10 DNI PÓŹNIEJ…
Jedźcie do domu, późno już.
- Nie zostawimy cię. - Poradzę sobie.
Zaczekamy na lekarza.
Nie wiem, czemu to tyle trwa.
Wyniki tomografii powinny już być.
Hope z tego wyjdzie.
- Mel ma rację, myśl pozytywnie. - Doktorze Mullins.
Ma już pani wyniki?
Tak. Obawiam się, że mam złe wieści.
Oprócz pierwotnego krwiaka podtwardówkowego
uraz spowodował także obrzęk mózgu.
To może doprowadzić do wgłobienia.
Czy ktoś mógłby mi to wyjaśnić?
Uderzenie spowodowało krwotok i obrzęk w mózgu Hope.
Obrzęk się powiększył, a lekarze obawiają się,
że dojdzie do przemieszczenia tkanki mózgowej, co może ją zabić.
To znaczy, że Hope będzie operowana?
Przygotujemy ją do operacji.
Jakie są możliwości leczenia obrzęku po operacji?
Mamy dwie opcje:
śpiączkę farmakologiczną albo zwiększenie dawki sterydów.
Ma problemy z sercem.
Przez sterydy może dojść do zatrzymania akcji serca.
Dlatego zalecam stan śpiączki farmakologicznej.
Dlaczego akurat to?
Hope traci i odzyskuje przytomność.
Zmniejszenie aktywności mózgu
zmniejszy obrzęk i przyspieszy zdrowienie.
Rozumiem.
Oczywiście wiąże się z tym ryzyko, w tym zaburzenia świadomości.
Czyli Hope może nie reagować
nawet po odstawieniu leków?
Zgadza się.
Chciałabym mieć lepsze wieści, ale trzeba podjąć decyzję.
Jeśli uważa pani, że powinniśmy wybrać śpiączkę,
to ufam pani osądowi.
Dobrze.
Ktoś z biura przyjdzie zaraz z dokumentami.
Tak mi przykro.
Hope jest silna. Wyjdzie z tego.
Dzięki.
Przynieść ci coś z bufetu?
Nie.
Wszystko w porządku?
Martwię się.
Popełniłem wiele błędów, jeśli chodzi o Hope.
Modlę się, żeby to nie był kolejny.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
SZPITAL W GRACE VALLEY
WYNIKI WSKAZUJĄ NA POZYTYWNY TEST CIĄŻOWY
Skarbie?
Przyniosłem ci kawę.
Zaraz przyjdę.
Doc dzwonił.
Tak?
Co z Hope?
Operacja się udała. Jej stan jest stabilny.
To dobrze.
Ubiorę się i pojedziemy do szpitala.
Doc tego nie chciał.
Nie powinien być sam.
Tak mu powiedziałem, ale nalegał.
Uparciuch z niego.
Pomogę ci.
Jeździliśmy tam codziennie przez dziesięć dni.
Może chce trochę czasu dla siebie.
Chyba masz rację.
Mamy za sobą ciężkie tygodnie.
Może…
zjemy dziś kolację na molo?
Pomyślałam, że moglibyśmy być dzisiaj sami.
Będziemy.
Bez innych ludzi wokół.
Dobrze.
Co powiesz na kompromis?
Przejdziemy się po molo,
weźmiemy coś na wynos i zjemy kolację tutaj, sami?
Dobrze.
Brzmi nieźle.
Zróbmy tak.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wiesz, jak bardzo cię kocham?
Wiem, bo ja też cię kocham.
Cześć.
- Cześć. - Facet z recepcji był okropny.
Zapomniałam prawka i nie chciał mnie wpuścić.
Jak go przekonałaś?
Zaczęłam płakać.
Płaczę na zawołanie, to przydatne.
Na pewno.
Co u Hope?
Trzyma się.
To dobrze.
Przykro mi, że do tego doszło.
Dziękuję. Mnie też.
Przyniosłam ci
słuchawki bezprzewodowe.
To miło z twojej strony.
Dasz mi telefon?
Hasło to dwa, dwa, dwa, dwa.
- Mało bezpieczne. - Łatwo zapamiętać.
