Rana postrzałowa, lewy dolny kwadrant.
Stracił dużo krwi.
Tachykardia.
Wenflon o dużej średnicy.
Tętno 140. Ciśnienie 110/65.
- Rana wylotowa? - Tak, w lewym boku.
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
Macie litr soli?
Szybki wlew, 0 Rh minus. Potem sól fizjologiczna.
- Gdzie krew? - Ciśnienie spada. Kto ma dyżur?
- Thompson. - Daj jej znać.
- Będzie miała towarzystwo. - Ciśnienie 85/60. Tachykardia.
Sprawdź jelita. Znajdź ranę i uciskaj.
Migotanie.
- Masaż. - Wysterylizowane?
Gdzie krew?
- Za słaby ucisk. - Migotanie komór.
Defibrylator, 200 dżuli.
Teraz!
Jeszcze raz.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mamy wódkę, ale czekamy na szkocką i burbona.
Niespodzianka!
GRATULACJE, RICKY!
Gratulujemy ukończenia szkoły z wyróżnieniem.
Jesteśmy tacy dumni.
Rety. Dziękuję wam!
Och, Ricky.
Szkoda, że twoja matka nie może tego zobaczyć.
Byłaby zachwycona.
Nie musiałaś urządzać imprezy. Dostałem już samochód.
Zasłużyłeś na to auto.
Trudno o lepszego wnuka,
ale imprezę urządził Jack.
- Preacher. - Hej!
- Paluszki się skończyły. - Widzę.
Poproś kelnerów o więcej.
Robi się.
Słodziak. Mogłabym go schrupać.
To dobry dzieciak.
Wiadomo, kiedy wróci Paige?
To nie nasza sprawa.
A co? Coś się stało?
Nie. Wróci, gdy jej tata wyzdrowieje.
Poprosić ją, żeby upiekła tort na wesele Hope?
To wspaniały pomysł.
Nie za wcześnie? Dopiero się zaręczyli.
No co ty? W planowaniu wesel liczy się każda sekunda!
Panie wybaczą. Muszę zajrzeć do kuchni.
- Hej! - Cześć!
- Gratulacje, synu. - Dzięki.
Hope bardzo chciała tu być, ale burza uziemiła jej samolot.
- Nie szkodzi. - To od naszej trójki.
Mel była przeciwna pomysłowi Hope.
Chciała ci dać karnet z kuponami.
Dlatego dostałeś tylko czek. Myślę, że zwali cię z nóg.
Super. Dziękuję.
- Nie ma za co. Gratulacje. - Dzięki.
Sprawdzę, co u Jacka. Wszystko w porządku?
Jasne. A czemu nie?
No wiesz…
Hope kazała ci mnie pilnować?
No dobrze.
Tak, ale miałam ci nie mówić, więc mnie nie wsyp.
Niewiarygodne.
Jest na drugim końcu kraju, a i tak chce mnie kontrolować.
Kocha cię.
Albo myśli, że nie mogę bez niej żyć.
Pewnie jedno i drugie.
Chcesz odpocząć? Preacher może zająć się grillem.
To troska czy chcesz mnie mieć dla siebie?
Minęły tylko trzy tygodnie. Musisz uważać.
Nie takiej odpowiedzi oczekiwałem.
Nie mam nic przeciwko byciu z tobą sam na sam,
jeśli to poprawi ci humor.
Poprawia. Dzięki.
Wiesz, na co naprawdę czekam?
Na wspólne świętowanie twoich urodzin.
Zrobimy, co tylko zechcesz. Poproś o coś ekstra.
To miłe, ale muszę pracować.
Jeśli tak ci zależy, możesz przygotować mi kąpiel
i przynieść babeczkę kokosową.
Kto łączy babeczki z kokosem?
A w urodziny się nie pracuje.
Nie zgadzam się.
Praca daje mi radość.
To jedyny taki dzień w roku.
Czyli ty nie pracujesz w swoje urodziny?
Pracowałem tylko w armii, ale w końcu byłem na wojnie.
Odkąd mam bar – nigdy.
To co wtedy robisz?
