SŁODKIE MAGNOLIE
POKONAJ MNIE W MOJEJ WŁASNEJ GRZE
Widzieliśmy zastępców szeryfa, ale tego się nie spodziewałem.
Uprzedzam pytania: nie wiem, co tu się stało.
Drzwi nie zostały wyważone. Kamery były wyłączone. Ktoś to przemyślał.
Ktoś, kto nas nienawidzi. Przychodzi mi na myśl tylko jedna osoba.
Zastępcy nie znaleźli dowodów.
- Ale zawalczymy o sprawiedliwość. - Wymiar sprawiedliwości jest powolny.
Posprzątamy i otworzymy to miejsce, zanim wszyscy się dowiedzą.
Zrobiłam zdjęcia do ubezpieczenia, więc…
- Przydałby się wąż strażacki. - Gdyby to było takie proste.
Zaczniemy od wiader, mopów, mioteł
i wstawimy wszystko do zmywarki.
Do dzieła.
Dziękuję.
Jeśli się tym zajmiecie, zrobię inwentaryzację,
porozmawiam z dostawcami i zobaczę, na czym stoimy.
Przepiórki z granatem i kaszą już raz nas uratowały.
Możemy porozmawiać?
- Podaj mi rękę. - Boże.
DO ZOBACZENIA NA KOSZYKÓWCE
To sprawka Kathy.
Wszędzie są jej odciski palców,
choć służby ich nie znalazły, co też na nią wskazuje.
Po tylu latach, po urodzinach Annie,
czego ona jeszcze od nas chce?
Mojej uwagi. I dostanie ją, ale nie tak, jak by tego chciała.
Wejdź, szefowo.
Noreen mówiła, że chcesz pogadać.
Trotter?
Wszystko gra? Ashley ma się dobrze?
Wszystko gra.
Czyż to… nie fascynujące,
że życie wystawia na próbę naszą równowagę?
Mój…
Mój ulubiony profesor na studiach,
mój mentor i przyjaciel,
jest genialny, zabawny, mądry.
Często rozmawiamy.
Wiele mu zawdzięczam.
Christopher wychował pokolenia studentów.
Teraz sam wychowuje wnuki.
Wydaje się wspaniałym człowiekiem.
Zadzwonił wczoraj wieczorem,
żeby powiedzieć, że jest bardzo chory.
Trotter.
Tak mi przykro.
Mówił, że potrzebuje kogoś,
kto pomoże mu z dziećmi.
Z kim dzieci będą czuły się dobrze, jeśli on…
Trotter, musisz jechać.
Co by się nie stało.
Nie tak chcieliśmy budować rodzinę z Ashleyem.
Wiem.
Ale Christopher cię potrzebuje i w pełni to rozumiem…
bo kiedy jestem w rozterce,
zawsze pomaga mi to, że mogę potrzymać cię za rękę.
Jedź i przejdź przez to krok po kroku.
Teraz też jesteś w rozsypce.
- Nie wiem, jak długo nas nie będzie. - Ile będzie trzeba.
Będziemy was kochać i będziemy tęsknić.
Będziemy się za was modlić.
Za was wszystkich.
Świetna robota z tymi lodami, Katie.
Przydadzą się na wolne.
Babcia mówi, że najlepsze jest to, co robisz samodzielnie.
Czy to obejmuje place zabaw?
Sophie i Willow przyjdą mi pomóc wyszukać zrównoważony projekt.
- Chcesz pomóc? - Jasne.
- Ty? - Brzmi fajnie.
Ale mam statystykę do odrobienia i sól do wtarcia w otwarte rany.
To w ogóle nie brzmi fajnie.
Biologii uczę się razem z Sophie i Willow.
Dobrze jest wkuwać z kimś, kto cię rozumie.
- Wiesz? - Tak.
Korepetytor to może być rozwiązanie. I chyba znam odpowiednią osobę.
W końcu.
To ty kazałeś mi długo czekać, więc to chyba nie problem.
Czysta przyjemność… i brudna Trish.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
I daruj sobie inwektywy.
Gdy byliśmy dziećmi,
a słowem Trish nazywaliśmy Patricię, na co nie odważyła się mama…
czy nie chodziło właśnie o to, żeby nie być jak Trish w przyszłości?
- Oczywiście. - Dlatego muszę cię zapytać.
Dlaczego jesteś taka bezwzględna wobec mojej rodziny
i przyjaciół z Sullivan’s?
- Co masz przeciwko nim? - Nic.
