Jesteś matką Chloe.
Mówiłaś, że nie jadła. Pomyślałam, że pomogę.
- Przepraszam. - Lilly.
Muszę iść.
Powinnaś wiedzieć, że dzwoniłam do opieki społecznej.
Co to znaczy?
Przyjadą jutro przejąć opiekę nad Chloe.
Witaj, Lilly.
Co znowu zrobiłaś?
Lilly jest matką Chloe.
Jaki masz dowód?
Właśnie karmiła ją piersią.
Nie wiesz, co mówisz.
Żartujesz, prawda?
Mieszczuchy zawsze wyciągają pochopne wnioski.
Serio? Akurat.
Wyrobiłeś sobie o mnie zdanie, zanim zaczęliśmy pracować.
To była intuicja zawodowa.
Lilly przyznała, że jest matką Chloe,
czyli twoja intuicja jest tak przestarzała jak twój gabinet.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wracaj do łóżka.
Muszę iść do pracy.
Nie będziesz żałował.
I tak jestem spóźniony.
Preacher nie może otworzyć?
Muszę zajrzeć.
Pierwszego klienta w salonie mam dopiero o 9.00.
Zrobię ci śniadanie do łóżka.
Muszę lecieć.
Dobrze.
- W następny piątek... - Tak?
...po kolacji możemy zostać u ciebie.
W naszą drugą rocznicę.
Nie wiedziałem...
że obchodzimy rocznice.
Cóż...
może powinniśmy zacząć.
Byłoby miło.
Jest miło...
tak jak jest.
- Jest nieobliczalna. - Nie możesz zwolnić Mel.
Naruszyła regulamin.
To nie jest wojsko.
To moja poradnia i mogę ją prowa...
Narobiłaś bigosu, wiesz?
Prawo nakazuje zgłosić porzucenie dziecka.
Postąpiłam słusznie.
Nie pouczaj mnie.
Nie robię tego.
Przypominam ci o przysiędze i obowiązkach lekarza.
Dosyć. Oboje wracać do narożników.
Ona zaczęła.
Po kolei.
Nikt nie może wiedzieć, że Lilly jest matką Chloe.
Nie ma potrzeby,
by obgadywało ją całe miasto.
Zgoda.
Musimy też przemówić Lilly do rozsądku, zanim przyjedzie opieka społeczna.
Byłem u niej dziś rano.
I?
Nawet mnie nie wpuściła.
To nie jest Lilly, którą znam.
Sekretna ciąża w jej wieku,
a potem porzucenie dziecka?
Coś jest z nią nie tak.
Może mieć depresję poporodową.
Lilly w życiu nie miała depresji.
To więcej niż depresja.
Poważna choroba, która może pojawić się po porodzie,
i to bez ostrzeżenia.
To co zrobimy z Chloe?
Rozmawiałem z opieką społeczną.
Sprawa ma się tak,
że Chloe trafi chwilowo do rodziny zastępczej,
czyli będzie miała rodziców.
Nawiążą z nią więź
i będą chcieli pozbawić Lilly praw rodzicielskich.
Gdy Chloe trafi do systemu,
ciężko będzie ją odzyskać.
Ile mamy czasu?
Niewiele.
Ktoś z opieki ma przyjechać po południu
i jeśli Lilly nie będzie współpracować, to mamy niemały kłopot.
Ma dorosłe dzieci.
Może któreś weźmie Chloe.
Spokrewniona rodzina zastępcza. To się może udać.
Zanim zatrzasnęła drzwi,
kazała nie mieszać do tego rodziny.
Ma męża?
Zmarł pół roku temu.
Czyli jest samotna i bez wsparcia społecznego.
Niezbyt dobra sytuacja dla kogoś z depresją.
Porozmawiam z nią.
Twojej pomocy chyba już wystarczy.
Ty raczej nic nie wymyślisz.
- Tak się... - Zgłoszę się do opieki nad Chloe.
Aż Lilly wydobrzeje.
