SŁODKIE MAGNOLIE
BĄDŹ DZIELNA
Zawsze było pełne krówek.
Czatowaliśmy pod stołem, by je podkradać, a ty udawałaś, że nie widzisz.
Wgryzaliśmy się obiema stronami i gryźliśmy tak długo,
aż utknęły i nie mogliśmy otworzyć szczęk.
Dopiero twoje łaskotanie powodowało, że mordoklejki puszczały.
Śmiechu było co niemiara.
Tyle słodkości.
Dziękuję.
- Mówiłaś coś? - Nie do ciebie.
Tu są chyba same książki.
Podobnie jak w tamtych pudłach, które dziś rozwiozę.
Dostarczę je dziś między rozmowami o pracę.
Doceniam podejście panny Frances w kwestii spadku.
Mieć tylu przyjaciół,
że prawie wszystko można rozdać tym, którzy docenią dar.
Czuję się jak Święty Mikołaj.
- Albo jak Rudolf. - Byłbyś wspaniałym Mikołajem.
Ale potrzebowałbyś shake’ów z Wharton’s do zrobienia masy.
Ale wracam do Serenity na dobre.
Koniec z podróżami, nawet w Wigilię.
Choć nigdy nie odmówię shake’a z Wharton’s.
Mogę życzliwie spytać, gdzie się starałeś o pracę?
Patrzysz na świeżo upieczonego nauczyciela na zastępstwo w Serenity.
Gratulacje! Czyż te dzieciaki nie mają szczęścia?
To tymczasowe. Szukam stałej pracy, w której skorzystam z doświadczenia w NGO.
- Tak. - Pogadam też z Jeremym.
- Może potrzebuje pomocy na farmie. - Może potrzebuje systemu wodociągowego.
To twoja specjalność.
To wątpliwe, ale może nowej stodoły albo studni.
- Tak. - Doceniam to, co robi i chętnie pomogę.
Ale rozmawiam też z Peggy i pośrednikiem okręgowym.
Możesz kandydować na burmistrza.
Kiedyś myślałem, że…
zapuszczenie korzeni oznacza początek gnicia.
To mnie przerażało.
Ale teraz, będąc tu z tobą, doceniam tego piękno.
Siłę i odżywienie.
Wytrwałość i wsparcie.
Chcę, żebyś wiedział,
jak bardzo doceniam to, co robisz.
W Serenity jest miejsce dla każdego. Szybko znajdziesz swoje.
À propos miejsca, to znajdziesz jakieś na mój plakat z San Francisco Giants?
Ale jesteś subtelny. Wszystko po kolei.
I kiedy wychodzisz na spotkania i rozmowy, poszukaj też czegoś na wynajem.
Potrzebuję porozmawiać. Na osobności.
- To nieoficjalne. - Brzmi złowieszczo.
To poważna sprawa, ale na pewno można to wytłumaczyć.
- Niemniej jednak… - Wszystko w porządku?
- Chodzi o… - Nie.
Chodzi o Trenta. Nie ma go.
To znaczy?
Zaginął.
Próbowałam go namierzyć po jego dramie na festiwalu,
ale nigdzie go nie znalazłam.
Henrietta przysięga na głowy wnucząt, że nie wie, gdzie on jest.
Założyłam, że nie chciał się mierzyć z odwołaniem.
- Jest inny powód jego rezygnacji? - Malwersacje.
Wygląda na to, że przywłaszczył sobie część funduszy na cele korupcyjne.
Uciekł, nie odnosząc się do moich odkryć.
- Co na to Mary Vaughn? - Nie oddzwania.
Rozmawiamy prawie codziennie. To nie w jej stylu.
- Jak bardzo się martwisz? - Jeszcze nie wiem.
Rozumiem twoje obawy.
Ale nie rozumiem, dlaczego przyszłaś z tym do mnie.
Dla mnie odwołanie nie było osobiste, jak wierzyła Mary Vaughn.
Sullivan’s to centrum spotkań mieszkańców.
Ludzie przychodzą tu jeść, pić i rozmawiać.
Rozumiem.
Chcesz wiedzieć, czy coś wiem. Zadzwonię, jeśli czegoś się dowiem.
Annie?
Przepraszam. Nie chciałam podsłuchiwać.
- Jackson się odzywał? - Nie od czasu podchodów.
