Lepiej?
Tak.
Możemy już iść?
Komendant powiedział, że już im nie pomożemy.
Dobra.
Brie powiedziała, że może zwolnić ci pokój w barze,
ale możesz nocować u mnie.
Źle się czuję.
Niedobrze mu od adrenaliny.
Tak. Muszę go stąd zabrać.
To mogło mu przypomnieć o Iraku.
Wiem.
Przykro mi. Wiem, jak wam ciężko.
Dzięki.
Chodźmy.
Dobrze.
Dzięki.
Jak się trzyma?
Nie wiem.
Facet może wiele znieść,
ale w końcu się złamie.
Zjesz coś?
Nie, dzięki.
- Na pewno? - Tak, dziękuję.
Nie musisz udawać, że cię to nie ruszyło.
Zwłaszcza przy mnie.
Straciłeś dom, to poważna sprawa.
Nie ma sensu się tym przejmować.
To niczego nie zmieni.
Ale i tak możesz czuć to, co czujesz.
Wciąż coś mi się przytrafia.
Tak, wiele przeszedłeś.
Ty też.
A ty pozwoliłeś mi się wypłakać, wykrzyczeć,
a potem znowu wypłakać.
Wolę nie reagować emocjonalnie.
Kończy się tak, że wszystko rozwalam.
Rozwalaj sobie, co chcesz.
Ale mógłbyś to robić w barze. Nie jestem ubezpieczona.
Postaram się o tym pamiętać.
Hej.
Pamiętaj, że jestem przy tobie.
Dzięki. Wezmę prysznic i spróbuję się przespać.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Byłoby super.
Wpadnę jutro.
Dziękuję.
Pa.
Inspektor pożarowy?
Nie, zadzwoniłem do Jo Ellen. Sprawdzałem, czy mają miejsce.
Nie chcesz tu mieszać?
To nie tak. Masz mało miejsca.
Mogę opróżnić jedno z pomieszczeń.
Przechowam część rzeczy w klinice.
Nie chcę, żebyś to robiła.
To żaden problem.
Pamiętasz powiedzonko Hope o gościach i rybach?
Nie chcę przesadzić.
To była zupełnie inna sytuacja. Jesteśmy w związku.
A jak zaczniemy działać sobie na nerwy?
Słucham? Co cię we mnie wkurza?
Nic. To ja bym ci przeszkadzał.
Nie chcę, żebyś czuła jakiś przymus.
Nie czuję.
Po jednej nocy.
Dobra. Przemyśl to.
Muszę iść do pracy. Do zobaczenia.
Dobra.
Pa.
Huragan Ida zmienił kurs.
Mieszkańcy Hilton Head, Port Royal Island i Fort Fremont w Karolinie Północnej
szykują się na jego wieczorne nadejście.
Od teraz to huragan trzeciego stopnia.
Przewiduje się, że fale sztormowe mogą sięgać 3,5 metra,
a wiatr – 200 kilometrów na…
Zostałeś przekierowany do systemu wiadomości głosowych.
Hope, to ja.
Jeśli nadal jesteś w Port Royal,
to ty i Nancy musicie natychmiast się ewakuować.
Huragan jest zbyt silny, nie przeczekacie go.
Będzie najlepiej, jeśli pojedziecie do Allendale.
To najbezpieczniejsza trasa:
jedź autostradą 21 na północ do 278 na zachód.
Zadzwoń, gdy tylko dojedziecie i daj znać, czy jesteście całe.
Uważaj na siebie.
Kocham cię.
Pa.
- Dzień dobry. - Hej.
Masz może dokumentację pani Gardner?
Przyjdzie dziś na badania. Będzie ciekawie.
Ostatnio powiedziała mi,
żebym cieszyła się figurą, póki jestem młoda,
bo kiedyś zwolni mi przemiana materii i nie będę się mieścić w obcisłe jeansy.
Papiery są w gabinecie.
Dobra.
Wszystko w porządku?
W stronę Port Royal Island zmierza huragan.
