BAR U JACKA
- W porządku? - Tak.
Co podać?
Chętnie napiłabym się kawy.
A więc...
jeśli chodzi o wczoraj...
Co?
Coś się stało, o czym nie wiem?
Zabawna jesteś.
Chciałbym cię zabrać na kolację.
Taką przyjacielską.
Cały czas razem jemy.
Ale tym razem byłoby inaczej.
Żadnej presji.
Żadnych oczekiwań.
Nie wiem, czy jestem gotowa.
Masz dziesięć godzin.
Przestań.
- Dobrze. - Tak?
Zgoda.
Super.
Rany.
Miałam wziąć śniadanie dla Doca.
Ricky może zanieść.
Wiem, ale prosił mnie.
Traktuje mnie jak asystentkę. Mam tego dość.
Rozumiem.
Daj mu trochę czasu.
Okres próbny mi się kończy.
Dzięki.
W głębi serca chce, żebyś została.
Tak.
Porozmawiam z nim.
Pójdę już.
- Pa. - Pa.
O szóstej?
Tak.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie drap się.
Nie mogę wytrzymać.
Przypomnij sobie o tym,
jak znów będziesz chciał uciec z zajęć w terenie.
- Dobrze. - Nie drap.
Proszę.
To i recepta, dobrze?
Trzymaj się, Benny.
Delores.
Ben.
Daj kluczyki do wozu.
Dzień dobry, słońce.
Nie mam czasu.
Kluczyki.
A gdzie twój wóz?
Próbowałeś go naprawić.
Jak ty skończyłeś szkołę medyczną?
Kiedyś mówiłaś, że mam talent.
Nie do samochodów.
Kluczyki.
Dokąd jedziesz?
Nie twoja sprawa.
Mój wóz, moja sprawa.
Muszę coś załatwić.
Załatwić.
W Clear River.
Trzymaj się z dala od Jacka.
Za późno.
Jest dla mnie jak rodzina, odkąd tu mieszka,
i nie będę patrzeć, jak cierpi.
Możesz czasem odpuścić?
Wierz mi. Będzie mi wdzięczny.
Albo urażony.
Nie będę brał w tym udziału.
Dobrze.
Poczekam tu, aż się opamiętasz.
Dotykają tego chorzy ludzie.
Nie boję się zarazków ani ciebie.
Wszystko dobrze?
Zapytaj Doca.
Wiesz co?
Skoro tu jestem, posprzątam ci biuro.
Uwielbiałeś to.
Dobra.
Dziękuję.
Ta kobieta jest zawzięta przez duże „Z”.
Ładnie to ująłeś.
To nie był komplement.
Dzięki.
- Chcesz coś powiedzieć? - Tak.
Słucham.
Chcę pomówić o mojej przyszłości.
Racja.
Tak przy okazji, kawa się kończy.
To nie koniec świata. Zrób więcej.
Dobra.
Zapytam o coś.
Chcesz, żebym została?
Żeby tak się stało,
muszę wiedzieć, że moja praca ma sens.
Kawa jest ważna.
Nie jestem asystentką.
Ja jestem lekarzem.
Wiem i szanuję to.
Dobrze.
Ale szacunek musi być obustronny.
BAR U JACKA
Pomożesz mi nakryć?
Spokojnie tam.
Brud i tłuszcz trzymają go w kupie.
Odłóż to stalowe narzędzie
i odsuń się od grilla.
Mów.
Chodzi o Paige.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Nie.
To znaczy...
Chyba mnie okłamuje.
- Czyli? - Znalazłem jej stare prawko.
Z innym nazwiskiem.
Aha.
Właśnie.
Naprawdę nazywa się...
Michelle Logan.
Ludzie zmieniają nazwiska z wielu powodów.
Nie musi kłamać.
Wiem, że ją lubisz.
Zapytaj ją, o co chodzi.
A jak nie powie?
Nie martw się na zapas.
Pomóż mi nakryć.
Jasne.
Gdzie Brady?
Pewnie się spóźni.
Potrzebujesz pomocy?
Musi dziś zamknąć.
Rozumiem.
Idziesz gdzieś?
Tak, wychodzę.
Z Mel?
Może.
Na randkę?
Na kolację.
Myślałem, że ma męża.