Nie powinnam go rozpraszać, gdy jest na wakacjach z mamą i Nellie.
Słyszałaś, jak bardzo Peggy jest zaniepokojona.
Powiedz mi, jeśli coś usłyszysz.
- Dla jej dobra. - Dobrze.
WSZYSTKO W PORZĄDKU U CIEBIE I TWOJEJ RODZINY?
JACKSON WYCISZYŁ ROZMOWĘ
Co za przygotowanie.
Zepsuta furtka nie wie, co ją czeka.
Wyglądam na płatnego zabójcę?
Co?
Jakiś facet zapytał, czy załatwiłem Lewisów.
To dziwne.
Jeśli ludzie przypisują mi odejście Trenta,
to nie rozumiem, ale przyjmę to.
Jeszcze dwa dni.
Zgadza się.
- Ciągle zapominam. - Czyżby?
Wcale nie. Liczę każdą minutę najdłuższych dwóch tygodni mojego życia.
- A to co? - To nic takiego.
Nieprawda. Pokaż mi.
Mogę to wyjaśnić.
To ci pomaga w naszej przerwie?
To jakby nowy rozdział.
Zapisałyśmy się z June na lekcje rysowania postaci.
Może zgłoszę się na modela.
Chciałabym.
Moglibyśmy razem rozwijać nasze zdolności twórcze.
Możemy omówić kilka nowych.
Ta pauza jest dla nas taka dobra.
Fasolka szparagowa też jest dla nas dobra. Nie przepadam.
Ale jestem z ciebie dumny.
Próbowanie czegoś nowego wymaga odwagi.
- Dziękuję. Trochę się stresuję. - Dlaczego?
Jestem córką znanej malarki.
Zawsze unikałam malowania i rysowania.
A jeśli nie sprostam?
Nie chcę splamić nazwiska.
Nie trzeba być w czymś dobrym, żeby było warto.
Nie musisz się z nikim porównywać.
Podążaj za swoją radością.
Ta brama sama się nie naprawi.
Weź to. Dziękuję.
Gratulacje, gwiazdo!
Boziu! Witacie tak każdego nowego członka?
Tylko tych, których ciężko urabiałem. To okazja do świętowania.
- Spodoba ci się tutaj. - Mam nadzieję. To część mojej kampanii.
- Kandydujesz na burmistrza? - Podobno poprzedni jest w Cancún.
Moja kampania wspiera nową Noreen.
Bex i jej kochana opiekunka dają mi odrobinę wolności,
więc sprawdzam, co Serenity ma do zaoferowania.
Tak.
- Co mówiłeś? - Jaki karnet wybierasz?
Karnet dzienny daje pełny dostęp na jeden dzień.
Karnet tygodniowy daje dostęp do wszystkich zajęć.
Podobno instruktor jogi jest fantastyczny.
I znam kogoś, kto da ci zniżkę dla przyjaciół na VIP-owski pakiet.
Nie zwracaj na nie uwagi.
- Przepraszam. - Jak mogę pomóc?
Czy ja panią skądś znam?
Nie mogę skojarzyć.
Może ja pomogę…
- Pani doktor, byłam… - No tak.
Jesteś tą genialną młodą damą, która wygrała podchody.
Dziękuję, ale to też zasługa moich przyjaciół.
Musimy się zaprzyjaźnić, bo za rok chcę, żebyś dołączyła do mojej drużyny.
Nigdy nie wygrałam,
ale moja kuzynka Desiree wygrała trzy lata temu i…
Cóż, jeszcze porozmawiamy.
To co jest w pakiecie dla VIP-ów?
Po wyznaniu najszlachetniejszych intencji spojrzałem jej w oczy i zacząłem błagać:
„Jak mam udowodnić, żem godzien spotkań z Nellie”?
- Co powiedziała? - „Spadaj”.
Wiem, co cię pocieszy. Nazwijmy hydrę w grze jej imieniem.
Może lepiej wiwernę. Pani Lewis nie jest aż tak groźna.
- Fajnie. Jedziemy z tym. - Lepiej nie. Nie chcę urazić Nellie.
Ale może jej się to spodobać.
Do twarzy ci ze złamanym sercem.
Może czas odpuścić.
Na pewno jest wiele dziewczyn, które na to czekają.
- Nikt nie zna Romea i Julii Luhrmanna? - Nie, ale wiem, że umierają pod koniec.