Boże! Hope i Nancy zdążyły się ewakuować?
Nie wiem. Nie mogę się do nich dodzwonić.
Możliwe, że wysiadł im prąd.
O mój Boże.
Tak mi przykro.
Mogę cię dzisiaj zastąpić.
W domu nic nie poradzę. Wolę zająć się pracą.
Dobra.
Daj znać, jeśli zmienisz zdanie albo będziesz czegoś potrzebował.
To bardzo miłe. Nic mi nie będzie.
A jak się ma Jack?
Mówi, że dobrze.
Chce mieszkać w pensjonacie, zamiast zatrzymać się u mnie.
Nie dziwi mnie to.
Jack woli polegać na sobie. Czerpie z tego prawdziwą dumę.
To prawda.
Być może musi przez jakiś czas pobyć sam,
żeby poczuć, że panuje nad swoim życiem.
Czyli powinnam go wspierać, jeśli zdecyduje się na pensjonat?
To tylko moja opinia.
- Tchórz. - Tak, z dużym doświadczeniem.
Lilly szukała cię wczoraj, gdy zamykałem.
- Jakiś problem z Chloe? - Nie.
Chyba chodziło o kobiece sprawy.
Kobiece?
Mówisz jak postać z Outlandera.
Zabawne.
Jestem za wcześnie.
Witaj, Virginio.
Nie szkodzi, usiądź. Zaraz przyjdę.
Pójdę po jej dokumentację.
Halo?
Vernon? Tu Julia z agencji.
Cześć. Jak się masz?
Dobrze. Dziękuję.
Umówiłam ci na dzisiaj spotkania z dwoma kandydatami.
To dobrze.
Czy będzie ktoś jeszcze?
- To znaczy? - Twoja pielęgniarka.
Przyda się druga opinia.
Mówiłem, że to ma być tajemnica.
Myślałam, że mówisz o pacjentach.
W małych firmach zwykle nie ukrywa się rekrutacji.
W mojej poradni informuję pracowników tylko o tym, co muszą wiedzieć.
To zrozumiałe, ale warto sprawdzić, czy pracownicy się dogadają.
Gdy działa się za czyimiś plecami,
wynikają z tego problemy dla szefostwa.
Szefostwo nie zmieni zdania.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Nie ma mnie tu!
Nie musisz zakrywać oczu.
Nie chcę naruszać waszej prywatności.
Jakiej prywatności?
Upiekłam dla was ciastka.
- Dzięki, babciu. - Proszę.
Jak miło!
Wracam do pokoju. W razie czego wołajcie.
Zapomniałam mleka.
Do ciastek musi być mleko!
Jest super, co?
Dobrze.
Proszę, kochani.
To dla ciebie, a to dla ciebie.
Podać wam coś jeszcze?
Dostanę serwetkę?
Oczywiście.
- Co? - Serwetka? Serio?
Proszę bardzo.
Dam wam już spokój.
Coś nie tak?
Nie chcesz być ze mną sam?
Jesteśmy sami.
Wcale nie! Jakby siedziała między nami.
To jej dom.
Właśnie. Jeśli chcesz mieć nadzieję na seks, to znajdź ustronne miejsce.
BAR U JACKA
Proszę.
Czemu wczoraj nie odbierałeś?
Przepraszam, nie byłem w nastroju.
Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest.
Straciłem dom, ale od tego jest ubezpieczenie.
Zagraj na loterii.
- Co? - Wszechświat jest ci dłużny.
Raczej ma mnie gdzieś.
Zatrzymałeś się u Mel?
Na razie.
Muszę zdecydować pomiędzy nią a Fitchami.
Chcesz mieszkać w pensjonacie?
Nie chcę jej przytłaczać. Ma dość na głowie.
A czego ona chce?
A jak myślisz? Żebym mieszkał u niej.
Słabo ją znam, ale wydaje się bezpośrednia.
Tak, ale może przemawia przez nią współczucie.
Nie sądzę, żeby o to chodziło.