Gdy się stresuję albo mi smutno, lubię słuchać muzyki.
Mam dla ciebie playlistę.
Zaimportuję ją do twojego iTunes.
Mam iTunes?
Tak, tutaj.
Wybrałam kawałki z lat 60. i 70., bo jesteś…
Facetem z klasą.
Właśnie.
Nie wiem, jaką lubisz muzykę,
więc mam tu oczywistości: Dylana, Joni Mitchell i Stonesów.
Lubię całą trójkę.
Znasz swoje Apple ID?
Nieważne, użyję swojego.
To trochę potrwa, więc przetestujemy słuchawki z moim telefonem.
Włóż je.
Uwielbiam to.
Dość głośno?
Podoba ci się?
Tak.
Bardzo.
To był cudowny pomysł. Dziękuję.
Nie ma za co.
Szpitale są do bani.
Tak, do bani.
Posłuchasz ze mną?
Jasne.
Hannah!
Cześć, Preacher.
Jak twoja pierwsza zmiana?
Potłukłam stos talerzy i prawie podałam stek weganinowi.
Na szczęście nie mamy tu wielu wegan.
To dobrze, bo brakuje talerzy.
Nie martw się. Świetnie ci idzie.
Nie musisz być taki miły. Potrafię przyjąć krytykę.
A zatem proszę, nie tłucz więcej talerzy.
To było krzywdzące.
Nie chcę ci przeszkadzać, ale jak się czuje Hope?
W tej chwili możemy tylko czekać.
Rozumiem.
Jak się trzyma Doc?
Ciężko mu.
Powiedz mu, że się za niego modlę.
Na pewno to doceni.
Zaczekaj.
Wiem, że po pogrzebie wszystko stanęło na głowie,
ale zastanawiałem się, czy przemyślałeś sprawę spółki.
Chciałem o tym z tobą pogadać.
Co myślisz?
Wchodzę w to!
To super, stary.
Będzie świetnie. Przygotuję dokumenty.
Dobra.
Dzięki, że się zdecydowałeś.
To ja dziękuję. Jesteśmy właściwie rodziną.
To prawda. Jeśli będziesz czegoś potrzebował…
Możliwe, że drużby.
To genialnie!
Świetna z was para.
Dzięki.
Czemu zacząłeś myśleć o małżeństwie?
Bo widzę, jak Doc rozpacza, obawiając się straty Hope.
To samo czuję do Mel.
Nie chcę żyć bez niej.
Więc nie żyj.
Nie sądziłem, że się jeszcze ożenię.
Sama myśl mnie przeraża.
Wtedy byłeś dzieciakiem. Popełniałeś błędy.
Teraz znasz już siebie i wiesz, co cię uszczęśliwi.
Fakt.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Nie myśl za dużo.
- Cześć. - Cześć.
Dzięki, że przyszłaś.
Oczywiście. Jak się czujesz?
Nic mi nie jest. Dzięki.
Dobrze.
Skontaktowałaś się z terapeutką, którą ci poleciłam?
Nie.
Wiem, że myślisz, że to nie dla ciebie,
ale możesz chociaż do niej zadzwonić i sprawdzić, czy ją polubisz?
Nie o to chodzi.
Postanowiłam wyjechać.
Jack mi o tym nie wspominał.
Bo o tym nie wie.
Miałam nadzieję, że powiesz mu za mnie.
Chcesz wyjechać, nie uprzedzając Jacka? Dlaczego?
Będzie zadawał pytania, a po wszystkim, co się stało,
nie zniosę takiego przesłuchania.
Strasznie mi wstyd.
Nie jestem dumna z omdlenia po zmieszaniu wina i Xanaxu.
Nikt cię nie ocenia. Naprawdę.
Oceniam sama siebie.
Znasz mnie od niedawna, ale ja taka nie jestem.
Zawsze nad wszystkim panowałam.
Każdy traci czasem kontrolę.
Chcę gdzieś wyjechać i zacząć od początku.
Gdzieś, gdzie nikt mnie nie zna.
Wiesz…
Ból nie zniknie sam z siebie.
Pójdzie za tobą, póki się z nim nie uporasz.
Coś się stało w Sacramento.