Nic a nic.
Chciałabym, żeby pracowali dla mnie.
Szkoda, że ta restauracja nie należy do właściwej osoby,
bo panna Frances powiedziała bankowi, że nie jestem godna zaufania.
Chcę tylko tego, co mi się należy.
Ale za każdym razem, gdy po to sięgam,
ty i twoi mali przyjaciele…
Przestań w końcu!
Próbujesz wycisnąć współczucie z ręcznika, który wysechł 20 lat temu.
Miałaś wiele okazji, by stworzyć coś sama,
ale jedyne, na co cię stać, to niszczenie tego, co stworzyli inni.
Nie pozwolę, byś robiła to mojej rodzinie.
A ja nie jestem rodziną?
Rodzina tak nie postępuje.
- Rodzinę definiuje miłość i współczucie. - Ronnie.
Nie tak cię wychował tata.
Rodzina to więzy krwi,
lojalność, twarda miłość.
Skąd, na Boga, wziąłeś swoją definicję?
Z rodziny, którą stworzyłem.
Nigdy cię nie wykluczyliśmy.
Sama się wykluczyłaś.
Zaakceptuj to.
Musisz zostawić nas w spokoju.
Na dobre.
Jeśli chcesz, żebym odeszła, to odejdę.
Daj mi tylko to, co mi się należy.
Nie wypowiem się za całą radę międzywyznaniową,
ale myślę, że wasza propozycja przejdzie.
Nic dziwnego, że Magnolie znów sobie poradziły.
Sporo przeszłyśmy.
Powiało grozą i niezadowoleniem.
Ostatnio jesteśmy rozproszone.
To się zdarza zajętym damom.
- Ale wszystko w porządku? - Zobaczymy.
Mam nadzieję, że niedługo porozmawiamy o wielu sprawach.
Chyba stresuję się przez prezentację.
Pastor Mosby lubi nazywać nas majestatem,
na co zawsze reaguję oporem w swoim stylu.
Nie działamy po to, by onieśmielać.
Przyświeca nam ten sam cel, dla którego założyłyście fundację.
Pomagać tym, których kochamy.
Bo wierzymy w miłość bliźnich.
Przynajmniej to zawsze jest intencją. By kochać i pomagać.
Nie stresuj się tym, jak wypadniesz.
Po prostu działaj z pasją.
Przynieś to, co masz, a wspólnie się tym zajmiemy.
Najgorszy kot wszech czasów, więc działo się.
Położę swoje rzeczy na górze.
- Zaraz wracam. - Dobra.
DROGA HELEN, TO TRWA ZBYT DŁUGO, DROGIE SIOSTRY.
TA WALKA POCHŁONĘŁA JUŻ ZBYT WIELE DNI.
JAK SIĘ Z TEGO PODNIESIEMY? KOCHAM CIĘ, MADDIE
JESTEM W DOMU. GDZIE I KIEDY?
Byłoby wspaniale.
Dziękuję bardzo.
Gus znalazł mieloną wołowinę i mieloną wieprzowinę.
Będzie za kilka godzin. Spaghetti i klopsiki na kolację.
Molto bene, szefowo.
JESTEM W DOMU. GDZIE I KIEDY?
DROGA DANO SUE, TO TRWA ZBYT DŁUGO…
TA WALKA POCHŁONĘŁA JUŻ ZBYT WIELE DNI.
MADDIE: U MNIE, NOC MARGARITY.
Wiem, że się spóźniłem. Przepraszam.
Nie martw się. Załadowałem wszystko.
Kiedy ty gasiłeś pożar w Sullivan’s, ja godnie cię reprezentowałem.
Przyjacielu.
Czeka nas dzień pracy z narzędziami. Dasz radę się skoncentrować?
Podjąłeś kiedyś jedynie słuszną decyzję, po czym zaczęły zjadać cię wątpliwości?
Tak. Opisałeś właśnie całą moją karierę baseballową
i każdy związek, zanim poznałem Maddie.
Ważne, że to czułeś.
Chyba że mowa o wyjeździe do Vegas, więc masz mnie teraz zaprosić.
- Dobra. Dzięki, Cal. - Dobry z ciebie facet.
Masz dobre intencje.
Dobra, przekonałeś mnie.
Na chwilę. Ta gadka się jeszcze przyda.
Zwłaszcza o tym, że jestem dobrym facetem.
Możemy to zrobić w drodze. Wsiadaj.
- Potrzebujesz pomocy? - Wiesz, jak uciec z więzienia?
