Mel?
NISKI STAN BATERII
Mel?
Co ty tu robisz?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Było aż tak źle?
Nie.
Po prostu mam słaby sen. Dziękuję.
Trzeba było mnie obudzić, gdy chrapałem.
Byłeś zestresowany i zasnąłeś jak kamień.
Więc zamiast mnie obudzić, spałaś w aucie?
Za dużo nie pospałam.
Dość tego. Przenoszę się do pensjonatu.
Przestań. Kupię sobie zatyczki.
Nie chcę skazywać cię na niewygody.
A czy ja skazuję ciebie?
Nie, jesteś wspaniała.
Tu chodzi o mnie. Ja…
Co?
Nigdy z nikim nie mieszkałem.
A ty tak.
Jak mam cię przekonać, że chcę, żebyś został?
Nie wiem.
Czuję, że zawłaszczam twoją przestrzeń.
To nieprawda.
Tak się czuję.
To normalne, że śpisz w samochodzie?
Nie.
Normalne jest to, że wspólne życie wymaga kompromisów.
Dobra.
Ale gdy znów będę chrapał, to mnie obudź, dobrze?
Dobrze.
Ale wiedz, że jeśli chodzi o ciebie, to nie dbam o przestrzeń osobistą.
Naprawdę?
Teraz też?
Też za tobą tęsknię, Vernon.
Tak się cieszę, że jesteś cała.
Co u cioci Nancy?
Huragan jej nie zabił, ale ja prawie tak.
A co się stało?
Po pierwsze, odmówiła ewakuacji.
Na szczęście jej sąsiad, Pete, zaprosił nas do swojego schronu.
Myślałam, że tam nie dotrzemy.
Dlaczego?
Bo gdy pchaliśmy wózek ciotki w tej okropnej wichurze,
ona wpadła w szał, bo zostawiła w domu karmnik dla ptaków.
Żądała, żebyśmy zawrócili.
Oskarżyła nas nawet o porwanie.
Pete zasługuje chyba na naszą dozgonną wdzięczność.
Muszę tu jeszcze zostać.
Cały ogród Nancy jest w gałęziach,
a ona nie chce nikogo zatrudnić.
Mam przyjechać i wam pomóc?
Nie, lotniska ledwo działają.
Martwiłabym się o ciebie, a stresu miałam już aż nadto.
Słuchaj, póki nie narażasz się na niebezpieczeństwo,
możesz zostać, ile chcesz.
Ale musisz zrobić dla mnie jedną rzecz.
Jasne, słucham.
Roześlij Biuletyn Virgin River.
Robi się. W ilu egzemplarzach?
3982.
Żartujesz.
Zrób to jak najszybciej.
Skąd ten pośpiech?
W tym wydaniu przypominamy o zbliżających się Zawodach Drwali.
Nie wystarczy roznieść ulotek?
Zbieramy pieniądze na bank żywności.
Musi przyjść całe miasto.
Wyrażę się jasno: nie poradzę sobie
z organizacją zawodów, jeśli cię tu nie będzie.
Spokojnie.
Wszystkim zajmuje się Carol Fleming. Ja jestem figurantką.
Dobrze.
Choć będziesz musiał powitać…
Hej, Hope!
Gdzie jest Jimmy?
Przywieźli go rano. Jest w celi.
Przesłuchałeś go?
Jeszcze nie, zrobię to dziś po południu.
Chcę się z nim zobaczyć. Twarzą w twarz.
Wiesz, że nie mogę na to pozwolić.
Może jeszcze poprosić o adwokata
i nie chcę, żeby wyszedł przez to, że złamałem zasady.
Pozwól mi z nim pogadać, a dowiem się, czy to był on.
Jack, poradzę sobie.
Wiesz, że mam rację.
Tak, ale mam związane ręce.
Zadzwonię po przesłuchaniu.
Dobra. Dzięki.
Słuchaj, Preach.
Mam dzisiaj coś do załatwienia.
Mógłbyś mnie zastąpić? Oddzwoń.