Coś…
Nie musisz mi o tym mówić, jeśli nie chcesz.
Chcę.
Ale nie mów nic Jackowi.
- Oczywiście. - Poważnie.
Nie chcę, żeby o tym wiedział.
Przysięgam, nie powiem mu.
Boże.
To trudniejsze, niż myślałam.
Nie spiesz się.
Sześć miesięcy temu zaczęłam spotykać się z tamtym prawnikiem.
Poznaliśmy się na imprezie.
Był bystry
i przystojny.
Naprawdę między nami iskrzyło.
Pewnej nocy byliśmy razem,
a ja byłam zmęczona po całym dniu pracy.
Odmówiłam mu.
Ale on nie przestał.
Kiedy skończył,
zaczęłam płakać.
Wiesz, co wtedy zrobił?
Ubrał się i wyszedł bez słowa.
Kochanie.
Stąd moje poronienie.
Skarbie.
Tak mi przykro.
Sally.
Cześć.
Dzięki, że jesteś.
Christopher jest z tobą?
Nie, jest na obozie.
Dobrze.
- Nie chcę, żeby wiedział, że tu jestem. - Co jest? Co z Paige?
Możemy porozmawiać gdzie indziej?
Na osobności.
Dobra.
Gdzie jest Paige?
W chacie przy granicy hrabstwa. Niedaleko Yeoman’s Ridge.
Czemu to ty przyszłaś?
Paige chce się zgłosić na policję, ale musi zobaczyć Christophera.
Nie, rozmawialiśmy o tym, zanim wyjechała.
Jeśli pójdzie siedzieć, Christopher może nawet trafić do rodziny Wesa.
Właśnie. Ale tak się zmęczyła ucieczką, że w ogóle mnie nie słucha.
Muszę się z nią zobaczyć.
O wszystkim jej przypomnę.
Miałam nadzieję, że to powiesz.
Chodź ze mną.
- Hej. - Cześć.
- Nie wiedziałem, że wpadniesz. - Nie zamierzałam.
Dogadałaś się jakoś z Toddem?
Powiedzmy.
Pobraliśmy się, więc…
- Kiedy? - Wczoraj.
W ratuszu w Eurece.
Nie tego się spodziewałem, ale gratulacje.
Dzięki. Powiedziałam mu, że nie przeniosę się do Eureki,
póki nie ustalimy daty ślubu, a on uznał, że nie musimy czekać.
Wspaniale.
Jesteś szczęśliwa?
Byłam.
A potem usłyszałam, że zatrudniłeś prawniczkę.
Kto ci powiedział?
Todd szukał prawnika dla mnie,
a kobieta, którą chciał zatrudnić wspomniała o konflikcie interesów.
Założył, że chodzi o ciebie.
Nie chcę się z tobą sądzić. Chcę tylko równej opieki nad bliźniakami.
Szczerze? Nie widzę tego.
Czemu nie?
Todd nie chce, żebyś się mieszał w sprawy rodziny.
Masz na myśli moje dzieci?
Nie narażę małżeństwa, żeby cię bronić.
Charmaine,
jesteśmy biologicznymi rodzicami bliźniaków.
Wszystko, co ich dotyczy, to nasza wspólna sprawa.
I tylko nasza.
Na razie to Todd będzie mnie reprezentował.
Jeśli chcesz rozmawiać o opiece, wyślij prawniczkę do niego.
Charmaine, czekaj!
Pozwolisz temu facetowi odcinać mnie od własnych dzieci?
To mój mąż.
Nie jest ideałem, ale to dobry człowiek. Nadaje się na ojca.
Te dzieci łączą ze mną więzy krwi.
Jak się poczują, gdy usłyszą, że odtrąciłaś ich ojca?
Przestań. Obwiniasz mnie, żebym stanęła po twojej stronie.
Nie obwiniam cię.
Mówimy o przyszłości naszych dzieci.
Muszę iść.
Dzięki.
Mogłam kupić duży.
Nie, ten był w sam raz.
Nie chcesz pieniędzy?
To tylko napój.
Jestem ci wdzięczna za pomoc.
Zrobię wszystko dla Paige.
Ja też.
