SŁODKIE MAGNOLIE
GŁUCHY TELEFON
…dlatego ślepy Kupido oczu nie ma.
Spóźnimy się do szkoły.
Pokémon ci uciekł? Serio, co się dzieje?
Złamane serce, perfidia i zdrada. Jak zwykle.
Nellie chciała się ze mną spotkać, żeby mnie rzucić.
Jechała aż z Castlewood, by mnie dobić.
I to nie ona podrzucała mi goździki.
- Do bani. - Tak, to boli.
I tak, będzie lepiej.
Zastanów się, co chcesz zapamiętać, a o czym zapomnieć.
- Pierwsza miłość jest wyjątkowa. - Po prostu chcę mieć fajną dziewczynę.
Czy to zbyt wiele?
I znajdziesz taką.
Może nawet odkryjesz, że była tuż pod twoim nosem.
Chwila.
Jeśli Nellie nie podrzucała mi kwiatów, to kto to był?
Nie wiem.
Czy moje oczy mnie mylą?
Moja matka w końcu odwiedziła nasze spa?
Nie jako twoja matka, ale jako bardzo zainteresowana klientka.
Chciałbym umówić się do Genevieve.
Nagle maseczki nie są frywolne.
Powiedziałam, że można je uznać za frywolne.
- Ale jeśli sytuacja tego wymaga… - Jaka sytuacja?
Serenity jest pełne promiennych kobiet,
a ja chcę być jedną z nich.
Harmonogram Genevieve jest zawsze napięty.
Zobaczmy, czy uda się ciebie gdzieś wcisnąć.
W międzyczasie…
- Wiesz, że Katie napisała do mnie list? - List?
Gdy widuje cię prawie codziennie?
To coś na kształt… podziękowań.
Pięknych i wzruszających.
Napisała…
tyle ujmujących rzeczy o mojej sztuce.
Zainspirowała mnie do działania.
Nie miałam pojęcia.
- Tyle się dzieje w jej głowie. - Wiem.
Prawdziwym darem jest widzieć, jak wnuki cieszą się tym samym,
co ja i Walter wieki temu.
Katie i Kyle piszą, a Ty odnawia biurko twojego ojca.
Szkoda, że nie poznali taty.
Wywarłby na nich ogromny wpływ. Tak samo jak ty.
Znają go. W tobie.
Dziedzictwo twojego ojca i moje jest już zabezpieczone.
- Wezmę ten termin. - Nie znasz tego systemu.
Nie wiesz, czy jest dostępny.
Znam wszystkie właścicielki. To musi coś znaczyć.
Wcale nie.
Powiedz mi, co to za okazja, a ja umówię cię na wizytę.
- Boisz się bardziej Helen czy Dany Sue? - Ciebie.
Bez wątpienia. Leć, Genevieve zaraz cię przyjmie.
Isaac zasugerował, że możesz pomóc mi to uregulować.
Może pisemne porozumienie o odwiedzinach.
Alimenty na twoje dziecko wynikają z nieformalnej umowy z nim,
a on nie widnieje jako ojciec w akcie urodzenia?
Ufałam, że to starczy.
Wyznaczyłaś opiekuna dla Bex? Gdyby, Boże broń, coś ci się stało?
Nawet o tym nie pomyślałam.
Pewnie moi rodzice, Garth…
Nie komplikujmy. Zacznijmy od Billa.
Sformalizowanie z nim tej sprawy będzie kłopotliwe.
Musiałby zrobić test na ojcostwo i zostać wpisany do aktu urodzenia Bex.
Czy to nie da mu większych praw?
To podstawa, na mocy której można zawrzeć umowę sądową.
Ale ten proces trwa długo
i istnieje duża możliwość, że w końcu nikt nie będzie szczęśliwy.
W tym biedny Isaac.
Był tak wstrząśnięty jak ja, gdy Bill pojawił się bez zapowiedzi.
Jeśli mogę?
Prawo nie musi być tu odpowiedzią.
Często wystarczy szczera i bezpośrednia rozmowa.
Mogę ją mediować.
Dlaczego tak trudno ruszyć z życiem, mimo że w końcu wiem, czego chcę?
Porzuciłam swoją przeszłość, ale ona mnie nie.
Znam dobrze to uczucie.
Gdy urodziła się Bex, bałam się, że całe Serenity
czyha na moją porażkę.
- Noreen. - Ale wszyscy byliście tacy kochani.
Ty, Maddie, Dana Sue.
Przede wszystkim Isaac. Jest taki kochany.
I właśnie tak tu sobie radzimy.
Idziemy naprzód z wiarą i siłą,
a przede wszystkim z przebaczeniem, którym obdarzają nas bliscy.