Cześć. Nie mogłam się dodzwonić. Zostawiłam wiadomość w klinice.
Przepraszam. Mamy tutaj kiepski zasięg.
Wszystko w porządku?
Joe, powiedz coś.
Mam już termin ostatniego przesłuchania rozwodowego.
Skarbie.
- Myślałam, że tego chcesz. - Chcę rozwodu.
Naprawdę. Ale nie chcę być rozwiedziona.
Wiesz, co jest najgorsze?
Będę sama przez resztę życia,
a on już ma dziewczynę.
Myślałam, że to tylko kryzys wieku średniego.
Zabrał ją na Maui.
Skąd wiesz?
Bo na Instagramie jest milion zdjęć
autorstwa Ariel, urodzonej w 1995, zawodowej dmuchaczki szkła.
Serio?
Nie zmyśliłabym tego.
Przede wszystkim przestań zaglądać na Instagram.
On chce, żeby poznała dzieci.
Moje dzieci.
Sama nie stawię mu czoła.
Nie musisz. Przyjadę na przesłuchanie.
A potem pójdziemy napić się sake w Roku.
Przez cały czas będę przy tobie.
Dobra. Dziękuję.
- Czuję się jak mięczak. - Przestań.
To wielka zmiana.
Ale to najlepsze dla ciebie i dzieci.
Bill przyszedł po dzieci. Muszę kończyć.
Jasne.
Trzymaj się. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Doktorze Mullins, tu Julia.
Miałam nie używać tego numeru, ale dzwoniłam już na komórkę,
a ty nie oddzwaniasz.
Dzisiejsza rozmowa została odwołana, ale kandydat nadal jest zainteresowany.
Zaproponuj mi nowy termin i daj znać, że to odsłuchałeś.
Dzięki.
To owijanie…
- Tak. - Boże.
Wygląda dobrze.
Nasza obwoźna piekarnia jest u mechanika, więc Lizzie dołączy do nas.
Jak miło. Dobrze cię widzieć.
- Robisz na drutach? - Nie.
I nie chcę się nauczyć.
Jeśli mnie przekonasz, że ty i Ricky nie byliście razem w motelu,
pozwolę ci odejść.
Mówiłam, byłam u przyjaciółki.
Skoro Lizzie tak twierdzi, to ja jej wierzę.
Chciałabym być taka naiwna.
Idę do toalety.
Sama.
Co?
Tylko ja trzymam ją w ryzach.
Connie, kochanie,
wiesz, co robi koń, gdy za mocno szarpiesz za lejce?
Zaczyna brykać.
Doc! Cześć!
Witajcie, drogie panie.
Lilly, jeszcze raz dziękuję ci za to, że przywiozłaś mi telefon.
Tak się cieszyłam, że udało jej się dodzwonić.
Próbowała cały dzień.
Ta burza narobiła niezłego bałaganu.
To prawda. Hope przez tydzień albo dwa będzie pomagać ciotce sprzątać.
Przez to sam muszę rozprowadzić biuletyn.
Możemy ci pomóc. Prawda, dziewczyny?
Jasne.
Będziemy się zmieniać w twoim domu.
Nie będziesz musiał wszystkiego wozić.
Na pewno nie proszę o zbyt wiele?
Dla niej to żaden problem.
Nie zwracaj na nią uwagi. Od tego są przyjaciele.
Dziękuję, drogie panie.
- Nie odpisywałeś. - Co ty tu robisz?
Connie zaciągnęła mnie tu, bo piekarnia jest w naprawie.
Fajnie.
Twój kumpel Parker wciąż jest w mieście?
Już rozumiem. To nim się tak przejąłeś?
To dziwne, że wpadł bez zapowiedzi.
Cały Parker. Jest spontaniczny.
- Jesteście blisko? - Byliśmy razem.
Jak długo?
Ze trzy lata.
Poważnie?
Wyluzuj. Teraz tylko się przyjaźnimy.
Parker o tym wie?
Wpadniesz później?
Connie odbiera Christophera, a potem pomaga Preacherowi.
Wróci późno.
