Oh Tuhan. Lilly, saya tumpang simpati.
Bila dapat diagnosis?
Empat minggu lalu.
Mula-mula belakang saya sakit,
lepas itu saya hilang berat badan. Saya tak nak orang risau.
Jadi saya pergi jumpa Dr. Baines di Clear River.
Dia buat ujian.
Ada buat imbasan CT?
Ya, di Grace Valley.
Apa keputusannya?
Saya ada barah pankreas.
Tahap empat.
Lilly.
Saya tahu.
Apabila dia cakap itu…
Saya…
Rasa macam langit runtuh.
Ada jumpa doktor lain?
Ya. Keputusannya sama.
Boleh saya beri nombor awak sebagai nombor kecemasan?
Kenapa bukan Tara?
Dia tak tahu. Saya belum sedia beritahu orang.
Apabila memikirkan saya akan tinggalkan anak-anak saya tanpa ibu…
Hati saya hancur luluh.
Lilly, mahu saya buat apa?
Boleh guna awak sebagai nombor kecemasan?
Sudah tentu.
Okey.
Tapi…
Diagnosis seperti itu memerlukan sokongan kuat.
Tidak. Saya tak nak beritahu sesiapa. Saya perlu balik dulu.
Okey.
Tolong jangan beritahu sesiapa.
Lilly, saya janji itu tapi…
Lilly, cakap saja kalau perlu apa-apa. Saya sentiasa ada.
Terima kasih.
SEBUAH SIRI ASLI NETFLIX
Ingatkan awak belum tidur bila saya balik.
Saya tahu. Maafkan saya.
Selepas Lilly singgah, saya begitu penat sampai tertidur.
Lambatnya dia datang.
Ya, dia mahu cakap tentang sesuatu.
Sesuatu yang awak tak boleh beritahu saya?
Jadi kita mahu cakap tentang apa?
Kecuali
kalau awak nak buat benda lain.
Kenapa sekarang juga?
- Saya jawab. - Tak apa.
Tak, awak jangan bergerak.
Biar saya jawab. Sekejap.
Hai, June.
Jack, ada surat berdaftar untuk Mel.
Hai, June.
Awak boleh tandatangan.
Baiklah.
Ini dia.
Kerja elok-elok.
Awak juga.
- Apa ini? - Ini dia. Dari siapa?
Stacie.
- Adik Mark. - Ya, saya ingat dia.
Dia suka berlebih-lebihan begini.
BERITA HEBAT! STACIE
Kenapa ini?
Dia hamil.
Awak nak air?
Boleh juga.
Saya boleh masakkan telur kalau ada.
Tak apalah.
Tolong hantar saya ke bar? Kereta saya di sana.
Ya.
Boleh.
- Okey. - Okey.
Ingatkan awak lebih suka Harley.
Awak naikkan ampaian?
- Ya. - Cantik.
Awak minat motosikal?
Bekas teman lelaki saya dulu, ayahnya orang kuat Triumph.
Begitu.
Dia memang teruk, tapi saya suka bonceng motosikal dia.
Saya boleh bawa awak.
Entahlah.
Malam tadi memang seronok,
tapi kita tak perlu rapat sangat. Boleh?
Ya.
Kita tak perlu rapat pun.
Kita hanya mahu
ambil jalan jauh ke kereta awak.
Tapi
terpulanglah.
Saya takkan ajak lagi.
Pegang kuat-kuat.
Mel?
Awak okey?
Awak pasti?
Ya. Saya keluar sekejap lagi.
Hei.
Awak nak jus oren?
Boleh.
Nak cerita dengan saya?
Bukan, kali terakhir
saya tengok gambar ultrabunyi, ia gambar anak saya.
Jadi saya hanya tersentak sikit. Maaf, saya tak…
Tidak. Tak apa, sayang.
Tak perlu minta maaf.
Kalau orang lain lalui apa yang awak dah lalui,
mereka takkan pulih begini.
Tapi awak sampai dah bina hidup baru.