A więc teraz nie tylko Bóg, ale i Serenity nade mną czuwa.
A to jest mocne połączenie.
Łokieć wyżej!
Sama trzymaj łokieć wyżej.
Skup się.
Jestem gotowy.
Podnieś mnie!
Zostałam wrobiona.
- Kto to zrobił? To twoja sprawka? - Jestem tylko współwinnym.
Według mózgu operacji to miało być zabawne.
- I było. - Nie Helen czy Dana Sue?
Moja matka?
Czy to mama pyta o twój mały przekręt?
To Vicky.
Vicky?
Twoja była?
„Przyjechałam, bo musimy pogadać”.
Spotkajmy się w La Maison du Pain pojutrze o ósmej”.
Śmiało. Nie przeszkadza mi to. Ufam ci.
Chodź ze mną.
Nie. Nie chcę być…
Byłbym wdzięczny.
No to z przyjemnością.
„Przyjdę z moją dziewczyną”.
Dziewczyną?
- Nie z twoją ognistą, rudą kochanką? - Nie umiem pisać tak szybko.
Ale zachowam to na wypadek, gdyby ona…
„Wspaniale. Rezerwacja dla czterech osób”.
Czterech?
Przyprowadzi też swojego partnera?
Partnera, chłopaka, ochroniarza, najlepszego przyjaciela i tak dalej.
Vicky nie lubi być sama.
Nieważne, kto to jest. Poradzimy sobie.
Z pewnością.
Dobranoc.
Wally ma piękne nowe suknie, jeśli jesteśmy zainteresowane.
- Myślałam, że jedziemy do Charleston. - Nigdzie nie musimy jechać.
Ronnie i ja rezygnujemy z imprezy.
- Dlaczego? - Jak to?
Nie mamy wyjścia.
Zrobimy coś skromnego z pastor June, wami i Annie.
Ale dlaczego? Zostały dwa tygodnie.
Zaproszenia są podpisane, a my gotowe, by je dostarczyć.
Pieniądze odłożone na imprezę?
Ronnie dał je Kathy, żeby wyjechała z miasta.
Nie, nie umawialiśmy się na to. Tak, poradzimy sobie z tym.
I nie, nie odwołałam imprezy, by zrobić mu na złość.
Po prostu to już nie to samo.
Nie jesteśmy spłukani, ale nie chcemy też wydziwiać.
- Co za pech. - Tak mi przykro.
A gdyby zorganizować pomniejszoną wersję imprezy?
Coś eleganckiego, intymnego, radosnego.
Zacząć od nowa w dwa tygodnie? Nie dam rady.
My damy radę.
Nie kiwniesz nawet palcem. Powiedz tylko, kto ma być.
Nie ma nic frywolnego w uczczeniu miłości, choćby budżetowym.
Obiecajcie, że to będzie skromne.
Nie chcę z tego powodu bólu głowy.
Uroczyście przysięgamy.
No dobrze.
Nasza piątka plus Cal, dzieci,
Paula, Isaac, ekipa z kuchni i koniec.
Zgoda. Sami swoi. Kwiaty, poczęstunek i tort.
- Nie chcesz tortu? - Jasne, że chcę.
Dostaniesz najlepszy tort w Serenity.
W czym problem?
Tu chodzi o cukiernika.
Jak się mają sprawy z Erikiem?
Zaproście go, jeśli musicie. To żaden problem.
- Chyba jednak jest. - Nie dla mnie!
Dla mnie.
Powiedziałam mu, że daję mu przestrzeń i od tego czasu cisza jak makiem zasiał.
Może nie chce być blisko mnie?
Nie mówię, że nie chce być blisko ciebie.
Spotkałam go na targu. Nie chce być blisko mnie.
Co się stało?
Publiczna niezręczność. Moja specjalność.
Proszę, zrozumcie, że nie staram się tutaj niczego naprawiać,
ale czy damy mu możliwość uczestniczenia?
- To może ułatwić… - Nie.
Dobrze. Nie zostawiłyście mi wyboru.
Jeśli będzie trzeba odwiedzić każdą cukiernię w promieniu 80 kilometrów,
żeby znaleźć idealny tort, to zrobię to.
Dla ciebie i dla ciebie.
Bóg nam błogosławi.
Mój kielich jest przeobfity, ale kieliszek pusty, więc…
Otóż to. Dobra.
Porozmawiajmy o innej kwestii żywieniowej. O prezentacji dla rady międzywyznaniowej.
Jesteśmy gotowe.
Ale jestem otwarta na kolejną próbę.
Mogę wymknąć się z restauracji. Nie jutro, ale pojutrze.