Muszę się uczyć.
Właśnie skończyłeś szkołę.
Muszę wybrać zajęcia, na które się zapiszę.
Dobra. Skoro nie chcesz…
Wpadnę po pracy, dobrze?
Jak mam ci dziękować?
Ja to zrobię.
- Dobra. Whiskey. - W porządku.
Przepraszam za spóźnienie.
Christopher nie chciał iść na obóz.
Wygrałeś tę bitwę?
Tak, ale chyba przegrywam wojnę. Nie wiem, jak radzą sobie samotni rodzice.
Czyli wychowywanie dzieci jest trudniejsze, niż myślałem?
Ty sobie poradzisz, przyjacielu.
Moja sytuacja jest wyjątkowa.
Będę miał dwójkę. Na pewno nie będzie łatwiej.
Co racja, to racja.
Sprawdzisz, czy to Christopher?
CO SŁYCHAĆ?
Nie.
To Jamie.
Coś między wami zaszło?
Leci na ciebie?
Nie, to nie tak.
Wybacz, nie chciałem ci dopiec.
Właściwie to…
poleciła mnie kumplowi, szefowi kuchni z San Francisco.
Zaproponował mi pracę.
Przyjąłem ją.
- Przyjąłeś ofertę pracy? - Tak.
Ale wtedy pojawił się Christopher, a ciebie postrzelili,
więc zrezygnowałem.
Nie wiedziałem, że jest ci tutaj źle.
Nie było. Ale odmówiłeś, gdy zaproponowałem ci spółkę,
więc szukałem innych opcji.
Nie wiedziałem, że tak ci zależało na spółce.
Inaczej bym nie proponował.
Myślałem, że próbujesz mi tylko pomóc.
Nie przejmuj się. To twój bar.
Twoja sprawa.
Halo?
Tak, już jadę.
Muszę odebrać Christophera z obozu.
Jasne, jedź.
Pogadamy później. A popołudniem się na martw.
- Poradzimy sobie. - Dzięki.
Przejdź do rzeczy.
Chrząszcze opanowały połowę partii.
A reszta to tylko kwestia czasu.
Czyli niczego już nie uratujemy?
Raczej nie.
Cholera.
- Na pewno da się coś zrobić. - Niewiele.
Calvin nie płacił za inspekcje, a firma nie jest ubezpieczona.
- A teraz to mój problem. - Zostaje ci sprzedaż.
- Ale musiałbyś ujawnić plagę. - Nie sprzedam firmy.
Coś wymyślę. Potrzebuję tylko więcej czasu.
Masz go coraz mniej.
Dzięki, stary.
To bardzo pomocne.
Co się stało?
Zaciąłem się papierem.
Czekaj. Mam w torebce apteczkę.
Wystarczy chusteczka. Nie chcę zakrwawić stołu Hope.
Zawsze powtarzam, że lekarze to najgorsi pacjenci.
Zobaczmy.
Gdy miałam dwadzieścia kilka lat, umawiałam się z lekarzem pogotowia.
Pewnego razu skończył swoją zmianę ze złamaną ręką.
Gdy jest dużo pracy i brakuje personelu,
nie można po prostu odejść.
Nie myślałam o tym w ten sposób.
Do dzieła.
Jak nowa!
Ładnie.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Oto i ona.
Co mamy do zrobienia?
Sporo, a ja powinienem wracać do kliniki.
Idź. Ja i Muriel poradzimy sobie z resztą.
Jasne, dokończymy.
Dziękuję wam za pomoc.
To nic takiego.
Gdyby nie ty, Muriel, nadal grzebałbym przy drukarce.
Co?
Nic.
Przyszłam pomóc.
Ja też.
- Chwila przerwy. - Dobra.
Chcesz mi słodzić? Dobrze się do tego zabierasz.
Znam twoją słabość.
Pycha. Jak w domu.
Domowej roboty.
Jak tam poszukiwania pracy?
Mam mówić prawdę?
Byłoby dobrze.
Nie szukam pracy.
Czemu nie?
