- Brie? - Jack.
Proszę, przyjedź.
Potrzebuję cię.
Nic ci nie jest?
Brie.
Co się dzieje?
Brie!
Już jestem, Brie.
Co się stało?
Skaleczyłaś się?
Boli.
Zabiorę cię do kliniki.
Jack?
- Brie jest ranna. Jedziemy do kliniki. - Jadę.
Mel się tobą zajmie.
Złap mnie za szyję.
Trzymam cię.
Już dobrze.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dobrze. Wykonam badanie USG.
To będzie nieco zimne.
- Dobra. - Przepraszam.
Przepraszam.
Bolą cię ramiona albo plecy?
Nie.
Co mi jest?
Cóż…
Muszę jeszcze wykonać badania krwi, ale…
wygląda na to, że poroniłaś.
Przykro mi.
Proszę.
Zawołasz Jacka?
Oczywiście. Pójdę po niego.
Wejdziesz, Jack?
Już jestem.
Wiesz, co się stało?
To było poronienie.
Mam więcej chusteczek w kuchni. Zaraz wracam.
Wszystko będzie dobrze.
Dzień dobry.
Co u Brie?
Właśnie skończyłam ją badać.
To było poronienie.
O Boże.
Jak się trzyma?
Fizycznie nic jej nie jest,
ale zalecę jej wizytę u terapeuty.
Dobry plan.
Hope po powrocie też mogłaby z kimś porozmawiać.
Ze mną nie rozmawia.
Gdy powiedziałem jej o Lilly, ledwo się do mnie odezwała.
Pewnie jest w szoku.
Nie. Była zła, że nie powiedziałem jej o raku.
Jestem pewna, że gdy uda wam się porządnie porozmawiać,
to zrozumie.
Oby tak było.
Hope zdąży na dzisiejszy pogrzeb?
Leci do Sacramento i wynajmie auto.
- Powinna zdążyć. - Tak.
Jak twój wzrok znosi ten cały stres?
Całkiem nieźle.
Pierwszy etap terapii poszedł dobrze?
Tak, o ile lubisz, jak wbijają ci igłę w gałkę oczną.
Raczej nie.
Ja też nie, ale nie mam wyboru.
Jeśli chcesz odpocząć w domu, to sobie tu poradzę.
Dzięki, ale chcę zajrzeć do Brie,
a potem sprawdzić, co u Tary.
Pozdrów ją ode mnie.
Dobrze.
Do zobaczenia na pogrzebie.
ZAMKNIĘTE
Preacher, wiesz, ile osób przyjdzie na stypę Lilly?
Mam przygotować kieliszki.
Tara mówiła, że będzie rodzina i bliscy znajomi – do 20 osób.
Dobra.
Cześć, Connie.
Ricky.
- No dobra. - Mamy problem.
Czego mam szukać?
Przewiń w lewo.
Vince.
Gdzie je zrobiłaś?
W Clear River, dziś rano. Odbierałam kwiaty dla Lily.
Zobaczyłam go i zrobiłam zdjęcie. Jak myślisz, co tu robi?
Pamiętasz Sally? Przyjaciółkę Paige, która przywiozła tu Christophera?
Tak, pamiętam ją.
Chce się spotkać.
Myślisz, że to ma jakiś związek z Vince’em?
Teraz już tak.
Martwi mnie to, że dzwoni do mnie zamiast do Paige.
Dlaczego?
Bo to znak, że Paige się coś stało.
Dzięki.
Proszę.
Przyniosłem ci jagodowe babeczki z piekarni.
Dzięki.
Słyszałem, że rzadko wychodzisz.
Jestem zmęczona.
To normalne.
Żałoba pozbawia nas energii.
Twoja siostra mówiła, że nie wiesz, czy przemówisz na pogrzebie.
A po co?
Nie chcę, żebyś kiedyś tego żałowała.
To zbyt trudne.
Ból po stracie bliskiej osoby
jest przytłaczający.
Wyzwanie polega na tym, by ten ból cię nie zmiażdżył.
Tak się czuję.
Posłuchaj.
Znam cię, odkąd…
byłaś małym brzdącem.
Małą łobuziarą.
Nadal jesteś twarda.
Nie wiem, co robić.
Zacznij od kilku głębokich wdechów.
Twoi przyjaciele i rodzina chcą być przy tobie. Pozwól im.
Spróbuję.
Pamiętaj,
twoja matka kochała cię całym sercem.