Miała, teraz nie ma.
Gdzie ją zabierasz?
Może do Eureka.
Jest taki lokal na molo.
U Arthura.
Romantycznie.
Byłeś tam?
Znalazłem w necie.
Po co?
Emily.
Emily Walker.
Siedzę za nią na biologii.
Tak?
Podoba ci się?
Tak, jest niesamowita.
Może bym ją gdzieś zabrał...
Pewnie.
Co planujesz?
Nie wiem.
Zaproś ją gdzieś.
Masz 50 procent szans.
Ale może odmówić.
Bądź optymistą.
To nie ta liga.
Kto tak mówi?
Ostatnio chodziła z kapitanem drużyny futbolowej.
Co to ma do rzeczy?
Ja nie mam takich zasług.
No i? Spróbuj.
Nie ryzykując, niczego nie zdobędziesz,
Emily czy czegokolwiek innego.
Czasami trzeba się wychylić.
Jesteś bystry, miły, szanujesz ludzi.
Byłaby szczęściarą.
Proszę.
Dziękuję za wizytę.
Miło mi, że się podoba.
Charmaine.
Zaczął padać śnieg.
Czasami to się zdarza.
Co robisz w Clear River?
Przyjechałam do ciebie.
Farbujemy siwiznę?
Balejaż od razu rozjaśni ci twarz.
Jest wystarczająco jasna.
Ale...
Nie rozumiem. Jack kazał ci oddać list?
Nie do końca.
- To dlaczego wciąż go masz? - Bo powinnaś porozmawiać z Jackiem
o zawartości tego listu na osobności.
Przeczytałaś go?
Koperta nie była zaklejona.
Był w pudełku z pokrywką.
- Jest zaadresowany do Jacka. - Posłuchaj.
Nieważne, czyja to wina.
Przeczytałam go, a ty musisz pogadać z Jackiem.
Nie mogę. Dlatego napisałam list.
To poczekaj, aż będziesz mogła i porozmawiaj.
Nie.
Chcę żyć dalej.
Nie chcę dramatycznych scen i zaostrzania sytuacji.
Niech wie tylko, jak się czułam.
Chcesz go skrzywdzić?
Bo tak się będzie czuł, jak to przeczyta.
Pomyśli, że nie obchodzi cię, jak to na niego wpłynie.
Wszystko jest w liście.
Znam Jacka.
Będzie chciał z tobą porozmawiać.
Długo już czekałam.
Powinnam była zostawić go dawno.
Mam klientkę.
Uszanuj moją prośbę i daj mu ten list.
Proszę.
Myślę, że popełniasz błąd.
Dobrze, że to nie twoja decyzja.
Doc!
Jeb, Pauline.
Co się dzieje?
Annabelle.
Siądź tu, skarbie.
Od dawna tak wygląda?
Nie wiem dokładnie.
Może z godzinę.
Trudno jej oddychać.
Ten inhalator od ciebie nie pomógł.
Annabelle ma lekką astmę.
Chodźmy do gabinetu. Posłucham płuc
i zobaczymy, co się dzieje.
Będzie dobrze.
Wszystko w porządku?
Boli mnie głowa.
Od dawna?
Mam je dość często. Jestem drwalem.
Możesz na chwilę usiąść?
Dobrze.
Pomóżcie córce.
Doc jest z nią. Ja szybko cię zbadam.
Obiecuję, że bezboleśnie.
Czy te bóle głowy się nasiliły?
Trochę tak.
Poczujesz uciskanie na ręce.
Dobrze. Teraz posłucham płuc.
Zaraz wracam.
Mel, możesz na chwilę?
Tak.
Zostań. Za chwilę wracam.
Coś nie tak?
To nie astma.
- Alergie? - Nie ma.
To nie jest reakcja alergiczna.
Jeb ma spłycony oddech,
saturacja na poziomie 80%.
- Zbieg okoliczności? - Nie.
A Pauline?
Też jest oszołomiona, ale skupiłem się na Annabelle.
Ma kłopoty z oddychaniem, mdłości,
wolne tętno, poci się.
Ma bradykardię.
To może być zatrucie.
Zgoda.
Nic jej nie podamy, dopóki się nie dowiemy, co to jest.
Idź do nich. Wezmę węgiel.
