Lilly?
- Zadzwonię… - Lilly?
Jesteśmy tutaj!
Dzięki Bogu. Tara miała atak.
Ma epilepsję.
Minęło pięć lat od ostatniego ataku.
- Mierzyłaś czas? - Około 90 sekund.
Potem upadła.
- Mogła uderzyć się w głowę. - Co zażywa?
Lamotryginę, 50 miligramów dziennie.
Słyszysz mnie, Taro? To ja, Mel.
Doc zmierzy ci ciśnienie.
Co się stało?
Gdzie ja jestem?
W domu, kochanie.
Miałaś atak.
Gdzie mama?
Tu jestem, skarbie.
Mel i Doc dobrze się tobą opiekują.
Lilly…
Może zaparzymy dla wszystkich kawy?
- Zajmiemy się nią. - Dobrze.
Funkcje życiowe stabilne.
Spróbujesz usiąść?
No, dalej.
Jak się czujesz? Masz zawroty głowy?
- Nie. - Masz mdłości?
A głowa? Boli cię?
Pozwól.
Sprawdzę, czy masz jakieś guzy.
Raczej nie doznałaś wstrząsu mózgu,
ale dla pewności
powiem Lilly, żeby w nocy budziła cię co kilka godzin.
Nic ci nie jest.
Porozmawiam z Dokiem, dobrze?
Masz tutaj koc.
Powiesz mi coś więcej?
Miewała głównie napady toniczne, ale zdarzały się też małe.
Chyba zaczęło się od gorączki w wieku niemowlęcym.
Na szczęście leki dobrze na nią działają.
- To przez stres? - Tak sądzę.
Biedaczka.
Rak Lilly i opieka nad Chloe pewnie ją przytłaczają.
Musimy jak najszybciej zapewnić im wsparcie.
Inaczej takie ataki będą częstsze.
To moja wina.
Stres wywołuje u Tary ataki.
Rozmawiałyśmy w samochodzie o moim raku,
a w domu się zaczęło.
Lilly, daj spokój.
Nie obwiniaj się.
Zajmę się Chloe.
- Dziękuję. - Wszystko będzie dobrze.
Gdyby to była prawda…
Cześć, Chloe!
Obudził cię ten tłum?
Niedobrzy ludzie! Tak się nie robi!
Już dobrze.
Co byś chciała?
To?
Ładne, co?
Nie?
Zamknij oczka.
No dobra, jeszcze nie.
Nie jesteś gotowa.
Wiesz co?
Jeśli o to chodzi, to ja też nie jestem.
Tylko nikomu nie mów.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przepraszam.
- Nie chciałam cię budzić. - To nic. Która godzina?
Jest wcześnie.
Nie miałaś jechać do LA dopiero jutro?
Jadę jutro. Ale dzisiaj mam mnóstwo roboty.
Zanim pojedziesz, muszę ci wyjaśnić, czemu nie jadę z tobą.
Nie musisz.
Nie zostawisz baru.
- Rozumiem. - Nie chodzi tylko o to.
Chcę, żeby nasz pierwszy wspólny wyjazd był wyjątkowy.
Żeby chodziło w nim o nas,
a nie o rozwód twojej siostry.
Wierz lub nie.
To ma sens.
Wyglądasz na zmęczoną. Powinnaś wrócić do łóżka.
Mówiłam, mam robotę.
Daj spokój. Nie minęła jeszcze 7.00.
- Nie ułatwiasz mi tego. - Tak?
To dobrze.
Chcę tylko uwagi.
- Cześć. - Gdzie Christopher?
Bawi się z Tuckerem.
Psem Charmaine?
Tak. Jest jakiś problem, więc Jack go przygarnął.
A ty już musisz go pilnować?
Jesteś święty.
Zaproponowaliśmy, że się nim zajmiemy, gdy Jack pojechał do Lilly.
Christopher go zobaczył i z miejsca się zakochał.
- Nie potrafiłeś mu odmówić. - Właśnie.
Masz miękkie serce.