Nie chciałaby, żebyś cierpiała.
Nie zostawię cię samej.
Możesz iść. Zostanę z nią.
Nie, oboje idźcie na pogrzeb. Nic mi nie jest.
Chcę spać.
- A jak będziesz czegoś chciała? - Napiszę.
Mel, powiedz Jackowi, że nie potrzebuję opiekunki.
Jeśli Brie chce być sama, to jej pozwólmy.
Dziękuję, Mel.
Dobra.
Mel, mogłabyś zapytać Brie,
czy chciałaby coś zjeść albo wypić?
Poproszę napój imbirowy. Dzięki.
Zaraz wracam.
Co jest ze mną nie tak?
To, co czujesz, jest normalne.
Nie wierzę, że po tym wszystkim stało się jeszcze to.
Wiesz…
gdy ja i mój mąż staraliśmy się o dziecko,
poroniłam wiele razy.
Przepraszam. Nie chciałam…
Nie szkodzi.
Mówię ci o tym, bo…
chcę, żebyś wiedziała, że nie jesteś sama. Wiem, co przeżywasz.
Nie wiedziałam, że jestem w ciąży.
Boże, skarbie. Tak mi przykro.
Dużo tego jak na jeden raz.
Czuję się, jakby zalała mnie wielka fala.
Jakby mnie przygniatała.
Jesteś silna.
Podniesiesz się.
- A jeśli nie potrafię? - Masz mnie i Jacka.
Pomożemy ci przez to przejść.
- Jestem zmęczona. - Dobra.
Spróbuj się przespać.
Jeśli będziesz czegoś potrzebowała, to zadzwoń.
Mel…
Tak?
Dzięki za wszystko.
Nie ma za co.
Może poproszę Preachera, żeby ugotował jej zupę?
Teraz odpoczywa. Lepiej nie zmuszać jej do jedzenia.
Dobra.
Jak się trzymasz po śmierci Lilly?
Jestem zdruzgotana.
Mnie też trudno uwierzyć, że już jej nie ma.
Szkoda mi Tary.
Wiem, jak to jest stracić matkę.
Nawet sobie nie wyobrażam.
Preach i ja wysyłamy jedzenie na farmę.
To niewiele, ale tylko na to wpadliśmy.
To miło z waszej strony. Tara na pewno to docenia.
Muszę się przygotować.
Mel… Co my robimy?
Co masz na myśli?
Odpychasz mnie.
Porozmawiamy w biurze?
Nie próbuję cię odpychać.
Od trzech dni mnie unikasz. Tak ma to teraz wyglądać?
Nie.
Mówiłam, potrzebuję czasu, żeby pomyśleć.
O czym?
Gdy wróciłam z Los Angeles,
powiedziałeś, co trzeba,
ale następnego ranka
poczułam, że może mówiłeś to, co chciałam usłyszeć.
Daj spokój. To nieprawda.
Mówiłem szczerze.
Zerwanie z tobą było wielkim błędem.
Martwię się o utrzymywanie dwóch rodzin,
ale to, co do ciebie czuję, przeważa.
Powiedzmy, że do siebie wrócimy.
Boję się, że kiedyś
zmęczy cię ta cała harówka
i będziesz miał żal.
- Nie będzie tak. - Skąd wiesz?
Bo znam siebie.
Teraz tak myślisz, ale po narodzinach bliźniaków
zmienisz się.
- Każdy rodzic ci to powie. - Inni mnie nie obchodzą.
Mówię ci, co czuję.
Nie o to mnie prosiłaś?
Jak mam ci coś udowodnić, skoro nie dajesz mi szansy?
Nie wiem. Masz rację.
Właśnie.
Zaczniemy powoli.
Zawiozę cię do kościoła.
Nie musisz.
Dzisiaj wszystkim będzie ciężko.
Dobrze mieć wsparcie.
- Halo? - Tu sierżant sztabowy Gomez.
- Dzień dobry. - Mam twoje wyniki.
Jak mi poszło?
Zdałeś na 97 procent.
Jesteś w czołówce rekrutów.
Rety.
Będziesz świetnym żołnierzem.
Dziękuję panu.
To tyle?
To już oficjalne?
Musisz tylko podpisać kontrakt i wybrać ośrodek szkoleniowy.
Wiem, że skłaniałeś się ku San Diego,
ale powinniśmy porozmawiać o Karolinie Południowej.
