ang pagkakataon kong mabuntis
at mapanatili ang pagbubuntis sa kahit ano'ng paraan…
ay napakahina na.
Kaya…
kung mababago noon ang plano mo…
Cal.
Nahanap mo ako.
Kausapin mo ako.
Ibahagi mo nang walang binabago. Ligtas ka sa'kin.
At kumpidensyal lahat ng ito.
Saan mo natutunan 'yan?
Sumasali ako sa grupo ng PTSD na pinatatakbo ni Vernon sa VFW.
Oo.
Sumali ako dati sa programa.
'Di talaga ako pumunta. Pinilit ako ng kaibigan kong si Jodie.
Napakahirap.
At 'di ko ginawa.
Maraming 'di magandang desisyon ang nahihikayat ng sakit.
'Di ko nga maaming sakit 'yon.
Akala ko nagiging matalas at magaling lang ako.
At ikinulong ko lahat ng galit at pagkalito, at isinara ko nang mabuti
na akala ko 'di ko na ulit mabubuksan.
Pero kailangan mong buksan.
Para mabuhay, para magmahal.
At mahirap 'yon
kasi pwede ring lumabas ang mga problema.
Pare, lalo lang silang lumaki, pumangit, at lumala mula nang ikulong ko sila.
'Yan ang nangyayari kapag hinayaan mo silang mabuhay sa dilim.
Ang tanging paraan para mapaamo sila
ay ilabas mo sila sa liwanag.
Pangalanan mo sila.
Kilalanin sila.
Talunin mo sila.
Dapat nalampasan ko na 'to, pare.
Bakit?
Kailan ba natin malalampasang kailanganin ang tulong?
Gustuhing mas maintindihan pa ang sarili?
Mga kaibigang maaasahan?
Nasaktan ko ang mga taong pinoprotektahan ko.
Mga taong mahal ko na hindi na ako mahal ngayon.
Kilala mo dapat si Maddie.
Kilala mo dapat kaming lahat.
Baka kailangan mong mas kilalanin ang sarili mo.
'Di ako makapaniwalang nagkita tayo sa sementeryo.
Gagawin kong 'di nakakatakot.
Ito ang pinakamagandang tagpuan
hangga't mapapayag ko ang nanay ko na sobra naman ang pagbabawal niya.
-At matigas ang ulo niya. -Sa kanya mo ba namana?
Kaya medyo matatagalan bago siya matauhan,
at 'di ako tatagal nang 'di ka nakikita
o nahahalikan.
Sigurado kang ligtas 'to?
'Di tayo isusumbong ng mga multo.
Sana lang matapos na 'tong pagpapatalsik na 'to.
Oo nga. Sa maraming dahilan.
Sorry.
Alam kong malungkot 'to sa pamilya n'yo.
Ang mahalaga, maging ayos tayo.
Kailangan lang nating mag-ingat,
siguro magtago pa sa buong summer,
at babalik na tayo sa school
na may maraming dahilan para makita ang isa't isa.
'Di pa ako nasabik nang ganito na bumalik sa school.
Sige na, Ty. Manood na tayo.
Oo na. Gusto mo si John Leguizamo.
Oo, kaya mga John Wick ang panoorin natin hindi Romeo + Juliet.
Ty.
At dito sasabihin ni Mama ang hilig niya sa Moulin Rouge.
Totoo ba ang tsismis na ayaw mo nang maglaro ng baseball?
Dadalhin ko na ang mga pinggan sa bakuran para patuyuin.
Hindi.
Okay lang. Pwede ka rito. 'Di naman ako galit.
Gusto ko lang malaman.
Ang totoo, Mama, 'di ko alam na nagdesisyon na ako
hanggang sa pagdiriwang ni Miss Frances.
At medyo naging abala ka na mula noon.
Walang magandang panahon para pag-usapan natin.
-Pero alam ng tatay mo. -Sinabi ni Papa?
Dumaan siya sa spa para sa ibang bagay,
at nabanggit niya.
Sorry, napunta ka sa posisyong 'yan.
Sa pagdiriwang, paulit-ulit siya
na dapat 'di ko isiping 'di ako makakapaglaro ng D1
at bigla na lang lumabas sa bibig ko, at naisip kong totoo naman 'yon.
-Nagulat din ako, Ma. -Kailan mo nalaman?
Sa pagdiriwang, pero wala ako sa lugar para sabihin.
-Tama ba? -Tama.
Ayaw mo na talaga, Ty?
Sa tingin ko.
Okay.
Malaki 'yan.
Alam ko,
pero kasi,
masarap sa pakiramdam.
'Yan ang mahalaga.
Malaya kayong sumubok ng mga bagong opsyon at gumawa ng bagong pagpili.