Po prostu pamiętaj, że ten quest ma wiele ścieżek.
Proszę bardzo.
- Dzięki, Willow. - Dziękuję.
Niestety w bibliotece nie można pić.
Jego duże emocje nie zmieszczą się tam.
Coś się w tobie zmieniło.
Widzisz?
Nie, tylko nie ona. To zrujnuje naszą grę.
Co? Co mnie ominęło?
Sophie się wygłupia.
Grajmy.
Zwłaszcza że zrobiłam szkic naszej wodnej wiedźmy.
Na próbę.
Ale super.
- Rany! Wyszła świetnie. - Zbliżam się do motion capture.
Jeśli o to chodzi, to…
HEJ. DOBRZE SIĘ Z TOBĄ BAWIŁEM.
WYSŁANO
Tu skrzynka Jacksona. Wiesz, co robić.
Dobra. Niepokoję się tak bardzo, że aż dzwonię do ciebie.
Daj znać, że nic ci nie jest. Napisz do mnie albo zadzwoń. Cokolwiek!
Bardzo dobrze.
To ma być dopełnienie dania. Zbyt przytłaczające.
Przepraszam, szefowo. Mogę?
Mogę z tobą omówić ten ogród ziołowy?
Jasne, śmiało.
Gałka muszkatołowa jest ciut za mocna. Ma być subtelne, a nie prosto z mostu.
Rozumiesz? Można dodać przyprawę, żeby dodać głębi, ale nie wiem jakiej.
Eksperymentuj dalej.
Mogę poczekać, aż skończysz, żebyś mogła się skupić.
Dlaczego się tak szczerzysz?
Mówiła, żeby się uśmiechać, a nawet zapłakać.
Rozumiem. Co chcesz powiedzieć?
Chciałbym założyć tu ogródek ziołowy. To idealna pora.
Z pomocą Jeremy’ego
mógłbym zbudować na dachu zrównoważony ogród ziołowy.
Większa różnorodność świeżych ziół pod nosem
przełoży się na kreatywność i możliwości.
Sos Baileya mógłby na tym zyskać.
Muszę przyznać, że jestem pod nieustannym wrażeniem.
To świetny pomysł, ale przykro mi. Nie mamy do tego zasobów.
To kwestie kontroli jakości, odprowadzania wody…
Kto ma dwa zielone kciuki
i pewność siebie, by to zrobić?
Opracuję kompletny plan, jeśli dasz zielone światło.
Cóż, zgadzam się.
12.45, POD LOKALEM
Wezmę to.
- Nie trzeba. - To moja praca.
Ja to zaniosę.
- Erik? - Zajmę się tym.
Pani lunch.
Proszę.
- Musimy… - Dziękujemy za zamówienie.
Smacznego.
Cholera!
- Jesteś cały? - Tak.
- Pomogę ci. - Nie potrzebuję pomocy.
Nie robisz takich błędów.
Pora lunchu. Wracamy do pracy.
- Pokaż. - Ogarnę to.
No dobrze.
Ale…
jak ogarniemy to?
Chyba nie możemy.
Nie tu, gdzie wszyscy wstrzymują oddech, obserwując każdy mój ruch.
A twoja przyjaciółka boi się wejść.
Przepraszam.
- Lepiej było… - Muszę się wycofać.
Zregenerować się.
Dobrze.
Wróć, kiedy będziesz gotowy. W porządku?
Tak. Dziękuję.
- Obiecaj mi jedno. - Co?
Pokaż dłoń Howiemu.
- Zdejmij stopy, proszę? - Mam coś pod nimi.
- Twoje stopy czytają te broszury? - Lubią je bardziej niż ja.
To niełatwe, ale mamy sierpień. Zdecyduj, gdzie aplikować.
Jak, skoro nie wiem, co chcę robić w życiu?
To musi być trudne.
Mieć przed sobą poukładaną przyszłość przez większość życia,
a potem patrzeć, jak się rozpada z powodu czyjegoś działania.
Ale mogę ci zaręczyć,
nic dobrego nie wyniknie ze stania w miejscu
i analizy połamanych kawałków.
Lepiej pozbierać wybrane kawałki i złożyć je tak, jak chcesz.
Może nie pasują tak samo…
ale możesz być dumny z ich nowego kształtu.
Rozumiem.
Ale nie wiem, od czego zacząć.