- Dobrze. - I podaj jej kroplówkę.
Ma niskie ciśnienie.
Trzeba utrzymać poziom płynów.
Mleczan Ringera?
Dokładnie.
Gdzie Doc?
Zaraz będzie.
- Cześć, Annabelle. - Cześć.
Nazywam się Mel.
Podam ci kroplówkę.
- Dobrze. - Nie będzie bolało.
Jestem w tym dobra.
Annabelle była dziś w szkole?
Została w domu. Nie czuła się dobrze.
Zresztą jak my wszyscy ostatnio.
Źle się czujecie?
Co wam dolega?
Zmęczenie, nudności, silny ból głowy.
Może to grypa żołądkowa. Jeb też to ma.
Raczej nie.
Podejrzewamy działanie toksyny.
Pauline, skup się. Potrzymaj.
Gotowałaś coś nowego?
Robiłaś zakupy gdzieś indziej?
Wypij do końca.
Czy Annabelle mogła gdzieś wejść?
Szopa jest zamknięta.
Tam są niebezpieczne rzeczy.
A środki chemiczne i do ogrodu?
Wszystko trzymamy w szopie.
Musi jechać do szpitala. Gdzie mam dzwonić?
Zadzwonię po sanitariusza.
- Nie ma tyle czasu. - Wiem.
Musimy zabrać ją sami.
Jedziemy.
Jeb, masz siedzenia z tyłu?
- Tak. - Dobrze.
Mel, ja prowadzę.
Ty trzymasz kroplówkę z tyłu.
- Moja torba. - Mam.
Jedziemy.
Jack?
Ricky, przyjmiesz zamówienie?
- Musimy porozmawiać. - Nie mogę.
- Jack. - Brady nie przyszedł.
- Ricky sobie poradzi. - Wcale nie.
Przyjdę, zanim zejdą się na kolację.
Nie będzie mnie.
Co się dzieje?
- Dobra. - Co?
Dochowasz tajemnicy?
Że ja cię o to pytam.
- Ale dobę wytrzymasz? - Dobra.
Zabieram Mel na kolację.
Cholera.
Nie tego się spodziewałem.
To nie może czekać.
Przyjmę zamówienie, za chwilę wracam.
- W biurze. - Dobra.
Dobra.
Chłopaki.
Ricky, pomożesz?
Akcja serca spada.
- Hipoksja? - Tak.
- Resuscytator? - W torbie.
Annabelle.
Trzymaj to nad nosem i ustami.
Co robisz?
Pomagam jej oddychać.
Ostrożnie!
- Przepraszam. - Pomóżcie jej.
Daleko do szpitala?
Ogród.
Doc.
- Ogród. - Nie.
Sprzęt ogrodowy w szopie.
Nie to.
Jeb, podłączałeś się do miejskiego wodociągu?
Oszczędzam na wykonawcę.
Skąd bierzesz wodę?
Z naszej studni.
Obok parku stanowego.
Gdzie nasz przyjaciel Calvin ma swoją uprawę.
Widziałam pestycydy w namiocie.
Przedostają się do wód gruntowych.
- Masz atropinę? - W torbie po prawej.
Przeciwdziała truciźnie.
- Pomóż jej. - Dobrze.
Trzymaj się, skarbie.
Annabelle, proszę.
Jest szpital.
Już prawie.
Annabelle.
Jesteśmy.
Potrzebuję dwa wózki inwalidzkie.
Do sali urazowej.
Duża dawka tlenu.
Atropina w kroplówce.
Już jadą.
Doc, co mamy?
Dwunastolatka zatruta środkami fosforoorganicznymi.
Brak znanych alergii. Astma. Mel?
Ma częstoskurcz. Zastosowaliśmy wentylację
i podaliśmy dwie ampułki atropiny.
Będzie dobrze.
Przejmujemy ją.
Szybko.
To są jej rodzice.
Też mogli być narażeni na truciznę.
- Chcę iść z Annabelle. - Dobrze.
Wyjdzie z tego.
Idziecie z nią.
Mam nadzieję, że zdążyliśmy.
Tak.
Myślę...
że tak.
Nie mam za wiele czasu. Mów, o co chodzi.
Co to?
Od Charmaine. Prosiła, by ci dać.
Po co pisała list?
