Czego ode mnie chcesz?
Co ty tu robisz?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć.
Właśnie spacerowałam.
Którym szlakiem?
Blue Creek.
Fajnie.
Wiem, że nie będziesz chciała rozmawiać ze mną o Bradym, ale…
Naprawdę myślisz, że cię postrzelił?
Tak.
Pamiętasz, jak pociągał za spust?
Nie, ale tam był.
Posłuchaj.
To nie jest dobry człowiek.
W jakim sensie?
Po pierwsze, pracował dla nielegalnego hodowcy.
Okazało się, że handlował też fentanylem.
Brady byłby w więzieniu,
gdyby ktoś nie sypnął o nalocie.
Mam nosa do facetów.
Brady pokazuje ludziom to, co chcą zobaczyć.
Jako prawniczka muszę znać się na ludziach.
Przepraszam, że nie byłem przy tobie.
Żeby wybrać mi faceta?
Mówię poważnie.
Dzięki, Jack.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Może gdy Mel wróci z LA, ugotuję dla nas kolację?
Przecież nie gotuję tak źle.
Zerwałem z Mel.
Dlaczego? Co się stało?
Mel chce mieć dziecko, a ja nie utrzymam dwóch rodzin.
Kochasz ją.
Dlatego to zrobiłem.
Nie chcę jej ranić.
Mogło wam się udać.
Pomyśl, co możesz stracić.
Nie mogę o tym myśleć.
Jeśli mam być w porządku, muszę myśleć praktycznie.
Związki są zbudowane na emocjach.
Zamykając się, tak naprawdę nie żyjesz.
Chcesz przykładu? Pomyśl o tacie.
Nie zamykam się.
Powiedziałam Mel, co czuję.
To mnie dręczy, ale robię, co należy.
Nie chcę, żebyś tego żałował przez resztę życia.
Pyszna ta jajecznica.
Tylko to potrafię przyrządzić bez użycia mikrofali.
Gotowanie nie jest takie trudne, o ile trzymasz się przepisu.
Moja matka mawiała: „Umiesz czytać? To umiesz gotować”.
U mnie się to nie sprawdziło.
No nie, zapomniałem o serze. Zaraz wracam.
Cześć, Hope!
Muriel?
Przepraszam, dzwoniłam do Vernona.
Chyba źle wybrałam numer.
Wybrałaś właściwy.
Doc poszedł do kuchni, więc odebrałam za niego.
Jak szlachetnie.
Dziękuję.
A przy okazji, wszyscy mają się dobrze, w tym Lilly.
Jak to „w tym Lilly”?
Cześć, Hope!
Nie „cześć”, tylko mów, co się dzieje.
Zaprosiłem Muriel na śniadanie w ramach podziękowania.
W ostatnich tygodniach bardzo mi pomagała.
Na pewno.
Co miało znaczyć to „w tym Lilly”?
Oddzwonię po śniadaniu.
Nie będę mogła rozmawiać. Jadę z ciotką do kardiologa.
Zadzwoń, jak wrócisz. Dobrze?
- Nie. Vernon! - Kocham cię.
Przepraszam.
Myślałam, że wie.
Inaczej nawet bym nie pisnęła.
Lilly sama chciała jej powiedzieć.
Czuję się okropnie. Jak mam to naprawić?
Nie wiedziałaś. Nie przejmuj się.
Zajmę się tym.
Dziękuję ci za wyrozumiałość.
Kochany z ciebie człowiek.
Cieszę się, że się przyjaźnimy.
Ja też.
Sędzia nieźle mnie załatwił.
Co ja teraz zrobię?
Coś wymyślimy.
Nie utrzymam domu. Przy takim ubezpieczeniu i rachunkach…
Gdzieś jest już po południu. Napijmy się.
- Niewiarygodne. - Prawda?
Będzie dobrze.
Łatwo ci mówić. Ty nadal masz pracę.