Ale to dobrze. Christopherowi przyda się pupil.
Zgadzam się.
No nie. Odwołują obozowy spektakl.
Nie znajdą zastępstwa? Christopher ciężko pracował.
Wiem. Będzie zdruzgotany.
Nie pozwolę na to.
Zadzwonię do nich i się tym zajmę.
Nie musisz tego robić.
Ale chcę.
Robisz tutaj mnóstwo rzeczy.
Czuję, że cię wykorzystujemy.
Czyli nie chcesz mojej pomocy?
Sam sobie ze wszystkim nie poradzisz.
Nie o to chodzi. Po prostu…
Boję się, że w końcu zaczniesz mieć do mnie żal.
Rozumiem.
Myślałem, że ci ulży.
Ulżyło.
Tak.
Uwielbiam czuć się niepotrzebna.
WARUNKI HYDROLOGICZNE
Słucham? Źródło?
Dokładnie pod twoją ziemią, a to oznacza…
Że muszę powiadomić urząd.
Zrobię pomiary i złożę wniosek, ale niczego nie obiecuję.
Czyli kiedy będzie można rozpocząć samą budowę?
Za 8-12 miesięcy.
O ile zatwierdzą pozwolenie.
Kwestie środowiskowe wstrzymały już wiele projektów budowlanych.
Chwila. Mój dom zbudowano w 1954 roku.
Może mam prawa nabyte, pozwalające na wcześniejszą budowę.
Każda nowa budowa wymaga pozwolenia.
Mam czekać rok na pozwolenie albo sprzedać działkę za bezcen?
Chciałbym mieć lepsze wieści.
Mam inne spotkania, więc dajcie znać, co postanowicie.
Jasne. Dzięki, że wpadłeś.
Na razie.
Jeśli nie będę miał stałego adresu,
Charmaine użyje tego przeciwko mnie.
A dom Mel?
Na początek się nada, ale jeśli chcę częściowej opieki,
to dzieci muszą mieć własny pokój.
Poszukaj innego domu.
- Za co? - Możesz sprzedać ziemię.
Kto przy zdrowych zmysłach kupi działkę
bez gwarancji na pozwolenie budowy?
Mam wrażenie, że los się na mnie uwziął.
Staram się postępować właściwie, a wciąż mam problemy.
To nie ten Jack, którego znam.
Tak się czuję.
Pamiętasz, co mówiłeś w armii?
„Tylko poddając się, ponosisz porażkę”.
Nie czuję się już jak tamten Jack.
Tu jesteś.
Co tu robisz?
Wstałam jakiś czas temu.
Jakiś ty ciepły.
Zimno ci? Przynieść ci koc?
Nie, teraz jest mi dobrze.
Dzięki, że zostałaś na noc.
Dajesz mi do zrozumienia, że pora na mnie?
Właściwie to chciałem spędzić z tobą dzień.
Halo?
To konieczne?
Dobrze.
Muszę iść do pracy.
Nie szkodzi. Zobaczymy się wieczorem?
Wiesz co? Mam lepszy pomysł.
Jaki?
Niedługo wrócę.
Jeśli zostaniesz, przywiozę śniadanie.
Śniadanie do łóżka?
Cokolwiek zechcesz.
Gdzie mam podpisać?
Nie ruszaj się stąd.
Cholera.
Mogę przyjąć zamówienie?
Myślałam, że dziś cię nie ma.
Skąd ten pomysł?
Myślałam, że chociaż coś pójdzie mi dzisiaj dobrze.
Co się stało?
W pensjonacie padł internet, a u was jest zbyt wolny.
Zamierzasz już nigdy ze mną nie gadać?
Nie wiem.
Lizzie.
Ty masz to, czego chcesz, a moje potrzeby się nie liczą.
Wspólne mieszkanie to coś dużo poważniejszego niż randkowanie.
Posłuchaj.
Kocham cię
i chcę być z tobą.
To rzeczywiście poważny krok.
- Pogadamy o tym innym razem? - Jasne.
