SŁODKIE MAGNOLIE
ZAJMIJ MI MIEJSCE
Na stojąco łatwiej cię będzie przytulić.
Jeśli mogę.
Cieszę się, że mogę tu z tobą siedzieć.
Dzięki Izaacowi wiem, co u ciebie.
Co ci powiedział?
Tylko tyle, że dobrze się czujesz.
To miłe.
Co w tym dziwnego? Czegoś nie powinnam wiedzieć?
Słyszałem, że ty i Ronnie odnawiacie przysięgę.
- Gratulacje! - Dziękuję.
Wyprawiamy małe przyjęcie
i bylibyśmy zaszczyceni,
gdyby najlepszy cukiernik w historii Serenity
zrobił dla nas tort.
Oraz… chciałabym, żebyś wrócił do Sullivan’s.
Proszę, zgódź się.
Nie mogę.
Czego konkretnie?
Zrobić dla was tortu.
I wrócić do pracy.
- Ani z tobą rozmawiać. - Zawiodłam cię jako szef i przyjaciel.
Pozwól mi to naprawić.
Zdradziłem cię.
Zdradziłem Isaaca i resztę załogi
oraz własne zasady.
Biorąc wolne?
Uciekając od problemów i pomnażając je
poprzez wyparcie w jeszcze trudniejszym miejscu.
Pracowałem dla Kathy.
To… To nie jest śmieszne.
Nie jest mi do śmiechu. Nie wiedziałem, kim była dla ciebie.
Za to ona wiedziała, kim jesteś dla mnie.
- Dowiedziałem się po odejściu. - Boże. Odszedłeś?
W Święto Pracy.
Czyli zniszczyła moją kuchnię, bo ją odrzuciłeś.
Co zrobiła?
- To nie ma znaczenia. - Ależ ma!
Spójrz, ile szkód wyrządziłem, wyjeżdżając i unosząc się dumą.
- Nie chcę tego pogarszać. - Uciekanie od bliskich tego nie robi?
Nie przyjmując przebaczenia, polepszasz sprawę?
- Nie chcę cię krzywdzić. - Straciłeś wiarę w naszą przyjaźń.
Może straciłem wiarę w siebie.
Mogłabym ci pomóc, gdybyś mi pozwolił.
Rób to, co ci pomoże.
Ja i moje złamane serce musimy iść.
To, że lubią bardziej narwala,
nie znaczy, że mogą gorzej traktować jednorożca.
Masz całkowitą rację.
Kto w królestwie księżnej Katie jest niemiły dla narwala?
Wszystkie gryfy warczą podłe rzeczy o niej przy lunchu.
- Czy w szkole wszystko w porządku? - Tak. Dlaczego?
Zastanawiamy się, czy nie chcesz tego wykorzystać w książce,
by tak opowiedzieć nam o problemach.
Gdybym miała problem, powiedziałbym wam. Nie boję się gryfów.
Przecież miałam wymyślić historie do książki.
No to jesteś bardzo dobra w opowiadaniu historii,
skoro była dla nas tak wiarygodna.
Niezły komitet powitalny.
Czekaliśmy wewnątrz przy kanapkach i lemoniadzie,
ale twoja mama i jej przyjaciele oddelegowali nas tutaj.
Byśmy byli z dala od kanapek i lemoniady.
- Wayne, mój bracie. - Skeeter.
Odkąd go wypisali, walczy na każdym kroku.
Już raz cię zabrałem do tego domu i zrobię to ponownie.
Nie będę siedział w słońcu i wysłuchiwał twoich bajek,
gdy mogę siedzieć w chłodzie.
- Ze szklanką lemoniady. - Właśnie.
Oraz z przerobioną łazienką i innymi udogodnieniami
dzięki uprzejmości mojej firmy oraz Fundacji Magnolia.
Ludzie chcą pomagać. To niegrzeczne, by im w tym przeszkadzać.
Wstawaj.
Carla, zechcesz przejść na drugą stronę?
Bóg wie, że Wayne będzie kroczył za piękną kobietą.
Tak.
Chcę mu tylko ułatwić życie, a on robi wszystko, żeby je utrudnić.
Jak może nie widzieć, że robię to z miłości?
Gdy człowiek ociera się o śmierć, przeżywa szok.
Dziękuję wam za wszystko.
Jesteśmy zawsze do twojej dyspozycji.