Wybacz, nie chciałam być wredna.
Nie, daj spokój.
Chodzi o to,
że gdy zaszłam w ciążę, Bill dał mi wybór.
Mogłam zatrudnić nianię i pracować
albo zostać z dziećmi.
A teraz chce rozwodu,
a ja czuję, że karze się mnie za wybranie moich dzieci.
- To ma być sprawiedliwe? - Nie jest.
Co ja powiem dzieciom?
Nie miały innego domu.
Musisz być dla nich silna.
Jak?
Ja też kocham ten dom.
Wiem, ale to nie budynek się liczy.
Tylko to, co w nim.
Najważniejsze, że macie siebie.
Prawda?
Masz rację.
Tylko…
Czuję, że zawiodłam.
To nieprawda.
Jesteś wspaniałą matką o wielkim sercu.
Która nie ma pojęcia, co robi.
Jak większość ludzi.
Ja i Jack zerwaliśmy.
Co? Co się stało?
Przesadziłam, mówiąc mu o dziecku.
Na pewno zmieni zdanie.
Nie sądzę. Naprawdę go przytłoczyłam.
A co z tobą? Jak się czujesz?
Jestem załamana.
Wiedziałam, że to go odstraszy.
I tak się stało.
Wiesz co?
Bez Jacka też możesz mieć dziecko.
Jestem zbyt zmęczona, żeby zacząć od nowa.
Chcę być z Jackiem.
Nie o to mi chodzi.
Ty i Mark macie jeszcze dwa zarodki, prawda?
Tak.
Użyj ich.
Ja i Mark mieliśmy w ten sposób założyć rodzinę.
To wciąż możliwe.
Nie mogę wychowywać dziecka sama.
Nie musisz.
Wróć tutaj. Będziemy sobie pomagać.
Dzieciaki chciałyby mieć kuzyna.
A jeśli po urodzeniu dziecka Marka znowu zacznę za nim tęsknić?
A może to będzie sposób na to, żeby Mark mógł żyć dalej?
DR BENSON, LECZENIE NIEPŁODNOŚCI
Cześć, Lizzie.
Hej! Connie mówiła, że potrzebujesz pomocy.
Dzięki, że przyszłaś.
Jeden z kelnerów zachorował,
a Ricky wyjechał, ale o tym już pewnie wiesz.
Tak.
Co powiesz na stówę?
- Connie mówiła o przysłudze. - Nie, zapłacę ci.
Dzięki.
Co to jest?
Bufet z grillem w teksaskim stylu.
Fajnie.
Tutaj będziesz robić drinki. A na zewnątrz – pokażę ci.
Utrzymuj temperaturę 110 stopni.
Jeśli zacznie spadać,
weź garść wiórów
i wrzuć je do paleniska.
Nie używałam wcześniej grillo-wędzarni.
To nic trudnego.
Ale lepiej zwiąż włosy.
- Bo stracisz je jak ja. - Serio?
Wygłupiam się.
Przezabawne.
Więc Brady przyznał, że był w barze w noc strzelaniny?
Ale dopiero wtedy, gdy sobie o tym przypomniałem.
Coś jeszcze?
Miał na sobie czarną bluzę z kapturem.
Kłóciliśmy się o coś.
Pamiętasz broń?
Nie.
To wszystko.
To dobry początek.
Co teraz?
Próbuję zdobyć nakaz przeszukania domu Brady’ego.
To może wystarczyć.
Dam znać, jeśli przypomnę sobie coś jeszcze.
Mogę cię o coś spytać? Nie chodzi o sprawę.
Jasne.
Nie wiem, czy mogę.
Chodzi o Brie.
Co z nią?
- Mogę się z nią umówić? - Nie miałeś narzeczonej?
Związek na odległość jej nie pasował.
Stary, mówiłem, że nie musisz tu siedzieć.
Tak będzie lepiej.
To nie była ta jedyna.
Czemu tak myślisz?
