NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Jesteśmy. - Dzięki Bogu.
Nie ma jak w domu.
Na litość boską, co ty tam włożyłaś?
Mówiłam, że sama wezmę torbę.
Dziękuję za podwiezienie.
Teraz zajmijcie się sobą.
Hope?
Wypisali mnie. Idźcie sobie.
Nadal uważam, że to była tylko niestrawność.
EKG i morfologia pokazują co innego.
Naukowe bzdury.
Trzy dni temu miałaś zawał.
Dotarło to już do ciebie? Bo powinno.
Co prawda lekki, ale musisz zmienić styl życia.
Pomóż mi.
Tym razem siostra z Hollywood ma rację.
Musisz się oszczędzać, póki nie poznamy wyników próby wysiłkowej.
Gdy alarm zostanie odwołany...
Nie wiedziałam, że to my mieliśmy zawał.
Czerpiesz energię ze stresu i kofeiny.
A myślisz, że jak zarządza się miastem?
Nie mam zbyt wiele wolnego.
Czyli za mało ćwiczysz.
Na pewno dużo kłapie dziobem.
I...
te schody są bardzo strome.
Wolałabym,
żebyś została kilka dni na dole.
Coś jeszcze?
Musisz przejść na dietę zdrową dla serca.
Wyeliminować alkohol. Ograniczyć stres.
Mel, kochanie, to świetny pomysł.
Ale dla kogoś innego,
bo ja nie zamierzam zmienić nic a nic.
Dobra.
Hope...
Jeśli chcesz jeszcze pożyć, musisz się dostosować.
To ty chciałaś, żebym ją znów zatrudnił.
Zostawisz tak tę torbę?
Dostawa!
Przyszedłem zobaczyć, co u Hope.
Jasne.
Jack, co mi przyniosłeś?
Przysmak na powitanie.
- A jajka na bekonie i ziemniaki z serem? - Nie ma.
Mel zaleciła produkty niskotłuszczowe.
Co to, do cholery?
Tarta sojowa.
Co?
Potrzebuję drewna.
Sama mam przynieść?
Gdzież tam.
Na dziś mam kurczaka i podsmażane warzywa.
To zabiorę.
Co za ulga.
Przejrzę lodówkę
i wyrzucę wszystko, co kłóci się z dietą.
Nie dotykaj velveety.
Ser to zdrowie!
Co jest z wami?
Nic.
Kiedy ostatnio się widzieliście?
Nie wiem.
W szpitalu się nie widzieliśmy,
czyli wtedy, gdy wróciliśmy od Lilly.
W barze spotkaliśmy Charmaine.
Nawet nie mów.
Mel nie wiedziała o twojej przyjaciółeczce?
Nie.
Mężczyźni to czasem straszni idioci.
- Ale jak to? - Nie mam czasu się rozwodzić.
Mel?
Dobre wieści. Przejrzałam na oczy.
Zgadzam się na twój faszystowski reżim.
Co się stało?
Po prostu przyjmij to do wiadomości,
ale... miałabym też prośbę.
Słucham.
Materac z dołu jest stary jak świat.
Czuć sprężyny na plecach.
Potrzebuję materaca z sypialni na górze.
Zrobi się.
On waży tonę.
Przyniosę z Jackiem.
Daj się wykazać młodszemu pokoleniu.
Jestem w stanie unieść materac.
Ustalone. Jack i Mel zajmą się materacem.
Ty pomożesz mi w kuchni.
Nie musisz wracać do pracy?
Teraz nie.
Masz wolne, ale to nie znaczy, że musisz zostać.
Chętnie pomogę.
Byłem ostatnio...
u Lilly. Musieliśmy się minąć.
Tak? Nieźle sobie radzi.
Dobrze, że całe miasto przyszło z pomocą.
Jeśli chodzi o tamten wieczór,
gdy wróciliśmy od Lilly...
Twoja dziewczyna jest bardzo miła. Cieszę się, że ją poznałam.
Co?
Charmaine nie jest moją dziewczyną.
To luźna znajomość.
Przedstawiła się jako twoja dziewczyna.
Tak tylko mówi.
Świetnie.
Ale się spotykacie.
Tak bym tego nie nazwał.
A jak?
- Pozwól... - Nie trzeba.
Pomogę.