Nie dam rady. Idę wtedy na kolację.
Z June?
Z byłą Cala.
Tak.
Potrzebujesz consigliere?
Ja będę towarzyszyła Calowi, a Vicky przyprowadzi nie wiadomo kogo.
Będzie super.
Tak sobie wmawiaj.
Raczej Calowi.
Stresuje się?
Coś jest na rzeczy. Nie do końca rozumiem.
Zachowaj spokój i skup się na tym, jak bardzo się kochacie.
Zapamiętaj każde słowo, bo zechcemy poznać szczegóły.
„Nieustannie dziękuję za was”.
Oby.
Z placem zabaw będzie sporo pracy.
Trzeba ogarnąć materiały i rozwiązać problem drenażu.
Potrzebujemy też dorosłego doradcy. Kogoś takiego jak pan Ramsey.
- Powinniśmy mu zapłacić. - Robi się coraz drożej.
Dlatego zrobimy internetową zbiórkę.
Damy upust kreatywności, by inni chcieli się zaangażować.
Jest wiele dróg, by zmienić ten plac w krainę fantazji.
Sophie i Willow, możecie stworzyć scenariusz do reklamy.
Coś, co podziała na wyobraźnię.
Jesteśmy od spełniania marzeń.
Jestem po waszej stronie, ale to małoprawdopodobne,
byśmy mogli ingerować w publiczny plac bez zgody miasta.
Chętnie pójdę do burmistrza.
Pójdę z tobą.
Tymczasowy burmistrz nie będzie się chował,
ale po doświadczeniach mamy wiem, że biurokracja może być problemem.
- Dobra. Do dzieła! - Tak!
- Będę czegoś potrzebował. - Cały Ty.
Pewnie uważa, że nie jestem dość znana, by podołać.
Chciał tylko pomóc. Zawsze zjawia się, gdy go potrzebuję.
To pewnie rodzinne. Ich mama tyle robi dla Serenity.
Ty idzie w jej ślady, a Kyle jest liderem.
Kyle pracował najciężej na szkółce biblijnej.
Jest taki sympatyczny.
Pa.
Prosiłaś o uczciwą cenę za przekąski i oto ona.
Wspaniale, że oferujecie nam jedzenie za darmo,
ale nalegamy, by zapłacić.
Nie weźmiemy ani grosza od Dany Sue i Ronniego.
Nie nalegajcie. Podjęliśmy decyzję.
Mamy na to budżet.
Dobrze, ale rachunek jest już opłacony. Wiele lat temu.
- To przez jelenia. - Co?
Kiedy to było, 15 lat temu?
Wielki stary jeleń wtargnął do kuchni i zbił wszystkie słoiki z oliwkami.
Wyprawialiśmy tego dnia wielkie urodziny i wiecie, co solenizant chciał do pizzy?
Dodatkowe oliwki.
Dana Sue przymaszerowała z 12 słojami różnych rodzajów oliwek
i nie wzięła za to ani centa.
Moim zdaniem odsetki od tej pożyczki pokrywają się z wartością tych kanapek.
Nie słyszałyśmy o tym.
Doceniamy to. I oni też docenią.
Ale mam prośbę.
Moglibyśmy przyjść?
Tak bardzo kochamy Ronniego i Danę Sue.
To jakby nasze dzieci brały ślub.
Nie jesteśmy upoważnione do ingerowania w listę gości.
To bardzo kameralne spotkanie.
Rozumiemy.
- Jasna sprawa. Bez urazy. - Chcieliśmy tylko zapytać.
Przekażcie najlepsze życzenia razem z półmiskami.
Możemy poprosić June o dodatkowe krzesła.
To tylko delikatne poszerzenie listy gości.
Dana Sue i Ronnie z pewnością ucieszą się na wasz widok!
Cudownie.
Pewnie starczy też miejsca dla Collinsa.
Z pewnością dostarczyłby drewna na altanę. Zadzwonię do niego.
- To tylko dwa miejsca. - Trzy.
- Damy radę. - Co jeszcze potrzeba?
Mnóstwo ludzi chciałoby pomóc i świętować.
Jeremy.
Nie wiedziałam, że jesteś mleczarzem. Zapisałabym się na twoje usługi.
A nie zapisałaś? Bo to dla ciebie.
Świeże kozie mleko.
- Specjalnie przyjechałeś, by mi to dać? - Częściowo.
Magnolie zaprosiły mnie, bym doradził i może dołączył do programu żywieniowego.
Isaac zdradził, że tu pracujesz, więc przychodzę z prezentem.
Muszę porozmawiać z Isaakiem.
Jeszcze ktoś pomyśli, że trzeba mnie wyręczać.