Przez cały dzień wędkuję,
a wieczorem raczę się stekiem i butelką whiskey.
Rety. Wolę pracę od wędkowania.
Nie wiesz, co dobre.
Nie mów nikomu, że mam urodziny.
Nie zmusisz mnie do tego.
Nie?
Na pewno?
A może jednak.
Hej! Bułeczki ci się przypalają.
- Mój brat nie ma podzielnej uwagi. - Dzięki za ostrzeżenie.
Przy okazji, mama dzwoniła.
Pyta, czemu nie oddzwaniasz i czy przyjechać po ciebie na lotnisko.
Dobrze wie, że nie mam jeszcze biletu. Sprawdza, co robię.
Nie musisz tu tkwić. Przeżyję.
Właśnie widzę.
Coś się z nią dzieje.
To znaczy?
Od zakończenia studiów pracowała za dwie.
Teraz zachowuje się jak na wakacjach.
Bardzo się o ciebie martwiła, gdy byłeś w szpitalu.
Chyba chce się upewnić, że nic ci nie jest.
Pewnie masz rację.
Wracamy do tego, co przerwaliśmy?
- Co masz na myśli? To? - Dokładnie to.
Connie, rozmawiałaś z Hope?
Tak, wczoraj wieczorem.
Do Miami nadciąga huragan.
Musieli odwołać wszystkie loty na południe od Wirginii.
Gdzie ona jest?
Odwiedza ciotkę w Port Royal Island w Karolinie Południowej.
Miała wrócić wczoraj.
Szkoda, że nie mogła.
Co? Obchodzi mnie to, co się z nią dzieje.
Zwłaszcza gdy to dotyczy Doca.
Jesteśmy dobrymi przyjaciółmi,
a ja chętnie się nim zajmę do jej powrotu.
A teraz wybaczcie.
Muriel opiekująca się Dokiem pod nieobecność Hope
przypomina lisa pilnującego kurnika.
Tylko się odgraża. Nic nie zrobi.
Skoro tak mówisz…
Nick jest po prostu miły.
- Cześć, Jack. - Nie musisz tu siedzieć.
Wciąż mam pełno roboty. Ten nalot był kompletną klapą.
Calvin już nie działa.
Obserwowaliśmy go w czasie strzelaniny. Sprawca jest nieznany.
Ani śladu Jimmy’ego?
Nie, dlatego tu jestem.
Jack, masz chwilę?
- Nie spiesz się. Zjem coś. - Dobra.
Wiesz, że masz dziś wolne?
- Czuję się jak palant. - Dlaczego?
Nagadałem ci przykrych rzeczy o ciąży Charmaine
i o tym, że kochasz Mel.
A ty urządzasz mi imprezę.
Jestem idiotą.
Jesteśmy rodziną.
Każdemu zdarzy się coś chlapnąć.
Nie przejmuj się.
Cieszę się, że nie umarłeś.
Ja też.
Ricky, jestem z ciebie dumny.
Baw się dobrze.
Jack chyba czuje się dobrze.
Tak, to niesamowite.
Nadal nie pamięta, co się stało?
Wie tylko, że był w chacie Mel,
a potem obudził się w szpitalu, kilka dni później.
To niezwykłe.
Jeśli to mnie postrzelą i niczego nie zapamiętam,
to znajdźcie moją żonę.
Dzięki.
- Gratulacje. - Dzięki.
Jestem z ciebie dumna.
Co robisz? Connie tu jest.
- Nie widzę jej. - Bo zakrada się jak maleńki ninja.
- Masz paranoję. - Wcale nie.
Przed chwilą dała mi do zrozumienia, że mnie obserwuje.
Lepsze to niż przejmowanie się Connie.
Zdecydowanie.
Latem mamy mnóstwo pracy.
Jeśli będziecie zwlekać,
może być problem z ogrodem albo miejscami do siedzenia.
Byłaby szkoda,
bo to naprawdę piękna oprawa ceremonii.
Tak…
Jo Ellen, chyba zaraz zanudzisz biedaka na śmierć.
Nie sądzę, żeby Doca nudziło planowanie
jednego z najpiękniejszych dni w życiu.