Może obawia się, że po rozmowie z tobą
będzie chciała, żebyś wrócił.
To ona ze mną zerwała.
Bo wie, że jej nie kochasz.
Nie zmuszę się do tego.
Nie powinieneś.
Pamiętaj o tym, czytając ten list.
Daj mi chwilę.
Jasne.
Musisz to przeczytać.
Zrobię to.
Jest problem z jednym stolikiem.
- Już idę. - Obiecujesz?
- Powiedziałem. - Dobra.
Brady, chodź tu.
Co jest?
Zamykasz dzisiaj.
- Preacher nie może? - Co?
Dobra.
Spóźniłeś się.
Tak.
Wiem, przepraszam.
Jeszcze raz i mamy problem. Jasne?
Tak jest.
Trzeba ostrzec ludzi w okolicy,
że woda gruntowa może być skażona.
Owszem.
Muszę odwiedzić Calvina.
Brzmi niebezpiecznie.
Zależy mu, by zachować spokój.
Nie wiem, dlaczego mu pomagasz.
Nie jemu.
Jeździsz na te plantacje.
Ale nie dla Calvina. To sukinsyn.
Jego pracownicy zasługują na opiekę medyczną.
Szlachetne z twojej strony.
Nie ma nic szlachetnego...
w trosce o innych.
Więcej osób powinno tak robić.
Tak przy okazji...
świetnie się spisałaś.
Dziękuję.
W szpitalu na pewno żałowali, że odeszłaś.
Musiałam zmienić otoczenie.
Czyli zostajesz?
To pytanie?
Jestem otwarty na przedłużenie okresu próbnego.
Nic z tych rzeczy.
Nie zmienię papeterii.
Przeżyję.
Muszę się napić kawy.
- Jezu. - Tak.
Przynieść i tobie?
Poproszę latte.
Nawet twoja kawa jest trudna.
Mówiłeś, że nic mu nie będzie.
Tak powiedziałeś.
Doc?
- Mówiłaś coś? - Tak.
Zobaczyłam, która godzina.
Muszę wracać.
Nie zdążę wypić kawy.
- Oczywiście. - Przepraszam.
Masz towarzystwo.
Tak.
W przeciwieństwie do Hope
im mniej wiem, tym lepiej.
Dziękuję.
Do zobaczenia jutro.
Czyj to wóz?
Jeba.
Wszystko dobrze?
Powiem ci po drodze.
Muszę się przygotować.
Nie spiesz się.
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
Myślałem...
że pojedziemy do Eureka, z dala od wścibskich spojrzeń.
Pomyślałeś o wszystkim.
Żadnej presji.
Racja.
Jak obiecałem.
Dobrze.
Kolacja.
Dobrze.
Że to tylko dwie godziny od Virgin River.
Cały świat w jednym miejscu.
Tak.
Piękna noc.
Poczekaj na jedzenie.
Mają...
gwiazdkę Michelina.
Imponujące.
Taki był plan.
Co ty robisz, do cholery?
- Odlicz mi od wypłaty. - Nie.
Ubikacja w męskiej łazience się zapchała.
Słabo. Weź się za to.
- Brady. - To nie mój obowiązek.
- Weź Ricky’ego. - Korona ci spadnie?
Tak.
Dokładnie.
Akurat bardzo by ci się to przydało.
Nie.
To nie było pytanie.
Mam dosyć tego, że mnie ustawiasz, jakbyś był lepszy.
- Tak? - Tak.
Uwziąłeś się na mnie.
Nie można na tobie polegać. Robisz, co chcesz.
Nie przekonało mnie, że się zmieniłeś.
Chyba mam rację.
Nie będę całe życie sprzątał czyjegoś gówna.
Może ciebie to zadowala, ale mnie nie.
Ale przeze mnie nikt nie zginął.
Zostaw to.
Straciłem przez ciebie dwa żebra i nerkę.
Lonergan przez ciebie nie żyje.
A Jack...
Nawet nie wiem,
po co zawracam sobie głowę.
Nie obchodziło cię wtedy. Tak samo teraz.
Jesteś tylko...
pieprzoną kulą u nogi.
Muszę o coś zapytać.
Zauważyłam, że czytasz Kierkegaarda.
- To cię zaskoczyło? - Nie.
Wcale nie.