Nie wyręczać. Dzielić się.
Mam też namiar na pyszny jogurt z koziego mleka.
Liczę, że będzie na stanie za tydzień.
- Może wpadniesz. - Może.
Przykro mi, że szefowe się spóźniają.
Nieprędko wrócą.
Chętnie poczekam, chyba że przeszkadzam.
Nie będziesz przeszkadzał.
Wiesz, za co uwielbiam Magnolie?
Dostrzegły we mnie coś więcej.
Włączając mnie do projektu, sprawiły, że wskoczyłem na wyższy poziom.
Wiedzą, jak pomóc rozkwitnąć kwiatom.
Dlatego tu jestem.
Po tym, jak ułożysz liczby rosnąco, możesz zacząć określać,
jak liczba ryb zjedzonych przez delfiny ma się do średniej w akwarium.
Rozumiesz?
Nie szkoda ci kasy na kawę, skoro nie uważasz?
Staram się, ale matma nie jest dla mnie.
Bzdury.
W baseballu jest tyle samo matmy, co sportu.
Twoim problemem jest coś innego.
Panna Witt.
Kto to?
Uczyła mnie matmy i zniechęciła do niej.
Nawet jeśli dobrze coś rozwiązałem, czepiała się sposobu.
Też miałam twardych nauczycieli,
ale jedno złe doświadczenie nie powinno wystarczyć,
żeby z czegoś zrezygnować.
Gdybym miała tak zrobić, odprawiłabym cię po tym,
jak bezskutecznie próbowałeś ze mną flirtować.
Nie przypominaj.
Spróbuj tego. Muzyka to też matematyka.
Celem statystyki jest ekstrapolacja własnej melodii z nut.
Jeśli nie lubisz nut, możesz lepiej zrozumieć materiał,
tworząc własne piosenki z danymi.
Fajnie. Wchodzę w to.
O ile możemy rozmawiać o nowoczesnej muzyce.
Mój ulubiony dźwięk – wyzwanie. Umowa stoi.
Jesteśmy same, mamusiu. Masz czas na opowiadanie?
Zawsze.
Mam ci poczytać książkę?
Nie, chcę coś twojego.
No dobrze.
Była sobie kiedyś piękna księżniczka o imieniu…
- Katie! - Skąd wiesz?
Dobra. Księżniczka Katie była silna,
mądra i piękna, w lśniącej zbroi.
Zrobiła wiele dobrego dla swojego królestwa.
Ale, co najważniejsze, miała dar pisania magicznych listów.
Czasem te listy uszczęśliwiały adresatów.
Sprawiały, że czuli się dumni i wyjątkowi.
Magia Katie polegała na tym, że zawsze wiedziała, co powiedzieć,
by leczyć ludzkie serca.
A kiedy uzdrawiasz serca ludzi, mogą oni zabijać smoki,
budować zamki albo piec brownie.
Mogą zrobić wszystko, by uczynić swoje królestwo lepszym.
Co jest?
Muszę napisać więcej listów.
Pora spać. Jutro możesz pisać listy.
Napiszesz je ze mną?
Świetny pomysł.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
UWAGA – GORĄCE
W tym miejscu można odgrywać LARP. Może stworzymy elfi las?
Albo wioskę wróżek. Możemy przywieźć muchomory i światełka.
Założę skrzydła motyla.
A więc…
burmistrz wyraził zgodę.
Niesamowite! Dziękuję wam za zaangażowanie.
Będzie świetnie i zabawnie.
Kyle, chcemy przerobić tę ślizgawkę na kryształowy wodospad.
Zaraz wracam.
Gładko ci dziś poszło.
Dzięki. Tobie też.
Gdy pytał o materiały, nie spłoszyłam się, bo ty zachowałeś spokój.
- Jaki jest twój sekret? - Moja mama.
Potrafi komunikować się jasno i szczerze.
Wciąż się uczę.
Mówi, że kiedy nie masz nic do ukrycia, nie masz się czego bać.
Zanotuję to sobie.
Muszę się wiele nauczyć o otwartości.
Żartujesz sobie? Mówisz wprost jak nikt inny.
Nie zawsze.
Nie, kiedy trzeba. Nie z nami.
Nawaliłam.
Kiedy zerwaliśmy…
nie rozumiałam, że szukasz rozwiązania,
i cię odepchnęłam.
Teraz to rozumiem.
I dopiero teraz za to przepraszam.
To może znaczyć dla mnie więcej teraz niż wtedy.
Fajnie.
To Vicky.
Calvin.
- Calvin? - Proszę.
To Maddie.
Cześć.
Jaki piękny pierścionek.
To coś nowego.
Pnę się w górę.