- Co to miało być? - Jeździmy sobie.
Świętujemy.
Nie słyszałeś? To już oficjalne. Wszystkie zarzuty zostały oddalone.
Nie mieli dowodów.
Nikt nie chciał zeznawać, nawet Spencer.
Gratuluję.
Podobno twoja firma tonie w długach.
Pokryję półroczne wydatki.
Pensje, sprzęt, transport… Wszystko. Wyjdziesz na prostą.
Co z tego będziesz miał?
Sam mam długi, więc jeśli interesuje cię dywersyfikacja…
Nie będę przemycał dla ciebie prochów.
Musiałbyś tylko przymykać oko.
Nie, dziękuję.
Brady, moi dostawcy odzyskają pieniądze, w ten czy inny sposób.
Jeśli ich nie dostaną,
to przyjdą do ciebie.
O ile nie będziesz siedział.
O czym ty mówisz?
Ponoć alibi ci się posypało.
Mówisz o Jacku? Nie mam z tym nic wspólnego.
Więc nie masz się czym martwić.
Proszę.
- Cześć. - Co tam?
- Unikasz mnie. - Byłam zajęta.
Wiem, że nawaliłem.
Powinienem był ci powiedzieć o armii.
Przepraszam.
Nie chcę przeprosin.
U Lilly wyglądałaś na złą.
Bo byłam zła.
Nie powiedziałem ci, żebyś…
nie namawiała mnie do zmiany planów.
Dlaczego miałabym to robić?
Bo chcesz wyjść za mąż, mieć dzieci…
Mówiłam tak?
Rozwiązywaliśmy quiz z liczbą dzieci.
Chciałaś ze mną zamieszkać.
Quiz robiliśmy dla zabawy.
A wspólne mieszkanie nie oznacza małżeństwa. To nie lata 50.
To jak byś zareagowała, gdybym ci powiedział?
Może byłabym zła, ale kazałabym ci jechać.
Wiesz dlaczego?
Bo cię kochałam
i wspierałabym każdą twoją decyzję.
Kochałaś?
W czasie przeszłym?
Wiem, że nawaliłem, ale…
Hej, skarbie.
Nie potrzebuję przeprosin.
Żyj swoim życiem, a ja będę żyć swoim.
Co tu robisz?
Pomyślałam, że chcesz się spotkać.
Chcę.
- Chata jest u stóp wzgórza. - Dobra.
Co się dzieje?
Kręci mi się w głowie.
ŻĄDŁO
Nie masz Legalnej Blondynki?
Spodoba ci się.
Siedem Oscarów.
Przysuń się.
Jesteś strasznie spięta.
Jak miło.
Dopóki tu jesteś, zrobię, co zechcesz.
Jeśli o to chodzi…
Co?
Dlatego wpadłam.
Chcę wyjechać z Virgin River.
Musisz wrócić do pracy?
Nie, nie o to chodzi.
To o co?
Mam trochę problemów, a obecność Jacka mi nie pomaga.
Rozumiem.
A co z nami?
Z nami?
Mówiłem poważnie.
Zakochuję się w tobie.
Myślę tylko o tobie.
To na pewno nieprawda.
Inaczej bym tak nie mówił.
To nie ma sensu. Wiesz o tym? Mój brat myśli, że go postrzeliłeś.
Nie zrobiłem tego.
Posłuchaj.
Prawda jest taka, że szaleję za tobą.
Wiem tylko, że gdy jesteśmy razem,
czuję żar.
Po raz pierwszy w życiu.
Wiesz, o czym mówię?
Tak.
Więc zostań.
Jeszcze trochę.
Daj nam szansę.
Jeśli się zgodzę, chyba będę tego żałować.
Nie będziesz.
Słowo.
Cześć.
Dzięki, że wpadliście. Wejdźcie.
Proszę bardzo.
To zapiekane ziemniaki z kiełbasą?
Preacher wie, że je uwielbiasz.
I szarlotka!
Jesteście tacy mili. Dzięki.
Rety, mam niesamowite wieści.
Jakie?
Anonimowy darczyńca założył fundusz dla mnie i Chloe.
Rany. Niesamowite.
Wiem.