Dziękuję. Nie wiem co…
Co jest?
- Tak kazał Skeeter. - Właśnie.
Tak myślałem.
Mam nadzieję, że to pomoże w ocenie państwa Lewis.
Pomoże. Wątpię, by biuro burmistrza miało tak skrupulatne notatki jak twoje.
Zwykle uważam, że…
Przepraszam. Muszę odebrać.
To do później?
Jasne.
Tak?
Wszystko gra? Nie lubisz go?
- Zwaliłam ci go na głowę… - Jest boski.
- Mam dla ciebie propozycję. - Oficjalną czy nie?
Na razie nie.
Peggy.
Jestem pod wrażeniem twojej klarownej wizji i uporu.
To więcej niż dobre dziennikarstwo. To oddanie.
Nie. Peggy.
Musisz kandydować.
A ja poprowadzę twoją kampanię.
Nieważne, jakim jesteś stworzeniem.
- Od małych skrzatów… - Po wysokie elfy.
Nie tego się spodziewałam, kiedy poprosiłeś mnie o radę.
To miłe zaskoczenie czy nie?
Miłe.
Wasze złoto pozwoli ocalić nasz plac zabaw…
Z rąk nieczystych mocy.
Cięcie. Mamy to!
- Mają to. - Nieźle.
Dziękuję.
Montaż tego zajmie kilka dni. Potem porozmawiamy o muzyce.
Cieszę się, że chcecie pomóc.
- Brzmi świetnie. - Nie mogę się doczekać.
Nie wiedziałam, że umiesz grać.
To prawie jak próbny proces czy bycie cheerleaderką.
„Uśmiechnij się. Przesuń się. Powiedz to”.
Czyli trzy rzeczy, w których wymiatasz.
Byłaś niesamowita, Lily.
Dziękuję za pomoc.
O nie! Dalej, brachu!
- Kolego skrzacie! - Lily!
O tak!
- Cholerne korki! - Mówiłam, że mam towarzystwo.
Trzeba było się śpieszyć. Co nie mogło zaczekać?
Bill.
Sporo ostatnio myślałem.
Zrobiłem rachunek sumienia i…
zrozumiałem, że…
Że wcale nie robię dobrze,
chcąc na siłę trzymać przy sobie ludzi, których kocham.
Bardzo doceniam twoją łaskawość, gdy gasiłaś moje pożary
raz za razem.
Doceniam też, jak łaskawe były dzieci,
mimo że żyją już dalej.
Tak jak ty.
I Noreen.
Dokonałem swoich wyborów i muszę wyciągnąć z nich wnioski.
I żyć z nimi.
Ale gdy tylko zaczynam to analizować, ląduję w tym samym miejscu.
W kółko i w kółko.
Przepraszam, Maddie.
Przede mną jeszcze wiele pracy…
ale poprawię się.
Mam nadzieję.
- Nie zemdlałaś? - I nie krzyczałaś?
Nie wiedziałam, co zrobić ani powiedzieć.
Nie mam pojęcia nawet, skąd ta zmiana.
Może powinnyśmy się przerzucić na shoty, bo to mi wygląda na historyczny moment.
Zgadzam się.
Momentem historycznym będzie, jeśli dotrzyma słowa.
- Nigdy nie był w tym dobry. - Wiem.
- Dobra. - Potrzebujesz jej bardziej.
Dobra! Zmieńmy temat.
Piszę książkę!
- Naprawdę? - Tak.
To pochodne historii, które opowiadałam Katie.
- Razem ją napiszemy, a mama zilustruje. - To bardzo urocze.
- Opublikujesz ją? - Oczywiście, że nie.
Oprawię kopię dla Katie na święta.
Po prostu trenuję mięśnie kreatywności, o których zapomniałam.
To ty powinnaś rozmawiać z dziennikarzami.
Peggy i jej boski kumpel.
Czekajcie.
Charles i Peggy
odkrywają niepokojące, ale konkretne dowody na działania Trenta.
Możemy wyrwać sprawiedliwość z lepkich rąk Lewisów.
Urządzimy wówczas przyjęcie.
Tak.
A skoro o przyjęciu mowa.
Okazuje się, że Max ze sklepu z narzędziami jest DJ-em.
- Serio? - Zgodził się ujawnić swój talent.
- Nie! - Tak.