Prawda?
- Czy ktoś ma ochotę na ciasto? - Jeszcze jak!
Jo Ellen, mogłabyś nam przynieść?
Czemu nie?
I dwa widelczyki.
- Jasne. - Dziękuję.
Uznałam, że trzeba cię ratować.
Czekałem, aż będzie brała wdech,
ale ta kobieta ma płuca jak u komandosa.
Wszystko w porządku?
Tak, tylko trochę mnie boli głowa.
Ostatnio ogromnie się stresowałeś.
Najpierw Jack, potem porzuciła cię Hope…
Pojechała tylko odwiedzić wiekową ciotkę.
- Właśnie o to mi chodziło. - Tak.
Tak czy siak, powinieneś już iść do domu.
- Ricky zrozumie. - Nie. Nic mi nie jest.
Na pewno?
Tak.
W razie czego zadzwoń.
- Cześć, Mel. - Hej.
- Impreza jest tam. - Wiem.
Czekam, aż zajdzie słońce.
To moja ulubiona pora dnia.
Rozumiem cię.
Czasem nie doceniamy tego, w jak pięknym miejscu mieszkamy.
Mogłabyś potrzymać Chloe? Pójdę po coś do picia.
Jasne.
Zaraz wrócę.
Nie spiesz się.
- Hej! - Sto lat, skarbie.
Dziękuję.
Ostatnia zanim zostaniesz mamą.
Racja.
Zapalić? Pomyślisz życzenie.
Nie musisz.
- Czemu nie? - Bo nie muszę sobie niczego życzyć.
Mam już wszystko.
Jack.
Dobrze wyglądasz.
Dzięki.
Wybacz, że cię nie odwiedziłam.
- Nie wiedziałam, czy tego chcesz. - Nie szkodzi.
- Lydie mnie zaprosiła. - Miło z jej strony.
Spóźniliśmy się, bo Toddowi wypadło coś w pracy.
Przepraszam.
Interes się kręci, a praca wre.
Cześć!
Todd jest cenionym prawnikiem.
Todd Masry.
Jack Sheridan.
Jack. Miło cię wreszcie poznać.
- Cześć, Mel. - Cześć!
Mel! Jakby co, to jestem zajęty.
No wiesz? Jak mogłeś?
Jak się poznaliście?
- To było z miesiąc temu. - Trzy tygodnie.
Przyszedł do mnie ściąć włosy i usiadł na moim fotelu.
- Niesamowite, co? - Wyjście do fryzjera?
Mam osobistego barbera w Eurece,
ale kupiłem dom w Clear River i postanowiłem zajrzeć do salonu Char.
Tak, to przeznaczenie. A tamtego dnia miałam mieć wolne.
Tak miało być.
Owszem, a do tego…
Miałam nic nie mówić, bo to impreza Ricky’ego, ale…
zaręczyliśmy się!
Rety.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, BRZDĄCU!
Sto lat.
Dziękuję.
I dziękuję za piękne kwiaty. To było bardzo miłe.
Nie ma za co.
Co będziecie dziś robić?
- Idę do pracy. - Co?
Czemu nie wzięłaś wolnego?
Dobrze wiesz, że nie obchodzę urodzin.
Tata ich nie uznawał. To nie znaczy, że my też powinnyśmy.
Ja ostatnie spędziłam w Paryżu i wyczyściłam kartę kredytową.
Taką bez limitu!
Nie chcę robić z tego afery.
Wystarczy mi kąpiel i babeczka.
Daj spokój.
Zrób coś dla siebie. Jak często masz taką okazję?
Wiesz, co? Jack właśnie przyjechał.
- Pogadamy później? - Tak. Bawcie się dobrze.
Dobrze, kocham cię.
Ja ciebie też.
- Cześć! - Moja solenizantka!
Sto lat.
- Dziękuję. - Wstałaś tak wcześnie?
Idę do pracy.
- Naprawdę idziesz do kliniki? - Mówiłam już wczoraj.
- Nie myślałem, że na poważnie. - Dla mnie to zwykły dzień.
Czemu nie chcesz świętować?
Wolałabym o tym nie mówić.