- Masz szlaban. - Zdecydowanie.
To potrwa jakiś 45 lat.
Popełniłam jeden błąd. Przesadzają.
Do tego ta akcja oddala mnie od rozmowy z nimi.
Może robią to, bo cię kochają?
- Moi rodzice byli tacy sami. - Nie wierzę, że łamałeś zasady.
Pierwszy rok liceum. Moi znajomi poszli do kina o północy.
Było za późno, więc rodzice mnie nie puścili.
Tamtej nocy wcześnie położyłem się spać,
wyszedłem przez okno i pojechałem rowerem do kina.
Świetnie się bawiłem. Czułem się świetnie.
Wyobraź sobie moje zaskoczenie, gdy wróciłem do sypialni
i zobaczyłem rodziców siedzących na moim łóżku.
Mama rzekła: „Oby było warto. Dobrze, że jesteś cały.
Masz szlaban w przedziale od 30 do 80 lat”.
W końcu zrozumiałem, że zasady nie mają psuć zabawy.
Mama miała rację. Chronili mnie.
Czterdzieści pięć lat to dla ciebie przesada.
A z ich perspektywy?
Nie chcę tego przyznawać, ale masz rację.
Rozumiem.
Nastolatek musi być nastolatkiem.
A obowiązkiem rodzica jest być rodzicem.
- Jak długo miałeś szlaban? - Coś pomiędzy 30 a 80 lat.
Doceniam waszą pomoc.
W ten sposób dziękuję za pyszną kolację. Choć to obowiązek dzieciaków.
- Nie szkodzi. - Dlatego jedziemy do Wharton’s.
Tak bardzo was kocham. Pójdę się odświeżyć.
Nie chcę się migać, ale muszę iść do True Brew.
- Mam korepetycje. - Rozmawiałeś z mamą?
- To wasz szyfr? - Nie. Mówię poważnie.
Statystyka mnie dobija i szukam pomocy.
- Mama się zgadza. - Cześć, Ty!
Chodźmy gdzieś indziej, żeby Ty pożałował.
To byłoby bardzo zabawne i zarazem bardzo złe.
- Nie chcesz iść do Wharton’s? - Ja chcę iść.
Kyle powinien tu zostać, bo był wredny.
Chodźmy, trenerze. Ty i ja.
Pomóż mi, Kyle!
Jak to? Chciałaś mnie porzucić.
Byłam bardzo zabawna, ale zarazem bardzo zła.
To chyba przeprosiny, Kyle. Chodźmy.
Pomożecie mi w drodze z zadaniem domowym?
Rany, chodzi o te łamańce językowe?
Pamiętam te czasy.
- Jeden z tych słów to mrównik? - Nie.
- Albatros. - Konstantynopolitańczykowianeczka.
- Co? - Właśnie.
- Co to? - Nie wiem.
Usiądźcie.
- Przepraszam. - Ja też.
Ja też, z tym że…
to ja mam najwięcej na sumieniu.
Po prostu znosiłam końcówkę mojego największego romansu.
Wiemy.
Ryan powiedział mojej matce.
- Nasze serca pękły na pół. - Wciąż krwawią.
- Ale nie byłyśmy pewne… - Jak się odezwać?
Bo byłam zbyt uparta, dumna i sfrustrowana, by…
By to przyznać.
Wasze obawy były słuszne, a ja wyjechałam bez słowa…
- Nie, Helen. - Nie chciałyśmy dokładać ci bólu.
Powiedziałam Maddie, że musimy cię zostawić, bo tak chciałaś.
Myliłam się.
Musiałam zmienić fryzurę, polecieć do domu Zeke’a,
spać w jednoosobowym łóżku przez trzy noce.
Przyjąć wykład i przytulasy od mamy.
A nawet obiecać, że zajmę się spadkiem dla okropnego kota,
by dowiedzieć się, jak bardzo się myliłam.
- Byłam głupia, że odcięłam się od was. - To nie było głupie.
To zupełnie zrozumiałe.
Wiem, że to brzmi teraz słabo,
ale przykro mi, że musiałaś przez to przejść.
- Nie… - Mnie też.
No to jest nas trójka.
Właśnie o tym chcę dziś porozmawiać.
Ryan jest w przeszłości, gdzie jego miejsce.
Mam dość smutku i żalu.
Najważniejsze, żeby nasza trójka się pojednała.
Bez tego mój świat nie wróci na właściwe tory.