Nie przeszkadza mi odpuszczanie baseballu. Nie wiem tylko, co go zastąpi.
Nie musisz znać jeszcze odpowiedzi, ale musisz mieć plan.
No dobrze.
Skoro nie wiesz, czego chcesz,
to może zaczniemy od tego, czego nie chcesz?
Dobra.
Dwie kupki.
„Nie” przede mną i „może” przed tobą.
Dobra.
Nie ma mowy. Przykro mi, nie jesteś upoważniony.
To niespodzianka dla kogoś.
- To sztuczna inteligencja? - Fascynująca dedukcja.
Zawsze chciałem budować roboty. Myślałem, że znalazłem bratnią duszę.
I znalazłeś. Dlatego chcę ci podarować… to.
Zmieniam przeznaczenie większości kijów, ale ten jest wyjątkowy.
Uderzyłem nim zwycięską piłkę w Braves. Oby przyniósł ci szczęście.
Cieszę się, że mam tę pracę. ale nie podoba mi się, jak ją dostałem.
Dostałaś tę pracę, bo jesteś rozważnym i utalentowanym liderem.
Drużyna cię kocha.
Mogę wciąż do ciebie przyjść w razie problemów?
Oczywiście. Ale nie będzie potrzeby.
Nigdzie się nie wybieram. Nie zostawię przyjaciół.
Mój wspaniały ojciec dobrze mnie wychował.
Nauczył mnie, że za każdym moim sukcesem stoją wcześniejsi giganci.
Dzięki.
To ja dziękuję.
I podziękuj tacie.
Bardzo mi przykro.
Wszyscy chcieli cię chronić przed spotkaniem z Helen.
Zrobiło się niezręcznie. Chyba trochę spanikowaliśmy.
Nie było potrzeby. Jestem profesjonalistą.
Nikt w to nie wątpi.
Jako twoi przyjaciele staraliśmy się pomóc.
Ale nie wyszło. Przepraszam.
Wasze serca są na właściwym miejscu.
Ale moje…
jest w rozsypce.
Na pewno można to jakoś…
Nie mogę być w miejscu, gdzie na zmianę…
łudzę się, mam nadzieję albo boję się, że spotkam Helen.
Mogę jakoś pomóc?
Pomagasz.
Zwłaszcza udając, że ten wypad jest dla ciebie równie męczący
jak dla mnie, młody przyjacielu.
- Co za upał. - Upał.
To przez wilgotność.
- Myśl o sobie. - Daj spokój.
Idź beze mnie…
Wśród rzeczy, które Frances mi zostawiła,
były pewne dzienniki.
W tym ten, wraz z wyraźnymi instrukcjami.
Miałam zdecydować, czy i kiedy się tym z tobą podzielić.
I myślę, że to ważne, żebyś dowiedziała się teraz.
„Dana Sue mogła być i powinna być…
moim dzieckiem.
Ale nie mówiłam Patrickowi, co do niego czułam za młodu.
Nie byłam na tyle odważna, by iść za miłością
i straciłam szansę na rodzinę, której pragnęłam”.
Panna Frances i mój tata?
Kochała go całe życie.
Ale to było jednostronne. Twój ojciec widział tylko twoją matkę.
- A Frances to uszanowała. - Dlaczego nigdy nic nie powiedziała?
Bała się, że cię to zasmuci.
Dlaczego teraz?
Czytaj dalej.
„Nie jest moja z krwi, ale jest w moim sercu.
Jest dzielna i urocza.
Jestem z niej taka dumna.
Jest moją spuścizną”.
O mój Boże.
Dlatego zostawiła mi pieniądze.
Frances miała wizję Serenity.
Wierzyła, że Serenity ma wiele do zaoferowania mieszkańcom,
a mieszkańcy sobie nawzajem.
A teraz ty jesteś strażnikiem jej wizji.
Ja?
- Co mogę zrobić? - Czytaj dalej.
I cierpliwie przyjmij te wszystkie emocje, które są jak poranna mgła.
I pamiętaj o najważniejszym.
Bądź dzielna.
To stawia wszystko w nowym świetle.
Bez niej Ronnie i ja nie założylibyśmy Sullivan’s.
Dała nam nasze marzenie.
Czy to dlatego, że uważała mnie za córkę?
To nie tak. Zrobiła to, bo w ciebie wierzyła.