Wystarczy na utrzymanie farmy, więc będziemy mogły tu zostać.
To niesamowite. Bardzo się cieszę.
Dzięki. Chciałabym wiedzieć, kto to był, żeby móc podziękować.
Twoja mama poruszyła wielu ludzi.
To prawda.
Mam coś dla was, zaczekajcie.
Ciekawe, kto może być tym dobroczyńcą.
Ten ktoś na pewno chce pozostać anonimowy.
- Nikomu nie powiem. - Skąd wiedziałeś, że to ja?
A kto inny okazałby taką szczodrość, odmawiając uznania?
Nie chcę, żeby Tara myślała, że jest mi coś winna.
No dobrze.
- Co? - Szukam twoich skrzydeł.
Na pewno nie jesteś aniołem stróżem w przebraniu?
Mel.
Mama chciała ci to dać.
- To obraz taty. - Rety, Taro.
Przepiękny, ale nie mogę go przyjąć. To rodzinna pamiątka.
Chciała, żebyś go dostała.
Jeśli stąd wyjedziesz, zatrzymasz cząstkę Virgin River.
Weź, bo mama będzie nas nawiedzać.
Dziękuję.
- Z dodatkową solą? - I masłem.
Wiesz, jaka jesteś śliczna?
Już to słyszałam.
- Co jest? - Szeryf Duncan! Otwierać!
- Co jest grane? - Nie wiem.
Chwila!
Co to ma być?
Mamy tu wykonać nakaz przeszukania.
- To jakieś żarty? - Mogę zobaczyć?
Nie masz wyboru.
Dobra, ale niczego nie znajdziecie.
Bierzmy się do roboty!
Brie, jeśli chcesz zostać, to możesz,
ale uważam, że tracisz czas.
Zasługujesz na więcej.
Rób swoje i się wynoś.
W porząsiu.
Gdzie go powiesić?
Tutaj?
Wygląda dobrze.
Mam ugrillować kilka steków?
Nie, dzięki.
Ledwo zjadłaś dzisiaj śniadanie.
Wiem, ale…
Chyba się położę.
Przynieść ci coś?
Nie. Muszę się przespać.
No dobrze.
Przepraszam za ten wieczór.
Wiem, że coś planowałeś.
Nie szkodzi.
Możemy wcześniej wstać.
Obejrzymy wschód słońca, o ile poczujesz się lepiej.
Brzmi nieźle.
Obudzisz mnie, gdy wstaniesz?
Dobrze.
Proszę.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Wybacz, ale w domu nie ma alkoholu.
Cóż…
Już jest.
Connie się wścieknie, jak się dowie.
Wyluzuj. Jesteś taka spięta. Musisz się stąd wyrwać.
Mówiłam, nie chcę wracać do LA.
Czemu nie?
Na własne mieszkanie mnie nie stać, a do rodziców nie wrócę.
- Ja też nie wrócę. - A co z klubem?
Zmieniłem plany.
Mówię poważnie.
- Wyruszam w trasę po kraju. - Z kim?
Jeśli z Dave’em, nie daj mu prowadzić. Wciąż jest upalony.
Chcę pojechać tylko z tobą.
O czym ty mówisz?
To będzie przygoda!
Pojedziemy, gdzie tylko chcemy i kiedy chcemy.
Wielki Kanion? Robi się. Miami? Mówisz i jesteśmy.
Parker, nie wrócimy do siebie.
Czemu nie?
Bo ci nie ufam.
Wiem, że nawaliłem. Żałuję tamtej przygody z Olivią.
Żałujesz, że z nią spałeś?
Oczywiście! To było głupie i niedojrzałe.
- Byłem zły, bo nie chciałaś… - Obwiniasz mnie? Słabo.
Wiem. Przepraszam.
Poważnie.
Lizzie…
Kocham cię.
Proszę, daj mi drugą szansę.
Nie mogę wyjechać.
A co cię tu trzyma?
U FITCHÓW
Dobry wieczór! W czym mogę pomóc?
Chciałbym przenocować.
Dobrze. Poproszę dowód tożsamości.
Mam 19 lat.
I tak muszę go zobaczyć.
Jesteś z Seattle.