Przynieść ci frytki?
Poproszę. Z podwójną solą.
Robi się.
Kim był tamten żołnierz, z którym rozmawiałeś na zawodach?
Facet próbował kogoś zrekrutować.
Tak? Wyglądało na to, że się znacie.
Nie.
Czyli nie znałeś go wcześniej?
Cholera jasna. To chyba Granger Smith.
Kto?
Gwiazdor country.
- Jest sławny? - Jasne.
Hej, stary.
- Masz jakieś kłopoty z Lizzie? - A co?
Gapi się na tamtego faceta.
Powiedziałem jej, że to Granger Smith.
To nie on.
Wiem.
Muszę wyskoczyć do obozu. Wrócę za godzinę.
Wstąpisz po drodze do piekarni? Powiedziałem Connie, że brakuje nam ciast.
Wyślij Ricky’ego.
Ty będziesz miał po drodze.
No tak.
Ja i Connie trochę się dziś posprzeczaliśmy.
Przykro mi.
Sam mogę pojechać po ciasta.
Nie, załatwię to.
I tak będę musiał się z nią zmierzyć.
Czemu nie teraz?
Mam pomysł.
Słucham.
Chcę opracować system pomocy, żeby Tara się tak nie stresowała.
Na czym by to polegało?
Ludzie zapisywaliby w grafiku przysługi dla Lilly i Tary:
załatwianie spraw, opiekę nad dzieckiem, przynoszenie posiłków.
Dobry pomysł.
Dzięki. Po południu pogadam z Lilly.
Chciałem ci o czymś powiedzieć.
Postanowiłem nie zatrudniać doktor Hansen.
Myślałam, że ją polubiłeś.
Nie pasowała tutaj.
Będą kolejne rozmowy?
Nie. Na razie postanowiłem zawiesić poszukiwania.
Chcę ci wyjaśnić, dlaczego powiedziałam Jackowi o twojej emeryturze.
Słucham.
Przepraszam.
Przykro mi, że zawiodłam twoje zaufanie.
Powiedziałam mu, bo mnie zaskoczyłeś.
Musiałam to przetrawić.
Jack miał ci nic nie mówić, ale znasz go.
Próbował mnie chronić.
Nie jestem zły na Jacka. Wiem, że chciał dobrze.
Ale na mnie jesteś.
Nie jestem zły.
Raczej zirytowany.
Dlaczego?
Przez 30 lat samodzielnie tworzyłem tę poradnię
i do teraz wszystko, co tu robiłem, było wyłącznie moją sprawą.
Więc myślisz, że samemu było ci lepiej?
Łatwiej. Nie musiałem się przed nikim tłumaczyć.
Nie musisz się tłumaczyć.
Chodzi o szacunek dla koleżanki.
Szanuję cię, ale to nie oznacza, że będę się czuł dobrze,
wtajemniczając cię w każdy aspekt swojego życia.
Nie musisz tego robić. Chcę wiedzieć tylko o klinice.
Musisz to zrozumieć.
Ta klinika
to moje życie!
Sprawdziłam.
To nie Granger Smith.
Rzeczywiście. Cóż…
Dzięki za frytki.
Czyli… pogodziliśmy się?
Tak, ale muszę iść do pracy.
Kocham cię, głupku.
BIURO SZERYFA HRABSTWA HUMBOLDT
Co ja tu robię?
Musimy wyjaśnić kilka punktów twoich zeznań.
Gdzie byłeś w noc strzelaniny?
U Juvy’ego. Bea za mnie poręczyła.
Zmieniła swoje zeznania.
Nie wiemy, co robiłeś przez dwie godziny.
Miałeś mnóstwo czasu na to.
Myślisz, że postrzeliłem Jacka?
Nie wiem, Brady. Ty mi powiedz.
Dlaczego miałbym to zrobić?
Kiedy Calvin cię zatrudnił,
w kilka tygodni większość jego majątku przeszła na ciebie.