- Jak bratnia dusza. - Szczerze to doceniam.
To zaszczyt kontynuować jej dzieło, ale nie wiem, jak to zrobić.
Zobaczcie, ile zrobiła dla Serenity.
- Zobacz, ile ty robisz. - Będziesz to robić po swojemu.
- Dlaczego mi nie powiedziała wcześniej? - Może planowała.
Teraz inaczej myślę o tych pieniądzach.
Inaczej myślę też o tacie.
Nigdy nie myślałem o nim jak o amancie.
Widziałam jego zdjęcia z młodości.
- Przystojniacha. Pokazałabym mu Serenity. - Rany.
- Tyle widoków. - Błagam…
To fascynujące,
ile romantycznych zawirowań widziało Serenity.
Pokolenie za pokoleniem.
Romantyczna radość.
Ryan i ja mamy rezerwację na wytworną kolację w czwartek.
Weźcie Ronniego i Cala!
- Zrobimy z tego wielkie wydarzenie! - Świetny pomysł!
W czwartek nie mogę. Mam inne plany.
Czyżby randka z Calem?
Zgadza się. By uczcić koniec okresu nietykalności.
Właściwie to mam zajęcia z June.
Bierzemy udział w kursie rysowania postaci.
June. Pastor June?
Przyjaciółka June.
- O co chodzi? - Próbuję czegoś nowego.
- Czyli my jesteśmy już stare? - Przestań!
Przykro mi, że przegapię kolację. Z najlepszymi kąskami zaczekajcie na mnie.
Zgoda. Poruszymy tematy typowe na podwójną randkę,
a z tematami potrójno-randkowymi zaczekamy na was.
Umowa stoi.
- Wcale nie. - Jesteś najgorsza.
Skoro Mary Vaughn sprzedaje własny dom i wciąż jest niedostępna,
to oznacza, że chcą spieniężyć aktywa?
Czy może panikują z powodu finansowych machlojek?
Pomijając moje frustracje z powodu jej milczenia,
przyznaję, że ich sytuacja finansowa bardziej przypomina luksusowy rejs
niż łódkę w skałach.
Przejrzałam ich wszystkie dostępne dane finansowe.
Trent jako burmistrz wykorzystał każdą możliwość podatkową.
Czy w twoich kontaktach z miastem miałaś powody, by podejrzewać…
Peggy! Myślisz, że milczałabym, gdybym zwęszyła coś paskudnego?
Nigdy. Ale dziennikarze nie mogą zakładać.
Dziękuję za twój czas.
Jeśli coś ci się nasunie na myśl, będę wdzięczna za kontakt.
Coś mi się nasunęło. Rozważałaś kandydowanie?
- Ja? - Tak, ty.
Potrzebujemy nowego burmistrza. Kompetentnego przywódcę.
Kogoś, kto sprawdzi się pod presją i otworzy serce dla mieszkańców.
Na moje oko byłabyś wspaniałym przywódcą.
- Dlaczego sama nie kandydujesz? - Kochana, masz idealne predyspozycje,
a ja nie znoszę głupców.
- Witaj, CeCe. - Panno Helen, panno Peggy.
Jeszcze raz dziękuję. Odezwę się po napisaniu artykułu.
Liczę, że też przemyślisz moją propozycję.
To też. Miłego dnia, CeCe.
- Co tu robisz? - Jak się emancypować?
Moi rodzice się przeprowadzają. Cała moja rodzina jedzie w różne miejsca.
Tata znalazł lepszą pracę, ale w Karolinie Północnej.
Mama nadal będzie w trasie,
ale moje rodzeństwo jedzie pod opiekę do babci w Kentucky.
Namawiają mnie, ale ja nie chcę jechać. Chcę tu zostać i skończyć szkołę.
Zwłaszcza teraz, gdy rozważam studia.
O szkole w mieście mojej babci nawet szkoda gadać.
Moich rodziców nie stać na wynajmowanie tu domu,
a ja zostałam na lodzie, ale…
sprawdziłam zasady emancypacji.
Tej wiosny i tak kończę 18 lat, więc może znajdę coś…
Możesz zostać ze mną.
Co?
Zostań tutaj.
W moim domu.
Ze mną.
Przyszłam po radę. Nie chcę się narzucać.
Twoja obecność tutaj byłaby błogosławieństwem.
Rozumiem, że rodzice jeszcze nie wyjechali?