Ale możesz spać tutaj, a ja w pensjonacie.
Myślałem, że wracasz do domu.
Stwierdziłam, że przedłużę sobie urlop.
A co na to twój szef?
O mnie się nie martw.
Zadbaj teraz o siebie.
- Cześć. - Hej!
Cześć.
Nie musisz mnie sprawdzać.
Przyszłam tylko po lunch.
Czyżby? Nie minęło nawet południe.
A ja już umieram z głodu.
Co?
Wiesz, że stres pobudza hormony odpowiedzialne za uczucie głodu?
Stąd zajadanie stresu.
Więc tu chodzi o twój stres, a nie o mój?
Właśnie.
Byłabyś świetną prawniczką.
Dziękuję.
Jakieś wieści na temat domu?
Tak, pożar wywołała wadliwa instalacja na strychu.
To dobre wieści.
To nie było celowe.
Masz niskie wymagania co do dobrych wieści.
Dzięki temu na świecie jest ich więcej.
Racja.
Cześć, Mel.
Przepraszam za spóźnienie. Connie posprzątała kuchnię,
więc naszukałem się kluczy.
- Chciała dobrze. - Ale ty chciałeś kluczy.
- Zabawne! - Dzięki.
Wysłać kogoś z twoim zamówieniem?
Byłoby super. Dziękuję.
Poproszę sałatkę z kurczakiem.
- Robi się. - Dzięki.
Przyjdziesz wieczorem?
Tak. Przyniosę kolację.
Świetnie. Do zobaczenia.
Hej! Słyszałem o pożarze.
- Jak się trzymasz? - Mam już dość takich pytań.
Nigdy nie byłeś dobrym pacjentem. Nawet z wielką dziurą w plecach.
Po dwóch dniach chciałeś wracać do oddziału.
- Nie lubię wypadać z gry. - Rozumiem.
Ale mam coś, co może cię pocieszyć.
Co?
- Wpadłem na ślad Jimmy’ego. - Tak?
Idę porozmawiać z szeryfem Duncanem.
Dobra.
Dzięki.
Przeze mnie omija cię robota w mieście.
Właściwie to podoba mi się w Virgin River.
- Serio? - Tak.
Od kiedy lubisz małe miasteczka?
To ma fajny klimat.
Dzisiaj rano zamiast stać w korku, wybrałem się na ryby.
Tak? Złowiłeś coś?
Nieważne.
- Ryby muszą przywyknąć. - Próbuj dalej.
- Na razie. - Dzięki, stary.
Nie płacz. Już jedziemy.
Dziękuję. Widzisz? Już jedziemy.
Już dobrze.
Już dobrze, skarbie.
Proszę bardzo. Grzeczna mała.
Nie. Już dobrze.
Co jest, mamo? Chciałaś zrobić zakupy.
Musiałam się przewietrzyć.
Wyglądasz na zmęczoną.
Chyba się starzeję.
Przy tobie miałam więcej energii.
Nie jesteś stara.
Czasem czuję się jak stulatka.
Bo masz za dużo na głowie. Dbasz o mnie i o Chloe.
Sama mogę sobie zrobić pranie.
Lubię ci pomagać, póki mogę. Kiedyś mnie zabraknie.
O czym ty mówisz?
Jeśli wdałaś się w babcię, to poznasz wnuki Chloe.
To by było coś.
Najlepszy na roku. Uniwersytet Waszyngtoński, świetna szkoła.
Lekarz rodzinny w San Francisco General?
Zgadza się.
Obecnie mieszka pan w Grace Valley?
Moja żona tam dorastała.
Więc zamieszkałby pan tutaj?
Nie, dojeżdżałbym.
Kto panu pomaga, poza dyplomowaną pielęgniarką?
Nikt.
To dwie godziny drogi stąd. Co z nagłymi wypadkami?
Od tego jest chyba SOR w Clear River.
Chyba?
Chyba nie.
Szefie, mamy problem.
O co chodzi?
Pękł wąż hydrauliczny w maszynie.