Widujemy się od czasu do czasu.
Zaklinuje się.
Robiłam to już wcześniej.
Skoro dało się wnieść, to da się i wynieść.
Cóż... A nie mówiłem?
Radzę sobie, nie musisz...
Śmiało.
Patrzysz tylko ze swojej perspektywy.
- Zdecydowanie utknął. - Mówię o Charmaine.
Dogadaliśmy się.
Żadne z nas nie chce się angażować.
- Co? - Nic.
Zabrzmiało inaczej.
Charmaine wyglądała na zaangażowaną.
Nie jest. Uwierz mi.
- Skąd wiesz? - Powiedziała mi.
- Kiedy? - Gdy się poznaliśmy.
Kiedy to było?
Kilka lat temu.
Cholera.
W razie czego jestem po mojej stronie łóżka.
Idź sobie na dół.
Panuję nad tym.
Widać.
Przejrzymy twoje nowe leki.
Nie, dzięki.
Bądź poważna.
Jestem.
Dwa razy dziennie.
Raz dziennie. Co drugi dzień.
Wiem, przez co przeszłaś. To budzi lęk.
A niech ją diabli!
Mel wyrzuciła wszystko, co dobre.
Próbuje pomóc. Jak my wszyscy.
Porządnie się wystraszyłaś,
więc to normalne, że jesteś nie w sosie.
Jak pójdzie, przejrzę śmieci.
Do licha! Wystarczy.
To było ostrzeżenie.
Musisz wprowadzić zmiany, zanim będzie za późno.
Zawsze żyłam po swojemu.
Nic tego nie zmieni.
Nikt nie mówił, że będzie łatwo.
Ale musisz o siebie zadbać.
Skąd ta twoja nagła troska?
Wcale nie nagła.
Troska jak o każdego pacjenta.
Ty mnie nie leczysz.
Nie, ale jestem lekarzem i mam lata praktyki.
Jesteś świetny,
gdy twoje ego i upór nie wchodzą ci w drogę.
To prawdziwy komplement.
Aczkolwiek...
jako mąż, Vernonie,
mogłeś wypaść lepiej.
A to co miało znaczyć?
Papiery rozwodowe?
Sporządziłam po twojej wyprowadzce.
Chcesz się rozwieść?
Już pora. I tak minęło za dużo czasu.
Dlaczego akurat teraz?
Leżąc w szpitalu,
przemyślałam swoje życie i...
to, jak chcę przeżyć jego resztę.
Te dokumenty mają 20 lat.
Pora uporządkować nasze sprawy.
Mówisz poważnie?
Śmiertelnie.
Jedno przewinienie sprzed 20 lat.
Hope.
Chyba rozumiesz,
że jeśli podpiszę papiery...
to koniec.
Nie jesteśmy razem od lat.
Nie mieszkamy razem, ale zawsze byłem przy tobie.
- Zawsze. - Nie zwalaj na mnie.
Ty nas rozdzieliłeś.
Pora zakończyć to, co zacząłeś.
Jesteś tam?
Tak.
Próbujesz jeszcze raz?
Tak.
Nie mam wyjścia.
Ale razem.
Mel, poważnie?
Czy jest ktoś, kogo nie zapraszamy?
Im więcej ludzi, tym weselej.
Mel...
Myślę, że to zbyt wiele.
Wiesz, że lubię planować przyjęcia.
Tak.
Mogę być szczera?
Zawsze.
Nie potrzebuję już baby shower.
Od kiedy?
To moje trzecie dziecko. Niczego mi nie trzeba.
Jest powód do świętowania, więc świętujmy.
Mark nie jest za tym,
żebyś to organizowała.
Nie musisz go liczyć,
bo i tak będzie miał dyżur.
Dopiero co straciliście dziecko.
Nie patrz tak na mnie.
- Niby jak? - Z litością.
Nie rozumiem, dlaczego sobie to robisz.
Bo to jest normalne.
To, że masz dziecko, jest normalne.
Tak jak to, że organizuję przyjęcie.
Chcę, żeby znowu było normalnie.
Rozumiesz?
Chcę się z czegoś cieszyć.
Wiem.
Ale zmuszanie się do szczęścia nic nie da.
- Pomogę ci. - Nie potrzebuję.
Jak tam?
Mam sobie pójść?