Pewnie dlatego chciałaś się spotkać.
Nie chciałam ruszyć z nowym życiem bez błogosławieństwa Calvina.
Po co ci ono?
Jest i Cal!
Drew? Rany.
Ledwo cię poznałem.
Broda ją drapała. Dobrze cię widzieć.
Mamy tyle do nadrobienia. Chodźmy do stołu.
Chodźmy.
- Drew to…? - Tak, ten gość od niesławnej walki.
Teraz nie ma brody i sama widzisz – żadnych blizn.
Zawsze tak się upodabniał do ciebie?
Nigdy tego nie zauważałem.
Chodź. Miejmy to za sobą.
PRZYNIOSŁAM COŚ BARDZIEJ WYMOWNEGO.
Lily?
Goździki były od ciebie?
Chciałam, żebyś wiedział, że ktoś cię podziwia.
Chyba dałam się ponieść i namieszałam.
Przecież zabrałaś mnie do Nellie.
Nie wiedziałam, że coś was łączy.
Gdy cię podwoziłam, nie wiedziałam, w co się pakuję.
Potem wstydziłam się porozmawiać.
- Rany. - Jesteś na mnie zły?
Nie. Myślę, że to miłe.
Nawet bardzo.
Próbuję zrozumieć.
Proszę…
Chciałaś, żebym wiedział, że ktoś uważa, że jestem wspaniały?
Gdy się tu przeprowadziliśmy, siostra wmówiła mi, że muszę jakaś być.
Odpowiednio się ubierać, by robić dobre wrażenie.
Obserwuję cię od szkółki biblijnej i cały czas jesteś sobą.
Szczery. Autentyczny.
Wyjątkowy.
Inspirujesz mnie do bycia sobą.
I do zaproszenia cię na pizzę?
Tylko my dwoje, jeśli masz ochotę?
Opiekuję się siostrą.
Oczywiście, nie dzisiaj. Może niebawem?
Byłoby super.
Fajnie.
Cal, zrobiłam rozpoznanie na temat twojego nowego życia.
- Nie musiałaś tego robić. - Ale było fajnie.
Ponoć jesteś szkolnym trenerem i że przegraliście rozgrywki stanowe.
To było dawno temu.
Aktualnie jestem stolarzem i uwielbiam to.
Remontuje dom przyjaciela. Wspaniale mu idzie.
Jest też współwłaścicielem restauracji.
Brzmi jak dobre życie.
Planujemy emeryturę Drew, choć to za wiele lat, prawda?
Vicky dba o moje inwestycje. Kiedy już wyjdę z gry…
- Na swoich własnych warunkach. - Mam nadzieję.
A Vicky zadba o to, byśmy mogli podróżować i dobrze się bawić.
- Szczęściarz. - Przejście na emeryturę to duża zmiana.
Co wówczas nakarmi twoją duszę?
Nie rozumiem.
Gra toczy się bez nas,
ale niektórzy nie potrafią żyć bez pierwszej miłości.
Co zrobisz, gdy zainteresowanie, jakim się cieszysz,
przejdzie na nowego gracza?
Nie dopuszczam tego do siebie, bracie.
Ani na chwilę. Ale masz rację.
Trudno mi wyobrazić sobie życie bez boiska.
Pójdę do toalety.
Nie muszą być idealne. Nikt nie będzie się przyglądał.
Nie trzeba się też śpieszyć, chyba że nie dajesz już rady bez telefonu.
Jestem z ciebie bardzo dumna, Annie.
Jesteś niesamowitą córką
i niezwykłą młodą kobietą.
Ale muszę zrównoważyć moją wiarę w ciebie z tym,
czego jeszcze musisz się nauczyć.
Bycie strażnikiem to niewdzięczna rola.
Ale doceniam to.
Miałam dużo czasu, by pomyśleć o konsekwencjach.
O tym, czego chcę od związku i jakiego partnera chcę przy sobie.
O tobie i tacie.
Co to ma do rzeczy?
Mieliście problemy, ale wróciliście do siebie.
Choć mogliście uciec. Cieszę się, że jesteś ze mnie dumna.
Ja z ciebie też.
Dziękuję za słuchanie i wyciąganie wniosków.
Chcę miłości takiej jak twoja.
Czekasz na mnie?
Chciałam cię przeprosić na osobności.
- Naprawdę? - Jak kobieta kobietę.
Chciałam pogadać z Calvinem, ale nie chciałam was urazić tym,
że Drew ma przed sobą wiele lat grania, a Calowi nie wypaliło.
Nie sądziłam, że zabrzmi to tak żałośnie.
Nie musisz przepraszać. Nie za to.
- Co sugerujesz? - Niczego nie sugeruję.