Nie, wciąż się pakujemy.
Umówmy się na spotkanie we czwórkę i porozmawiamy o tym.
Coś wymyślimy.
- Dobrze. - Tak?
Jeśli oczywiście chcesz tu zostać.
Ratuje mi pani życie.
Potrzebujemy wieczoru filmowego.
Najpierw obejrzymy Moulin Rouge, a może to za wcześnie.
Wiem – Roztańczonego buntownika.
Nie wiedziałam, że usługa pilnowania jest już dostępna.
- Co za ulga. - Nie…
- Będę za 30 minut, jak się nachodzę. - Oczywiście.
To nie jest usługa od spa. Kyle pilnuje dziecka przyjaciółki.
Teraz pilnuje dwójkę dzieci dla dwóch przyjaciółek.
Miałem genialny pomysł, by oferować tutaj opiekę nad dziećmi.
Zwłaszcza jeśli usługa wystartuje, zanim adoptuję dziecko z Ashleyem.
Jeśli mój urok cię nie przekonał, liczę, że ulegniesz dowodom na potrzeby rynku.
To był świetny pomysł.
Na mojej liście spraw do załatwienia jest chyba za nisko.
Cieszę się, że mogę to robić… przez tydzień.
Ale zaraz zacznie się szkoła i ktoś musi to przejąć.
Chodzi o podchody?
To ostatni rok – przekraczanie granic, próbowanie nowych rzeczy.
Rozumiem, ale nie widzę siebie jako futbolisty.
To jest prawie tak fajne jak wspólny baseball.
- Znam to spojrzenie. Tęsknisz za tym. - To pamięć mięśniowa, rytuał.
Ciągle łapię się na tym, że chcę trenować albo naoliwić rękawicę.
No to graj w baseball tej wiosny. Z miłości do gry.
- Nie na potrzeby studiów. - No tak, studia.
Czekaj. Co to znaczy?
Co za problem być w ostatniej klasie i nie wiedzieć, co dalej?
Połowa dorosłych nie wie, co chce robić.
Dlatego musisz odkrywać i próbować.
Znowu pytasz o futbol?
Nie.
Tylko tyle? „Nie”?
A co z „Może, przyjacielu. Przemyślę to”? Nie i już?
Dzięki, ale nie. Chodź.
Lepiej, ale to wciąż zła odpowiedź.
WCZORAJ: DOBRZE SIĘ Z TOBĄ BAWIŁEM DOSTARCZONE
Zgodnie z życzeniem robimy kameralną imprezę
z ulubionymi ludźmi, jedzeniem i zabawną fotobudką.
Coś mi umyka? Albo ktoś?
Nie, to wszystko. I wszyscy.
Patrzę na listę gości i nie widzę Jacksona.
Nie zaprosisz go?
Trochę się pokomplikowało. Nie przyjdzie.
Wszystko gra?
Wiem, dlaczego panna Frances podarowała mi pieniądze.
To skomplikowane, ale byłam jej bliska.
Ty i ja.
Jak rodzina.
To urocze.
Zapamiętałam jej ulubione danie,
bo mówiłaś, by traktować klientów jak gości w domu.
Tak.
Zawsze zależało jej, bym ją obsługiwała. Cieszę się, że tak czuła.
Panna Paula podzieliła się ze mną dziennikiem panny Frances.
Wciąż go czytam. Ale jedna rada utkwiła mi w pamięci:
„Bądź dzielna.
Powiedz, czego chcesz, póki masz szansę”.
„Bądź dzielna”. Podoba mi się.
Tak, kochanie. Kończysz 16 lat.
To dla ciebie piękny czas,
by pomyśleć o tym, czego chcesz w nadchodzącym roku.
Bądź dzielna
i powiedz mi, czego naprawdę chcesz.
W głębi duszy.
Chcę mieć siostrę.
Skarbie.
- Cieszę się, że twój tata wrócił, ale… - Ale nie biologiczną siostrą.
Chcę móc z kimś porozmawiać o wszystkim.
Rozumiem. Kogoś w twoim wieku.
Kiedyś to byli Ty i Kyle, ale to już…
Masz ciocię Helen i ciocię Maddie. Chcę wiedzieć, jaka będzie moja paczka.
Moja kochana 16-latko.
Bądź dzielna, szczera i otwarta.