- Dobra! - Zaczekajcie!
Jutro wszystkie jedziemy do Wally’s.
Nie zostawimy zakupu butów i sukni na ostatnią chwilę.
Jak stoimy z tortem?
A tort naprawdę jest taki ważny?
Neville i Grace nie mogą przynieść lodów?
- Rozmawiałaś z Erikiem? - Owszem.
To było straszne.
Co się stało?
Miał się pozbierać na wolnym, a pracował dla Kathy.
Ta kobieta jest jak bluszcz. Owinie się wokół każdego i wyssie życie.
Dlaczego to zrobił?
Nie wiedział, z kim ma do czynienia.
Teraz ze wstydu nie chce wracać.
- To moja wina. - Wcale nie.
To głównie moja wina.
Przeprosiłam.
Zrobiłam, co mogłam, a teraz wszystko zależy od niego.
Porozmawiam z nim.
- Maddie… - Niczego nie naprawiam.
Żeby wiedział, że za nim tęsknimy.
Nie można zmusić nikogo do spotkania w konkretnym miejscu.
Można tylko dać znać, gdzie będziesz, a potem tam zaczekać.
Tak długo, jak się da.
W takim razie sama się zasadzę
na każdym skrzyżowaniu,
by nasłuchiwać waszego wołania, bo nie chcę nigdzie iść bez was.
DOM BULDOGÓW
Zostaje ci przyszły rok.
Na razie.
Ten wielki powrót to była poezja!
Nie płacz na mnie. To początek sezonu, nie zakończenie.
Chcę, żebyś wiedział, że będę ci kibicował we wszystkim.
W futbolu, w baseballu, w życiu!
Ja zrobię to samo niezależnie od czekającej nas przygody.
A skoro o nich mowa, to dokąd idziemy?
Trener oddał mnie pod twoją opiekę, więc ty będziesz winny.
- Jak zawsze. - Brawo, królu!
- Cześć. - Dobra robota!
- Na razie. - Dobra.
- CeCe. - Cześć.
Z Annie w porządku?
Nastawia się psychicznie.
Do czegoś, co musi zrobić sama.
No hej.
Nie widziałam cię, odkąd uciekłeś, gdy miałam stłuczkę,
a ciebie stać tylko na „hej”?
- Przykro mi z powodu incydentu. - Stłuczki.
Gdyby ktoś nas zobaczył, moja mama…
Mam tak bardzo dość.
Tego twojego chowania.
Tego skradania się i wmawiania mi,
że to nic złego, że czuję się samotna w tym związku.
Okłamywałam ludzi, których kocham, by to mogło trwać.
Jakie to głupie?
Myślałam, że ludzie źle cię ocenili, a to ja się myliłam.
Myślałam, że możesz się zmienić.
I nie być egoistą.
Myliłam się.
Zasługuję na więcej.
Nie wiem… co powiedzieć.
A ja wiem.
To koniec.
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Miałeś rację. Zasługuję na więcej.
Powinniśmy iść do Wharton’s, zanim zajmą wszystkie stoliki.
Zajmiemy wam miejsce.
Gabe! Chodź.
Co mogę zrobić?
Bądź przy mnie.
Zawsze.
- Nie wiedziałem… - Jest Dana Sue?
- Pójdę po nią. - Dziękuję, Bailey.
Mamy sobie sporo do wyjaśnienia.
Chcę cię przeprosić.
Ja też przepraszam.
I to jest najważniejsze.
Reszta może poczekać na piwo albo spacer,
bo wydaje się, że jesteś tu w jakimś celu.
- Więcej niż jednym. - Tutaj, szefowo.
Dzień dobry.
Nazywam się Erik Whitley. Ponoć szuka pani tortu weselnego.
Możliwe.
Mam dla pani propozycję.
- Jeśli mogę. - Może wejdziesz…
Słyszałeś go. Wejdź.
Mogę zaproponować
wieżę z babeczek?
Różnorodność smaków symbolizuje siłę,
z jaką ludzie w Serenity dbają o wasz związek.
Trochę słodkiego, trochę pikantnego,
trochę intrygujących połączeń.
A na szczycie wieży
znajdzie się prosty, mrożony, żółty okrągły torcik z polewą karmelową,
który symbolizuje niekończący się krąg waszej miłości.
Dziękuję.
Ale nie jestem zainteresowana.