Czy w duchu pojednania mogę wyrazić skruchę?
Chcę wziąć odpowiedzialność
za swoje skłonności do naprawiania wszystkiego.
- To, co się stało z tobą i z tobą… - Co?
…wiele mnie nauczyło.
A konkretnie – żeby tego nie robić.
Popracuję nad tym, by mądrze przekierować tę energię.
Chciałabym wziąć odpowiedzialność za domaganie się zawarcia pokoju
przed przepracowaniem problemów.
Przepraszam.
No dobrze. Co dokładnie się stało?
Poradzimy sobie z tym.
- Dobry Boże. - Wiem.
Co za ulga. Po prostu mi ulżyło.
Życie było ostatnio burzliwe i zawsze, gdy dzieje się coś złego,
chcę od razu wam o tym opowiedzieć, a teraz nie mogłam.
I znacznie pogorszyło to sprawy.
Wiem, co masz na myśli.
- Ale nie będziemy całą noc gadać o mnie. - Nie, ale o mnie z pewnością też nie.
Noc jest dla nas wszystkich, jak przystało na noc margarity.
Tak.
Ale jest problem.
Skoro to noc margarity, to dlaczego nie ma margarity?
- Maddie. - Za mną.
- Tyler Townsend. - Olivia Harris.
- Czego słuchasz? - Aktualnie składanki letniej.
Gdy przejdę do stolika, przeskoczę w tryb nauki.
- Tworzysz własne listy? - Nie, nagrywam własne płyty.
Granie na basie pomaga mi w nauce,
ale zabranie go i wzmacniacza do kawiarni byłoby dziwne.
Gram na gitarze. Powinniśmy razem coś sklecić.
Jesteś bystra i wyluzowana. Musisz wymiatać.
To nie brzmi jak statystyka. Podrywasz mnie?
Owszem.
Cóż, staram się.
- Dzięki za zainteresowanie, ale nie. - Wybacz.
Doceniam twoją pomoc przy pracy domowej.
O tym chciałem z tobą porozmawiać, zanim się wygłupiłem.
Ze statystyki zrozumiałem tylko to, co mi wytłumaczyłaś.
Możesz być moją korepetytorką do końca roku?
Nie umiesz nie flirtować, prawda?
Po prostu jadę na autopilocie.
Chciałem czarować bez flirtowania, no ale zgadza się,
tak rozmawiam z dziewczynami.
Z kobietami.
Nauczę cię statystyki. W zamian chcę kawy i przekąski co lekcję.
Ale w cenę korepetycji wliczona jest również nauka
rozmawiania z kobietami bez flirtu.
- Umowa stoi, przyjaciółko. - Przyjacielu.
- Chodź. - Idę.
- Niech Bóg błogosławi Trottera i Ashleya. - Błogosław im.
- Noreen i Genevieve bardzo nam pomogą. - Ojciec Harlana niebawem wróci do domu.
Chłopaki odnowili łazienkę na dole,
wymienili szafki, by poszerzyć wejście do kuchni,
i zainstalowali inteligentne urządzenia.
To wspaniale.
Powiedziałam Calowi o tobie i Ryanie,
więc grupa od koszykówki wie.
- Wszyscy? - Tak.
W pełni szanujemy twoje prawo do niedzielenia się…
Chodzenie na paluszkach może być gorsze niż wchodzenie w buciorach i dyrygowanie.
Próbuję złapać równowagę.
- Masz, skarbie. - Co?
To moja definicja równowagi. Margarita w każdej dłoni.
Zanim Maddie coś sobie naciągnie, wiedzcie, że nie rozmawiałam z Erikiem
i nie zamierzam rozmawiać z nim w najbliższym czasie.
Ale to, co było między wami, było wyjątkowe.
Zakończyłam to.
Nie mogę i nie powinnam liczyć na to, że odzyskam to jak książkę,
którą odłożyłam, by odebrać telefon.
Chcę uszanować jego i mój własny proces.
I tak się pomodlę.
- Widzisz, jak mnie ignoruje? - Sprowadźmy ją na ziemię.
Policzmy, ile zostało dni do odnowienia ślubów.
- Pozwól mi zanurzyć się w tej radości. - Tylko nie za bardzo.
Inaczej nerwy mnie zjedzą.
Staram się być odpowiedzialna, ale zawsze, gdy o tym rozmawiamy,
pada nowy pomysł i robi się coraz bardziej dziko.
Więcej ludzi, więcej blichtru, więcej szmalu.