Nie wiem, czy chcę wrócić do prawa.
Od dziecka chciałaś być prawniczką.
Nie wiedziałam, w co się pakuję.
To znaczy?
W pracę dla kancelarii, która ma cię gdzieś,
o ile wygrywasz sprawy i zarabiasz dla niej furę kasy.
Przykro mi.
Chciałbym pomóc.
Pomagasz mi, dając mi nocleg.
Resztą muszę się zająć sama.
Mówisz jak prawdziwy Sheridan.
Niezależna do końca.
O tak.
Przy okazji…
Co u Charmaine?
Ona i Todd chyba chcą ograniczać mój czas z bliźniakami.
Dlaczego tak myślisz?
Przyszła tu po pożarze.
Mówiła, że nie muszę się martwić o dom. Że będę mógł ich „odwiedzać”.
Nie możesz na to pozwolić. W sprawach o opiekę liczy się precedens.
Tak, trochę poczytałem.
Chyba zatrudnię prawnika.
Znam świetną adwokatkę rodzinną z Eureki.
Wisi mi przysługę. Zadzwonię do niej.
Dzięki.
Tak czy siak… cieszę się, że spotykasz się z Mel.
Czyżby?
Choć to nie twoja liga.
Żartuję.
Ale nie zepsuj tego.
Staram się.
Jak to, „starasz się”?
Drugiej nocy wspólnego mieszkania znalazłem ją śpiącą w aucie.
Słyszałam, jak chrapiesz. Nie dziwię jej się.
No wiesz? Nie panuję nad tym.
W takich rzeczach jesteś najlepszy.
To co mam zrobić?
Mel cię kocha,
bo nie udajesz kogoś, kim nie jesteś.
A uwierz, w świecie związków to rzadkość.
Oby to wystarczyło.
Za dużo myślisz.
Sam stwarzasz sobie problemy.
OBÓZ PINEHURST
Christopher, to nie może się codziennie powtarzać.
Źle się czuję.
A co cię boli? Brzuch?
Klatka piersiowa. Zimno mi.
Dobra.
Jeśli naprawdę źle się czujesz, to Doc powinien cię zbadać.
Dobra.
Pojedziemy do kliniki.
Żeby było jasne: pojedziemy tam teraz.
No dobrze.
Tara. Nie spodziewałem się ciebie.
Nie byłam umówiona. Mel mnie wpuściła.
Oczywiście.
Przed chwilą widziałem się z twoją mamą, u Hope.
Właśnie o niej chciałam z tobą porozmawiać.
Ostatnio nie jest sobą.
Jak to?
Śpi po 12 godzin dziennie
i ciągle jest zmęczona.
Przyślij ją, to zrobimy badania.
W tym problem: mama nie chce iść do żadnego lekarza.
A jak ty się czujesz?
Doskonale.
Ale martwię się o nią.
Zadzwonię do niej i namówię ją, żeby do mnie przyszła.
Tylko nie mów jej, że u ciebie byłam.
Wiesz, jaka jest skryta.
Zastanowię się, co zrobić,
a ty miej na nią oko.
Dobrze.
Dziękuję.
Nie ma za co.
- Pa, Mel. - Pa.
Dzięki za zastępstwo.
Musiałem zrobić coś dla Hope.
Słyszałam.
Masz mi coś do przekazania?
Spotkanie o drugiej zostało odwołane.
Nie usunęłam wiadomości, jeśli chcesz ją odsłuchać.
Dzięki za informację.
I tyle?
Nie powiesz mi, co się dzieje?
Nie planowałem tego.
Chcesz kogoś zatrudnić?
Rozważam to.
Cześć.
Ciężko ci się oddycha?
Zaczęło się przed chwilą.
Wcześniej było mu zimno i bolała go pierś.
Chodźmy do gabinetu.
Zaraz coś poradzimy.
Możliwe, że chce się tylko wymigać od obozu.
- To mogą być zaburzenia lękowe. - W jego wieku?
Wiem, że tęskni za Paige, ale…
Nie wiesz, kiedy wróci?
Nie.