Świetnie. Czyli przelew dotarł?
Podpiszę dokumenty i odeślę je jutro.
Świetnie.
Dziękuję.
Nie musisz pukać.
Czuję, że jednak muszę.
Daj mi jeszcze chwilę.
Spokojnie. Nie musimy się spieszyć.
Zostawiłeś w koszu trochę rzeczy, wyprałam je.
Nie musiałaś.
Nie szkodzi.
Zostawiłam je w torbie przy drzwiach.
Dzięki.
Co?
Wyglądasz…
oszałamiająco.
- Przepraszam. - Nie, dzięki. W porządku.
Ty też ładnie wyglądasz.
Tylko „ładnie”?
A co w tym złego?
Jakbyś mówiła, że mam dobry charakter.
- Bo masz. - Rety.
Dobra. Spróbuję jeszcze raz.
Wygląda pan zniewalająco, panie Sheridan.
Dziękuję.
Miło mi to słyszeć.
Jeśli jesteś gotowy, to ja też.
Weź jakiś sweter.
Mam go tutaj.
Nie możemy pojąć
straszliwej straty i bólu, jakich doświadczacie.
Pamiętajcie, że nie jesteście same.
Nie możemy…
Pamiętajcie…
Cześć, Hope. Gdzie jesteś?
Jeśli wynajęty samochód nie nadaje się do jazdy,
to zwróć go i…
Tylko jedź bezpiecznie.
Spotkamy się na stypie.
Kocham cię.
Krawat mnie dusi.
Ja to zrobię.
Nie musisz go nosić, jeśli nie chcesz.
Ty nosisz.
Pogrzeby bywają smutne,
więc jeśli będzie ci zbyt ciężko,
to daj mi znać.
Chcę się pożegnać z Lilly.
Mówisz jak dorosły.
Nie musisz się o mnie martwić. To ty wyglądasz na smutnego.
Tak lepiej?
Tak.
Dobrze.
Czy ktoś ci kiedyś mówił,
że świetny z ciebie dzieciak?
Tylko ty.
I mama.
Dobrze, chodźmy.
W porządku?
Tak, tylko…
trochę mnie to przytłacza.
- Chcesz wody? Mam w samochodzie. - Tak, dzięki.
Zaraz wracam.
Dasz radę. Podnoś stopy.
Nic ci nie jest?
- Co się dzieje? - To…
skurcz.
Dwanaście kilometrów.
- Jeszcze osiem. - Nie.
Biegnij, zaraz cię dogonię.
Weź łyka.
Dobra. Oddychaj.
Spójrz na mnie.
Oddychaj.
Oddychaj. Dasz radę.
- Muszę usiąść. - Nie ma mowy.
Najtrudniejsze za tobą. Biegniemy z górki.
Tylko z górki? Słowo?
Skarbie, jesteś moją wojowniczką.
Czyli nie z górki.
- Nie tylko. - Kłamca!
- Wierzę w ciebie. - Dobra.
- Ruszajmy, dalej. - Dobra.
Mel?
Dziękuję.
Na pewno jest ci ciężko
po wszystkim, co przeżyłaś.
Tak…
Jest trudniej, niż sądziłam.
W każdej chwili…
Jeśli nie będziesz mogła tego znieść, to daj znać i zabiorę cię stąd.
Dzięki.
Dzień dobry.
Większość z was mnie zna. Jestem Vernon Mullins.
Przez prawie 20 lat
Lilly Anderson była moją bliską przyjaciółką.
Jak zauważyliście, moja żona, Hope, nie dojechała,
więc mówię w imieniu nas obojga.
Składamy najszczersze kondolencje rodzinie Lilly.
Pamiętajcie, że nie jesteście sami.
Lilly zawsze pomagała sąsiadom.
Pozwalała przyjaciołom się wypłakać.
Bo wierzyła, że miłość to dar,
którym trzeba się dzielić z innymi.
Ona dzieliła się nim z nami wszystkimi.
Przeczytałam kiedyś,
że marudni ludzie żyją dłużej.
Jeśli to prawda,
to przeżyję wszystkich tutaj.
Dziś mam wrażenie, że to prawda.
Lilly była najmilszą osobą, jaką znałam.
Lilly i Bucka
połączyła miłość jak z bajki.
Byli dziećmi, gdy się poznali,
ale było im ciężko.
Dbali o farmę i starali się ją utrzymać,
wychowując swoje piękne dzieci.