Bo nie patrzyła na mnie tak, jak Mel na ciebie.
Boże, jak dobrze znów jeździć.
Ostatnio dużo myślałam.
- Niepotrzebnie wyjechałam. - Skąd?
- Z domu. - Czemu tak mówisz?
Gdybym studiowała w Humboldt State, a nie w San Francisco,
spędzałabym więcej czasu z wami.
Ja i tata byliśmy z ciebie dumni, gdy wyjechałaś do San Francisco.
Tata przechwalał się wszystkim,
że jego mała Tara jest miastową.
Powinnam była wrócić po jego śmierci. Zostawiłam cię z farmą.
Nie chciałam, żebyś rezygnowała z życia.
Nadal nie chcę.
Mogłam zrobić więcej.
Jestem ci bardzo wdzięczna za to, że adoptujesz Chloe.
Oczywiście, to moja siostra.
Ale przejmujesz odpowiedzialność po kimś innym.
Gdy mnie tu zabraknie…
- Nie mów tak. - Pozwól mi skończyć.
Gdy mnie już nie będzie, to nie chcę, żebyś myślała,
że musisz zostać w Virgin River, bo Chloe musi wychowywać się tutaj.
Mieszkaj tam…
gdzie będziesz szczęśliwa.
Dobra.
Chodźmy.
Masz pięć minut.
Nie postrzeliłem Jacka.
Powiedział, że dilujesz.
To prawda?
Uprawa była nielegalna,
ale o fentanylu dowiedziałem się dużo później.
Chciałem tylko zarobić trochę kasy, żeby się stąd wyrwać.
Chodziło tylko o pieniądze? No to w porządku.
Wiem.
Podjąłem złą decyzję, ale nie postrzeliłem Jacka.
Mówię prawdę.
Byłem u niego.
Tamtej nocy, w barze.
Pokłóciliśmy się i wyszedłem.
Później go już nie widziałem, słowo.
- Nie powiedziałeś Mike’owi? - Nie uwierzyłby.
Czemu nie?
Poróżniłem się z Jackiem i Mikiem już w Iraku.
To powiedz szeryfowi.
Byłem karany.
Po powrocie z ostatniej misji dużo piłem.
Wdałem się w bójkę w barze, aresztowali mnie.
Miałem przy sobie broń, więc posadzili mnie na rok.
I mówisz o tym z takim luzem?
Zasłużyłem na każdy dzień mojego wyroku.
Mogłem zabić tamtych kolesi.
Ale nikogo nie postrzeliłem.
A jeśli chodzi o narkotyki, to koniec.
Moja firma jest w pełni legalna.
Brie,
wiem, że dokonałem wielu niewłaściwych wyborów,
ale nie jestem zły.
Wierzysz mi?
Tak.
Wierzę, że tak myślisz,
ale w pracy nauczyłam się, że ludzie usprawiedliwiają swoje każde,
nawet najgorsze czyny.
Co?
Obie zapisały się na opiekę nad Chloe.
Nie miałam serca im odmówić.
Taro!
Baw się dobrze. Ja przypilnuję Chloe.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chodźmy.
Dziewczyny!
Przyniosłyśmy robótki!
- Kocham was! Dzięki. - Po to jesteśmy.
Dziękuję, że przyszłyście.
- Herbaty? - Tak.
Cześć, tu Ricky. Zostaw wiadomość.
Przetestujemy dziś wasze umiejętności matematyczne, werbalne
i techniczne.
Wasze wyniki przesądzą o tym,
czy będziecie mogli zaciągnąć się do największej armii na świecie.
Macie trzy godziny i 45 minut na ukończenie egzaminu.
Gdy się zacznie,
nie będziecie już mogli wyjść.
Powodzenia.
Możecie zaczynać.
Klinika płodności w Santa Monica, słucham.
Pomóc ci?
Dam radę.
Czemu nie poszłaś do salonu?