Ganyan naman talaga dapat ang ginagawa sa edad n'yo.
Salamat, Ma.
Magtago ng sekreto ang 'di n'yo dapat ginagawa.
'Di ko sinasadya.
Alam ko.
Umaasa ako sa malinaw at tapat na pakikipag-usap sa lahat ng panahon.
Opo, ma'am.
Salamat.
Ayos na tayo?
Oo naman. Ayos naman tayo palagi.
May isa pa pala tayong dapat pag-usapan, Ma.
Nag-aalala ako sa kondisyon ni Ty kapag tumigil siya sa sports.
Okay?
Itutuloy ko pa rin ang therapy ko, Kyle.
Para siguraduhing pinalalakas mo pa rin ang braso mo,
dapat ikaw ang maghugas ng pinggan.
Lahat ng hugasin.
Mag-isa, gabi-gabi.
-Ay! -Oo.
Gabi-gabi.
-Okay. -Hetong sa'yo.
-Ma, 'di ko sinasadya. -Mag-ingat ka.
-Hoy! Pinagtutulungan n'yo ako? -Magaling 'yon
Bill.
Bill Townsend, ikaw ba 'yan?
Ikaw nga.
Masaya akong makita ka.
Ang bait mo naman para bumati,
pero pasensya na
ipaalala mo sa akin kung paano tayo nagkakilala.
Ay, 'wag kang mag-alala. Medyo matagal na rin naman.
Pareho tayo ng high school.
Imposible 'yan.
Masyado kang bata para maging kasabay kita sa Serenity High.
Naku, bolero ka talaga.
Dalawang taon ang tanda mo sa'kin.
At mahiyain pa ako noon.
Pero guwapo ka pa rin kahit ilang taon na ang lumipas.
Naku,
ang bait mo naman.
Kathy.
-Kathy… -Kathy Boseman.
At nandito ka lang sa Serenity?
Naku, hindi.
Umalis ako. Nilibot ang mundo.
Bakit ka bumalik?
Namatay ang kaibigan ko. Si Frances Wingate.
Oo, mahal nating lahat si Miss Frances.
Pwede ba kitang ilibre ng inumin sa ngalan niya?
Baka pwede tayong magkumustahan?
Sakto.
Nandito ang mga abta?
Wala. Isinama sila ni mama sa Wharton's para mag-milkshake.
Ginagawa na nila 'yon pagkabata para makapagpahinga ako,
pero sa huli, sumasama pa rin ako kasi palaging nagiging party.
Tinuruan yata ang ni mama si Ty humigop sa straw
gamit ang coffee milkshake ng Wharton's.
Salamat sa mama mo dahil may panahon tayong mag-usap.
Siya raw ang pinakamalaking tagahanga mo.
At hinahayaan ko siya.
Gusto mo pa rin 'yon?
Oo naman…
pero marami akong tanong.
Tama lang naman.
Inaalam ko pa rin
kung ano'ng nangyayari at ano'ng nararamdaman ko,
pero ang pinakanakakabahala para sa'kin
ay ang pakiramdam na naglihim ka
mula sa umpisa.
At 'yon ang nagpaguho sa ating dalawa.
May itinatago nga ako.
Kung sino talaga ako.
Mula noong makilala kita,
gusto kong maging anumang kailangan mo.
Pero 'di ako 'yon.
Hindi pa.
Kaya nakikipagkarera ako…
sinusubukan kong pangatawanan…
ang katauhang binubuo ko, at…
napagod ako.
Bakit mo ginawa 'yon?
Nakasanayan.
Ugali.
Hindi ko pa natutukoy.
'Di ko sigurado.
Ano nang mangyayari?
Aayusin ko lahat ng 'to.
At kung handa kang maging matiyaga sa akin,
at pangakong gagawin ko ang dapat, at itatama ko ang lahat ng ito.
May mga kailangan din akong gawin.
Wala kang kailangang baguhin dahil lang sa'kin.
Hindi ito tungkol sa'yo.
Ako ito.
Magkita tayo sa study hall? Pwede tayong magtabi.
Ayusin natin ang sarili natin.
Sabihin mo na.
Ilang araw na kitang 'di nakikita, kaya alam kong may problema.
Maraming nangyayari. Masyadong magulo.
Sorry kung 'di ako masyadong sumasagot.
Helen.
Sabihin mo na lang.
Walang bagay na 'di mo masasabi sa'kin.
Inaya ako ni Ryan magpakasal.
At?
At…
Sabi ko, pag-iisipan ko.
Ganoon ba?
'Yan lang ang kailangan ko.
Tagapagsalin ng subtitle: Erika Ivene Verder Columna