Itu memerlukan ketabahan luar biasa.
Dulu saya ingat saya boleh hadapi apa saja.
Tapi sekarang, saya hanya nampak kelemahan diri saya saja.
Jangan.
Sayang.
Awak tak lihat dari mata saya.
Terima kasih.
Itu membantu.
Mari sini.
Doc kata apa?
Taufan sudah reda tapi bekalan api putus dan semua pulau kecil banjir.
Saya tak pernah tengok Doc gelisah.
Memang patut pun.
Kita semua juga risaukan Hope bagai nak gila.
Awak tahu, puting beliung lebih membawa maut daripada taufan.
Apa kena-mengena?
Kemungkinan besar Hope selamat.
- Apa benda awak merepek ini? - Merepek?
Okey, itu semua tak penting.
Kita hanya boleh bantu Hope dengan menolong Doc.
Betul kata Lilly.
Kita perlu cari jalan untuk membantu.
Sekejap, ya?
Kenapa dia marah-marah hari ini?
- Apa? - Paige beri ini.
Dia rasa Vince hampir dapat jumpa dia. Sudah tiga kali dia pindah.
- Oh Tuhan! - Ya.
Dia beri surat kebenaran perubatan untuk Christopher.
Itu amat berguna.
Dia asyik tanyakan ibunya.
Saya dah tak tahu nak jawab apa.
Cakap saja mak dia sayang dia dan akan balik secepat mungkin.
Ya.
Kalau dia tak balik?
Awak tak boleh fikir macam itu.
Awak mesti kuatkan diri untuk Christopher.
Ya.
Selamat pagi.
Nak pesan apa? Kopi? Donat?
Saya datang tanya khabar saja.
Khabar baik. Tunggu sekejap.
Hadiah sebab awak bawa saya ke kabin.
Itu memang menyeronokkan.
Apa ini?
Pretzel lembut dicelup coklat dan disalut serbuk kopi.
Saya namakannya "espretzel".
- Sedapnya. - Terima kasih.
Awak nak saya datang malam ini?
Nenek saya ada.
Saya tahu.
Ya, boleh juga.
Kita boleh tonton filem, buat bertih jagung.
Jumpa nanti.
Beri latte besar dengan susu skim, tak nak buih, buat panas?
Oh Tuhan! Parker.
- Hai, semua. - Hai.
Hai.
Boleh cakap sekejap?
- Boleh. - Terima kasih.
- Sekejap, ya? - Okey.
Sebenarnya saya dah fikirkan perbualan kita semalam.
Maaf kalau saya ganggu awak.
Tidak, mujur awak beritahu saya.
Saya hanya mahu kata lagi,
saya rasa awak tak patut menyisihkan diri
semasa keadaan awak macam ini.
Ya.
Saya tak mahu jadi beban.
Lilly, awak perlukan bantuan
daripada segi fizikal dan emosi.
Percayalah, awak tak boleh buat seorang.
Saya tahu saya salah.
Saya tak patut bebankan awak lagi.
Awak dah terlalu sibuk dengan klinik itu, dengan Jack…
Bukan macam itu. Saya…
Jangan risau. Saya akan cari orang lain sebagai nombor kecemasan saya.
Lilly, awak tak…
Penerbangan saya untuk pukul 10:30 malam ini sudah disahkan, bukan?
Awak pasti itu penerbangan terawal?
Okey. Terima kasih banyak.
Hope telefon?
Syarikat penerbangan.
Saya terbang ke Atlanta, lepas itu memandu ke Port Royal.
Tapi menurut berita,
semua pekan Carolina Selatan sudah banjir.
Ya, sebab itulah saya nak pergi.
Saya tak nak duduk saja. Saya nak buat sesuatu.
Saya tahu, tapi awak tak tahu mana Hope atau cara mencari dia.
Saya sanggup naik rakit dan ketuk setiap pintu.
Saya akan buat apa saja untuk mencari dia.
Doc, awak akan hadapi banyak masalah nanti.
Apabila bandar besar banjir, airnya tercemar.