Mówię wprost, że ta kolacja mogła być e-mailem.
Chociaż zdaję sobie sprawę, że wtedy nie bylibyśmy świadkami
przerobienia Drew na obraz Cala.
To niedorzeczne.
Calvin jest nieśmiały. To logiczne, że sypia z nieśmiałą kobietą.
Kochanie…
Jedyne, czego bym nie śmiała, to wątpić w naszą miłość.
Musisz coś zrozumieć.
Te kilka razy, gdy padło twoje imię,
Cal był dyskretny i pełen szacunku.
Więc jeśli przyjechałaś tu, by ustalić, jaką masz nad nim władzę,
mogłabym zaoszczędzić ci czasu i pieniędzy.
Jeśli szukasz dramy, pokieruję cię do kina.
Cal już się z tobą uporał.
Musisz zapomnieć o nim i sama się naprostować.
Gratuluję sukcesu.
Może dryndnę po parę wskazówek, gdy zrobi się gorąco.
- Jesteś zdany na siebie. Trzymam kciuki. - Oboje trzymamy.
Powodzenia Vicky.
Życzę wam, żebyście byli razem szczęśliwi.
Może nawet tak szczęśliwi jak my.
Jestem zmęczona, Drew. Wracamy do apartamentu?
Jasne. Dobranoc.
Gładko poszło.
Trochę się martwiłem, gdy wyszłaś razem z Vicky.
Zmroziło ją to, co jej powiedziałaś. Wyglądała, jakby zobaczyła ducha.
Vicky chce być nawiedzana.
Błogosławieni ci, którzy porzucili swoją przeszłość,
by cieszyć się swoją przyszłością.
Brakuję słów, by wyrazić, jak bardzo cię kocham.
SERENITY SŁUŻY ZABEZPIECZENIE ŻYWNOŚCIOWE
Inicjatywa Serenity Służy ma na celu łączyć i wspierać
różne programy żywnościowe.
Dzięki tej inicjatywie Fundacja Magnolia
chce oferować pożywne, tanie i smaczne posiłki,
które można łatwo rozdać, zamrozić, a potem szybko odgrzać.
Mamy dwa główne cele.
Po pierwsze: aby dotrzeć do tych,
którzy nie są jeszcze w naszych społecznościach.
Po drugie: służyć mieszkańcom w przekonaniu,
że jakość jedzenia przekłada się na jakość życia.
W istocie wasz plan wypełniłby luki w istniejących programach żywieniowych.
Oczywiście, rabinko Berton.
Nie chcemy zastępować, ale uzupełniać.
Chcemy, by każdy w tej społeczności miał się do kogo się zwrócić
bez względu na to, gdzie i czy się modli.
My baptyści mamy u siebie spiżarnię, meczet dostarcza jedzenie starszym,
a kościół pw. św. Cecylii organizuje zbiórki.
Czy ta inicjatywa mogłaby wykorzystać te programy?
Pastorze Mosby, nie możemy się doczekać współpracy.
Mamy dość informacji, by przeprowadzić głosowanie.
Popieram.
Kto jest za?
Możemy kończyć.
Bardzo paniom dziękuję.
Liczę, że to nie będzie jedyny projekt.
- Dziękuję, pastorze. - Dobra robota. Miłego dnia.
Dziękuję.
Gratulacje!
- Dzięki, że nas tu zaprosiłaś. - I za wcześniejsze rady.
Nie jesteście tak onieśmielający, jak się spodziewałam.
Ale jak onieśmielające będzie to zadanie?
To będzie czysta radość.
Amen.
Panna Emily sprawdziła wszystkie biurka i plecaki.
Nikt nie miał śniadaniówki Aidena,
więc zaczął płakać, bo chciał zjeść swoje ciasteczka.
Poczęstowałam go moimi.
Nie lataj tak, kociaku.
Ale potem znaleźli jego śniadaniówkę w łazience.
Okazało się, że zjadł już swoje ciasteczka.
Usiądź na chwilę i zjedz coś.
Kyle, a co u ciebie?
- Spotykam się ze starszą kobietą. - Cóż…
- To bardzo… - Z kim?
Lily.
Od kiedy?
Planujemy pierwszą randkę.
- Kyle, kim jest Lily? - Znajomą ze szkoły.
A ty kogo masz na oku?
Nikogo. Jestem zajęty szkołą i stolarką.
I pomaganiem Kyle’owi w renowacji placu zabaw.
Renowacji? Nie jest chyba aż tak stary.
Zabrałem tam Katie niedawno. Świetnie się bawiliśmy.
Aż przesadziła z huśtaniem i prawie zwymiotowała.
Nie przy stole, tatusiu.