To urocze, że Ronnie się wczuwa.
Zasługujecie na blichtr po tym wszystkim.
Nie wspominając o tym, że pierwotne wesele było raczej…
niedrogie.
- Oszczędne? - Skromne.
Ekonomiczne.
Liche! Było liche!
Bądźmy szczere.
I jak na tamten budżet to była najlepsza impreza w mieście.
Z pewnością najwięcej mieszkańców obudziło się boso na rynku.
Konkurencja jest ostrzejsza, niż sądzą ludzie spoza miasta.
Wybrałaś już suknię?
Nie! Wybrałaś swoją?
Nie!
Raz mnie zabrakło i wszystko jest w rozsypce.
Czekałyśmy, aż wrócisz, żeby pojechać na zakupy do Charleston.
- Fantastyczny pomysł. - Zgadzam się.
Przydałoby się więcej.
Margarity?
Wspaniałych pomysłów.
Mam jeden.
Nie bierzmy przyjaźni za pewnik.
Mam sprawdzić, czy podłoga jest równa, żebyś to też mógł uwzględnić?
Musisz wiedzieć, że jestem skrupulatnym i rozważnym facetem
we wszystkich swoich pasjach.
Clyde musi podkręcić klimę.
- Może trafił swój na swego. - Liczyłem na to.
Może zamówmy jeszcze jedną kolejkę… i ustabilizujmy tę rękę.
Możesz tego pożałować.
Ale moglibyśmy uczcić to, jak dobrze nam idzie.
- Uwielbiasz nową pracę. - Trafiłam w dziesiątkę.
Te kobiety… Co za wspólnota.
- A ja rzuciłem pracę, której nie lubiłem. - Nie mając innej.
- To wymaga odwagi. - To wiara.
Na każdym kroku.
Każdego dnia.
Co będzie dalej?
To zależy. Czy to randka?
Błagam. Lubisz sztampowe pytania?
„Na czym stoimy? Kim dla siebie jesteśmy?
Czy dobrze to robię?”
To ostatnie mi się podoba.
Zapamiętam.
- A ma to znaczenie, czy to randka? - Tak.
Bo jeśli to nie randka, chciałbym cię na nią zabrać.
Bardzo chętnie.
Mimo że chcesz mnie pokonać w mojej własnej grze.
Masz formalną umowę z Billem?
Nie mam.
Po prostu obiecał, że będzie wspierał mnie finansowo i tyle.
Rozważałaś rozmowę z Helen o twoich możliwościach formalnej umowy?
Nie warto mieć tego na papierze? I wyznaczyć jasne granice?
Nie wiem, jakie mam opcje, ale rozmowa z Helen to chyba dobry pomysł.
Widać, że mnie poniosło, gdy wpadł Bill, skoro sprawdzałeś aspekty prawne.
To nie tak.
Po prostu zależy mi na tobie. I na Bex.
Cieszę się, że udostępniasz mi mieszkanie i pomagasz w opiece nad nią.
Ale przede wszystkim za bycie przyjacielem.
Nie spodziewałam się takiego daru od losu po powrocie tutaj.
Ty i Bex też jesteście wyjątkowymi osobami w moim życiu.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
- Zgaduję, że u Magnolii wszystko gra. - Wszystko gra.
To wielkie błogosławieństwo móc to przegadać,
przepracować i odzyskać harmonię.
Tak się cieszę.
Z powodu całej waszej trójki.
Jeśli ty jesteś szczęśliwa, to ja też.
To ważne, by wspólnie z bliskimi wiedzieć, że razem można przemierzyć wzburzone wody.
- Nie za bardzo mi słodzisz, skarbie? - Wcale nie.
Mówię tylko, co czuję, i podkreślam, jak ważna jest…
Słodki Jezu, trzymaj mnie.
- Rozmawiałeś z Kathy. - Tak.
No i?
Najważniejsze, że zostawi nas w spokoju.
Dlaczego czuję, że pominąłeś coś ważnego?
Nie przyznała się, że zniszczyła kuchnię,
choć wiem, że to ona, ale…
możemy zapomnieć o tym, bo wyjeżdża na dobre.
Fantastycznie.
Ale i trudno w to uwierzyć.
- Jak to? - Poszło zbyt łatwo.
Jaki pakt zawarłeś z tym diabłem?
Dałem jej czek.
Że co?
Na jaką kwotę?
Wystarczającą, by tu nie wracała.
Pokłoniłeś się tyrance.