Awak boleh terenjat.
Macam mana kalau Mel di Port Royal sekarang?
Apa awak akan buat?
Saya akan ikut awak.
Terima kasih untuk itu
tapi saya pergi seorang, tak nak bahayakan orang lain.
Fikirlah dengan wajar.
Wajar?
Dalam ramai-ramai orang, awak patut tahu
kalau risaukan orang yang kita sayang, kita tak boleh fikir wajar lagi.
Pesta itu memang hebat.
Bila saya dengar Moon and Honey, saya teringat kita.
Jadi saya singgah sini sebelum balik LA.
Macam mana awak cari saya?
Saya tanya juruwang stesen minyak
dan dia beri alamat kedai mak cik awak.
Semua orang saling kenal sini.
Ya, saya tahu.
Agak menakutkan juga.
Saya suka privasi.
Jadi awak tak patut datang ke sini.
Saya tahu.
Saya datang untuk kita.
Kita dah tak ada apa-apa.
- Itu yang sedih. - Ia sejarah silam.
Mak cik saya. Saya kena sambung kerja.
Kita boleh jumpa selepas ini.
Baiklah.
Nak jumpa mana?
Curly's.
Saya akan mesej awak selepas habis kerja.
Baik.
Jumpa nanti.
Hei, meja enam dah tanya mana burrito dia.
- Maksud awak, Charlie? - Ya.
Itu burrito dia.
Dah semakin sejuk.
Ini dia.
Awak nak sos pedas
atau Tabasco atau…
Tabasco memang sos pedas pun.
Awak macam runsing saja?
Tempoh hari, kita jumpa di kabin,
awak ada
beritahu sesiapa?
Bertenang. Saya tak cakap awak berdua-duaan.
Tak, kami lepak biasa saja.
Itu bukan urusan saya.
Baguslah.
Terima kasih sebab memahami.
Tapi awak macam nak puaskan hati orang lain.
Saya hanya…
- Tak nak awak pandang serong. - Awak dah 18 tahun.
Awak dah dewasa.
Okey.
Lelaki dewasa tak perlu puaskan hati orang.
Asalkan mereka yakin dengan kemahuan mereka.
Cantiknya tempat ini.
- Ya. - Macam lokasi The Bachelor.
Saya tak tengok.
Tapi maksudnya awak suka ini?
Macam set penggambaran.
Apa filem kegemaran awak?
Malulah nak cakap.
Cakaplah.
Yalah. Saya suka Legally Blonde.
Jangan ejek saya.
Mana ada ejek.
Awak pula?
The Sting.
Tak pernah tengok.
Awak serius?
Lakonan Paul Newman dan Robert Redford?
Ya, saya tak…
Awak mesti tengok itu. Rugi besar kalau tak tengok.
Awak penggemar filem rupanya.
Filem klasik saja.
Mak ayah saya huru-hara. Saya banyak habiskan masa dengan pak cik saya.
Kami selalu tengok filem.
Awak buat apa kalau tak bekerja atau tengok filem?
Minum di bar, baiki motosikal.
- Dah berapa lama? - Yang ini? Dalam sebulan.
Ada juga Yamaha berusia 10 tahun.
- Awak naik motor sejak kecil? - Ya.
Pak cik saya suruh naik motor lasak agar saya tak buat benda jahat.
Berkesan tak?
Tak.
Tapi dia cuba, bukan macam mak ayah saya.
Berapa lama awak duduk di Virgin River?
Saya tak perlu ke tempat lain lagi.
Lagipun saya suka di sini.
Apa yang awak suka?
Pemandangannya.
Ya.
Memang cantik.
Hei!
Hai.
Apa awak buat di sini?
Termenung saja.
Awak okey?
Ya, saya okey.
Mel.
- Apa? - Janganlah.
Kita tak patut berahsia.
Stacie tahu saya dan Mark ada masalah kesuburan.
Bila dia hantar imbasan ultrabunyi itu, rasanya dia macam nak sakitkan hati saya.