Spokojnie, zajmiemy się nim.
Mel! Potrzebuję cię!
Jest niedotleniony. Worek ambu.
Co mu jest?
Brakuje mu tlenu.
Był ostatnio w wodzie?
W obozie jest basen.
Christopher, założę ci tę maskę.
Pomoże ci w oddychaniu.
Oddychaj powoli i głęboko.
Będę odliczać.
Jeden Missisipi.
Dwa Missisipi.
Trzy Missisipi.
- Świetnie ci idzie. - Cztery Missisipi.
Pływałeś dzisiaj w basenie?
Nałykałeś się wody?
Duszność krtaniowa.
Manewr Larsona?
Tak.
Nic ci nie będzie, obiecuję.
Co się dzieje?
Skurcze strun głosowych blokują mu drogi oddechowe.
Zaczynamy.
W porządku. Udało się.
Proszę, kolego.
Bardzo dobrze.
Dobra.
Nic ci nie będzie.
Już dobrze.
Porozmawiam z Howardem. Zaraz wracam.
Mógłbyś mi najpierw przynieść colę?
Zaschło mi w gardle i mógłbym mówić niewyraźnie.
BIURO SZERYFA HRABSTWA HUMBOLDT
Cześć.
Patrzcie, kto stanął na nogi.
Szczęściarz.
Ta twoja pielęgniarka musi mieć sprawne dłonie.
Mam szczęście, że tak kiepsko strzelasz.
Gdybym to ja strzelał, byłbyś martwy.
Śmiałe słowa, jak na gościa przykutego do ławki.
Nie mogą mnie tu trzymać.
Gdyby mieli jakieś dowody, już by mnie oskarżyli.
- Uchlałeś się? - Musiałem się rozerwać.
Dlaczego? Denerwujesz się?
Nie.
Mam mnóstwo wolnego czasu.
W końcu niedawno straciłem pracę.
Przykro mi.
Ale nie martw się.
W pace znajdą ci robotę.
Hej, żołnierzyku.
Calvin wie, że to ty odpowiadasz za nalot.
To dobrze.
Gdy w końcu cię załatwi,
z przyjemnością zajmę się twoją dziewczyną.
Zamknij mordę!
Odsuń się!
Co ty wyprawiasz?
On groził Mel!
Nie powinno cię tu być.
Mam siedzieć w domu? Czekać, aż strzelec sam się zgłosi?
Posłuchaj. Jimmy nie ma alibi, ale nic go nie łączy ze strzelaniną.
Wiele razy groził, że mnie zabije.
To za mało, żeby go skazać.
On coś knuje. Czuję to!
Jesteśmy w kontakcie z innymi organami ścigania.
To potrwa. W małych miasteczkach wciąż mają papierowe bazy danych.
To co robimy?
Jedź do domu.
Spróbuj się uspokoić.
Uspokoję się,
gdy mój niedoszły zabójca trafi za kratki.
Ile ich już mamy?
2903.
Czyli zostało…
Nigdy nie byłam dobra z matmy.
Zostało 1079.
Świetnie. Damy radę.
Niestety muszę już iść. Pora nakarmić Chloe.
- Idź, ja dokończę. - To ci zajmie całą noc.
Nie szkodzi. To szczytny cel.
Wiem, że serce nie sługa, więc mówię ci to z życzliwością.
Źle lokujesz swoje uczucia.
Słucham?
Znam Doca i Hope od prawie 20 lat.
Mieli wiele wzlotów i upadków, ale nigdy się nie rozstali.
Myślisz, że próbuję ukraść Doca Hope?
Z tego, co słyszałam,
od wyjazdu Hope bardzo mu pomagasz.
Wiem, że wszyscy myślą, że poluję na facetów.
„Nie zostawiajcie mężów z Muriel!”
Nie rozbijam związków.
Nie tak dawno temu przyznałaś, że Doc cię interesuje.
Nie wiedziałam, jak skomplikowany jest ich związek.
Wiem.
Doc jest zajęty.
Więc czemu poświęcasz mu tyle uwagi?