W porządku. To twój dzień.
Przepraszam. Nie chcę wydziwiać.
Wiem. W porządku.
Jesteś zły?
Nie. Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Jestem.
Kto to?
Masażystka.
- Masażystka? - Dobra, nieważne.
Każę jej odjechać.
Nie.
- Jesteś pewna? - Jak mogłabym odmówić masażu?
I to mi się podoba.
Powiem Docowi, że cię dziś nie będzie.
Sama to zrobię.
Jak wolisz.
Dziękuję.
To twój dzień.
Mój dzień!
Będę cię rozpieszczać.
OBÓZ PINEHURST
Gotowy?
Tak.
Dobra.
Pomogę ci.
I już.
Proszę bardzo.
- Trzymasz? - Czemu nie mogę zostać z tobą?
Bo na obozie będziesz się bawić o wiele lepiej.
Pójdziesz ze mną?
Przykro mi, to obóz tylko dla dzieciaków.
- Mógłbym zostać z Connie w sklepie. - Poznasz tu nowych przyjaciół.
Nie wiem, jak się to robi.
- Zaprzyjaźniłeś się ze mną. - To nie to samo.
- Rejestracja? - Tak, to Christopher.
- Cześć, Christopher. - Cześć.
Denerwuje się.
Spokojnie. Wszyscy są tu pierwszy raz.
Będę tu czekał, gdy skończycie.
Obiecujesz?
Sprawdzacie dokumenty?
Tylko dwie osoby mogą zabrać go do domu.
Oczywiście.
Prosimy opiekunów o okazanie dowodów.
Dobrze.
- Podoba ci się mój nowy strój? - Tak, bardzo ładny.
Hej, szukasz kogoś?
- Sprawdzam, czy Connie tu nie ma. - Oszalałeś? Connie w kajaku?
Ostatnio pływała w 1900 roku.
- A jeśli… - Mieliśmy o niej nie myśleć.
- A jak zadzwoni do twoich rodziców? - Trudno.
A jeśli odeślą cię do LA?
Uwierz, wolą trzymać mnie tutaj, niż użerać się ze mną w domu.
- Naprawdę? - Tak.
Gdy mnie nie ma, mogą robić, co tylko chcą.
To znaczy?
Spędzać czas z ludźmi z klubu. Strasznie fałszywi.
- Popisują się przed sobą. - Pieniędzmi?
Wszystkim.
Tęsknisz za nim?
Za domem.
Nie.
Czyli zostaniesz w Virgin River?
To zależy. Będziesz studiował tutaj?
Tak.
Skoro zostajesz, to nie spieszy mi się z wyjazdem.
Czyli to na pewno wysiękowe zwyrodnienie plamki żółtej?
Obawiam się, że tak.
Może prowadzić do trwałej ślepoty?
To zależy od leczenia. Ale to możliwe.
Tak myślałem.
Na twoim miejscu pomyślałbym
o znalezieniu dodatkowego lekarza.
Za chwilę mam spotkanie ze specjalistką do spraw rekrutacji.
Bardzo mądrze.
Proszę…
daj mi znać, co dalej.
Oczywiście. Dziękuję, Alex.
Doktor Mullins?
Julia? Miło cię poznać.
Ciebie również.
- Usiądź. - Dziękuję.
Myślisz o przejściu na emeryturę?
Póki co badam wszystkie opcje.
Kiedy chciałbyś kogoś zatrudnić?
Jak najszybciej,
ale na razie chciałbym utrzymać to w tajemnicy.
Poinformuję pacjentów, jak tylko znajdę zastępstwo.
Czyli nie chcesz stworzyć profilu cyfrowego?
Zgadza się.
W takim razie czeka nas trudne zadanie.
Dlaczego?
Medycyna to bardzo konkurencyjna branża.
To świetnie prosperująca poradnia.
Leczymy najróżniejsze dolegliwości bez niepotrzebnej biurokracji.
Niewielu lekarzy chce praktykować poza miastem.
Czemu nie? Nie mamy tu korków. Wszyscy są przyjaźni.
Duże miasta mają więcej do zaoferowania.
Na przykład?