Kenapa dia buat itu?
Sebab saya tak pulangkan cincin itu.
Mungkin dia betul-betul tak sedar?
Stacie bukan jenis yang buat benda tanpa sengaja.
Kalau betul, saya tumpang simpati. Itu…
agak keji.
Saya patut pulangkan cincin itu.
Jangan! Hei!
Cincin itu milik awak.
Awak nak saya cari dia?
Saya boleh tegur dia sikit.
Ya? Awak nak cakap apa?
Jangan bersikap bacul. Jangan jadi kebudak-budakan.
Awak comel betul sekarang.
Yakah?
Bukan comel sepanjang masa?
Memang comel.
Oh, ya. Saya pergi jumpa Doc.
Macam mana? Dia tak telefon balik.
Dia nak terbang ke Atlanta
dan memandu ke Port Royal untuk cari Hope.
Dia nak redah banjir seorang diri?
Saya nak ikut dia tapi dia tolak.
Saya akan ke klinik dan halang dia. Itu…
Kita jumpa nanti, ya?
- Ya. - Okey.
- Awak tak balas mesej. - Telefon saya mati.
- Patut jumpa di Curly's. - Saya jumpa kedai ini.
Banyak kepala bangkai di sini.
Menggelikan.
Pergi Curly's sajalah.
Liz, tak apa. Saya dah pesan kentang goreng.
Saya tak suka awak panggil Liz.
Saya tahu, tapi awak comel kalau tengah marah.
Terima kasih.
Hai, Ricky. Ini Parker.
Parker, ini Ricky.
Parker kawan saya dari LA dan dia datang
tanpa diundang.
Hai.
Macam mana kenal? Awak kerja di gerai bakeri juga?
Tak. Saya teman lelaki Lizzie.
Biar betul?
Ya, betul.
Saya tumpang gembira.
Hei, boleh bawa air soda untuk saya?
Baiklah.
Hei, jangan buat begitu.
Buat apa? Saya memang haus.
Ricky baik dan buat apa saja untuk saya, bukan macam awak.
Baguslah.
Memang patut pun.
Saya tahu saya tak hargai awak semasa kita bersama.
Ya, awak rosakkannya.
Betul, dan saya nak minta maaf.
Sudahlah. Maaf diterima.
Lizzie…
Saya nak tebus kesalahan saya.
Awak tak boleh redah banjir dua hari selepas taufan reda.
Awak tak ada hak mengarah saya.
Tapi saya masih ambil berat.
Saya pernah lalui Perang Vietnam. Saya boleh jaga diri sendiri.
Tapi itu lama dulu.
Jadi awak ingat saya lemah hanya sebab saya tua?
Tidak, ini tiada kaitan dengan usia awak.
Jadi apa kaitannya?
Keselamatan diri awak.
Terima kasih sebab risaukan saya tapi saya sebenarnya kuat.
- Yakah? - Ya.
Bila kali terakhir awak injak air selama 30 minit
atau usung orang atas bahu awak?
Dengar sini.
Awak tak faham lagi?
Kalau Hope terperangkap di mana-mana
dan saya boleh bantu tapi saya tak pergi sana,
saya akan menyesal sampai akhir hayat.
Saya faham.
Tapi entah-entah dia sudah selamat
dan awak bahayakan nyawa awak.
Saya lebih rela bahayakan nyawa
daripada hidup dalam penyesalan.
Ya.
Saya…
- Saya janji akan sentiasa telefon. - Okey.
Pastikan itu.
Saya tak nak kacau tadi.
Lilly.
Mujur awak datang.
Minta maaf sebab tadi.
Saya yang patut minta maaf. Saya tak patut desak awak.
Saya nak jelaskan, okey?
Saya tak nak orang tahu sebab saya perlu buat keputusan sukar
dan saya tak nak dipertikaikan.
Awak dah tahu pilihan rawatan?
Ya. Barah itu tak dapat sembuh
tapi doktor sarankan kemoterapi dan terapi radiasi serentak
untuk lanjutkan usia selama boleh.