Szczerze mówiąc, nie mam tu wielu przyjaciół.
A z nim wiele mnie łączy: muzyka klasyczna,
dobre wino i planszówki.
Chyba po prostu lubię jego towarzystwo.
Nie chodzi mi tylko o Hope. Chcę dla ciebie jak najlepiej.
Jeśli zrozumiesz, że Doc jest całkowicie oddany Hope,
oszczędzisz sobie bólu.
Hej. Wracasz do domu?
Utknęłam w pracy. Jeszcze kilka godzin.
- Pewnie jesteś wyczerpana. - Odrobinę.
Na pewno nie mam spać w pensjonacie? Może chociaż dzisiaj, żebyś odpoczęła?
Co? Przez dwa lata pracowałam w szpitalu na nocnej zmianie.
To nic takiego.
Na pewno?
Tak.
Cieszę się, że będziesz w domu, gdy wrócę.
Kocham cię.
Ja ciebie też. Pa.
Jak się masz?
Doc z nim siedzi. Potrzebowałem chwili dla siebie.
Jasne.
Jego oddech się ustabilizował.
Zasnął i nie miałem serca go budzić.
Nie rozumiem, co się stało.
Wygląda na to, że miał problemy z oddychaniem
po tym, jak do jego płuc dostała się odrobina wody.
Pływał ze starszymi chłopakami.
Wciągali go pod wodę.
To musiała być przyczyna jego problemów z oddychaniem.
Nie powiedział mi tego.
Dobrze, że przywiozłeś go tu w porę.
Nie wierzyłem mu.
Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo.
Może ktoś inny powinien się nim zająć.
Ktoś lepszy.
Christopher cię kocha.
Ufa ci. Tylko to się liczy.
Mel ma rację. Nie obwiniaj się.
Świetnie sobie radzisz, Preach.
Dziękuję wam.
Nie wiem, co bym zrobił, gdyby coś mu się stało.
Wiem. Ale nic mu nie będzie.
Będzie chciał cię wybadać,
więc gdy do niego pójdziesz, daj mu znać, że wszystko jest w porządku.
Christopher ma silny oddech. Ani śladu obrzęku płuc.
To dobrze.
Ale powinien zostać tutaj na kilkugodzinnej obserwacji.
Posiedzę z nim, jeśli chcesz iść do domu.
Dziękuję. Chcesz kawy?
Nie, dzięki.
Nie sądzisz, że powinnam wiedzieć o tym, że chcesz kogoś zatrudnić?
Nie tworzę nowego stanowiska.
Co to ma znaczyć?
Teraz nie mam sił, żeby o tym dyskutować,
ale to nie ciebie chcę zastąpić.
Cześć. Nie sądziłem, że przyjdziesz.
Musiałam pomóc z czymś Jackowi.
- Stawiam kolejne. - Nie musisz.
Mogę płacić za siebie.
To, że facet stawia ci drinka, nie oznacza, że chce czegoś w zamian.
To prawda. Ale wolę unikać niedopowiedzeń.
Dobra.
Będzie po twojemu.
Łatwo poszło.
Myślałam, że będziesz choć trochę dyskutował.
Nie przejmuję się drobiazgami.
A gdy chodzi o coś większego?
Powiedzmy, że nie rozpocznę kłótni,
ale nie boję się jej zakończyć.
To mi się podoba.
Za niezgodę na gnojenie.
Właśnie miałem…
Connie widziała nas razem w barze i znowu jej odbiło.
Wybierasz się gdzieś?
Właściwie to…
miałam nadzieję, że zostanę z wami.
Jack?
Już jestem.
Cześć.
Co tam robisz?
Zastanawiam się nad czymś.
Jaki kwiat wolisz?
Różę czy jaśmin?
Chyba jaśmin, odrobinę.
Spodziewałem się innej odpowiedzi.
Chwileczkę.
Mam zacząć robić kolację?
Nie, sam wszystko załatwię.
Momencik.
Przygotowałeś kąpiel!
Na pewno chcesz się odprężyć.