Cholera.
- Wszyscy cali? - Bud prawie stracił rękę.
Jezu.
A uszkodzenia?
Nowa maszyna kosztuje 50 tysięcy.
Nie stać nas. Ile damy za naprawę?
Potrzebujemy mechanika. Dobry weźmie 40 dolców za godzinę.
Znajdź kogoś z jednolitą stawką.
Niełatwo o takich.
Coś wymyślę.
Zachowajmy to dla siebie.
Chłopaki odejdą, jeśli zwęszą kłopoty.
Będę miał przerąbane.
Dobra.
Tamtą drogą dotrze pan prosto do autostrady.
Dobrze, dzięki. Proszę dać znać, czy mam wysłać referencje.
- Cześć! - Cześć. Kto to?
Jakiś turysta.
Mówił coś o referencjach.
A nie o „preferencjach”?
Jakich preferencjach?
Pojęcia nie mam. Napijesz się kawy?
Tak, z przyjemnością.
Mam coś dla ciebie.
Twój dżem!
Truskawkowy.
Dziękuję.
To chyba nie był za duży kłopot?
Ależ skąd.
Dzięki.
Hope się odezwała?
Nie.
- Mówili coś w wiadomościach? - Pogoda mogła uniemożliwić ewakuację.
Ciotka Hope, Nancy,
ma prawie 90 lat i jeździ na wózku. Hope za nic by jej nie zostawiła.
Wyspa jest bardzo odsłonięta.
Przy dużej fali sztormowej…
Posłuchaj.
Gdybym miała obstawiać, kto przetrwa katastrofę, wybrałabym Hope.
Ida nie ma pojęcia, z kim ma do czynienia.
Zagramy w tryktraka, żebyś przestał o tym myśleć?
Mam trochę czasu przed kolejną wizytą.
- Świetnie. - Przyniosę planszę.
A ja zrobię miejsce na stole.
Nie wiem, czy zdołam się skupić.
W porządku. Bez presji.
Jasne. Podwoisz stawkę.
- Co tu robisz? - Kupuję ubrania dla Jacka.
Ja też.
Wszędzie tylko kratka.
Widać, że znasz mojego brata.
Chyba urodził się we flanelowej koszuli.
Mogę to sobie wyobrazić.
Niedaleko jest salon manicure’u. Zajrzymy tam razem?
Czemu nie? Doc dał mi trochę czasu.
- Nic, tylko skorzystać. - Racja. Chodźmy.
Jak często odwiedzasz Jacka?
Nie widziałam go od półtora roku.
Ostatnio, gdy odwiedzałam znajomą ze studiów.
Mieszka w Garberville.
- Gdzie studiowałaś? - Zrobiłam licencjat na Chapman.
Co?
Poważnie?
- Też tam studiowałam. - No co ty?
Tak.
Większość ludzi nawet nie słyszała o tej uczelni.
Prawda? Nie wierzę. Kiedy skończyłaś studia?
- W 2007. - Ja też.
- Kierunek? - Politologia.
- Nauki o zdrowiu. - Drugi koniec kampusu.
- Ale musiałyśmy się spotkać. - Na pewno.
Jaki ten świat mały.
Podać coś?
Mam niespodziankę.
Lunch? Już jadłam.
To nie lunch.
To co?
Mówiłem, to niespodzianka.
To czemu mówisz o niej teraz?
Powiedz Connie, że przenocujesz u koleżanki.
Dlaczego?
Bo gdzieś cię zabieram.
Gdzieś poza Virgin River?
Zgadza się.
No dobrze. Co mam włożyć?
To, co zwykle.
- Mam zabrać kurtkę? - Nie.
- A śpiwór? - Też nie.
- Będą cukierki? - Mogą być.
Zabrać piżamę?
Nie.
Dobrze.
Zaintrygowałeś mnie.
To dobrze. O to mi chodziło.
- Miałam strasznie zniszczone paznokcie. - Ja też.
Piękny kolor. Jak się nazywa?