Negocjowałeś z terrorystką.
Dałeś jej wygrać!
Chroniłem swoją rodzinę. Tak jak zapowiadałem.
Jak chroni nas przekazanie jej naszych pieniędzy?
Zawsze mówiliśmy, że nie damy jej pieniędzy!
Ale to o pieniądze jej chodzi.
To jedyna rzecz, na której jej zależy. I tylko dzięki temu odejdzie.
Ale to nie ona tu wygrywa.
Wygrywamy my, bo mamy siebie.
A także Annie, Sullivan’s i przyjaciół.
I wszystko, co zbudowaliśmy razem przez te wszystkie lata.
A Kathy nie ma niczego. Na własne życzenie.
Wybrała samotną i ciężką drogę
i głęboko w sercu zawsze będzie mi jej żal.
Ale całe moje serce należy do ciebie…
i Annie.
Nie zgadzam się z twoją decyzją.
Wiem.
Ale rozumiem, dlaczego to zrobiłeś.
Dziękuję.
To była przysługa.
Przemówiłeś swoim językiem miłości,
wcielając w życie postanowienie.
Szanuję to.
Dziękuję za wysłuchanie.
I za zaufanie.
W głębi serca wiem, że tego nam trzeba.
Nigdy nie przestanę robić wszystkiego, co w mojej mocy,
by wasze życie było lepsze.
Wyjaśnisz mi to jeszcze raz?
Byłaś taka podekscytowana przez telefon. Nie do końca załapałem.
Dostałam kasę i wyjeżdżam z miasta na dobre.
Nowy początek i tak dalej.
Cóż…
Życzę ci powodzenia w kolejnej przygodzie.
Wyjedź ze mną.
Jesteś pierwszą osobą,
która naprawdę rozumie, jak to jest, gdy nawiedza cię przeszłość.
Gdy starasz się zmienić,
ale ludzie wokół ciebie nie chcą w to uwierzyć.
Mówiłam poważnie, że szukam nowego początku.
Czyż oboje na to nie zasługujemy?
Nie.
Rozumiem, że skrzywdziłem ludzi
i bardzo się staram ich przeprosić.
Przeniosłem się do Castlewood, bo czułem, że wszyscy chcą przestrzeni.
Wyjazd gdzieś dalej byłby ucieczką.
Staram się być lepszym rodzicem dla moich dzieci.
Nawet jeśli nigdy już nie będę lepszym partnerem dla Maddie i Noreen,
to wciąż mam miejsce w życiu moich dzieci.
I próbuję się dowiedzieć, co to za miejsce.
Czasem najlepsze, co możesz zrobić dla ukochanych osób,
to odejść.
- Cieszysz się z powrotu? - Tak.
Nie mówię, że nie było miło spotkać się z rodzinką,
ale uwielbiam ten rok szkolny.
Mam kilka nowych przemyśleń, którymi chcę się podzielić z Annie.
Pewnie fajnie było się pogodzić z przyjaciółkami?
Jeszcze jak.
Nigdy nie należy się bać kontaktu i rozmowy.
I przepraszania.
A jednak łatwo popełnić ten błąd.
Dlaczego?
Przez nasze ego.
Gdy chodzi o ludzi, których kochasz, wyrzuć ego do śmieci.
Napraw to.
Podejmij jasne postanowienie, by zacząć od nowa.
Chciałabym tak myśleć.
Naprawdę.
Moja rodzina odrzucała głębsze uczucia.
Typowa zadaniowe myślenie. Załatwiamy sprawę i już.
Ale odkrywam, że wielu ludzi tak nie myśli.
Potrzeba im czegoś więcej, gdy coś się…
Kończy?
Tak.
Wiesz, że rzeczy nie muszą się kończyć?
Mogą się zmieniać i ewoluować w nowym kierunku.
Wyobrażałaś sobie, że ty i Annie zostaniecie partnerkami w laboratorium?
- Nie było o tym mowy. - Właśnie.
Ile innych ewolucji przed tobą?
No dobrze.
Wiem, że tęsknisz za Jacksonem. Zobaczę, czy mogę pomóc.
„Mamrotanie, mamrotanie, baseball”.
Dzięki, ale nie jestem zazdrosna, tylko sfrustrowana.
- Że go nie ma? - Że nie stara się tak bardzo jak ja.
Myśli, że przeciwstawia się rodzicom, a tak naprawdę się przed nimi ukrywa.
Że uciekł jak przestraszona wiewiórka zamiast się za mną wstawić.