Masalahnya adalah kesan sampingannya nanti.
Boleh buat pembedahan?
Ya, itu salah satu pilihan.
Tapi apa gunanya
hidup beberapa bulan lagi kalau tak berdaya?
- Boleh tolong pegang dia? - Boleh.
Sekejap, ya?
Mungkin Tara.
Okey.
Terima kasih. Helo?
Helo.
Preach! Preacher!
Wah, macam teruja betul.
- Awak tahu apa jadi tadi? - Apa, ya?
Awak jumpa harta karun.
Tak. Saya ajak bermalam di rumah kawan.
Namanya Owen. Kami sebaya.
Untuk hari jadi adiknya tapi dia boleh bawa kawan
dan dia ajak saya.
- Saya dah jadi kawan baik dia. - Nanti.
Saya gembira awak dan Owen dah berkawan.
Tapi awak tak boleh pergi.
Saya tak kenal keluarga dia.
Saya mesti pastikan awak selamat.
Telefon saja mak Owen. Owen kata mak dia baik.
Maaf, sayang. Tak boleh.
- Kenapa? - Saya dah kata tadi.
Saya tak kenal keluarga dia dan ini bukan masa yang sesuai.
Nanti Owen ajak orang lain, kami takkan kawan.
- Takkan sampai begitu? - Awak tak faham.
- Christopher. - Saya benci di sini!
Awak tiada pilihan.
Biarlah dia dulu.
Ya.
Terima kasih.
- Hei. - Hei.
- Terima kasih. - Dia suka pokok.
- Memang pun. Hei. - Ya.
Awak pandai layan dia.
Mestilah, sebab saya bidan.
- Semuanya okey? - Ya.
Biasalah, bertekak mahu pilih susu.
Dia suka awak.
Saya suka dia juga.
Saya tak nak menyinggung awak tapi saya nak tanya,
awak tak nak cuba hamil lagi?
Aduh.
Awak masih muda. Awak dan Jack juga sangat serasi.
Hubungan kami masih baru. Dia pun bakal dapat anak kembar. Saya…
Itu memang alasan kukuh.
Kecuali kalau awak mahu.
Ya. Entahlah.
Saya nak anak, tapi kalau tak dapat pun tak apa.
Dengar macam tak rela saja.
Saya tak tahu kalau saya ada pilihan. Mungkin saya tak boleh hamil.
Kita semua ada pilihan.
Mungkin kita tak suka.
Mungkin lain daripada gambaran kita.
Tapi ia ada di depan mata kita.
Kita perlu fikirkan keutamaan kita.
Jadi…
Comelnya dia.
- Kamu ke mana? - Keluar.
Sejak semalam?
Abang yang suruh saya berseronok.
Kenapa dengan kamu ini?
Abang, saya tak nak abang membebel.
Abang bukan membebel.
Abang sayang kamu. Abang nak tahu tentang hidup kamu.
Saya
dah berhenti kerja.
Okey.
Serius?
Bukan masalah pun.
Tapi kamu suka kerja kamu.
Keadaan dah berubah.
Okey.
Carilah kerja baru.
Ya. Tak semudah itu.
- Saya tunggu sini. - Okey. Terima kasih.
Hai, Jack.
Hai.
Jack? Betul?
Masih lagi Jack.
Nak saya ambil pesanan?
Tak apa. Kami singgah sebab Char perlu ke bilik air.
- Kami baru balik dari McKinleyville. - Jauhnya.
Kami ada kelas kehamilan tadi.
Saya nak Char amalkan Lamaze semasa bersalin nanti.
Idea yang bagus.
Kami mahu cari doula untuk bantu Doc di klinik.
- Bantu dia bertenang. - Ya.
Rasanya dia takkan bersalin di klinik itu.
Apa maksud awak?
Saya rasa dia patut bersalin di hospital.
Itu yang saya suruh selama ini.
Klinik itu pilihan akhir saja.
Saya pujuk dia untuk bersalin di St. Sebastian di Eureka.