To byłem ja, tato.
Na huśtawce, w piątej klasie.
Nie, to niemożliwe.
Powinniśmy porozmawiać z panem Ramseyem o kolejności prac.
Najpierw zbierzmy fundusze. Musimy jasno ustalić budżet.
Jestem z was dumny.
Już nie będę ględził.
Zdumiewające, jak szybko dorastacie.
Czy zamiast gumy możecie zamówić kauczuk,
który jest dobry dla planety, ale też sprężysty?
To kwestia ceny, Katie.
- Mógłbyś po prostu odmówić. - Dobra.
Może jakaś firma przekaże darowiznę.
Moje siostry. Drinki. Desery. Wszystko jest, jak trzeba.
Tak, wróciłyśmy i kwitniemy.
Projekt Serenity Służy zapowiada się owocnie
i planowanie odnowienia ślubów też idzie gładko.
Gdybyśmy tylko znalazły porządny tort.
- Wiem, co powiesz. - Nie wiesz.
Nie zmuszę was do mówienia o Eriku, bo szanuję waszą wolę.
Doceniam to i wiem, że Dana Sue też.
Zostawmy na chwilę sprawę tortu. Jak wam idzie z moją mini imprezą?
Dobrze.
- Można powiedzieć, że świetnie. - Dobry Boże w niebie. Co się stało?
Trochę martwi mnie to, że zakładasz coś negatywnego.
Nie bez powodu.
Maddie wpatruje się w blat, a nie jest aż tak urzekający.
A ty mówisz tym swoim prawniczym tonem.
- Starałam się być subtelna. - Zdradziłaś się.
- Wcale nie. - Możecie przestać.
- Nie jest ich aż tylu. - Słucham?
Cóż…
Lista gości się ciut powiększyła.
- Tak. Nieznacznie. - Tak.
Co przez to rozumiecie?
- Na razie to 50–60 osób. - Co?
- Uspokój się. - Nie!
Przecież mówiłam, że budżet nie podlega negocjacjom.
Każdy dostanie pół piwa i trzy orzeszki.
Budżet zostaje niezmieniony. Każdy gość chce coś przynieść.
Albo raczej każdy, kto coś przygotowuje, nalega, by przyjść.
I mamy nową lokalizację, co pomoże zaoszczędzić.
Jak to możliwe, skoro trawnik w spa jest darmowy?
Podobnie jak stodoła Axela i Rhiannon w spółdzielni.
To prezent dla ciebie i Ronniego od Jeremy’ego.
Tak.
- Drogie panie, dziękuję za zaproszenie. - Oczywiście. Helen Decatur.
Charles Perkins. Poznałem Peggy w szkole dziennikarskiej.
Dana Sue Sullivan. Miło poznać starego przyjaciela Peggy.
Wolę określenie „bliski przyjaciel”.
Maddie Townsend.
Charles to uznany dziennikarz śledczy.
- Trzeba było wziąć ze sobą książkę. - Którą?
Poprosiłam Charlesa o pomoc w śledztwie.
Mam dość tego, że ludzie porzucają swoje obowiązki
tylko dlatego, że to im pasuje.
Peggy to idealna obywatelka.
Nie mógłbym wymyślić lepszego komplementu.
Dziękuję, ale nie chodzi o mnie.
Chciałam, żebyś poznał te panie, bo to liderki społeczności,
które rozpoczęły walkę z burmistrzem.
Nie zwykłam do nazywania mnie liderką. Po prostu Trent był dla mnie głupcem.
Świetnie się z wami rozmawia. To moja wizytówka.
Nie zabieramy wam więcej czasu.
Dziękuję i wybaczcie, że przeszkodziliśmy w degustacji deserów.
- Planujemy moje odnowienie przysięgi. - Gratulacje!
Powinniście przyjść. To w sobotę. Wyślemy wam zaproszenie.
Jesteśmy umówieni.
- Do widzenia. - Na razie, Charles.
Co z twoim małym wydarzeniem?
Przekonałyście mnie, że kilku przyjaciół więcej nie zaszkodzi.
To duża stodoła, prawda?
- Mamy zaprosić jeszcze kogoś? - Dość!
Wszystko będzie takie, jak powinno.
Siadaj na łóżku. Ja zwykle uczę się na podłodze.
A nie przy tym fajnym biurku?
- Czy to jest to, co myślę? - Telefon na sznurku?
Tak, Ty zrobił to dla mnie, gdy dostałam szlaban.
Miałaś rację.
To dobry chłopak.
Tacy uczą się i zmieniają.
CeCe napisze mi, gdy wypełni dokumenty. Wtedy zawiozę je do ratusza.