Dziękuję za czas.
Nie zapytasz, dlaczego nie jestem zainteresowana?
Bo nie lubię wolnych strzelców.
Jeśli masz wrócić do mojej kuchni, to na pełny etat.
Wróć do domu.
- Naprawdę przepraszam. - Ja również.
Darzę cię najwyższym szacunkiem i sympatią.
Obiecuję, że będę lepszą szefową i lepszą przyjaciółką.
Byłaś nieziemska w obu tych rolach. Żałuję, że naraziłem naszą relację.
Chętnie wrócę do domu.
Nigdy się tak nie cieszyłem ze zdegradowania.
Kto powiedział, że cię zdegraduję? Nowe tytuły dla wszystkich.
- Dla wszystkich? - Prawie wszystkich.
Przestańmy pociągać nosem i wracajmy do pracy.
Erik, porozmawiajmy o tej wieży.
Isaac, ty też chodź.
Szefie!
Tylko sprawdzałem.
- Jak tam spa? - Dobrze.
- Jak biurko? - Powoli do celu. Masz chwilę?
Nic się nie stało. Wszystko gra.
Chciałem z tobą czymś podzielić.
Polubiłem fizyczną pracę. Bardziej niż sądziłem.
Swoją najbliższą przyszłość chcę poświęcić eksperymentowaniu.
Jeśli pokocham coś, co wymaga szkoły, pójdę na studia,
ale teraz chcę po prostu zbierać doświadczenie.
Poza murami szkoły.
Chcesz zrobić sobie rok przerwy?
Tak.
Chętnie cię wesprę w tej decyzji.
Zwłaszcza że najwyraźniej masz to przemyślane.
Jasna i szczera komunikacja, racja?
Im bardziej myślałem o studiach, tym gorzej się czułem.
Robiłem wszystko bez zapału, by spełnić oczekiwania innych.
Robienie rzeczy dla innych, które cię nie karmią, to zła droga.
Jesteś taki odważny.
I taki wierny sobie.
Czego chcieć więcej?
Podać pani kolejnego?
Nie lubię topić swoich smutków, ale może dam temu szansę.
Wystawiono mnie do wiatru.
Kto byłby tak niegrzeczny i głupi?
Raz w roku mój przyjaciel Jimmy, który też jest kolekcjonerem moich prac,
przyjeżdża do miasta pogadać o prowizjach, wystawach i tym podobnych.
Nie żeby był punktualny,
ale to duże spóźnienie nawet jak na niego.
- Może warto zadzwonić? - Zaczekam jeszcze trochę.
Będę się cieszyć twoim towarzystwem, chyba że cię potrzebują w kuchni.
Zawołają mnie.
Nie znam pani twórczości za dobrze.
Nic nie szkodzi, mój drogi. Zyskuję przy bliższym poznaniu.
Ale może mogłabym cię kiedyś namalować.
Rzadko maluję portrety,
ale twoje oczy są takie tajemnicze.
Chciałabym to uchwycić.
Przepraszam.
Nie chciałam cię zawstydzać ani skłaniać do ujawnienia tajemnic.
Co sądzi pani o tajemnicach?
Wolę cudze niż swoje.
Dobrze jest je mieć?
Jest różnica pomiędzy sekretem, który jest nieszkodliwy,
jak to, że nie lubię Maddie w żółtym,
a zatajaniem prawdy, co prowadzi do gnicia i destrukcji.
Bo tak to już jest z ukrywaniem.
Jak to rozróżnić?
To niełatwe, ale…
Wybacz. Że też zgubiłem się w tak małym mieście.
Nie spóźniłeś się wiele.
Spóźniłem się o parę dekad.
LEMONIADA
- Otwórz! - Nie! Czekajcie.
Też mam dla was prezenty. Ale jutro, nie dzisiaj.
Chcemy ci to dać teraz w ramach naszego nietypowego wieczoru panieńskiego.
Tutaj, gdzie wszystko się zaczęło.
Ciocia Pamela mawiała…
„Mężczyźni przychodzą i odchodzą, ale twoje przyjaciółki są na zawsze”.
Z naszymi facetami też tak było.
I proszę, Boże, niech wróci ten właściwy.
To właśnie powinnyśmy robić na wieczorze panieńskim.
Zebrać wszystkich twoich facetów.
- Serca, które złamała Dana Sue. - Chwileczkę!