Mój przyjaciel tam mieszkał. To podobno piękne miasto.
Jest w porządku.
Co cię tu sprowadza, jeśli wolno spytać?
Szukam mojego dziadka.
Znam prawie wszystkich w mieście.
Jak się nazywa?
Doktor Vernon Mullins.
Długo tu siedzisz?
Kilka minut. Pomyślałam, że w końcu wrócisz.
Byłem w bufecie. Mógłbym przynieść ci kawę.
Nie trzeba.
Martwię się o ciebie.
Jak się masz?
Dobrze.
Niedobrze.
Próbuję to przetrwać.
Mam tu coś dla Hope. Może to poprawi ci humor.
Zrobiłyśmy z dziewczynami ten koc.
Gdy Hope się obudzi, zobaczy swoich bliskich.
Nie wiem, co powiedzieć. Cudowny. Dziękuję.
Dr Singh.
- Mam…? - Nie, zostań.
- Wszystko w porządku? - Ma gorączkę.
Tylko nie infekcja.
Zleciłam tomografię i badania krwi.
Dam znać, jak tylko dostanę wyniki.
Dziękuję.
Wszystko będzie dobrze.
Już w to nie wierzę.
Trzeba było od razu powiedzieć jej o Lilly.
Wróciłaby do domu.
Nie byłaby na drodze z tamtą cholerną ciężarówką.
Vernon, daj spokój. Nie wolno ci tak myśleć.
Wiem, ale czuję, że Hope wymyka mi się z rąk,
a ja nie mogę nic zrobić.
Kiedy Preach wróci do domu?
Myślałam, że już będzie.
Czyli zjemy całą pizzę sami?
Może zostawimy mu kawałek?
- Pieprzyć to. - Brady, nie.
- Skończyliście? - Damy znać.
- Tracicie tylko czas. - Szeryfie!
Valenzuela!
Znaleźliśmy to pod siedzeniem.
Podłożyliście to! To nie moje, przysięgam.
- To glock 26? - Z takiego postrzelono Jacka.
To nie moja broń.
Brie, uwierz mi. Wrabiają mnie!
- Mike. - Przeczytaj prawa.
Wrabiają mnie! Mike, ty sukinsynu!
- Danielu Brady. - Brie.
Aresztujemy cię pod zarzutem usiłowania zabójstwa.
- Jestem niewinny. - Nie.
- Masz prawo milczeć. - Brie! Puszczaj!
Wszystko, co powiesz, może być użyte przeciwko tobie.
Brie! Nie postrzeliłem Jacka!
Ciepło ci?
Tak. Dzięki za koc.
Przepiękny widok.
Byłem tu na przepustce,
patrzyłem na to
i wiedziałem, że to mój dom.
Kocham cię, Jack.
Pamiętam dzień, kiedy zrozumiałem, że się w tobie zakochuję.
Właściwie to nie dzień, tylko…
konkretną chwilę.
Naprawdę?
Byliśmy na pikniku z Chloe, a ty się zastanawiałaś,
czy zostać jej opiekunem, choć chciałaś stąd wyjechać.
Rety. Nawet mnie wtedy nie znałeś.
Nieważne.
Czułem to.
Jakby zawsze mi czegoś brakowało i nagle się to zmieniło.
Byłam tak odrętwiała, że nic już wtedy nie czułam.
Wiem.
Ale otworzyłaś się przede mną.
Zawsze będę ci za to wdzięczny.
Chcę…
cię o coś spytać.
Boże.
- Musi być idealnie. - Jack, czekaj.
- Chwileczkę. - Muszę ci coś powiedzieć.
Jestem w ciąży.
Jesteś w ciąży?
Chciałam ci powiedzieć wczoraj, ale tyle się działo.
Nie. To dobrze.
To dobrze. Mówiłem, że chcę się zaangażować.
Nie tak to sobie wyobrażałem, ale…
Skarbie…
Będziemy mieć dziecko!
Nie wierzę.
- To wspaniałe wieści. - Nie.
Daj spokój.
Ze wszystkim sobie poradzimy.
Nie wiem, czy to ty jesteś ojcem.
Napisy: Aleksandra Basińska