I pozwól się odnaleźć prawdziwym przyjaciołom.
Nowa pozycja, proszę.
Bardzo dobrze.
Płyń z prądem.
Nie zamykaj się w tej chwili.
Poczuj ruch.
Mnie też nie idzie.
Proszenie o pomoc to nie grzech.
Zawsze, gdy się pakuję na wyjazd,
słyszę z tyłu głowy ciocię: „Dodatkowe skarpetki cię uratują”.
Gdyby Maddie tu była,
kazałabym jej opowiedzieć o żabie w wannie panny Frances.
To może poczekać. Długo.
Ryan, to zaszczyt,
że twoja ciotka tak wspaniale zapamiętała Danę Sue.
A ja mam kłopoty, bo rozmawiam o pieniądzach przy stole.
Ronnie, chyba się zgodzisz,
że moja ciotka miała dar doceniania niesamowitych kobiet w Serenity.
Dzieliła się z radością.
Wiedz, że wykorzystamy te pieniądze tak, by była dumna.
Niech przyniosą wam radość. Uwielbiała uszczęśliwiać ludzi.
Gdy zacząłem pracować za granicą, moi rodzice byli załamani,
ale Frances powiedziała im: „Jest szczęśliwy tylko w drodze”.
A teraz proszę… Szczęśliwy osiedlasz się w Serenity.
Oczywiście.
Bardzo szczęśliwy.
Chciałbym znać odpowiedź.
Nie miałem takiej dobrej wróżki.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Po zjedzeniu tony ziti dzieciaki w końcu poszły spać.
Dzięki, że im towarzyszyłaś.
To dla mnie przyjemność. Dobrze się bawiliście z June?
Wspaniale.
Dobry początek.
Gratuluję.
Co to za historia?
- Historia? To tylko zajęcia plastyczne. - Nieprawda.
Każde dzieło sztuki ma swoją historię.
Co nam to mówi?
W mrocznej krainie…
była kobieta, która…
starała się robić to, co słuszne.
Naprawiać rzeczy, pomagać ludziom,
zmieniać świat.
Aż pewnego dnia…
zdała sobie sprawę, że jest zmęczona i że o siebie też musi się zatroszczyć.
Przepiękne.
- Co teraz? - Nie wiem.
I nie przeszkadza mi to.
Dobrze.
Mówię tylko, że gdy wymienisz przegniłe deski,
w końcu powstanie nowy pokój.
Mówisz o paradoksie statku Tezeusza?
Że w pewnym momencie moje małżeństwo stało się czymś nowym?
- Jakim statku? - Tezeusza. To filozoficzne dywagacje.
- Czytałeś kiedyś Świat Dysku? - Kiedy przestaliśmy gadać o deskach?
Pakujemy.
- Doskonale. - W kluczowym momencie.
Dziękuję.
- Co mogę dla ciebie zrobić? - Mam nowy projekt.
Praca własnych rąk pomogła mi uporać się z pewnymi problemami.
Ale niektóre krawędzie są wciąż dość szorstkie.
By wszystko szło gładko, trzeba wyszlifować krawędzie.
Masz więcej życiowych porad?
Nie, nie jestem filozofem.
W życiu liczy się jakość.
Mogę wypożyczyć szlifierkę i inne narzędzia?
Wciąż urządzam warsztat, więc nie mam wszystkiego.
Dokończ to z nami.
Dziękuję.
Będę „fikcyjnym krewnym”, poświadczonym notarialnie,
co daje mi pełnomocnictwo w sprawach szkolnych i medycznych.
CeCe nie musiałaby się emancypować.
Doceniamy pani hojność.
Caroline musi ukończyć liceum w Serenity.
Po zeszłorocznym próbnym procesie wiem, że zależy pani na jej dobru.
Dziękuję.
Też jestem wdzięczna, ale i rozdarta.
Pomysł, by zostawić moją córkę w domu z obcymi…
Helen nie jest obca.
- To nasza nowa przyjaciółka. - Nie przeginaj.
Nie znam tutejszej sytuacji.
Jakich klientów pani przyjmuje? Kto tu przychodzi? Przyjaciele i w ogóle?
Nie zostawiłabym CeCe samej na noc.
Sama też nie miałabym żadnych gości na noc.
Już teraz nigdy nie zostawiam jej samej z klientem
i nie reprezentuję nikogo, kto ma złe maniery albo zły charakter.