Moje też było złamane parę razy.
- Jak daleko się cofamy? - Piegowaty Timmy w drugiej klasie!
- A Kenny z przedszkola? - Jak mogłam zapomnieć?
Pamiętam każdy pocałunek. Każdy udany.
Ale teraz to tylko parada zombie w drodze na cmentarz.
Koniec z tym.
Będę z moim jedynym na zawsze.
- Z wami również będę na zawsze. - I jeden dzień dłużej.
Tyle chcę powiedzieć,
ale zalewa mnie miłość do was.
My też cię kochamy.
Mamy całą wieczność i dzień dłużej na resztę.
O tak!
Musimy uczcić tę chwilę z szacunkiem i powagą…
- Tak. - …na jakie zasługuje.
- Jak śmiesz? - Wiedziałam!
- Nie rozumiecie! - Zawsze czegoś nie rozumiemy, Czerwona!
Wyglądasz na szczęśliwego.
Odnajdujesz się w byciu singlem.
Gdybyś wtedy wyszła za mnie, oszczędziłabyś mi rozwodu.
Mnie i Judith lepiej jest tak jak teraz.
I cieszę się, że mam okazje robić nowe rzeczy.
Na przykład kupić dom na wodzie i udekorować go po swojemu.
Zdecydowałeś się na motyw przewodni? Masz jakiś plan poza „nic z Judith”?
Zawsze myślałam,
że skrywasz namiętną naturę pod chłodną paletą.
Chcę wypełnić nowy dom oryginalnymi dziełami Pauli Vreeland.
- Schlebiasz mi. - Chcę cię wynająć.
Zamieszkaj ze mną w nowym domu.
Stwórz mural w jadalni, fryz na tarasie.
I może coś specjalnego w sypialni.
Poważnie?
Bardziej poważnie się nie da.
Jak to wyglądałoby czasowo? Mam obowiązki w Serenity.
Szanuję to.
Bylibyśmy jakąś godzinę drogi stąd i z przyjemnością się dopasuję.
Znajdę coś w okolicy, a ty zostaniesz tak długo, jak chcesz.
Jesteś sam?
Ekipa urządza stodołę.
Isaac pobiegł na targ.
Dana Sue wyszła 15 minut temu.
Doskonale.
Może nie spóźni się na czesanie.
Zrobiłyśmy to z Maddie, żeby przykryć tym lichy tort z marketu.
Dzięki Bogu, że wróciłeś, by upiec tort.
Wejdź i pokaż wasze dzieło.
Opowiesz mi o tych kwiatach?
Ten jest zrobiony z menu Sullivan’s.
Faktycznie.
Ten jest zrobiony z projektu Skeetera, którym kierował Ronnie.
To zdjęcie, które Annie zrobiła rodzicom.
Strona z Dumy i uprzedzenia.
- Dlaczego? - Annie mówiła, że to ważne.
Broszura dla członków ze spa.
Oraz…
twój przepis na orzechowe brownie.
Jestem zaszczycony.
Kwiaty reprezentują to, co robią Dana Sue i Ronnie,
a także wszystkich, którzy ich kochali i byli obok nich.
Błogosław ludziom, którzy z nami kroczą…
bez względu na trudności.
I tym, którzy pokazują nam, że wcale nie zbłądziliśmy.
Tylko… zboczyliśmy trochę z drogi.
Kupiłem trzy litry.
Do imprezy, Isaac.
- Pomogę ci. - No dobrze.
Ostrożnie!
Jesteśmy!
Mamy czas na wizytę w Wharton’s? Ruszajmy!
Cal, załóż koszulę! Ludzie nie będą mogli się skupić!
Dobry Boże.
Jeśli któreś z nich zemdleje, kto kogo łapie?
Ronnie, Dana Sue. Gotowi?
- Ronnie, gdzie jesteś? - Tutaj, kochanie.
- Trzymaj mnie za rękę. - Moment. Mam was.
Dziękuję.
Trzy, dwa, jeden!
Każdy chciał przynieść coś wyjątkowego, bo jesteście wyjątkowi dla wszystkich.
Najpierw zrobię wam zdjęcie.
- Rozstawimy się tutaj. - Dobra.
Pozamiatamy.
Tutaj jest dobrze. Dziękuję.
- Możesz mi zagrać C-dur? - Jasne.