Osoba niespokrewniona musi być sprawdzona.
To może trwać tygodnie albo miesiące.
Na pewno ktoś może pomóc.
Wykwalifikowani pracownicy służby zdrowia,
ale ja pojęcia nie mam o dzieciach.
Ja znam wspaniałą pielęgniarkę.
Sprawdzę, co u Chloe.
A to za co?
Musisz znów zatrudnić Mel.
- Nie ma mowy. - Dlaczego?
Bo się postawiła?
Tylko ona może pomóc ci z Lilly i wziąć Chloe.
Pierwsza odeszła.
Znajdź sobie inne rozwiązanie.
Jeśli odrzucisz jej pomoc i Lilly straci dziecko,
obwinię ciebie.
Czekaj...
Hope, nie...
Co ta ściana ci zrobiła?
Nic, o czym był wiedział.
W porządku?
Tak, trzeba jechać z tym koksem.
Skąd ten pośpiech?
Mel musi zostać.
Musi?
Virgin River jej potrzebuje.
Doc nie młodnieje.
Najgorętsza doktorka, jaką widziałem.
To dyplomowana pielęgniarka, nie pozwalaj sobie.
Ten parapet nadal jest krzywy.
Słyszałem, że znalazłeś porzucone dziecko.
Ach, tak?
Skąd to wiesz?
Do babci dzwonił ktoś z rady rodziców.
Wieści szybko się roznoszą.
Babcia dała mi wykład, jak postępować z kobietami.
I słusznie.
Obyś miał rozum i nie wpakował się w kłopoty.
Wróćmy do gorącej doktorki.
Co dopiero mówiłem?
Z całym szacunkiem, ale ona jest bardzo...
Wystarczy.
- Wracam do baru. - Dobra.
Ja się tym zajmę.
Świetnie.
Wyglądasz poważnie.
A ty na spoconego.
Pomagałem kumplowi.
- Gdzie Chloe? - Paige jej pilnuje.
Je coś więcej?
Wciąż odrzuca butelkę.
Je tyle, że utrzymuje wagę, co znaczy, że jest głodna i marudna.
Trzymasz się?
Praca, Chloe. Musisz być wykończona.
Dziś nie pracowałam, Doc mnie zwolnił.
- Dlaczego? - Nie zadzwonił do opieki,
więc ja to zrobiłam.
Moim zdaniem postąpiłaś słusznie.
Dziękuję.
Mam pogadać z Dokiem?
Nie, to mój problem.
Ale dzięki.
Jasne.
Jadłaś już?
Nie jestem głodna.
Musisz coś jeść.
Idę odebrać Chloe od Paige, więc...
Przygotuję coś i weźmiemy na wynos.
Świeże powietrze pobudzi apetyt wam obu.
Świeże powietrze.
- Gdzie ono jest dokładnie? - Zobaczysz na miejscu.
Nie mam dziś ochoty na niespodzianki.
Odbieram ciebie i Chloe za godzinę.
Jedz, to dobre.
Tak.
Jeszcze trochę.
Jedz.
Jeszcze trochę.
Już prawie, skarbie.
Chwileczkę.
Gdzie znieczulenie?
- Nie chciałaś. - Zmieniam zdanie.
Wiesz, że już za późno.
Co?
Rodziłeś kiedyś?
Chcę środki przeciwbólowe.
Chciałaś poród naturalny.
- Pieprzyć to. - Nie ma już odwrotu.
Mamy już główkę.
Musimy zrobić to po staremu.
- My? - Ty. Ty jesteś niesamowita.
- Wcale nie. - Jesteś.
Właśnie próbuję wycisnąć z siebie arbuza.
Posłuchaj mnie.
To twoja wina.
I bardzo mi przykro.
Jedno dobre parcie.
Gotowa?
Dasz radę, Mel.
Nie oddzwoniłaś.
Martwiłam się.
Nic mi nie jest.
Wyczuwam stres.
Dlaczego nie wrócisz?