Dziękuję.
Dziękuję za szczerość i wyrozumiałość.
Nie śpieszcie się. Upewnijcie się, że warunki wam odpowiadają.
A potem wrócimy do tematu.
Moje drzwi stoją otworem dla CeCe.
Dana Sue Sullivan!
Ronnie?
Zgłębiłem twój wywód o byciu dzielnym.
A co powiesz o byciu ciszej?
Chcę, żeby wszyscy wiedzieli.
Ronnie!
- Zakochaliśmy się w sobie tutaj. - Ronnie.
Dzięki pannie Frances spełniliśmy swoje marzenia.
Nie tylko o restauracji, ale też o prawdziwej miłości.
Ronaldzie Sullivan, co ty…
Chcę być dzielny.
A czy wyznanie miłości nie czyni mnie takim?
Dano Sue, tak bardzo cię kocham.
Ożeniłbym się powtórnie, gdybyś się zgodziła.
Zgodzisz się?
Twoja mama czeka na mnie.
Cały czas myślę o tym, kim chcę być.
Pomocna jest wiedza, kim nie jestem.
Przepraszam, że się wydarłem.
Nie jestem taki.
Wiem.
I tak dziękuję za wysłuchanie.
Ciężko jest wspierać innych.
Czasami własnym kosztem.
Trzeba szukać równowagi.
Wszyscy musimy to dopracować.
- Wciąż czekam, aż będzie łatwiej. - Tak? Ja też.
Dzięki, trenerze.
Do usług.
Nie siedź za długo, mamo.
Ustalisz mi godzinę policyjną?
Dlaczego nie?
Nie, dziękuję.
ANNIE SULLIVAN: MASZ CZAS?
Nie chcę się narzucać…
Wybacz, że się nie odezwałam.
Po tych wszystkich zmianach jestem jednoosobowym zespołem.
Zwykle tego nie robię,
ale myślałem, że wyjątkowo między nami zaiskrzyło.
Chciałabyś się ze mną jeszcze spotkać?
Jeśli jestem zbyt bezpośredni…
Otworzę ci rachunek, skończę zmianę i zobaczymy,
co jeszcze jest otwarte.
W pobliżu? Nic specjalnego.
Musimy znaleźć zatem inne miejsce.
Erik.
- Tak miło cię widzieć. - Kathy.
- Bill. - Erik.
Jesteś kolejnym fanem Z’s?
- Na razie tylko podoradzam. - Świetny wybór.
Nie wiem, co mam robić w następnym semestrze
ani w kolejnych czterech latach.
Może laboratorium chemiczne. Ja idę.
- W trzeciej klasie? Jezu. - Moje poszukiwania rozszerzyły się.
Mogę studiować wszędzie w kraju.
Jestem ciekawa, jaka będzie nasza przyszłość.
Nikt nie przewidział ostatnich miesięcy.
Po co zgadywać, co będzie dalej?
Cokolwiek to jest, mam nadzieję, że będzie dobre.
Ja też.
Najwyższy czas.
- Masz 30 minut, zanim odwiozę Annie. - Super.
Tak się martwiłam.
Czemu milczałeś? Lepiej nie traktuj mnie tak w szkole.
Mama zabrała mi telefon, a Nellie jest na chwilę.
- Nie chciała, żeby się wydało. - Ale co?
Wyprowadzamy się. Przenoszę się do Castlewood.
Ronnie i Skeeter pomogli.
Jeśli się nie mylę, zakończyliśmy okres nietykania.
- Jest wytrzymała? - Przekonajmy się.
Cieszę się, że wykorzystaliśmy ten czas, by ugruntować się jako jednostki
i wróciliśmy silniejsi jako para.
Tak, ale musimy dalej się rozwijać jako jednostki.
Przedłużamy nietykanie?
Ani sekundy dłużej.
CeCe to wyjątkowa młoda kobieta. Polubisz ją.
Gdy zamieszka tu z tobą.
Ryan.
Nie myślałaś, że warto to ze mną omówić? Jak to wpłynie na nas?
Przepraszam.
- Przywykłam do samodzielności. - Ale znów jesteśmy parą.
Tak.
Oczywiście.
Coś wymyślimy.
Zostaję, Helen.
Proszę, uwierz w to.
Uwierz mi.
Wierzę.
Napisy: Krzysiek Igielski