- Nie. - Dobra.
To znieśmy tego drania.
Musiałeś się popisać.
Trzymaj tam.
Dobra.
Czekaj.
- Co? - Muszę inaczej złapać.
Dobra.
Nie za ciężki?
Cały ciężar spadnie na mnie.
Niech będzie.
Jak będziesz potrzebował przerwy, to chętnie się zamienię.
To był zły pomysł.
Sekunda.
Wiem. I wiem też, że...
Miło, że współpracujecie.
Oprzyjmy go tutaj.
Chodźmy teraz po ten drugi.
Gdzie Doc?
Musiał iść.
Czyli uciekł.
Czułam się tak jak ty teraz.
Ale to poniżej...
Hope,
materac dla gości jest tak niewygodny,
- że go wyrzucimy. - Ani się ważcie.
To specjalnie, żeby nie zostawali na długo.
To ma sens.
- Popchnij, ja pociągnę. - Dobra.
- Gotowa? - Tak.
Kiedyś zrozumiesz, że trzeba iść na ustępstwa.
Jezu.
Poczekaj.
- W porządku? - To tylko skurcz.
Boże.
- Często cię łapie? - Co jakiś czas.
Usiądę na chwilę.
Wiesz, chyba coś mam.
Nie. Mel...
- Zaraz wracam. - Nie potrzebuję...
Nie ruszaj się.
Straciłeś dużo krwi.
Zabieramy się stąd.
Idziemy, Jack.
Teraz!
Chwila!
Mam.
Wezmę ręcznik.
Maść przeciwbólowa.
Złagodzi zapalenie.
Nosisz to w torebce?
Dziwi cię to?
Trochę.
- Jestem pielęgniarką. - Mimo wszystko.
Mogę pomóc.
Chyba dam sobie radę.
Wiesz co?
Wygrałaś.
A to była rywalizacja?
Cóż, mam żyłkę współzawodnictwa.
Gdzie boli?
Nisko po lewej.
Co ci się tu stało?
Irak.
Dziękuję.
Proszę.
I dwa ptysie z czekoladą.
Jestem na diecie, ale od jutra.
Nie trzeba ci żadnej diety.
Wiem, że kłamiesz, ale co tam.
Że też jakaś kobieta jeszcze cię nie zgarnęła.
To wszystko?
Jeszcze sześć ciastek z cynamonem i sześć z czekoladą
na nasze kółko krawieckie.
Chyba słyszeliście o Lilly.
W jej wieku urodziła, a potem porzuciła dziecko.
Niby kogoś znacie, a tu coś takiego.
Lilly jest bardzo dzielna.
Chciała dobrze dla dziecka.
Jak zostawienie go na ganku może być dla niego dobre?
Nie nam oceniać Lilly i jej decyzje.
Ponoć Hope tak się przejęła tą sytuacją,
że aż dostała zawału.
- Kto ci to powiedział? - Nie powiem.
Ale siostrzenica była u fryzjera w Clear River
i słyszała od klientki Charmaine,
a ona pewnie wie od Jacka,
że Hope przez to dziecko była kłębkiem nerwów.
Razem 19,80.
Dziękuję.
To dla twojego słodkiego chłopca.
Biedactwo nie ma tatusia.
Trzymajcie się.
Chciała dobrze.
Naprawdę?
Jeszcze nie umarłam. Dzięki.
Zrobiłam ci zapiekankę.
- Na kremówce? - A lubisz inną?
Muszę ją gdzieś schować.
Preacher mówił, że Jack tu jest.
Na górze.
Pomaga mi poprzestawiać meble.
Mama powtarzała,
że facet na wagę złota to ten, który pomaga...
bez pytania.
Może pójdę na górę
i dam mu znać, że jestem.
Nie spodziewa się mnie, więc...
Co tu robisz?
Tak tylko...
Cześć, Charmaine.
Zapomniałam wspomnieć o Mel?
Idę to zanieść.
BAR U JACKA
Smakowicie wygląda.
Świetnie.
Gdzie mój uczeń?
Chris ma do przerobienia dwa rozdziały z matematyki.
Nie zapisujesz go do szkoły?
Podstawówka w Virgin River jest niezła
jak na wiejskie warunki.
On jest zdolny.
Nie wątpię.