Bo moje stopy są teraz zbyt wrażliwe.
- Nie chcę, żeby ktoś ich dotykał. - Pozwól.
Postaram się ich nie dotykać.
Znasz się na tym?
- Wiem, jak używać pędzla. - To co innego.
Dobra.
Za dużo lakieru. Wytrzyj go o…
Droga pani…
proszę nie przeszkadzać artyście.
Nie nakap na dywan, to się nie spierze.
To nowy…
Przepraszam.
Stresujesz mnie.
Całkiem nieźle.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Widzisz?
Wiara czyni cuda.
Pani Monroe?
Doktor Benson zaprasza.
Jestem na emeryturze. Nie powinnam być taka zmęczona.
Wyniki wskazują na niedobór witaminy D.
Możliwe, że stąd wzięło się zmęczenie i bóle mięśni.
Co za ulga.
Wypiszę ci receptę na witaminę D3.
Umówimy się na wizytę kontrolną za 30 dni.
Świetnie.
Powiedz…
Jak emerytura?
Musiałam się przyzwyczaić.
Hope.
Pozdrów ją ode mnie.
Zadzwonię, żeby umówić wizytę.
Dziękuję.
- Halo? - O czym mi nie mówisz?
Wolnego! Nie przywitasz się?
Cześć. O czym mi nie mówisz?
Po pierwsze: Kathleen pozdrawia.
Po drugie – jak wizyta cioci Nancy?
Pozdrów ode mnie Kathleen, a kardiolog powiedział,
że ciocia Nancy ma serce 50-latki.
Przez całą drogę powrotną mówiła, że to ja dostanę zawału.
Co jest nie tak z Lilly?
Wszystko z nią w porządku.
Chce ci coś powiedzieć osobiście,
ale to może zaczekać do przyszłego tygodnia.
Vernon, nie denerwuj mnie! Po prostu mi powiedz!
Lilly prosiła, żebym tego nie robił.
Pamiętaj, że cierpliwość to cnota.
Dokończ swój pobyt u cioci Nancy,
a Lilly odwiedzisz, jak tylko wrócisz.
- Co to było? - Ciocia Nancy nie chciała czekać,
aż pomogę jej ze zmywarką.
Kończmy. Nie chcę pić z papierowych kubków.
- Ale wrócimy do tematu. - Myślę…
Nie powie, żebyśmy nie poznały jej wieku!
Connie! Gdzieś ty była?
Pomagałam Preacherowi.
Na pewno możesz przyjmować tylu gości?
Jasne! Usiądź.
No dobrze. Co przegapiłam?
Muriel opowiadała nam właśnie, jak próbowała uwieść Bucka.
Słucham?
Dobra.
To było bardzo dawno temu.
Byłam tu nowa i wpadłam na Bucka u Jacka.
Skąd miałam wiedzieć, że jest żonaty?
- Buck nosił obrączkę. - Nie jestem detektywem.
Nic mi nie powiedział.
Na pewno myślał, że Muriel chciała tylko być miła.
Zawsze uważałam go za seksownego.
- Lydie? - No co? To prawda.
Uwielbiam facetów w kowbojskich kapeluszach i butach.
A to nowość!
Cieszę się, że znalazłyście wszystkie czas,
żeby mnie odwiedzić.
Miałam piękne życie.
Masz piękne życie.
Miałam szczęście.
Miałam kochającego męża,
piękne, zdrowe dzieci,
lojalnych przyjaciół
i dom w jednym z najpiękniejszych miejsc na Ziemi.
Żałuję tylko, że zostawię Tarę i Chloe.
Och, Lilly.
Kiedy umrę,
opiekujcie się Tarą i Chloe, gdziekolwiek będą mieszkać.
Tara nie poprosi o pomoc.
Co do Chloe, opowiedzcie jej o nas.
Przypominajcie jej, że mama bardzo ją kochała.
- Proszę. - Kochanie.