Keluarga saya antara penderma terbesar. Dia akan dapat layanan terbaik.
Baguslah.
Saya tak boleh tahan sampai ke Clear River.
Boleh kita cakap sekejap?
Ya, boleh.
Okey. Ya.
Todd kata awak akan bersalin di hospital di Eureka.
Ya, tiga generasi keluarganya dilahirkan di sana.
Pelan kelahiran awak pula?
Kenapa pula?
Awak ketepikannya begitu saja?
Jack, awak yang suruh saya bersalin di hospital.
Saya tahu.
Tapi apa salahnya kalau awak
tanya saya dulu sebelum tukar rancangan? Itu saja.
Okey, saya nak ingatkan awak, saya yang akan bersalin.
Dan…
Saya bapanya.
Okey? Bukan Todd.
Kalau boleh, saya minta awak sentiasa maklumkan saya.
Jack, kita dah elok begini.
Awak rasa?
Saya tahu awak memang susah
menyesuaikan diri dengan hidup sebagai seorang bapa
tapi Todd dah ada.
Saya bukan seorang lagi.
Awak bebas mahu jalani hidup awak.
Charmaine, saya dah kata saya akan jadi bapa yang bertanggungjawab.
Awak tak berhak buat keputusan lagi. Okey?
Satu lagi.
Awak patut bersyukur Todd ada.
Jika dia tiada, saya dan bayi ini dah di Portland.
Apa awak cakap ini?
Mel tak beritahu awak?
Memang saya kata jangan beritahu awak
tapi ingatkan dia cakap juga.
Sebelum jumpa Todd,
mak cik dan pak cik saya ajak saya pindah ke Portland.
Charmaine.
Saya nak balik. Okey?
Tolonglah, awak… Tolong jangan rumitkan keadaan.
- Awak okey? - Ya. Saya okey.
Hai.
Awak sihat?
Muriel, saya…
Maaf, saya tak ada angin mahu bersembang sekarang.
Tapi saya datang sebagai wakil kelab menjahit kami.
Kami nak buat sesuatu untuk bantu awak dan Hope
jadi ada beberapa benda untuk memudahkan perjalanan awak.
Maaf, saya tak faham.
Connie boleh jaga rumah awak.
Nick dan Jo Ellen bawa ke lapangan terbang.
Saya dah tempah bilik hotel di Atlanta
untuk awak tidur sebelum memandu ke Port Royal.
Ini pula daripada Lilly.
Beg ikhtiar hidup Buck.
Semua yang awak perlu ada di sini.
Apa? Macam mana awak tahu saya mahu ke Port Royal?
Lilly dengar awak cakap dengan Mel.
Saya mahu berterima kasih kepada awak kerana awak begitu memahami
dan awak kawan yang sangat baik.
Vernon…
Awak boleh harapkan saya.
Terima kasih.
Awak larat mahu memandu balik malam ini?
Ya, saya larat.
Ada satu pek minuman tenaga dalam bonet.
Baiklah.
Apa?
Tak ada apa-apa.
Cakaplah.
Ini bukan masa yang sesuai.
Jangan biar saya tertanya-tanya.
Saya akan buka kelab di LA.
Wah.
Tahniah.
Saya nak awak bantu saya.
Marilah.
Awak tak sesuai sini.
Kalau nak tempat duduk, ayah saya beri guna rumah pantai.
Tak perlu bayar.
Awak serius?
Serius.
Pindah balik LA.
Saya tak tahulah.
Setuju sajalah.
Parker…
Saya tak boleh jawab sekarang.
Saya masuk dulu.
Hei.
Awak tak nak?
Saya fikir dulu.
Baiklah.
Jangan fikir lama sangat.
BERKHIDMATLAH DENGAN PENUH BANGGA SERTAI ANGKATAN TENTERA LAUT
PANGGILAN DITOLAK
Selamat petang. Boleh saya bantu?
Saya tak pasti lagi.
Saya Staf Sarjan Gomez.
Ricky Sudder.