Chodzi mi o to, że standardowy program mógłby go zanudzić.
- Jasne. - Odwal się.
Wszystko w porządku?
Tak. Muszą się rozładować.
Ile płacę?
To jest...
na koszt firmy.
Nie możesz tak ciągle.
Ale dzięki.
- Na razie. - Pa.
Poczekaj.
Paige.
Chciałem...
uregulować ostatnie zamówienie.
Dziękuję.
Naprawdę jestem wdzięczna.
Do zobaczenia.
Przepraszam.
- Naprawdę. - Nic się nie stało.
Nie ma... Boże.
Michelle?
Nie widziałam cię od czasu studiów.
Myli mnie pani z kimś.
Nazywam się Paige.
Wygląda pani dokładnie jak koleżanka z roku.
To na pewno nie ja, bo nie studiowałam.
Cóż, przepraszam.
Niewiarygodne, jak jest pani do niej podobna.
W porządku.
Powodzenia.
Mogę o coś zapytać? Zgubiłam się.
Właściwie mój mąż, ale się wstydzi.
Jak dojechać do drogi nr 36?
Zajmę się tym.
Najpierw w lewo.
Przy drugim znaku stop w prawo.
Będzie widać.
Dziękuję bardzo.
Niesamowite.
Pierwszy raz przytrafia mi się coś takiego.
Na razie.
Mógłbym przysiąc, że mówiłaś, że skończyłaś psychologię.
Ja?
To musiał być ktoś inny.
Po liceum poszłam do pracy.
- Dosyć tego. - No dawaj.
Spokój!
Koniec tego.
Przestańcie.
Łapy precz.
Macie jakiś problem?
Nie, Preacher.
Żadnego.
To miło, że zaprosiliście mnie na kolację.
Była pyszna.
Nijaka.
A co na deser? Kleik?
Nie słuchaj jej. Było pyszne.
Dzięki.
Przepraszam za zapiekankę.
Nie wiedziałam o diecie.
Gdybyś się nie wygadała, miałabym na śniadanie.
Jack wie, że nie umiem dochować tajemnicy.
Wszystko po mnie widać.
Proszę, tylko ja gadam.
A ty, Mel?
Jak wizyta w Virgin River?
To nie wizyta.
Mel pracuje z Dokiem.
Jest dyplomowaną pielęgniarką i położną.
Czyli się tu przeprowadziłaś.
Tak, z Los Angeles.
Twój mąż też tu jest?
Nie mógł przyjechać.
A kiedy będzie?
Może byśmy poszli we czwórkę na kolację.
Nie przyjedzie.
Dlaczego?
Co?
Nie każdy ma ochotę dzielić się z obcymi
życiem osobistym.
Przepraszam.
Nie miałam nic złego na myśli.
Jestem fryzjerką.
Zwykle zadaję dużo pytań.
Moja siostra. Muszę odebrać.
Przepraszam.
- Mogę skorzystać z łazienki? - Na końcu korytarza.
Dobrze się bawisz?
Co się tam dzieje?
Bądźcie ciszej.
Rozmawiam przez telefon.
Zajmę się tym.
Mam klatkę dla psa. Może załatwić dla dzieci?
Żartujesz sobie.
Zostały z Billem, ja poszłam na zakupy.
On siedział przy komputerze, a one najadły się cukru.
Gdzie jesteś? Słabo słychać.
W domu Hope,
na kolacji z Jackiem i jego dziewczyną.
Tym z baru?
Nie mówiłaś, że ma dziewczynę.
Nie wiedziałam.
Sekretna dziewczyna?
Jem z nią kolację, więc nie taka sekretna.
Z tego, co mówiłaś,
spędzacie razem dużo czasu.
Chyba tak.
I nic nie mówił o dziewczynie?
- To nie dziwne? - Nie.
Mówił, że to luźna znajomość.
Ale wiesz,
jest miły, bo jestem tu nowa.
Spytała mnie o Marka.
Dlaczego?
Wciąż noszę obrączkę.
Serio?
Może taka rozmowa ci pomoże.
Nie ma reguły, jak najlepiej sobie z tym radzić.
Nie, Jo...
Muszę wracać na kolację.
Pogadamy później.
Dobra. Pa.
Pa.
Idziecie już?
Odwiozę Charmaine do Clear River.