Jesteś taki uroczy.
Grace, mogę cię poprosić
z popilnowanie tego pana, gdy ja będę asystować?
Chętnie przypilnujemy skarbu.
Na razie.
- Siadaj! - Dziękuję.
- Opowiedz nam o sobie. - I o swojej rodzinie.
Czym się zajmujesz?
Jakie masz zamiary wobec naszej Pauli?
Zaczynamy przesłuchanie!
Trenerze Harlanie, rzucać kwiatami z góry czy z dołu?
Po prostu je rozrzuć.
To jak rzucanie mrożonym groszkiem kaczkom w stawie.
Delikatnie, kochanie. To najważniejsze.
To najlepszy stolik. Możemy dołączyć?
Oczywiście! Im więcej, tym lepiej!
Cześć.
Paula poleciła ten stół jako najbardziej energiczny.
Będę miała na niego oko.
To zaszczyt siedzieć obok ciebie.
Panno Grace, cokolwiek to jest, działa.
Jesteśmy gotowi na procesję.
Annie ma sporo pracy.
Właśnie widzę. Mogę ją zatrudnić…
Czy można wymyślić bardziej nieoczekiwaną kombinację?
Bill!
Gdybym wiedział o rozmachu tej imprezy,
zasugerowałbym, byśmy przyszli kiedy indziej.
Razem?
Innym razem to świetny pomysł.
Dwie minuty.
- Proszę. - Daj mi chwilę.
Miałaś wyjechać z miasta.
Wyjeżdżam, ale…
chciałam tylko dać wam prezent.
Nie musisz nam nic dawać. Proszę, po prostu odejdź.
Zestaw do herbaty po babci?
Mama mi go dała.
Pierwsza córka swojej pierwszej córce i tak dalej.
Ale zawsze chciałeś go otrzymać,
a wiem, jak to jest chcieć czegoś, czego nie możesz mieć.
Kathy.
Serce mi pęka, że nie mogłyśmy się zaprzyjaźnić.
Przykro mi, że nie znalazłaś spokoju i szczęścia.
Tak jak ja i twój brat.
Będę się modlić każdego dnia, żebyś to znalazła.
Bill przekonał mnie, że muszę przeprosić dla siebie.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Były rzeczy, które ci odebrałam.
Tę mogę oddać.
Dziękuję.
Teraz chcę zostać.
Nie. Lepiej przejechać część drogi przed zmrokiem.
Wyjeżdżacie z miasta? Razem?
Tylko na jakiś czas.
Zadzwonię.
- Powiedz dzieciom, że jestem… - Pod telefonem.
Wiedzą o tym.
Dana Sue.
Ronnie. Wszystkiego najlepszego.
Bill.
Mówiłem, że się poprawię.
Tak.
Przez chwilę myślałem, że będziemy musieli odwołać tę imprezę.
Na boisku nie widziałem takiej akcji.
Wygląda na to, że Bill dał wam najlepszy prezent.
Wszyscy jesteście najlepszym prezentem.
A Billowi wiszę drinka.
Dałaś nam lekcję łaski, Dano Sue.
Byłaś niesamowita, mamo.
Gdy jest się szczęśliwym,
łatwo zapomnieć, ile bólu niosą w sobie niektórzy.
Dlaczego wszyscy tu stoją? Odnówmy jakieś śluby.
Dobra, zaczynamy.
Moje dni są jaśniejsze Niż poranne powietrze
Zimozielona sosna
I jesienna chandra
Ale wszystkie moje dni
Byłyby bardziej sprawiedliwe
Gdybym tylko mogła dzielić je z tobą
Moje noce są cieplejsze Niż rozżarzony węgiel
Kadzidło i gwiazdy i dymiący bambus
Tak
Ale noce byłyby niezrównane
Gdybym tylko mogła dzielić je
Z tobą
Każdego dnia odnawiamy obietnicę wzajemnej miłości.
Ronnie i Dana Sue podzielą się przysięgą, którą napisali w tym duchu.
Dano Sue,
każdego dnia będę cię kochał za twój wdzięk, siłę i poczucie humoru.
Przysięgam nie brać niczego za pewnik i razem uczyć się i rozwijać
w każdym momencie, jaki nam został na tej ziemi.
Ronnie, każdego dnia będę cię kochała
za twoje oddanie, szczerość i poczucie humoru.