Jack naprowadził policję na fentanyl,
ale potrzebowaliśmy kogoś wewnątrz.
Czyli ciebie.
Powiedziałeś nam, gdzie i kiedy zdobędziemy dowody,
ale na miejscu było pusto.
Calvin nie wie,
że to ty byłeś naszym informatorem.
Inaczej już byś nie żył.
Ale wie, że oszczędziłeś Spencera.
Żeby się uratować, musiałeś mu to wynagrodzić,
pozbywając się Jacka.
To stek bzdur.
Nie będę już z tobą rozmawiał bez adwokata.
Dobra decyzja.
Mogę iść?
Jasne. Tylko nie wyjeżdżaj z miasta…
i unikaj Jacka.
Potrzebujesz kawy?
- Tak. Na wynos. - Też miałaś ciężki ranek?
Doc mówi, że go irytuję.
- Bardziej niż zwykle? - Tak.
Coś się z nim dzieje, ale nie mam pojęcia co.
Pewnie martwi się o Lilly.
To też, ale zachowywał się tak już wcześniej.
A co u ciebie?
Mam problem z pozwoleniem na odbudowę domu.
Przykro mi. Mogę jakoś pomóc?
- A potrafisz przenieść warstwę wodonośną? - Nie.
Zjesz coś?
Nie, chcę tylko kawę. Wybieram się do Lilly.
Dobra. O której zjemy kolację?
Jeszcze nie wiem.
Tworzenie grafiku i wypełnianie dokumentów pochłonie dziś cały mój czas.
Pomyśl, co by było, gdybyś dodała do tego dziecko.
- Co? - Co to ma znaczyć?
- Nic. - Będzie łatwiej, jeśli mi powiesz.
Serio, nic. Tylko…
Byłem wczoraj przy Chloe.
Gdy ją kładłem, znowu zaczynała płakać.
Musiałem wciąż ją trzymać.
Wyobrażałem sobie, jak będzie z dwójką.
To sporo.
Jeśli naprawdę czegoś chcesz, to jakoś sobie poradzisz.
Ale gdzie jest granica? Dzień ma tylko 24 godziny.
Każdy zna własne granice.
Nie chciałbym się porywać z motyką na słońce.
Przepraszam. Nie chciałem rozmawiać o tym tutaj.
Nie szkodzi. Chcę wiedzieć, co myślisz.
- Nawet jeśli prawda ci się nie spodoba? - Oczywiście.
Muszę iść.
Przyniosę jedzenie z baru. Zjemy, kiedy zechcesz.
Dobry pomysł.
Dzięki za kawę.
Pozdrów ode mnie Lilly.
Dobrze.
Poćwiczymy nasze kwestie?
Jasne.
Preach! Co ty tu robisz?
Podobno szukacie reżysera.
Serio?
Rządzisz!
Mogli odwołać nam spektakl!
Nie pozwolę na to. Cześć, Owen.
Dobra, dzieciaki.
Usiądźmy.
W porządku.
Mam na imię John.
Nazywają mnie Preacher.
Jestem nowym reżyserem.
A co z Dave’em?
Umarł?
Nie, Dave nie umarł.
Zatrzymały go sprawy rodzinne.
Naszą misją jest wystawienie Czarnoksiężnika z Oz.
Wyglądasz jak Avenger.
To żołnierz.
Zabiłeś kiedyś kogoś?
Może skupimy się na sztuce?
Nie wiemy, co robić.
No dobrze. Kto poza Christopherem zna swoje kwestie?
Okej. Od tego zaczniemy.
Kiedy nauczymy się piosenek?
- Piosenek? - Tak.
Grafik ci odpowiada?
Tak, to na pewno odciąży Tarę.
Super. Wszystko załatwię.
Wiesz…
Istnieją grupy wsparcia dla osób zmagających się z nieuleczalną chorobą.
Podsunę ten pomysł Tarze.
To nie dla mnie.
Cóż…
Tłumienie uczuć może utrudnić wiele spraw.
To nie tak.
Zobaczę Bucka…
więc nie boję się śmierci.