Podrzuciła mnie znajoma, a Hope nie chce, byśmy pozmywali.
Na pewno nie możemy pomóc?
Doskonale sobie radzę.
W razie czego dawaj znać.
Do zobaczenia.
Tak.
Dobranoc, Jack.
Dobranoc.
Może jednak pozmywam?
Śmiało.
Chciałam się pozbyć tej chichotki.
Nie jesteś fanką Charmaine.
Aż tak widać?
Ale dlaczego?
Wydaje się miła.
Miła to za mało dla Jacka.
Jack to duży chłopiec. Wie, co robi.
Zadawanie obcej osobie osobistych pytań jest miłe?
Nie przeszkadza mi to.
Zawsze odbierasz telefon podczas kolacji?
W ciągu ostatnich kilku lat wydarzyło się coś...
o czym nie chcę rozmawiać.
Domyśliłam się.
Tak?
Nie trzeba być geniuszem, by wywnioskować,
że atrakcyjna pielęgniarka z Los Angeles przeprowadza się do dziury,
bo od czegoś ucieka.
Nie jestem zbiegiem, jeśli o to pytasz.
Ja nie będę wtykać nosa w twoje sprawy.
Dzięki, jestem wdzięczna.
Ale mogę ci doradzić?
Słucham.
Gdy próbujesz chronić swoje wnętrze...
możesz uniknąć bólu.
Ale też nie będziesz żyć pełnią życia.
Wiesz, czego nam trzeba?
Freda Astaire’a.
Za mną.
Chodź.
Film się zaczyna.
Co to za mina?
Cieszę się.
- Czyżby? - Tak.
Nie mogę się doczekać, by po raz setny obejrzeć Szklaną pułapkę.
To klasyka.
Jasne.
Twoja definicja klasyki jest chybiona.
To sama wybierz coś z mojej listy.
Nie moja kolej.
- Tym razem zrobię wyjątek. - Tak?
Wybieraj. Mamy...
Wielkie wesele.
Polowanie na druhny. Królewskie wesele.
Wesele Muriel. Od wesela do wesela.
Ojciec panny młodej.
Druhny.
I mój ulubiony.
Oświadczyny po irlandzku.
Powinnaś tu zajrzeć.
Oświadczasz mi się?
Nie, bardzo chcę obejrzeć komedię romantyczną.
Od kiedy cię poznałem, wiedziałem, że jesteś wyjątkowa.
Nawet zadzwoniłem do matki:
„Mamo, poznałem kobietę, z którą chcę się zestarzeć”.
Melindo Janson, jeśli powiesz „tak”,
obiecuję ci...
że przez resztę życia będę cię uszczęśliwiał.
Tak! Wybacz.
Tak.
Kocham cię.
Chodź do mnie.
Mel, bo ominie cię początek.
Idę.
Co ty robisz?
Nie powinnaś być na razie sama.
Spałeś tu całą noc?
Nie czułem się zaproszony do środka.
Podpisałeś papiery?
Nie mogę.
Nie zmienię już zdania.
One mają 20 lat.
Trzeba przepisać z obecną datą.
Pomówię z prawnikiem.
Może być ciężko.
Twój prawnik nie żyje.
Mogę znaleźć nowego, żeby sporządził dokumenty,
jeśli chcesz.
Forskolina?
Wzmocni mięsień sercowy.
Mówiłeś, że zioła to bzdury.
Rozmawiałem z twoją lekarką w Grace Valley
i powiedziała, że ten suplement brany razem z twoimi lekami
to dobry pomysł.
Gdzie to kupiłeś?
W Eureka.
Nie cierpisz tego miasta.
Owszem, ale tylko tam to mieli.
Doceniam twój trud,
ale podjęłam już decyzję.
Dobrze.
Wydaliśmy mniej na żywność.
Myśliwi byli w tym miesiącu hojni.
A marudziłeś, że dostają posiłki za friko.
Sprzedaż na barze stabilna.
Nie ma już rozbieżności.
Dobrze.
Możesz poprosić Brady’ego?
Brady.
Co jest?
Wypłata nie jest w piątek?
Jest.
Ciężko pracowałeś i...
doceniam to.
Jeśli byś czegoś potrzebował,
pieniędzy...
czegokolwiek,
to powiedz.