Nie poddawali się.
Powiedziałem Lilly, że chcę tego, co połączyło ją z Buckiem.
Związku, w którym więcej się daje, niż bierze.
A ona tydzień później przedstawiła mnie Shirley.
Dziękuję, Lilly.
Gdy zamieszkałem w Virgin River, prawie nikogo tu nie znałem.
Pewnie pamiętacie,
że chciałem zbudować bar od zera.
Znałem się trochę na budowlance,
ale brakowało mi doświadczenia.
Lilly zaczęła do mnie codziennie zaglądać
i nagle rzeczy, których potrzebowałem, zaczęły się pojawiać.
Spytałem Lilly, co się dzieje.
A ona powiedziała…
że to, co oferuję,
jest dobre dla miasteczka.
Chciała, żebym został.
Zawsze będę ci wdzięczny za to, że pomogłaś mi zbudować tu życie.
Spoczywaj w pokoju, wiedząc…
że pamięć o tobie przetrwa.
Dziękuję, Jack.
Jeśli ktoś chciałby jeszcze coś powiedzieć,
to teraz jest idealny moment.
Dobrze.
Jack i Preacher przygotowali…
Doc, zaczekaj.
W imieniu rodziny chcę podziękować wszystkim za przybycie.
Moja mama była oddaną matką,
która zawsze przedkładała potrzeby swoich dzieci nad własne.
Bardzo nas kochała
i była naszym światem.
Tamtego wieczoru, gdy zmarła…
Już dobrze.
- Przeczytać to za ciebie? - Tak.
Już dobrze.
Tamtego wieczoru, gdy zmarła,
pogrążyłam się w mroku.
Nie wiedziałam, jak się z niego wydostać, dopóki mój przyjaciel
nie przypomniał mi o duchu mojej matki.
Moja mama uwielbiała zachody słońca.
Mówiła, że je kocha,
bo przypominają jej, że nie żyjemy w wiecznej ciemności.
Słońce zawsze wraca.
Powinniśmy za to dziękować.
Tęskniąc za nią, spójrzcie na zachód słońca,
bo ona też gdzieś na niego patrzy.
Piękne.
Dzięki.
Jack, mówiłam, że nic mi nie jest.
To nie Jack.
Co tutaj robisz?
Ricky mówił, że jesteś chora.
Powiedział coś jeszcze?
Nie.
Pomyślałem, że wszyscy są na pogrzebie
i przyda ci się towarzystwo.
Wiesz co?
Pójdę sobie. Nie chciałem cię niepokoić.
Nie.
Możesz zostać.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Zadzwonić po Doca?
Nie, nie trzeba.
Dzięki za kwiaty.
Nie ma za co.
Mogę usiąść?
Śmiało.
Nie postrzeliłem Jacka i nie jestem dilerem.
Musisz to wiedzieć.
To nie wymówka…
ale gdy dorastałem,
nic nie miałem.
Gdy zobaczyłem, ile zarobię, pracując dla Calvina,
nie zawahałem się.
Wiem.
Okazałem słabość. Żałuję, że dla niego pracowałem.
Bo cię złapali.
Nie.
Bo nie taki jestem.
Już nie.
Wybacz, ale nie wierzę, że ludzie mogą się zmienić.
To kiepski sposób patrzenia na świat.
Zaczynałam jako obrońca z urzędu.
Widziałam najgorsze,
więc trudno mi wierzyć w ludzi, zwłaszcza w tych, co mnie okłamywali.
Przepraszam.
Ale różnisz się od innych kobiet, jakie poznałem.
Jesteś bystra i zabawna.
Zawsze walczysz o swoje. To cholernie seksowne.
Masz w sobie to coś. To działa na mnie jak magnes.
Wiem…
Wiem, że nie powinienem o to prosić,
ale proszę, daj mi drugą szansę. Pokażę ci, kim naprawdę jestem.
Czemu miałabym to zrobić?
Nikomu wcześniej tego nie mówiłem.
Kocham cię.
Hej, mały.
Pewnie nie miałaś czasu zjeść.
Racja, dzięki.
Ładnie pachnie.
Lydie to przyrządziła.
Siedziałam tu sobie i myślałam,
że zebrała się tu cała rodzina Lilly.
Na pewno byłaby zachwycona tym widokiem.
Tak to jest z pogrzebami.
Brakuje osoby, którą by to cieszyło.