Widzę nas na tropikalnej plaży,
trzymających się za ręce, przy zachodzie słońca.
To moja wersja nieba.
Brzmi cudownie.
Ale martwię się o Tarę i Chloe.
Wszyscy się nimi zajmiemy.
Tara nie utrzyma farmy po mojej śmierci.
Już teraz ledwo dajemy sobie radę.
Wiem, że to dla ciebie trudne.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy.
Dziękuję. Już tyle zrobiłaś.
Nie wiem, jak ci dziękować za zwrócenie mi Chloe.
Wystarczy mi to, że widzę was razem.
Wiesz co?
Wszystkie moje dzieci się tu urodziły.
Dwie córki wyszły tu za mąż.
Tam pochowaliśmy Bucka.
Na rodzinnym cmentarzu przy stawie.
Tyle tu miłości.
Nie chcę, żeby Chloe dorastała gdzie indziej.
Co słychać?
Mam mały ruch.
Chodziło mi o ciebie.
Jak tam w pensjonacie?
Wszystko w porządku.
To dobrze.
- Niezbyt. - Jak to?
- Lubię Jo Ellen, ale… - Ta to lubi gadać, co?
Jest przemiła, ale nigdy się nie zamyka.
Spytałam, czemu padł internet,
a ona wyjaśniała mi to przez 45 minut, niczego nie wyjaśniając.
Cała ona. Mogę ci jakoś pomóc?
Cóż…
Mogłabym później wpaść i skorzystać z wi-fi?
Oczywiście!
Tylko nie jedz wcześniej.
Zrobiłam domowy makaron z serem.
- To brzmi jak niebo. - Cieszę się.
A jeśli chcesz wrócić do swojego pokoju, to w każdej chwili możesz.
Naprawdę?
Oczywiście.
Byłoby super.
Dzięki, ciociu.
A co z Rickym?
Co jeśli wciąż chcę go widywać?
Nie wtedy, gdy nie ma mnie w domu.
Umowa stoi.
Widzimy się w domu.
- Wypisuję ci receptę na Ramipril. - Nie potrzebuję go.
Charlie, ciśnienie wyższe niż 140 na 90 wymaga leczenia.
- A ja mam… - 150 na 90.
- Nie jest tak źle. - Nie.
O ile chcesz udaru.
- Proszę. - Dziękuję.
Do zobaczenia za tydzień.
Cześć.
- A to co? - Kolacja.
Pieczeń wieprzowa z sałatką i domowym sosem winegret.
Nastaw piekarnik na 180 stopni i podgrzewaj przez około 15 minut.
Rozpieszczasz mnie.
Lubię mieć dla kogo gotować.
Bardzo ci dziękuję.
Wybacz, że to mówię,
ale wyglądasz na zmartwionego.
To tylko problemy w pracy.
Chcesz o tym pogadać? Potrafię słuchać.
Ale o pracy nie chcesz.
Jasne, że chcę!
Powiem tyle:
nie dogadałem się z Mel i teraz jest na mnie zła.
Zawsze możesz przeprosić.
Rzecz w tym…
Tak, powinienem być delikatniejszy.
- Ale nie zrobiłem nic złego. - Dlaczego tak myślisz?
Nauczono mnie,
żeby samemu rozwiązywać problemy.
A Mel chce, żebym wszystko z nią konsultował.
Ja tak nie działam.
Ale jeśli się przed kimś otworzysz,
ten ktoś pomoże ci zobaczyć problem z innej perspektywy.
Nigdy tak nie robiłem.
A tego starego psa nie nauczysz już nowych sztuczek.
Jesteś za stary na zmiany? To tylko wymówka.
Starzejący się mózg
znacznie przewyższa młodsze pod względem inteligencji emocjonalnej.
A ten wniosek wysnułaś z…
Kilku minut na TikToku.
Smacznego.
Dziękuję.
Mam dla was dodatkowe ciasta.
Dzięki.
Coś jeszcze?