Bardzo was wszystkie kocham.
My ciebie też.
Dziękuję za waszą przyjaźń.
Stary, ten grill to był świetny pomysł.
Dzięki tobie potroimy przychody.
Cieszę się, że się udało.
Skoro o tym mowa,
musimy jeszcze pogadać o spółce.
Na pewno? Nie chcę naciskać.
Przyznaję, że gdy po raz pierwszy poruszyłeś ten temat,
nie postarałem się ciebie zrozumieć.
Bez urazy, ale często ci się to zdarza. Nie tylko ze mną.
No tak. Przepraszam.
Ale jeśli nadal chcesz,
to wiedz, że zyski bywają różne,
więc czasem zarobisz mniej niż teraz.
Ale jeśli ci to nie przeszkadza, to składam ci oficjalną ofertę.
Nie spodziewałem się tego.
Dasz mi czas na zastanowienie?
Jasne, ile chcesz.
Super.
- Hej! - Hej.
Na pewno nie możesz zostać?
Chciałabym, ale powiedziałam Docowi, że jutro wrócę.
Dobrze. Może odwiedzę cię z dziećmi?
Byłoby cudownie.
Naprawdę rozważasz powrót tutaj?
Myślę o tym.
Nie chcę zabrzmieć samolubnie, ale bardzo byś mnie tym uszczęśliwiła.
Mam jeszcze umowę o pracę.
Oczywiście.
Bardzo ci dziękuję, że przyjechałaś.
Skarbie.
Bez ciebie nie dałabym rady.
Kochanie.
- Przepraszam. - To nic.
Tylko nie płacz,
bo wtedy ja też zacznę.
Nie mam wodoodpornego tuszu i cała się rozmażę.
Nie wiem, jak sobie poradzę.
Nie potrafię być sama.
Nie jesteś sama. Masz mnie.
Jesteś daleko stąd.
Zadzwoń, gdy będziesz mnie potrzebować,
a natychmiast tu przylecę, jasne?
Tak.
Kocham cię.
Już za tobą tęsknię.
Mały ruch, co?
Wszyscy przyszli wcześniej na grilla.
Preach pojechał po Christophera. Niedługo zamykam.
- Już kończę. - Nie spiesz się.
Proszę, proszę.
Kogo my tu mamy?
Detektyw Mike Valenzuela.
Jesteś pijany. Idź do domu.
Musisz być z siebie dumny.
Nie wiem, o czym mówisz.
Znów jestem tym złym, a ty bohaterem.
Może to prawda.
Problem w tym…
że nie.
Zapłaciłem za zbrodnie, które popełniłem.
A ty?
Nie zaczynaj.
Czemu nie?
Boisz się, że wszyscy się dowiedzą, że nie jesteś bohaterem?
To ty tu jesteś przestępcą, nie ja.
Wiem, co zrobiłeś w Iraku.
Masz krew na rękach, jak wszyscy.
- Wynocha! - Puszczaj!
Wynocha stąd!
O co chodziło?
Cały Brady. Nigdy nie ponosi winy.
Oby go zamknęli i wyrzucili klucz.
Śliczny.
I ogromny!
Dzięki.
Hej, skarbie. Mogę ją na chwilę ukraść?
Charmaine, to Thomas Blair, jeden z najważniejszych deweloperów w hrabstwie.
Rety!
Thomas, to moja narzeczona, Charmaine.
Miło cię wreszcie poznać.
Ciebie też.
Dotrzymasz jej towarzystwa? Muszę z kimś pogadać.
Podobno będziemy sąsiadami.
- Słucham? - Todd mówi, że zamieszkacie w Eurece.
Naprawdę? Przepraszam.
Przenosimy się do Eureki?
Przepraszamy.
Możesz mówić ciszej?
A co z domem w Clear River? Mieliśmy mieszkać tam.
- Dom w Eurece jest większy. - Ale życie mam w Clear River.