Uroczy, prawda? „Wrzuć na luz”.
- „Red Hot Rio”. - Odważny!
Musimy zajrzeć gdzieś jeszcze.
Do Temper. To cukiernia.
Mają ciasto ze słonym karmelem.
Przestań.
- Fajny? - Śliczny. Pasuje do paznokci.
Mówisz?
Boże!
- Przepraszam. - Wszystko gra?
Tak.
- Pomogę ci. - Nie trzeba.
ZAJAZD U SAMA
Niespodzianka.
O mój Boże! To takie romantyczne!
- Podoba ci się? - Tak.
W czym mogę pomóc?
Chcemy wynająć domek.
Jest z wami dorosły?
Skończyliśmy już 18 lat. Ona nawet 19, więc…
Muszę zobaczyć dowody.
- Kiedy się wymeldujecie? - Jutro.
Bagaż?
Nie.
Zaraz wracam.
- Myśli, że będziemy uprawiać seks. - Bo będziemy.
Dwa podwójne łóżka…
Jedno duże.
W porządku.
Poproszę kartę kredytową.
Mam tylko gotówkę.
Wymagamy karty w ramach zabezpieczenia.
- Proszę. - Dziękuję.
Hej, znam cię. Poznaliśmy się u Jacka.
Jesteś…
Brie.
Brie, no tak.
Co podać?
Poproszę whiskey sour. Napijesz się czegoś?
Nie, dzięki. Muszę już iść.
Chciałam być miła.
Skoro nalegasz… Jeszcze jedno piwo.
Później ja stawiam.
Skąd wiesz, że zostanę?
Z doświadczenia.
Odważne stwierdzenie.
- Jack wie, że tu jesteś? - Nie. A co?
Nie chciałby, żebym pił z jego siostrą.
Wiesz, że nią jestem?
To małe miasteczko. Możliwe, że trochę popytałem.
Czyżby?
Co ci o mnie nagadali?
Podobno jesteś prawniczką i singielką.
Znalazłeś dobre źródło.
To nieprawdziwe informacje?
Jedna jest prawdziwa, a druga to skomplikowana kwestia.
- Powiesz, która jest która? - Wątpię.
Dlaczego?
Bo cię nie znam.
Pora to zmienić.
Mogę iść? Chcę zjeść kolację z Christopherem.
Tak, idź. Mamy słaby ruch, i tak niedługo zamknę.
Wiesz już, co zrobisz z Mel?
- Rozważałem zamieszkanie u niej, ale… - Ale?
Chyba wybiorę pensjonat.
Dlaczego?
Tak będzie łatwiej. Nie chcę czuć, że się narzucam.
Moglibyście sprawdzić, czy naprawdę do siebie pasujecie.
Jeśli nie, to nie chcę przekonać się teraz.
Nigdy nie widziałem, żebyś czegoś tak unikał.
- Mam ochotę na drinka. - Może być bezalkoholowy?
Ostatnio pijam tylko takie.
- Idź, Preach. Ja się tym zajmę. - Dzięki. Pa!
Pa.
Nadal pamiętam moją pierwszą wizytę w tym barze.
Przez 20 minut
próbowałeś mnie odwieść od zamówienia Zinfandela.
Bez powodzenia.
Doceniłam twój wysiłek.
Jakby to było milion lat temu.
Od tego czasu wiele się wydarzyło.
To prawda.
Przyszłam cię przeprosić.
Za co?
Dawałam ci w kość, gdy się rozstawaliśmy.
Nie powinnam była tak naciskać.
Nie szkodzi.
Wcale nie.
Teraz już rozumiem.
Gdy poznałam Todda, to…
Z nami nigdy tak nie było.
Nie szukałem nikogo na stałe.
Wiem. A ja szukałam i powinnam była cię słuchać.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Cieszę się, że znalazłeś Mel,
bo inaczej nie poznałabym Todda.
Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.
Muszę zapytać.
Nie sądziłem, że mogłabyś być z kimś takim jak on.