Saya mahu tanya-tanya dulu.
Awak nak jadi askar?
Ya. Mungkin juga.
Ricky, ikut saya
dan kita tengok jika awak layak pakai seragam Kor Marin. Mari.
Mesti awak akan suka.
Okey. Sedia?
- Ya. - Baiklah.
Ya?
Wah! Hebat!
Tengoklah.
Apa itu?
Koleksi cerita hantu paling menyeramkan.
Kita buat s'mores?
Sudah tentu. Kita buat unggun api dulu.
Boleh kita berjaga?
Selama awak mahu.
Kita memancing esok pagi?
Kenapa tak boleh pula?
Dengar sini.
Maaf, saya tak benarkan awak pergi tidur rumah kawan awak.
Mak awak pesan saya menjaga awak.
Saya sayang awak.
Jadi saya akan menjaga awak.
Tapi semua orang ingat saya pelik, kecuali Owen.
Saya tak rasa awak pelik.
- Connie tak rasa awak pelik. - Itu tak kira.
Awak orang dewasa, awak patut layan saya.
Saya layan awak sebab saya suka awak.
Awak budak baik.
Kalau budak-budak lain tak nampak itu, mereka yang rugi.
Sebenarnya…
Saya bukan benci tempat ini.
Ya, saya tahu.
- Terima kasih buat khemah. - Sama-sama.
Nak tolong saya hidupkan api?
- Nak. - Nak? Mari.
Awak ambil biskut dan coklat.
Saya ambil marshmallow.
Lilly.
Kenapa datang?
Hope telefon.
Dia telefon. Dia tak dapat hubungi awak.
Helo!
Awak dengar tak?
Ya, cantik.
Perang keemasan yang cantik.
- Sekarang saya punya. - Silang sikit.
Macam itu. Ya, macam itu.
- Awak ambil api saya. - Saya dah ambil.
- Bagus. Tengok. - Bakar habis. Barulah jadi s'mores.
- Sudah siap. - Bagus.
Saya nak yang itu. Boleh?
Hai.
Saya tengok Preacher dan Christopher berkhemah. Nampak macam seronok.
Ambillah.
Terima kasih.
Macam mana kerja tadi?
Sedikit tak dijangka.
Ada sesuatu berlaku?
Charmaine beritahu awak dia nak pindah ke Oregon?
Ya.
Ya, dia kata dia mempertimbangkannya.
Kenapa tak cakap?
Awak masuk hospital
dan saya hanya mahu tumpukan perhatian kepada awak.
Selepas saya keluar?
Saya tak nak ganggu pemulihan awak.
Selepas itu?
Awak kata Charmaine akan tinggal dengan Todd di Clear River
jadi ingatkan tak ada masalah.
Ya, tapi katakan dia pindah juga ke sana.
Saya tentu terkejut besar.
Tapi dia tak pindah. Kalau saya beritahu awak,
sia-sia saja awak naik angin.
Itu yang awak mahu?
Ya.
Saya sentiasa mahu tahu perkara sebenar
walaupun ia akan buat saya marah.
Jack, saya minta maaf.
Tak apa. Cuma…
Ia agak tak disangka.
Kita okey tak?
Okey.
Okey sangat.
Kenapa tak berkhemah betul-betul?
Berkhemah betul-betul?
Tidur bawah bintang.
Tidak, saya takkan tidur atas tanah.
Walaupun pada malam seindah ini?
Cuba fikir, buat apa saya mahu tidur di luar sini
sedangkan saya boleh nikmati pemandangan saja?
Bunyi aliran sungai yang mendodoikan kita.
Tubuh kita, saling menghangatkan kita.
Okey.
Rasanya boleh juga.
- Mungkin? - Mungkin.
Maaf, saya perlu…
Tak apa.
Mike, ada apa?
Baiklah.
Kenapa?
Dah jumpa.
Jimmy dah ditahan.
BERDASARKAN BUKU TULISAN ROBYN CARR
Terjemahan sari kata oleh Nursyazela