Jesteś najmilszy i najtroskliwszy na świecie.
A ty niezwykła.
Pomoczymy się razem?
Nie. Muszę załatwić kilka szczegółów.
Szczegółów?
Ty skup się na sobie. Właź do wanny.
Dobrze.
Jakieś wieści?
Musieliśmy go wypuścić.
Cholera. Dlaczego?
Miał alibi.
Pewnie komuś zapłacił.
Szeryfowi hrabstwa Trinity? Wątpię.
Jimmy był w izbie wytrzeźwień, gdy cię postrzelono.
Dowiedziałeś się dopiero teraz?
Mówiłem ci, w małych miasteczkach wszystko mają na papierze.
Facet prowadzący dokumentację był akurat chory.
Na pewno mieli Jimmy’ego?
Tak.
Przykro mi, stary. Myślałem, że to on.
Co teraz?
Szukamy dalej.
Dobra. Muszę kończyć.
Do usłyszenia.
Czyli doktor Petersen zgadza się z tym drugim?
Z Wesleyem, tak. To zwyrodnienie plamki żółtej.
Jaki jest plan leczenia Petersena?
Powiedział mi, że zwyrodnienie plamki żółtej
najlepiej leczyć przy pomocy terapii anty-VEGF.
Pierwsze słyszę.
W oczy wstrzykuje się lek powodujący kurczenie naczyń,
co hamuje zwyrodnienie.
Petersen mówi, że to skuteczne w 90%.
A skutki uboczne?
Zakażenie, odwarstwienie siatkówki, udar…
Udar? To nie efekt uboczny,
tylko wyrok. Idź do kogoś innego.
Doktor Petersen już jest tym drugim.
To idź do trzeciego! Musi być lepsze leczenie.
Kochanie, to nic nie da.
Mam zwyrodnienie plamki żółtej
i nie będę czekać, aż oślepnę.
Niech to! Nie powinnam była wyjeżdżać.
Wracam do domu.
Nie ma mowy.
Tutaj w niczym więcej mi nie pomożesz.
Chcę tylko jednej rzeczy:
żeby nikt poza nami nie wiedział o diagnozie.
Słyszysz?
JESTEM NA ZEWNĄTRZ
Co to ma być?
Szampana?
O mój Boże.
Ja i Joey miałyśmy dokładnie taką w dzieciństwie.
Nie wierzę, że to zapamiętałeś.
Po pożarze byłaś przy mnie.
W ten sposób mówię: „Kocham cię
i doceniam”.
Uszczęśliwiasz mnie.
Mam…
jeszcze jedną niespodziankę.
Jakim cudem…
Nie byłem sam.
Brie pomogła mi ze świeczkami.
To był jej pomysł.
O rety.
Jaka ona kochana.
Zwaliłeś mnie z nóg.
Na takiej reakcji mi zależało.
Odepchniesz nas?
Jak ci się podoba?
Pięknie.
Hej, oszukujesz!
- Co? Widziałaś, jak rzucam. - Nie wiem jak, ale kantujesz.
No dobra.
Dlatego chciałam grać w bilard!
Za długo trzymasz lotkę.
Musisz ją puścić wcześniej.
Najpierw trzymasz tak…
A potem…
Popisujesz się!
Uwielbiam tę piosenkę.
Zatańczmy.
- Nie przepadam za tym. - No chodź! Jeden kawałek!
- Tak! - Boże, nie!
Podobno nie umiesz tańczyć.
Tego nie powiedziałem.
Hej, pamiętasz mnie? Jestem Stella. Byłam asystentką Dona.
Tak, cześć!
Rodzice mieszkają w Clear River.
- Co tu robisz? - Przyjechałam w odwiedziny.
To chyba zrządzenie losu.
Miałaś rację co do…
Przepraszam, muszę iść.
Brie!
Jakaś ty cicha.
Rozmyślałam.
O czym?
Rozmawialiśmy ostatnio o szczerości.
Co byś powiedział…
gdybym chciała mieć dziecko?
Napisy: Aleksandra Basińska