Przysięgam, że wykorzystam każdy zakręt na drodze
jako okazję do wdzięczności za to, że możemy jechać nią razem
do końca naszego czasu.
A teraz, przed obliczem Boga i całą rzeszą oddanych im osób,
Dana Sue i Ronnie wracają do siebie i do społeczności, która ich wspiera.
Ta godna para może się pocałować.
Tak!
Zabawmy się!
- Genevieve tu jest? - Nie.
Pracuje z Magnoliami. Za wcześnie na wspólną imprezę.
Chciałbym ją poznać.
Z radością przedstawię sobie dwoje wspaniałych ludzi.
Powiedz, że jest tu więcej babeczek z pralinami.
Masz szczęście. Tutaj są.
Stworzyłyście z Helen najlepszą imprezę w historii Serenity.
Cóż…
- Miło jest złapać oddech. - Tak.
Mamy wiele do nadrobienia.
Nie powiedziałam ci nawet, że Ty nie chce iść na studia.
Fascynujące!
Ale dobrze!
Zbyt wielu młodych bierze się za to, co im się wydaje konieczne.
Wspierasz go, prawda?
Inaczej od razu bym się o tym dowiedziała.
Trochę się martwię, ale nie będę go tym obarczała.
Zmartwienia ewoluują wraz z dziećmi.
Zamiast się zadręczać, zaczniesz liczyć na najlepsze.
I znajdziesz w sobie dumę i zachwyt
nad dzieckiem, które jest tam, gdzie powinno.
Nieważne w jakim wieku.
Dlatego właśnie przyjmę propozycję Jimmy’ego,
żeby malować w jego domu jakiś czas.
Jimmy’ego?
Tego samego Jimmy’ego, który niedawno się rozwiódł?
Właśnie kupił nowy dom na wybrzeżu.
Jak długo cię nie będzie?
Wrócę, gdy tylko przestanie być radośnie.
Cóż, mam nadzieję, że długo nie wrócisz.
Zasługujesz na radość, mamo.
Dziękuję.
I tak samo ty, moja droga.
Jak się masz?
- Cieszę się z powodu moich rodziców. - To wspaniale.
Ale co u ciebie?
Postąpiłam słusznie, zrywając z nim.
Dlaczego więc to tak boli?
Chciałbym wiedzieć.
Powinniśmy stworzyć grupę badawczą i razem to rozgryźć.
Czy nasz tata naprawdę zabrał twoją ciotkę z imprezy?
Jakby grali w jakąś grę imprezową.
- Są razem? - Chyba nikt nie jest pewien.
Zawsze będziemy się martwić decyzjami rodziców?
Niektórzy martwieniem się wyrażają miłość.
Tarta owocowa.
Lizaki.
Śmiało.
Musimy o czymś pogadać.
Też mam coś do omówienia.
Dziękuję wam za pomoc.
Za rodziców.
Lily, co się stało?
To piękny dzień, ale ciągle myślę…
Rodzice chyba się rozstaną.
Mama ciągle wyjeżdża w interesach, ale boję się, że pewnego dnia nie wróci.
A taty to chyba nie obchodzi.
Moi rodzice byli w separacji i spójrz.
Odnowili śluby przed całym miastem.
Moja mama ciągle jest w rozjazdach i jest razem z tatą.
Są strasznie w sobie zachowani.
Cokolwiek się stanie, masz nas.
Za naszą trójkę?
Tak. Zdrowie.
Zdrowie.
Tak jak my w ich wieku.
- Pyszne! - Masz najlepszą!
Ileż my przeszłyśmy. Burze i tęcze.
Nie ma mowy, bym przeżyła bez waszej dwójki.
Cokolwiek się stanie, wylejemy to, przeżyjemy i będziemy się radować.
Dziękuję wam za dzisiaj.
Nie tylko za organizację, ale za przypomnienie mi, że to ważne.
Zawsze będziemy świętować z tobą.
Całe miasto też chciało z tobą świętować.
Tego pragnęła panna Frances.
Jej dziedzictwo trwa.
Społeczność rośnie.
Przyszłość błyszczy.
Rzucamy tym bukietem czy nie?
Tutaj!
- Tutaj! - Annie, opuść ręce.
Dalej!
Nie złapałaś bukietu.
Chyba potrzebuję trenera.
Napisy: Krzysiek Igielski