Przyjaciół, salon…
Znajdziesz nowych przyjaciół.
I otworzymy nowy salon, jeśli chcesz się tym zajmować.
Nie rozumiem, czemu zmieniłeś zdanie.
Mam przeczucie, że Jack będzie nam utrudniał życie.
Gdy przeniesiemy się do Eureki, to problem zniknie.
Przeprowadzka nie sprawi, że Jack zapomni o dzieciach.
Może nie na początku.
Ale jeśli stworzymy trochę przeszkód, to w końcu się wycofa.
Wtedy będziemy mogli
wychowywać dzieci tak, jak uznamy za słuszne.
Dobrze?
Kocham cię.
Wracam do znajomych.
Cześć, Charmaine.
Cóż…
Ciśnienie 120/70, bardzo dobrze.
Co u ciebie i Mel?
Kiepsko.
- Co się stało? - Zerwałem z nią.
Mel chce urodzić dziecko.
Nie wiem, czy temu podołam.
Ale ją kochasz.
Oczywiście, że tak.
Wiesz co?
To Hope daje zwykle niechciane rady,
ale dla ciebie zrobię wyjątek.
Mel jest samowystarczalną, silną
i niezwykle uzdolnioną kobietą,
która ma wielkie serce
ukryte pod twardą skorupą.
Nie jest delikatna.
Życie jej nie oszczędzało.
Jeśli byłeś z nią szczery…
Byłem.
To wie, w co się pakuje.
Nie robiłaby niczego, z czym mogłaby sobie nie poradzić.
Myślisz, że musisz ją chronić?
Ona tego nie potrzebuje.
Nie tego chce.
Myślę, że tragedią byłoby dla ciebie życie w samotności
z powodu błędnego postrzegania
kobiety, którą kochasz.
Chyba nigdy wcześniej nie skleciłeś przy mnie tylu zdań.
Nigdy.
Potrafię powiedzieć swoje.
Gdy to naprawdę konieczne.
Proszę!
Connie wpuściła mnie bez żadnego marudzenia.
Dziwne.
Co dzisiaj robiłeś?
Spędziłem czas z babcią.
Jak miło. Pojechaliście gdzieś?
Do Clear River. Spacerowaliśmy.
Dzwoniłam do ciebie.
Telefon mi padł.
A ty co dzisiaj robiłaś?
Cóż…
Trzy razy umyłam włosy.
Wiesz dlaczego?
Nie.
Bo zastępowałam cię w barze, przez co włosy śmierdziały mi dymem i mięsem.
Zastąpiłaś mnie?
Preacher powiedział, że kogoś odwiedzasz.
Spytał Connie, czy cię zastąpię.
Mogę o coś spytać?
Kogo z nas okłamujesz?
Tak myślałam.
Idź już.
Wyjdź.
- Proszę. - Dziękuję, skarbie.
Nie ma za co.
- Chloe jeszcze śpi? - Od ponad godziny.
Dziewczyny ją zmęczyły.
Na pewno.
Otworzę.
- Doc! - Cześć!
Wybaczcie, że tak wpadam.
Zawsze miło nam cię widzieć.
Kawy czy herbaty?
Poproszę czarną kawę.
- Dzięki. - Jasne, zaraz wracam.
Co powiedziała Hope?
Skąd wiesz, że po to przyszedłem?
Przysłała mi ze sześć SMS-ów. Mam do niej zadzwonić.
Zrobiłaś to?
Jeszcze nie.
Hope podejrzewa, że coś się z tobą dzieje.
- Wie o moim raku? - Nie, ale wie, że coś jest nie tak.
Próbowałem ją powstrzymać,
ale w przyszłym tygodniu, gdy tylko wyląduje,
zacznie zadawać pytania.
Wolałem cię uprzedzić.
Możesz być pewna, że dochowałem tajemnicy.
Dziękuję.
Oszaleję, zastanawiając się, jak jej powiedzieć.