Konkurencyjne zarobki, benefity…
O jakich benefitach mowa?
Premiach i członkostwach klubowych.
- To niedorzeczne. - Tak wygląda rynek.
Uważam, że to miejsce nie potrzebuje dodatkowej reklamy.
Nie otwieraj oczu. Mówię poważnie.
Dobrze.
Nie podglądaj.
Otwórz oczy.
Co? Przyniosłeś mi sushi?
Dziękuję!
Nie ma za co.
To w okolicy ktoś je przyrządza?
Nie. Najbliższa restauracja jest w Grace Valley.
To dwie godziny jazdy.
Chyba że masz kumpla z samolotem.
Przyleciał, gdy miałaś masaż.
O Boże. Niesamowite. Nie wiem, co powiedzieć.
Joey wysłał mi listę twoich ulubionych rolek.
Jest doskonałe. I cudowne. Dziękuję.
Przesadziłeś.
Dla nas, Sheridanów, urodziny to najważniejsze dni w roku.
- Dlaczego? - Bo tak.
Święta dzielisz z innymi,
a urodziny są tylko twoje.
W mojej rodzinie się ich nie obchodziło.
Dlatego nie świętujesz?
Nie sądziłam, że jesteś aż tak dociekliwy.
To chyba działka Hope.
Nigdy nie byłem z kimś, kto nie chciał świętować urodzin.
Zwykle trzeba nieźle się postarać.
Jestem wyjątkowa.
To prawda.
Ciągle mnie pozytywnie zaskakujesz.
Chcę, żebyś zachowywał czujność.
Spróbuj.
Całkiem niezłe.
Pyszne.
Charmaine nieźle cię wczoraj zaskoczyła.
Nie wiem, czy traktuje tego faceta poważnie,
czy chce tylko mojej reakcji.
Facet nie jest w jej typie.
Chyba naprawdę mu się spodobała. A on odnosi sukcesy.
Charmaine nie dba o pieniądze.
Porozmawiam z nią. Nie chcę palanta w pobliżu bliźniaków.
To chyba trochę za wcześnie.
Jeszcze go nie widzą, ale słyszą.
To mi nie pasuje.
Nieważne. Gdzie zjemy kolację?
Możemy posiedzieć tutaj. Przyniesiemy coś z baru.
- Na pewno nie chcesz wyjść? - Tak.
Do szczęścia wystarczą mi tylko kąpiel i babeczka.
Dobra.
Mogę jeszcze?
Spróbuj tego.
- Co ty tu robisz? - Przekazuję wiadomość.
Nikt nie lubi kapusiów.
- Nie miałem nic wspólnego z nalotem. - Czyżby?
Więc to nie ty wydałeś Spencera?
Gdyby nie lojalny pracownik, byłbym teraz w więzieniu.
Zdziwiłeś się,
gdy ten twój gliniarz nie znalazł prochów ani pieniędzy?
Oni się zdziwili.
Jeśli chcesz mnie zabić, zrób to.
W swoim czasie. Sam zdecyduję.
Wtedy pozostaniesz martwy, nie to, co Spencer.
Choć chyba próbowałeś to naprawić, sądząc po tym, co się stało z Jackiem.
Chcę, żebyś coś zapamiętał.
Kiedyś ci wszyscy policjanci wrócą do domów.
Ale ja tu zostanę.
Uwaga, maleńka. Jeszcze jeden. I już.
Cześć, Lilly.
Cześć!
Jak się masz?
Sto lat!
No tak. Dziękuję.
Zapominam, że Brie powiedziała całemu miastu, że mam urodziny.
Tutaj nic się nie ukryje.
To prawda.
Jak się masz? Wszystko w porządku?
Tak. U Tary wszystko super, a Chloe rośnie jak na drożdżach.
Macie z Jackiem jakieś plany na wieczór?
Nie. Powiedziałam mu, że nie chcę hucznych urodzin.
Ja robiłam to samo, aż do ślubu z Buckiem.
Buck uważał, że w urodziny trzeba cieszyć się darem życia
i dziękować za kolejny przeżyty rok.
Cieszę się, że razem świętowaliśmy.