Przepraszam, jeśli cię uraziłem.
Chciałem tylko szanować twój czas.
Owszem, uraziłeś mnie.
Ale szanuję twój punkt widzenia.
Czyli wybaczasz mi?
Chyba tak.
Rozmawiałeś z dyrektorką obozu?
Wystarczająco długo, żeby zrobiła ze mnie nowego reżysera.
Co?
Nie było innych chętnych.
To bardzo odważne.
Albo głupie.
Nie wiem, co robię. Dzieciaki też nie.
Pogadaj z Muriel.
Zna się na musicalach?
Dziwię się, że nie wiesz.
Wciąż opowiada o swojej karierze aktorskiej.
Dzięki. Zadzwonię do niej.
Przy okazji…
wciąż jesteś u nas mile widziana.
A jak zechcę zrobić pranie?
Dogadamy się.
Brie!
Brie, czekaj!
- Dzwoniłem. - Czyżby?
Czekałam trzy godziny, a ty się nawet nie odezwałeś.
Telefon mi padł.
I nikt w pracy nie mógł ci pożyczyć swojego?
Przysięgam, nie chciałem cię porzucić.
Ale to zrobiłeś.
Przepraszam.
Na pewno mogę ci to jakoś wynagrodzić.
Nie możesz.
Na pewno?
Może tak?
Nie ma mowy.
Dobra. Jak sobie chcesz.
Wiem, co robisz. To się nie uda.
Podziwiam tylko to, jaka jesteś piękna.
Nieźle.
Posłuchaj.
Przepraszam, że kazałem ci czekać
i obiecuję,
że ci to wynagrodzę.
A niech cię.
Tak.
Brie?
Hej! Co ty tu robisz?
- Zostaw moją siostrę. - Uspokój się.
Spotykamy się!
- Postrzeliłeś mnie. - Nie.
- O czym ty mówisz? - Byłeś tam.
Tak, ale to nie ja cię postrzeliłem.
- Ty… - Jack!
Wynoś się stąd.
- Brie. - Lepiej już idź.
Wynocha stąd!
Doc.
Masz korkociąg?
Tak.
Nie miałam pojęcia. Wybacz.
To nie twoja wina. Nie chciałem nikomu mówić.
Jakie są rokowania?
Moje widzenie pogorszyło się o jakieś 15 procent,
ale ze wszystkim sobie radzę.
W dłuższej perspektywie może mnie czekać
częściowa, a nawet całkowita utrata wzroku.
Oślepniesz?
W skrócie: może.
Dlatego szukałeś zastępstwa.
Zgadza się.
Mówiłem, że to nie miało nic wspólnego z tobą.
Wiem. Przepraszam.
To ja muszę przeprosić ciebie.
Wyładowywałem się na tobie,
to nie w porządku.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
Oczywiście, że ci wybaczam.
Nie ma o co płakać.
- Pogodziliśmy się. - Jeszcze jak.
Świetnie.
Ale proszę cię o jedno.
Dobrze.
Obiecaj, że nikomu nie powiesz,
nawet Jackowi.
Chcę wiedzieć, kto mnie zastąpi, zanim to ogłoszę.
Dobrze.
Na pewno?
Nikomu.
Tak. Potrafię dochować tajemnicy.
To nie powinniśmy mieć problemów.
Spokojnie, na pewno się jeszcze o coś pokłócimy.
I właśnie tak ma być:
normalnie.
Dzięki.
Za…
jasność widzenia.
Wypijmy za to.
Jakaś pani do ciebie.
Kto to?
Nie powiedziała.
Jestem Valerie Holt.
Prawniczka, jasne.
Jack Sheridan. Miałaś zadzwonić.
Byłam w okolicy i postanowiłam wpaść. Masz chwilę?
Jasne.
Przepraszam za bałagan. Usiądź.
Przepraszam.
W mailu było dużo informacji. Chciałam wyjaśnić kilka spraw.
Zależy mi przede wszystkim na tym,
żeby aktywnie uczestniczyć w życiu moich dzieci.