Spróbuję jeszcze raz.
„Mamrotanie, mamrotanie, baseball”.
Cześć. Gadamy o ożywieniu placu zabaw w gaju.
Zrównoważony rozwój i dostępność.
Chętne?
Na początek robimy listę potrzebnych rzeczy.
Farba, drewno, gumowe podłoże.
Mój tata pracuje z drewnem z odzysku, więc może wskazać nam właściwy kierunek.
- Mogę zadać mu wasze pytania. - Dobrze.
Nie znam tego placu.
A co tam nie jest problemem? Ale to pomysł Kyle’a.
Plac zabaw jest w rozsypce i mamy szansę nie tylko go naprawić,
ale przebudować w sposób przyjazny dla środowiska.
Publiczny plac zabaw nie może tak wyglądać.
- Mówicie o placu zabaw w gaju? - Tak. Opisywaliśmy Lily jego stan.
- Zgodzisz się, że jest „w rozsypce”? - I to jak.
Byłam tam z rodzeństwem, ale Joshua ma dość po tym,
gdy sprężynowe bujaki się zepsuły.
Teren jest podmokły, a Corky i Cammie nienawidzą mokrych skarpet.
- Właśnie. Dzięki nam dzieci skorzystają. - Właśnie. Ale co?
Tak, plac zabaw w gaju skazano na śmierć,
a „właśnie” dotyczyło zawiedzionego rodzeństwa CeCe.
Plac zabaw powinien służyć zabawie. Rozkminiamy, jak go przywrócić do życia.
Pełne zmartwychwstanie, a nie zombie.
Cała ekipa w tym siedzi?
Robicie coś w stylu D&D? Smoki, trolle i takie tam?
Nie jestem pewna co do D&D, ale Ty ma rację.
Motyw przewodni to świetny pomysł.
Musimy lecieć.
Muszę iść, ale niebawem zrobimy formalne spotkanie.
Myślcie dalej.
Jeśli naprawdę chcecie to zrobić, chętnie pomogę.
Naprawdę? A twoje korepetycje?
A do tego CeCe się zaangażowała.
To nie problem.
Chcę pomóc.
Podstawą tego programu dożywiania
powinien być lepszy dostęp do świeżych produktów.
Gdybyś zechciał przedyskutować to z nami, byłybyśmy zachwycone.
Chętnie.
Od jakiegoś czasu myślałem nad darowiznami z nadwyżek produktów rolnych.
Nie muszą wyglądać idealnie, by odżywiać.
Cieszę się, że jesteś zainteresowany.
Może wpadniesz do spa, by spotkać się ze mną, Maddie i…
I Daną Sue.
Chętnie. Napisz kiedy, a przyjdę w podskokach
i być może z dobrymi jeżynami.
- Dzięki, Jeremy. - To ja dziękuję.
- Na razie. - Pa.
- Erik. - Helen.
Słyszałem, że wyjechałaś z miasta.
Witaj z powrotem.
Dobrze jest wrócić.
- Dobrze się czujesz? - Tak. A ty?
Tak.
Podziwiam twój gust.
To od Jeremy’ego.
Moje też.
Nie będę zatrzymywał ciebie i twojej gruszki.
Tak. Dziękuję.
Dobrze cię widzieć.
Trzymaj się.
Zaakceptuję swoje miejsce jako centrum wszechświata.
Czasem drogi się krzyżują z powodu ograniczonej przestrzeni,
a nie boskiej woli.
Gratuluję rozejścia się twojej drogi z Z’s.
- Wieści szybko się rozchodzą. - Kathy ma wielu na sumieniu.
Twoi koledzy, którzy przetrwali, są na bieżąco.
Co Dana Sue na to, że pracowałeś dla jej szwagierki?
Co?
Rany. Kathy działała w ukryciu.
Isaac też był zaskoczony.
- Co za niespodzianka. - Wiedziałem, że nie masz telefonu.
Nie mogę cię zaprosić. Trzecia zasada tego zakazuje.
Przejdźmy się.
Czwarta zasada zakazuje więźniowi wychodzenia,
chyba że idzie do pracy, szkoły lub kościoła.
Mam nadzieję, że ganek to jeszcze dom.
To okrutne.
Na pewno? Okłamałam rodziców.
Rozumiem ich wściekłość i chcę się dostosować.
Popieram tę decyzję.
Jeśli potrzebujesz kogoś, kto szepnie dobre słówko
i pomoże ci wcześniej wyjść na wolność, polecam się.