Miałam filozofię na studiach i bardzo mi się podobał.
Co ci się podobało?
Był buntownikiem.
Nie tylko odrzucał powszechne poglądy filozoficzne,
ale też wytykał innym zbytnią pewność siebie.
Uważał, że przewidywanie tego, jak potoczy się życie,
jest niemożliwe, bo nie można liczyć na wolną wolę.
Nie każdego.
Racja.
A co z losem?
A czy los nie jest nagromadzeniem naszych wyborów?
Muszę się nie zgodzić.
Dobrze.
Jesteśmy tu teraz,
doświadczając tej chwili,
i to nie było nieuniknione.
Wybrałem, żeby tu być.
Podoba mi się, jak to ująłeś.
Ja wybrałam przeprowadzkę do Virgin River.
Tak?
Ale to los sprawił, że zobaczyłam ogłoszenie Hope,
więc oba te fakty
doprowadziły do tej chwili.
To los czy zbieg okoliczności, że zobaczyłaś ogłoszenie?
Może szczęśliwy traf.
Podoba mi się.
Cokolwiek to było...
cieszę się, że to zrobiłaś.
Cieszę się, że tu jesteśmy.
Lubię z tobą rozmawiać.
A ja z tobą.
Chciałbym spędzić resztę wieczoru,
debatując o wolnej woli i losie,
ale kelnerka chce iść do domu.
Chodźmy na spacer.
Dziękuję.
Preacher.
Późno. Co tu robisz?
Wiem.
Ale muszę z tobą porozmawiać.
To nie może poczekać do rana?
Muszę to z siebie wyrzucić.
Christopher śpi,
więc przyjdę rano do baru.
Wiem, że nazywasz się Michelle.
I wiem, że się boisz.
To, co przeczytałem...
Wiem, że nie skrzywdziłabyś Christophera.
Chcę ci pomóc.
Ale musisz mi zaufać.
Przyjdę rano do baru
i porozmawiamy.
Dobrze?
Dobrze.
Ale super.
- Cieszę się, że ci się podoba. - Jest fantastycznie.
Tyle łódek.
Nie widziałaś w lecie.
Łowienie komercyjne.
Czartery rybackie.
Żaglówki.
Motorówki.
A tu łodzie mieszkalne.
Hejnał?
Mieszka tu wielu weteranów.
W porządku?
Tak.
Nic mi nie jest.
Gdybyś chciał kiedyś o tym pomówić,
jestem tu.
Aha.
Dzięki, ale...
wolę skupić się na tym, co przede mną.
Kogo tu mamy.
A ty kto?
Twoja wróżka chrzestna.
Jesteś z Virgin River?
Pomocnik Jacka?
Mam coś dla ciebie.
Zostaw butelkę. Dzięki.
Dużo pieniędzy.
To nic.
A więc...
Czym się zajmujesz?
Nie pracuję w barze.
Prawie wcale nie pracuję.
Było bardzo miło.
Dziękuję.
Proszę.
Eureka to piękne miasto.
Jest tam wiele miejsc, które chciałbym ci pokazać.
Kiedyś.
Dobrze.
Dobranoc.
Dobranoc, Mel.
W porządku?
Tak, tylko...
potrzebuję trochę czasu.
W porządku.
Dobijasz mnie.
Nic ci nie będzie.
Dobranoc.
Widzimy się jutro?
Robię pyszne naleśniki.
Na pewno.
Dobrze.
Do zobaczenia rano.
Dobrze.
Nie wierzę.
Możecie rozważyć surogatkę.
Wrócę za chwilę.
Zaczniemy szukać surogatki?
Zróbmy sobie przerwę.
Co?
W kółko ten jeden temat.
Zawładnął naszym małżeństwem.
Teraz chcesz szukać obcej osoby,
by nosiła nasze dziecko?
- Nie musi być obca. - Nie.
Zapytam Joey.
- Nie możesz. - Mogę.
Nie chcę, żebyś to robiła.
I tak jest nam ciężko
i nie zniosę...
martwienia się o kogoś, kto nie jest tobą.
Myślałam, że chcesz mieć rodzinę.
Bo tak jest.
Proszę, Mark.
Proszę cię, skarbie.
JESTEM W CIĄŻY
Napisy: Anna Samoń