Nieważne, co będziecie dziś robić. Cieszcie się tymi chwilami.
Dziękuję.
- Pa. - Chodź, maleńka.
Pięknie wszystko urządziłaś.
- Myślisz, że jej się spodoba? - Tak.
A gdy skończy 12 lat, zażąda czarnych ścian.
Nie mogę się już doczekać.
Kim ona będzie? Kim się stanie?
Na tym polega bycie mamą.
Gdy patrzysz, jak dorasta twoje dziecko, zmienia się twoje podejście do życia.
Na lepsze?
Nawet nie masz pojęcia.
Bóle głowy?
Czasami, niezbyt silne.
Zawroty głowy?
Nie.
- Jak sypiasz? - Dobrze.
Pokaż mi to.
Ten chirurg świetnie się spisał.
Dobrze. Możesz usiąść?
Jak długo mam przychodzić na te badania?
Lekarze z Grace Valley już z tobą skończyli,
ale masz problemy z pamięcią, więc chcę cię mieć na oku.
Ktokolwiek mnie postrzelił…
Jakbym miał go przed oczami.
Ale nie pamiętam.
Nasze mózgi chronią nas, wymazując traumatyczne wspomnienia.
Przypomnę sobie.
Posłuchaj.
Mike i szeryf pracują nad sprawą.
Ty skup się na rekonwalescencji.
Co zaplanowałeś na ten wyjątkowy wieczór z Mel?
Kolację z baru.
W jej urodziny?
Kusisz los.
Powiedziała, że niczego nie chce.
Co?
Z doświadczenia wiem, że gdy kobieta każe ci się nie trudzić,
to koniecznie musisz coś przygotować. Inaczej rozpęta się piekło.
Nie sądzę, żeby Mel taka była.
Zgoda, ale masz za sobą ciężkie tygodnie.
- I co z tego? - Może nie chodzi o nią?
Może nie chciała cię tym obarczać?
Halo?
Nie obchodzi mnie, co zrobisz z moimi rzeczami.
Wyrzuć wszystko do śmieci. Tylko przestań do mnie dzwonić.
Czekasz na kogoś?
Nie, szukam Jacka.
To jego bar.
Wiem, kim jest Jack.
Naprawdę?
Tak. Mieszkaliśmy kiedyś razem.
Naprawdę? Nie pamiętam, żeby Jack mieszkał kiedyś z kobietą.
Chyba jestem wyjątkiem.
W czym tkwi twój sekret?
Niektórzy mówią, że trudno mi się oprzeć.
Rozumiem.
- Mogę postawić ci drinka? - Nie.
Mów za siebie.
Wyjdź.
Daj mi chwilę.
- Dobrze wyglądasz. - Calvin cię przysłał?
Skończyłem z nim.
Akurat wtedy, gdy przestał działać.
Wpadłem sprawdzić, jak się trzymasz.
Dobrze, dzięki.
Możesz już iść.
Podobno straciłeś pamięć.
Szkoda.
Pewnie męczy cię to, że nic nie pamiętasz.
Brady, o co ci chodzi?
Dawno się nie widzieliśmy.
I co z tego?
Nic.
Po prostu…
Cieszę się, że wydobrzałeś.
Dobra. Zejdę ci z drogi.
- W porządku. - Dzięki.
Chyba dobrze się bawiłeś.
Co było najlepsze? Łucznictwo? Pływanie?
Z kim jadłeś lunch?
Z nikim. Już tu nie wrócę.
Może zjadę z drogi?
Jest bardzo jasno.
Connie na pewno to słyszała. Jedziemy.
Czekaj!
Posłuchaj.
Doprowadzasz mnie do szału.
Wszystko psujesz tą swoją obsesją.
Przepraszam, ale to mnie złapano w bieliźnie.
Przeżywasz, jakby to trafiło do sieci.
Z Connie na jedno wychodzi.
Ryzyko sprawia, że życie jest ciekawe.
Nie nauczyłeś się tego jeszcze? Nic nie poradzę.
Dokąd idziesz?
Do domu. Żebyś nie musiał się już martwić Connie.