Dziękuję.
O co chodzi?
Słyszałem coś w szkole. Wpadłem sprawdzić, co u ciebie.
Nie ma sensu udawać przed kimś,
kto nie mógł powstrzymać mnie przed zjedzeniem kijanek.
Tak.
Miałeś rację wtedy i teraz też.
Popełniłam wielkie błędy.
Zwłaszcza w kwestii tego, z kim się spotykałam, a z kim nie.
Cieszę się, że wciąż chcesz ze mną gadać, dbać i martwić się o mnie.
Robię to tak długo, że nie umiałbym już inaczej.
Dlatego…
skoro nie możesz używać elektroniki…
Tamtego lata byliśmy przekonani, że to działa.
Ale krzyczeliśmy tak głośno, że i tak się słyszeliśmy.
- Pan Farquaad naskarżył moim rodzicom. - Moim też o drugiej w nocy.
Brak szacunku dla nauki.
Co za wspomnienie.
Idealnie spełniły swoje zadanie.
Uśmiechnęłaś się.
Mogłam się domyślić, kiedy wspomniałeś o sukience.
Przyznaję się.
To nie zapisy na zajęcia jesienne?
Nie, to zajęcia z tanga, na które nas zapisałem.
Każde z nas odrabia pracę domową, ale fajnie też się pouczyć razem.
Dziękuję za przybycie.
Dziś omówimy chwyt i podstawowe cztery kroki.
Bez presji. Przyszliśmy się zabawić.
Znajdźcie sobie miejsce.
Prowadzący plecami do drzwi.
Jeśli ktoś jest sam, dopasuję go do pary.
To ekscytujące!
Lewa ręka prowadzącego
i prawa ręka partnera złączone razem.
Prawa ręka prowadzącego jest na plecach partnera,
a palce dotykają kręgosłupa i są lekko pochylone w dół.
Lewa ręka partnera na górze,
a dłoń na zewnątrz na grzbiecie prowadzącego.
Tuż pod ramieniem.
Przejdźmy do czterech kroków. Spróbujmy.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Idziemy powoli…
Będzie super.
Dobrze, zaczynamy. Pięć, sześć…
Nareszcie razem.
Wiedziałem, że nasz związek przetrwa w czasie.
Proszę, usiądź.
Nie wiem, o czym mówisz i co się tu dzieje.
- Nellie… - I nie rozumiem goździków na rowerze.
- Czego ode mnie chcesz? - Chcę tego samego, co ty.
- Czyli? - Utrzymać nasz związek.
Jaki związek? Zerwaliśmy tamtej nocy przy drzewie pocałunków.
- Ale goździki, które mi przysyłałaś… - Nic nie wysyłałam.
- A listy, które ci wysłałem? - Nie dostałam ich.
- To jakaś gra? A może gaslighting? - Nie, skąd!
Myślałem…
Naprawdę cię lubiłam, Kyle.
Wciąż cię podziwiam.
Proszę, nie psuj tego.
Najwidoczniej doszło tu do wielu nieporozumień,
jak w Bądźmy poważni na serio, tyle że bez szczęśliwego zakończenia.
Nie chcę cię zranić.
- Jestem trochę skołowana. - Ja też.
I…
mam chłopaka.
W Castlewood.
Szczęśliwy koniec.
To cudownie.
Życzę ci jak najlepiej.
Obyś też spotkał kogoś fantastycznego.
Trzymaj się.
- Kowbojski kapelusz to chyba przesada. - Ależ skąd.
Wiedziałem. To miasto nie udźwignie tyle piękna.
- Może stolik? - Chcę zobaczyć żonę.
Ona pana z pewnością też.
Dziękuję.
- Mamy klaskać czy wezwać lekarza? - Jedno i drugie?
- Co ty na to, kochanie? - Myślę, że…
będzie trzeba odwołać ten teatrzyk.
Smokingi były pomysłem Ronniego,
ale mam świetny garnitur.
Ponoć pierwszy ślub był w dżinsach i bez butów.
Żebyś tylko wiedział, co tam się działo.
- Przecież byliśmy zgodni co do smokingów. - Wcześniej tak.
- Więc co się stało? - Podliczyłam wszystko.
Budżet nam się nie spina.
Po odliczeniu studiów Annie i fundacji
pieniądze, które zostały,
które miały być przeznaczone na odnowienie ślubów…
poszły do Kathy.
Z imprezy nici.
Napisy: Krzysiek Igielski