Czemu nie?
Facet ma osobistego barbera, nieruchomości…
Przyznaj, sporo tego.
Właśnie to w nim kocham.
Jest pewny siebie, chce się ożenić
i mieć dużą rodzinę.
A dzięki jego nieruchomościom
nie musisz się martwić o dom dla bliźniaków.
Co to ma znaczyć?
Słyszałam o pożarze. Bardzo mi przykro.
Ale nie musisz się już stresować szukaniem nowego domu.
Nie stresuję się.
Załatwiam już odbudowę.
Budowa zawsze się przeciąga.
Więc zamiast wynajmować dom,
Todd i ja zamieszkamy razem w Clear River. Będziemy mieli wielki ogród i basen.
Mój dom będzie gotowy za pół roku. Dzieci będą jeszcze małe.
Mówię tylko, że jeśli postanowisz nie odbudowywać domu,
to będziesz mógł odwiedzać bliźniaki.
Odwiedzać?
Todd mówi, że nie potrzebujemy nawet umowy o opiekę.
Będziesz mógł wpadać, kiedy tylko zechcesz.
W granicach rozsądku, rzecz jasna.
To Todd.
Muszę iść.
Dzięki za napój.
Jesteś kochany, Wilbur. Chcę, żebyś coś wiedział.
Co takiego, Ed?
Jeśli umrę pierwszy, wszystko będzie twoje.
To miłe, ale głupio bym wyglądał w podkowach i z siodłem.
Pojechałeś po ten lód do Virgin River?
- Wyjeżdżamy. - Co?
- Na parkingu był Charlie. - Kto?
Ten z siwymi włosami. Przesiaduje u Jacka.
- Ten staruszek? - Tak.
Recepcjonista to jego siostrzeniec. Czy to nie dziwne?
W takim miejscu? Niezbyt.
- Charlie zna wszystkich. - Co z tego?
Może powiedzieć o nas Connie. Albo Paul coś chlapnie.
- Jaki Paul? - Recepcjonista.
Facet ma nas gdzieś. A Charlie ma ze sto lat.
Pewnie już o tobie zapomniał.
Jesteśmy sami w tym cudownym domku.
- Wiem. - Nie marnujmy czasu na rozmowy.
Przepraszam. Wciąż myślę o Connie.
Wolisz myśleć o niej, a nie o mnie?
Jasne, że nie.
No dobrze.
Pomogło?
Tak.
To może jeszcze jeden?
- Tak, dużo lepiej. - Dobrze.
Zostałeś przekierowany do systemu wiadomości głosowych.
- Cześć. - Hej.
- Zostawiłem coś w gabinecie? - Nie.
Miałam ochotę pograć w karty, a Jack jest zajęty.
Naprawdę nie jestem w nastroju…
Wystarczy jedna gra.
- No dobrze. - Świetnie.
W co zagramy?
W „Idź na ryby”.
Serio?
Tylko w to potrafię.
Chodzi o Hope, tak?
Nie, miałam ochotę zagrać.
Nadal się nie odezwała, jeśli o to ci chodzi.
Oglądałeś wiadomości?
Tak. Huragan uderzył godzinę temu i…
To był okropny widok. Musiałem wyłączyć telewizor.
Oglądanie tego w niczym nie pomoże.
Ja zacznę.
Masz siódemkę?
To głupie. Nauczę cię układać pasjansa.
Masz czy nie?
Jesteś uparta.
Zupełnie jak Hope.
Idź na ryby.
Gdybym tylko zdołał się z nią skontaktować…
Czułbym się lepiej.
Dzwoniłeś na policję?
Tak, linie są zablokowane.
Nic więcej nie możesz zrobić.
Wiem.
Oszaleję przez to.
Rozumiem cię.
Masz dziewiątkę?
Fala sztormowa ma trzy metry.
Jeśli nadal są w domu, szanse utonięcia…
Zorganizowali akcją ratunkową?
To niemożliwe. Wiatr osiąga ponad 160 kilometrów na godzinę.