Dobra?
Tak.
Dzięki.
Jak się biegało?
Super.
Jak bieganie może być super?
Kiedyś biegałam na bieżni, która wyświetlała zdjęcia lasu,
a teraz biegam po prawdziwym lesie.
Las to rozumiem,
ale nie wciśniesz mi biegania.
Wczorajsza kolacja była ciekawa.
Czyżby?
Charmaine dobrze się bawiła?
Przepraszam za te pytania.
Nie przepraszaj.
Radzę sobie.
To mi się w tobie podoba.
Długo bym jechała do Myrtle Farms?
To kawałek, 65 kilometrów stąd.
Ponoć mają tam najlepszą żywność ekologiczną.
Może kupiłabym coś Hope.
Doc z tobą nie jedzie?
Nie, a co?
Nie wiem...
Trzeba wiedzieć, gdzie skręcić.
A po tych deszczach drogi mogą być zalane.
Dobrze by było, gdyby cię zabrał jakiś miejscowy.
Kto mógłby to być?
Raczej ktoś samozatrudniony,
kto miałby czas w ciągu dnia.
Nie znam nikogo takiego.
Chłopaki mnie zastąpią.
Kończę wcześniej w poradni.
Za kilka godzin?
Skoro nalegasz.
Tak, Washington Gorge Road, jakieś 15 kilometrów.
Podziękuj Bertowi.
Nie mam zasięgu.
Widocznie mój pakiet nie działa poza miastem.
Nic się nie dzieje.
Bert ma zajęcie, ale dotrze do nas przed nocą.
Nocą?
- Tak. - To niby godzina?
W Virgin River tak.
Jak się utrzymuje na rynku?
Ma jedyną stację i wóz holowniczy w promieniu 160 km.
Solidny biznesplan. Naprawdę nie masz koła zapasowego?
Pożyczyłem sąsiadowi.
Mógłbyś być jednak odrobinę mniej uczynny.
Popracuję nad tym.
Siadaj.
To trochę potrwa.
Mogę ci zadać pytanie?
Śmiało.
Dlaczego tak ci zależy na luźnej relacji z Charmaine?
Nie wiem.
Wiesz.
Chcesz znać prawdziwy powód?
Oczywiście.
Ojciec nie odnosił się do matki z szacunkiem,
na który zasługiwała.
Ty boisz się, że będziesz taki sam.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Całe życie próbowałem być inny niż ojciec.
A z wiekiem, gdy się słucham,
dociera do mnie...
że on jest we mnie.
Muszę przyznać, że znam się na ludziach.
Martwisz się o coś, co nie nastąpi.
Wiem o tym.
Bo nigdy nie stworzę z nią związku.
Jesteś z nią w związku.
Charmaine nie jest kobietą, z którą czasem spotykasz się w barze.
Uprzedziłem ją na samym początku.
To nie ma znaczenia.
Czasami nie da się oddzielić uczuć od rozsądku.
Zaczynam to rozumieć.
To nie jest dobry pomysł.
Nie chcę niczego zepsuć.
- Nie robisz tego. - Wczoraj tak się czułam.
Nie chcę, by ktoś ucierpiał.
Cóż...
Zadzwonię do Berta i zapytam, gdzie jest.
To śmierdzi.
Wiem, ale to tylko tymczasowo.
Nie chcę już tego robić.
Musimy.
Jak długo?
Aż będziemy bezpieczni.
Cholera.
Telefon mi padł. Twój działa?
Nie.
Ten dzień staje się coraz lepszy.
Nie chciałam cię denerwować, pytając o Charmaine.
Ale ona zasługuje, by wiedzieć, na czym stoi.
Wie, na czym stoi,
bo byłem z nią szczery od początku.
Mówiłem, że nie szukam związku,
niczego stałego.
To samo powiedziała o sobie.
Nie robię nic złego.
Tego nie powiedziałam.
Tak zabrzmiało.
Masz może koło zapasowe?
Co robicie na tej drodze?
To raczej nie twoja sprawa.
Jedziemy na pobliską farmę
po produkty dla mojej pacjentki.
Jesteś lekarką?
Pielęgniarką.
Dobrze. Pojedziesz ze mną.
- Słucham? - Zostaw ją.
A jeśli nie?
Napisy: Anna Samoń