Co jest grane?
Mała zmiana planów.
Mam dwa bilety na rejs z kolacją w Eurece.
Powiedzieli, żeby zabrać kurtkę.
Piżama raczej nie będzie odpowiednia.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Zjemy kolację na łodzi.
Tyle zrozumiałam.
Nie wiem tylko, czemu mamy się na nią wybrać.
Zrobiłeś już za dużo.
Chcę cię tylko uszczęśliwić.
Nie muszę nigdzie wychodzić.
Bycie z tobą sprawia mi radość.
Mówię poważnie.
Dobra.
Czyli zostaniemy w domu, a za rok zrobimy to samo.
Wtedy zaczniesz myśleć, że nie zależy mi na tyle, żeby coś zaplanować.
Przypisujesz mi nieistniejące pretensje.
Jeśli będę czegoś chciała, to ci powiem.
Teraz tak mówisz.
I nie zmienię zdania.
Dobra.
- Uwierzę ci na słowo. - Dziękuję.
- Ale muszę zrobić coś jeszcze. - Co?
- U mnie, za godzinę. - Jack…
Zaufaj mi.
Wszystkie linie są zajęte. Spróbuj ponownie później.
Muriel?
- Hej. - Cześć!
Zrobiłam ci warzywną lasagne.
Już upieczona.
Podgrzej ją przez dziesięć minut i gotowe.
Niepotrzebnie robiłaś sobie kłopot.
A co masz dobrego?
Mrożonkę z mikrofali.
Nie mam nic do dodania.
Dziękuję. To wygląda o wiele lepiej.
Nie ma za co. Do jutra.
Zjesz ze mną?
Nie. Naciesz się ciszą i spokojem.
„Kapitan wstał wcześniej i ruszył plażą.
Jego kordelas kołysał się pod połami niebieskiego płaszcza.
Pod pachą niósł lunetę, a na głowie miał przekrzywiony kapelusz”.
Dokończymy innym razem.
Nie musisz tam jutro wracać.
Nie umiem grać w Fortnite.
Wyśmiali mnie.
To nie było miłe.
Tęsknię za mamą.
Wiem.
Przykro mi, że jej tu nie ma.
Ale ja też nie umiem grać w Fortnite,
więc może nauczymy się razem.
Nie masz ani Xboxa, ani PlayStation.
Zawsze możemy je kupić.
Byłoby super.
Tak? Dobrze.
Wiesz co?
Czasem gdy czujesz się samotny,
warto znaleźć kogoś, kto czuje to samo.
Zostaniecie najlepszymi przyjaciółmi.
Z tobą też tak było?
Tak.
Poznałem Jacka, gdy dołączyłem do piechoty.
Ale żołnierze są twardzi.
Możesz być twardy i czuć się samotny.
Więc jeśli jutro wrócę na obóz, to mogę znaleźć przyjaciela?
Jasne.
Spróbuję. Dobranoc.
Dobranoc, młody.
Wbrew prawom natury, wręczam ci…
babeczkę kokosową.
Smakowałaby ci.
Na tym etapie życia wiem już, co lubię.
A gdyby lukier znalazł się w jakimś…
ciekawszym miejscu?
To nie fair.
Dobra.
- Całkiem niezły. - Nie mówiłam?
Wszystkiego najlepszego.
Przepraszam. Chciałem dobrze.
Nie szkodzi.
- Wszystko, co zrobiłeś, było urocze. - Ale nie zmieniłaś zdania.
To nie twoja wina.
Moja mama zmarła tydzień przed moimi jedenastymi urodzinami.
A w dwunaste mój tata nie mógł nawet wstać z łóżka.
Od tamtej pory nie mam ochoty świętować urodzin.
Skarbie, tak mi przykro.
W porządku. Jest jak jest.
Wcale nie.
Nie chcę, żebyś cierpiała.
Gdybym tylko mógł coś zrobić…
Już tyle dla mnie zrobiłeś.
Nawet nie wiesz.
- Coś się pali. - Co?
Coś się pali.
Chyba coś się pali!
Cholera!
Dobra.
Chodź.
Napisy: Aleksandra Basińska