Charmaine groziła, że cię od nich odseparuje?
Nie wprost,
ale jej narzeczony zaproponował adopcję bliźniaków.
Co mu powiedziałeś?
Że chyba oszalał i że nie porzucę dzieci.
Dlatego się odezwałem.
Mogę mieć problem z prawem do opieki, bo Charmaine nie jest moją żoną.
Bez twojego nazwiska w akcie urodzenia
albo pisemnego oświadczenia Charmaine
pozostanie ci wniosek o ustalenie ojcostwa.
Muszę to udowodnić w sądzie?
Tak. To nie jest prosty proces.
Jeśli Charmaine wniesie o pełną opiekę,
sprawa może się ciągnąć latami.
Jasne.
A przez cały ten czas dzieci będą mieszkać z Charmaine i Toddem?
Właśnie.
Jakie byłyby warunki naszej współpracy?
Biorę 350 dolarów za godzinę.
- I 25 tysięcy dolarów zaliczki. - Dobra.
Jesteś bratem Brie, więc wezmę 20.
Stać cię na to?
Nie, ale coś wymyślę.
Zamierzam walczyć o kontakt z moimi dziećmi.
Tak, czeka cię walka.
Takie sprawy są kosztowne i wyczerpujące.
Zawsze zakłócają życie rodziców.
Ojciec, który jest gotowy tyle poświęcić, to prawdziwy skarb.
Będę w kontakcie.
Dziękuję.
Dzwoniłam do ciebie.
Miałem…
dużo roboty w barze.
Nie szkodzi.
Gdzie jedzenie?
Przepraszam.
Zapomniałem o tym.
W porządku. Coś wymyślę.
Wszystko gra?
Tak. Miałem ciężki dzień.
Chciałam ci zrobić niespodziankę, ale dłużej nie wytrzymam.
Kupiłam bilety na Maui.
Joey udostępni nam domek.
Masz bilety?
Tak, na święta.
Powinnam była cię spytać,
ale tym razem to ja chciałam zrobić coś spontanicznego.
Myślałam, że to będzie romantyczne.
Co się stało?
Mel…
Spotkałem się dzisiaj z prawniczką w sprawie opieki nad bliźniakami.
Jak poszło?
Nie najlepiej.
Jeśli mam mieć z nimi kontakt, czeka mnie długi i kosztowny proces.
Tak mi przykro.
Cokolwiek postanowisz, będę cię wspierać.
Wiem.
Tylko…
czuję…
że źle na tym wyjdziesz.
Nie rozumiem. Chodzi ci o pieniądze?
- Nie obchodzą mnie. - Nie chodzi tylko o pieniądze.
Ale także o czas.
Przez co najmniej rok
będę łączył ojcostwo z walką o opiekę,
odbudową domu i prowadzeniem baru.
Nie poradzę sobie z kolejnym dzieckiem.
Przykro mi.
Wiesz co?
Nie szkodzi.
Poczekamy, aż będziesz gotowy.
Dobrze?
A jeśli zaczekamy,
a potem się okaże, że nie zdołam utrzymać dwóch rodzin?
Zmarnujesz mnóstwo czasu. Już go nie odzyskasz.
Nie mogę być dla ciebie przeszkodą w marzeniach o macierzyństwie.
Nie mogę cię tak krzywdzić.
Posłuchaj.
Znam już twoją opinię, więc teraz to mój wybór.
- Nie. - Jack.
Nie powinnaś wybierać.
Zasługujesz na kogoś, kto da ci wszystko, czego chcesz.
To nie ja.
Czyli chcesz ze mną zerwać?
To nie tak, że tego chcę.
O mój Boże.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Jesteś wspaniała.
Nie słuchasz, czego chcę.
Właśnie mówię ci, że słucham.
Wiem, czego chcesz, ale chyba nie mogę ci tego dać.
To mnie dobija…
ale postępuję właściwie.
Wynocha.
Wynoś się z mojego domu.
Napisy: Aleksandra Basińska