Masz króla?
Idź na ryby.
Nie mogę jej stracić.
Jest dla mnie wszystkim.
Wiem.
Wiem, jakie trudne jest czekanie.
Marka operowali przez trzy godziny, zanim zmarł.
Ta niewiedza była nie do zniesienia.
Rozumiem twój ból.
W końcu go straciłaś.
Nie.
To moja historia. Z tobą nie musi być tak samo.
- Ale może. - To prawda.
Ale masz jeszcze nadzieję.
Przepraszam.
To było okropne.
Przepraszam, nie planowałam tego.
Dziękuję, że przyszłaś.
Oczywiście.
Chcę, żebyś wiedział, że nie jesteś sam.
Mam już z dziesięć.
- Masz ją? - Mam trzy.
Co porabiacie?
Mam robale we włosach.
Co?
Na obozie doszło do inwazji wszy. Nie widziałeś maila?
Nie. Jest bardzo źle?
Rozebrałam już pościel,
wyprałam ręczniki i ciuchy Christophera.
Gdy skończę z jego włosami, zajmę się garderobą.
Nie, dzięki.
Nie musisz tego robić. Zresztą późno już.
Możesz to zrobić sam, ale jeśli pominiesz choć jedną larwę,
będziesz musiał zacząć wszystko od początku.
Dobra.
Nie przeszkadzaj sobie.
Preach, wyczytałem, że wszy przyczepiają się do ludzkich włosów.
- Wiesz, jak się trzymają? - Nie mów mi.
Mają lepkie nogi! Ohyda, co?
Tak, ohyda.
Lepkie nogi.
DOKUMENTACJA MEDYCZNA
PREACHER, TE DOKUMENTY MOGĄ CI SIĘ PRZYDAĆ.
PROSZĘ, BĄDŹ OSTROŻNY PAIGE
Wybacz, wpadłam po drodze do Doca.
Nie ma sprawy.
Hope się odezwała?
Nie, ale ten huragan chyba był groźny.
- Zadzwonić do niego? - Miał się położyć.
- Odwiedź go jutro. - Dobrze.
Kupiłam ci trochę ciuchów.
Co? Nie musiałaś. Mówiłem, że mam trochę rzeczy w barze.
Wiem, ale kiedyś skończą ci się skarpetki.
Jeśli „kiedyś” znaczy „jutro”, to masz rację.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jak wpadłaś na taki pomysł?
Ja nie chciałabym myśleć o wszystkim, co straciłam,
wkładając codziennie te same ciuchy.
Jesteś cudowna, wiesz?
Zawsze myślisz o tym, jak polepszyć życie innych.
- Skąd to się wzięło? - Moja mama taka była.
Chciałbym ją poznać.
Pokochałbyś ją.
Kocham jej córkę.
Tak sobie myślałem…
Czy twoje zaproszenie jest aktualne?
Tak!
Oczywiście!
To dobrze.
Pojedziemy do mnie?
Chyba nie powinnaś prowadzić.
Więc chodźmy do ciebie.
A może odprowadzę cię do Jacka?
Moglibyśmy porobić coś jeszcze.
Było fajnie.
Jesteś mistrzynią bilarda.
Ale nie chcę, żebyś czuła się wykorzystana.
Zawsze robię tylko to, czego chcę.
Jesteś cholernie uroczy, wiesz?
Tak myślisz?
Chcesz mnie pocałować?
Jasne.
Tyle że…
Jack jest…
No i?
…na mnie zły.
Nikt nie musi wiedzieć. To będzie nasza tajemnica.
Cześć, Lilly.
Przepraszam. Jeśli jest za późno, mogę wrócić jutro.
Daj spokój, wejdź. Jack wyszedł do baru.
Dziękuję.
Zostawiłam ci wiadomość. Doc mówił, że mnie szukałaś.
Tak, przepraszam.
Nie wiedziałam, komu powiedzieć.
Co się stało?
Mam raka.
Napisy: Aleksandra Basińska