Tak.
- Lepiej wrócę do środka. - Nie.
Zaczekaj.
Posłuchaj.
Muszę coś z siebie wyrzucić.
Jeśli chodzi o nas…
Zawsze chodzi o nas.
Przynajmniej dla mnie.
Odkąd cię poznałem,
prawie każda moja decyzja miała związek z tobą.
Mówię poważnie!
Nawet zrywając z tobą,
myślałem tylko o twoim szczęściu.
Akceptuję rozstanie, bo nie chcę, żebyś był nieszczęśliwy.
Racja.
Chcemy dla siebie jak najlepiej.
To…
To miłość.
Boże, Jack. Nie chcę rozmawiać o tym tutaj.
Mel, wysłuchaj mnie.
Dziś na pogrzebie słyszeliśmy o wszystkim, co spotkało Lilly i Bucka.
Ich miłość przetrwała.
Dlatego życie jest piękne.
Tego chcę z tobą,
więc bądź pewna, że nas nie skreślę.
Nigdy.
W głębi serca wiem,
że nie trafiłaś do tego miasteczka przypadkiem.
Hej.
Jack, Preacher mówi, że pora na toast.
- Zaraz przyjdziemy. - Dzięki.
Mel.
Czekają na nas.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Dziękuję.
- Cześć. - Dziękuję.
Dzięki.
Proszę.
Dziękuję wam za przybycie.
Opłakujemy dziś stratę niesamowitej kobiety.
Tego wieczoru chcemy uczcić jej życie.
To było życie poświęcone przyjaciołom,
rodzinie
i miłości.
Chciałbym wznieść toast.
Według Winstona Churchilla
„żyjemy z tego, co bierzemy, ale żyjemy tym, co dajemy”.
Lilly dawała o wiele więcej niż brała.
Chyba się zgodzicie, że dzięki niej nasze życie było lepsze.
Już zawsze będziemy za nią tęsknić.
Za Lilly!
Świetnie się spisałeś na pogrzebie.
Dziękuję. Bez ciebie bym sobie nie poradził.
To nic takiego.
Przez lata kariery aktorskiej nauczyłam się szybkiego zapamiętywania.
Z przyjemnością troszkę cię w tym podszkoliłam.
Pamiętaj: nie myśl o słowach, mów od serca.
To naprawdę pomogło.
Nie chciałem czytać z kartki,
ale ostatnio nie mam najlepszej pamięci.
- Świetnie sobie poradziłeś. - Dzięki.
Nadal ani śladu Hope?
Ledwo wyjechała z parkingu,
gdy zapaliła się kontrolka silnika.
Ale myślę, że lada moment tu będzie.
Bez niej to nie to samo, co?
Dobrze powiedziane.
Muszę odebrać. Zaraz wracam.
Oczywiście.
WCIĄŻ W DRODZE. CHCĘ BYĆ DZIŚ SAMA. ŚPIJ W KLINICE.
Sprawdzę, co u Chloe.
- Mam cudowne wieści. - Jakie?
Moja znajoma będzie brać ślub w Tulum. Super, co?
Tak.
Wynajmują wille dla druhen, więc mamy darmowy nocleg.
My?
Tak głupku. Pojedziesz ze mną.
Nie wiem, czy dam radę.
Czemu nie?
Nocleg jest za friko i polecimy prywatnym samolotem.
- Nie chodzi o pieniądze. - To o co?
Nie wiem, gdzie będę w przyszłym miesiącu.
Jak to? Będziesz czekał na rozpoczęcie zajęć.
Postanowiłem nie iść na studia.
Chcesz dalej pracować w barze?
Niezupełnie.
Zaciągam się.
Jak to?
Dołączę do marines.
Kiedy?
Podpisuję kontrakt w tym tygodniu.
Nie rozumiem ani słowa.
Jesienią zacznę szkolenie.
Zaplanowałeś to za moimi plecami?
Nie wiedziałem, czy zdam test. Chciałem najpierw znać wyniki.
Okłamywałeś mnie?
Gdy cię zastępowałam,
gdy mówiłeś, że się uczysz…
Doskonale znałeś tamtego żołnierza na zawodach.
Nie potrafiłem ci powiedzieć.
A ja miałam cię za miłego chłopaka z sąsiedztwa.
Jesteś kłamcą, tak jak reszta.
Nie wierzę, że tak szybko go uszyłyście.
Przepraszam.