Cieszę się, że razem współpracujecie.
Dziwne, prawda?
Widzę ją w innym świetle.
Siebie też widzę w zupełnie inny sposób.
- Na razie. - Stój!
Nie możesz po prostu wyjść po takich słowach!
Chodź tu.
Kiedy odkryłem, że baseball nie jest sensem życia,
inne priorytety i uczucia zaczęły się wyłaniać.
To ekscytujące czy przerażające?
Jedno i drugie.
Uwielbiam szczerość.
Odkryłem, że jestem dobry w innych sprawach.
I że one mnie uszczęśliwiają. Może nawet czynią odważniejszym.
- Bałeś się wcześniej? - Tak.
Tego, że rozczaruję ludzi.
Z doświadczenia wiem, że ludzie, którzy nas kochają,
mogą wydawać się nami rozczarowani.
Ale to, co odbieramy jako zawód, to tak naprawdę strach.
Strach, że nie będą nas mogli ochronić przed cierpieniem i pogubieniem.
Ale ci, którzy naprawdę nas kochają,
pierwsi podnoszą nas, gdy upadamy.
- Ale czy kiedyś nie trzeba opuścić domu? - Mam nadzieję, że nie.
Jestem troszeczkę starsza niż ty, młody człowieku,
i gdy ktoś podaje mi rękę, nadal mocno ją chwytam.
Czyli to w porządku, że nie mam idealnego planu na życie?
Oczywiście.
Niektórzy od urodzenia wiedzą, kim będą,
ale większość z nas rozgryza to kawałek po kawałku.
- Sama wciąż to rozgryzam. - Serio?
Myślałem, że zawsze chciałaś być prawnikiem.
To prawda.
Ale zawód to tylko jeden z wyborów, które nas określają.
Inne moje wybory nie przyniosły efektów.
Jak Ryan?
Przez długi czas myślałam,
że wiem, z kim spędzę resztę życia.
A teraz nie wiem.
Żałujesz straconego czasu?
Nie.
Wcale nie był stracony. To mnie wiele nauczyło.
I wciąż uczy.
Jeśli już czegoś żałuję,
to tego, że trzymałam się tego z niewłaściwych powodów.
Chcę być bardziej otwarta na zmiany.
- Zmiany są przerażające. - Tak.
Wiesz, co jest gorsze?
Być tym samym człowiekiem za 20 lat.
Nie chcę iść na studia.
To dopiero nowina!
Ale czy to błąd?
Tę rozmowę musisz odbyć z mamą.
Powiedz jej!
Odważnie i z otwartym sercem.
Myślę, że cię wysłucha.
Jest tyle rzeczy do spróbowania.
I rzeczy do odkrycia, które przyniosą mi…
Radość?
Tak.
Dobrze.
Masz szczęście, że masz tyle opcji.
Jedynym trwałym wyborem, jakiego musisz dokonać…
to by być dobrym człowiekiem.
Książka będzie nosić tytuł: Z miłością, księżniczka Katie,
bo tak podpisuje swoje listy i tak szerzy swoją magię.
Z miłością.
Chcę napisać tę książkę.
Tak chcę podziękować Katie
za inspirację do napisania listów, które scaliły Magnolie.
A mnie możecie podziękować za wspaniałe dary,
które odziedziczyłyście.
Właśnie dlatego powinnaś to zilustrować.
Ja?
Byłoby fajnie popracować nad czymś w trzy pokolenia.
Aktywować dziedzictwo Vreeland.
Co ty na to, królowo matko?
To zaszczyt dołączyć do moich księżniczek.
Coś nie tak, mamo?
Umiem słuchać, pamiętasz?
Wciąż nie mam dobrego tortu.
- Mamo, zadzwoń do Erika. - I co mam mu powiedzieć, kochanie?
Że jest ci przykro.
Oboje podjęliście decyzje, które wydawały się słuszne,
ale już nie są.
- A jeśli on tak nie uważa? - Myślę, że uważa.
Jeśli nie, wyjaśni, co czuje,
bo cię szanuje cię i troszczy się o ciebie.
- Żeby to było takie proste. - A nie jest?
Może padać. Weź kurtkę.
Skoro wygrałem, muszę zapytać.
O czym myślisz?
O niczym.
Jasne. Erik też o tobie myśli.
Zadzwoń do niego.
Wystarczająco mu zaszkodziłam.
Jesteś lekarzem. Wiesz, że rany muszą się zagoić.
Chodzi o to, by szanować jego uczucia, czy tłumić twoje?
Nie lepiej zadzwonić i odkryć karty,
niż nie robić nic i zadręczać się tym, co mogło się stać?
Napisy: Krzysiek Igielski