Jeśli oddzwonię,
to wszystko rzuci i wróci do domu.
A jeśli będę czekać,
będzie na mnie zła, że nic jej nie powiedziałam.
A kogo to obchodzi?
Jak możesz tak mówić?
Lilly.
- Lilly. - Co?
To ty jesteś chora.
Nie musisz informować nikogo o swoim stanie zdrowia.
Nie trać energii, martwiąc się tym, co myślą inni.
Mówisz o mojej najlepszej przyjaciółce.
Zrozumie cię.
Kocha cię i chce dla ciebie jak najlepiej.
Była dla mnie taka dobra.
Jeśli chcesz, mogę porozmawiać z nią pierwszy.
- Przemyślę to, dobrze? - Dobrze.
Dziękuję.
Kawa.
Dziękuję. Wypiję ją i dam wam spokój.
Bzdury! Zostaniesz na kolacji.
- Nie chcę robić kłopotu. - Chcemy cię ugościć.
Dobrze, nie musicie mnie namawiać.
No to ustalone.
Zrobię sobie małą drzemkę.
Może usiądziesz z kawą na ganku?
- Pięknie tam. - Chyba się skuszę.
Smakowity zapach.
To pobożne życzenie czy jej się polepszyło?
Wygląda dobrze.
Też tak myślę.
Modliłam się o cud. Może to działa.
Cześć.
- Co tu robisz? - Musiałem…
Musimy pogadać.
Nie mamy o czym.
Mel.
Proszę.
Wysłuchaj mnie. Potem możesz kazać mi się wynieść.
Dobra.
Nie doceniłem cię.
Zerwałem z tobą, bo bałem się, że cię zranię.
Mówiłam, nie trzeba mnie chronić.
Wiem. Teraz to rozumiem.
Powinienem był bardziej w ciebie wierzyć.
Czułem się przytłoczony.
Niepokój mnie pokonał.
To nie była moja decyzja. Przepraszam.
Zerwanie było błędem.
Czego ode mnie chcesz?
Chcę, żebyś wróciła.
Nie!
Nie.
Nie zerwałeś bez powodu. Bliźniaki, walka o opiekę…
Zapomnij o tym!
Przemawiał przeze mnie strach. Nie jestem taki.
Będzie coraz trudniej.
Jak wtedy zareagujesz?
Wierzę w to, że o najlepsze rzeczy warto walczyć.
Taki jestem.
A ty, Mel Monroe, jesteś miłością mojego życia.
Jack.
Wiem, że też mnie kochasz.
Przysięgam, że przez resztę życia będę chciał cię uszczęśliwiać.
Zostawiłeś mnie.
Mel, proszę. Posłuchaj.
Błagam cię.
Nawaliłem.
Popełniłem wielki błąd, ale błagam cię.
Daj mi drugą szansę.
Jeśli to zrobisz, to obiecuję,
że już nigdy cię nie opuszczę.
Obiecuję.
Co za zapach!
Nie wyrobiłam się.
Enchilady zabrały mi nieco więcej czasu.
Nie szkodzi. Pomóc ci?
Mógłbyś nakryć do stołu? Ja obudzę mamę.
Sztućce są w szufladzie.
- Robi się. - Dzięki.
Mamo, kolacja gotowa.
Pobudka.
Mamo.
Mamo?
Doc!
Nie budzi się!
O mój Boże.
Dzwońmy po karetkę!
Kochanie.
- Szybko! - Ona odeszła.
Nie!
Mamo!
Mamo, potrzebuję cię.
Nie!
Proszę,
otwórz oczy.
Jest zimna.
Krążenie ustało.
Nie!
Nie rozumiem.
Świetnie się dzisiaj czuła.
Wiem.
Tak mi przykro.
Miałyśmy mieć więcej czasu.
Wiem.
Liczyłam…
na więcej czasu.
Nie.
Mamo.
Napisy: Aleksandra Basińska