Potrzymasz to przez chwilę?
Kochanie.
Już dobrze!
Była wspaniała.
Miała 1,2 metra!
Ja nie mam szczęścia do skalników.
Łowię głównie pstrągi.
Przynajmniej coś łowisz.
Chyba zepsuła mi się przynęta.
A ty, Jack?
Przepraszam na moment.
Masz mój numer. W razie czego dzwoń.
Dzięki.
Charmaine mówi, że jej ojciec i Buck byli dobrymi przyjaciółmi.
Gratuluję dobrego toastu.
Co u ciebie?
I u bliźniaków?
Wszystko dobrze.
Todd zdecydował, że przeprowadzimy się do Eureki, nie pytając mnie o zdanie.
Nie wiem, co robić.
Kocham go, ale wszystko musi być po jego myśli.
Todd…
ma silną osobowość.
Wiem, że go nie lubisz.
Nie chodzi o mnie.
Pewnie myślisz teraz: „A nie mówiłem?”.
Nie.
Wcale nie.
Związki bywają trudne.
Zawsze chciałem, żebyś była szczęśliwa.
Myślałam, że jestem.
A teraz sama nie wiem.
Nie wiem, co robić.
Może porozmawiaj z Toddem?
Wyjaśnij mu, jak się czujesz.
Jeśli nie pójdzie na kompromis, to…
znajdź kogoś, kto to zrobi.
Zasługujesz na to.
Dzięki.
Co tu robisz?
Lizzie się wkurzyła.
Tak?
O co?
Zaciągnąłem się do marines i nikomu o tym nie powiedziałem.
- Podpisałeś kontrakt? - Jeszcze nie.
Słuchaj…
Służba w armii była dla mnie ogromnym zaszczytem,
ale to poważna decyzja.
Wiem. Od dziecka chciałem być żołnierzem.
Więc czemu robisz to w tajemnicy?
- Nie sądziłem, że będę miał wsparcie. - To nieprawda.
Babcia i Jack chcą, żebym studiował.
Myślałem, że Lizzie też chciałaby mnie tu zatrzymać.
Posłuchaj.
Nieważne, co myślą inni.
Myślę, że to ty masz wątpliwości.
Nie jestem tak pewny siebie jak ty.
Uwierz, w twoim wieku nie byłem pewny siebie.
To część dorastania.
Musisz poznać samego siebie
i znaleźć sposób na życie.
Chciałam sprawdzić, jak się trzymasz.
Potrzebowałam przerwy.
Wszyscy są bardzo mili, ale…
Nie musisz mi się tłumaczyć.
Dzięki za ratunek na pogrzebie.
Bałam się, że nie zdołam dokończyć swojej mowy i…
tak się stało.
Podziwiam cię za to, że się odważyłaś.
Co? Nie potrafiłam nawet się wysłowić.
Gdy umarł mój mąż,
ja nie wygłosiłam mowy.
Naprawdę?
Tak.
Wiedziałam, że się załamię, więc nawet nie próbowałam.
To mnie dręczy. Zasługiwał na więcej.
Wszyscy na pewno zrozumieli.
Oczywiście, że tak. Tylko…
Żałuję, że nie zdobyłam się na odwagę, jak ty dzisiaj.
Dzięki.
Ty, Doc i cała reszta bardzo mnie wspieracie.
To niesamowite.
Jestem wam bardzo wdzięczna.
Czuję się kochana.
Podobno miłość uleczy każdą ranę.
Myślisz, że to prawda?
Tak.
Brie czuje się lepiej.
Zajrzę do niej jutro.
Dzięki.
Dziękuję ci, że jej tak pomagasz.
Nie ma za co.
Nie musisz mi dziękować. Kocham Brie.
Dobra.
Jeśli jesteś gotowa, to cię odwiozę.
Nie powinnaś wracać sama.
Myślałam o wszystkim, co powiedziałeś.
I co?
Zerwanie na pewno było bezpiecznym wyborem.
Mel…
Kocham cię.
Wiem.
Ja ciebie też.
Dlatego serce każe mi zostać z tobą.
Już idę!
- Cześć, szeryfie. - Cześć.
Wybacz, że cię budzę. Byłem u Hope…
Nie szkodzi. W czym mogę pomóc?
Nie wiem, jak ci to powiedzieć, więc przejdę do rzeczy.
Co?
Doszło do wypadku.
Napisy: Aleksandra Basińska