Wynikła komplikacja z dzieckiem
i chyba zostanę jej tymczasową opiekunką.
Jak w adopcji?
- Tak. - Okropny pomysł.
Tak, wal prosto z mostu.
Mówię poważnie.
W tym momencie twojego życia adopcja to wielki błąd.
W tym momencie, to znaczy?
Nie myślisz racjonalnie.
Nie wiesz, co myślę.
Masz rację.
Ale dziecko nie jest rozwiązaniem.
Chodzi o to, że...
w Virgin River tylko ja mogę ją zatrzymać.
To nie twoja odpowiedzialność.
Musisz zająć się sobą.
Nie rozumiesz.
Byłam z tobą. Od początku do końca.
Pomogłam ci się pozbierać. Nie pamiętasz?
Owszem.
Jak mogę zapomnieć, skoro ciągle mówisz, jaka to jestem zdruzgotana?
Nie to mam na myśli.
Masz, tylko nie zdajesz sobie sprawy.
Ty jesteś po mojej stronie, co?
Tak.
Słodkie maleństwo.
Myślałam, że masz tu zakaz wstępu
od Wielkiego Pożaru Tłuszczu w 2012 roku.
To masło orzechowe i dżem.
Bardziej pasowała mi do ciebie pieczeń.
Zabieram Mel na lunch nad rzekę.
Oby to zadziałało,
bo trzeba przeciwdziałać nieszczęściu, które Doc na nich sprowadził.
Nie musiał jej zwalniać.
Próbuję to naprawić.
Ty pokaż jej, co ma do zaoferowania Virgin River.
Masło orzechowe i dżem?
Na miłość boską!
Mam chipsy i napój.
Uciekaj mi z kuchni.
Zostaw lunch mnie.
Nie podejmuje się ważnych decyzji, jedząc masło orzechowe.
Cytrynę trzymamy za barem.
Stąd klienci sami sobie wezmą
i nie będą pytać za każdym razem.
Myślisz, że to dobry pomysł, żeby co chwilę
wkładali ręce do jednej miski?
O co ci chodzi? To tylko cytryna.
Mamy tu swoje zasady.
Nie zmienimy ich dlatego,
że jesteś zbyt leniwy, by robić, co trzeba.
Kiedy robimy naleśniki?
Dzisiaj już za późno, skarbie.
- Preacher obiecał. - Słuchaj.
Jak tylko zrobię deser dla klienta,
weźmiemy się za naleśniki.
Jak mama się zgodzi.
Jasne, jeśli tylko masz chęci.
Już powiedział.
Tak.
- Jest! - Tak!
Tak przy okazji, będę płacił dostawcom czekiem.
Nie wiem, czy mają być na ciebie
czy na piekarnię.
Wolę gotówkę.
Chodzi o to, że księgowy
chce mieć ślad na papierze.
A gdybyś wypisywał czeki na siebie,
a potem wypłacał je mnie?
Księgowy raczej nie uznałby tego za legalne.
Tylko że ja nie mam rachunku.
Nie ma sprawy. Wypiszę na piekarnię.
Na firmę też nie mam.
Nigdy nie pracowałem z firmą bez konta.
Cóż, funkcjonuję trochę inaczej niż inni.
Dobrze.
Na pewno coś wymyślimy.
Pogadamy o tym później?
Nie ma sprawy.
- Dzięki. - Dobra.
Preacher, dostanę kanapkę z tuńczykiem?
Jasne, tylko skończę interesy z Paige.
À propos interesów.
Macie jakieś wieści o tym porzuconym dziecku?
- Ktoś porzucił dziecko? - Nie, skarbie.
Owszem.
To musi być ktoś spoza miasta.
Nikt z Virgin River by tego nie zrobił.
Ludzie w desperacji robią szalone rzeczy.
To i tak niewybaczalne.
Muszę wracać do pracy.
- Chris, zbieramy się. - A naleśniki?
Innym razem, kochanie.
Dziękuję.
Dzięki, Preacher.
Na razie, Connie.
Zaraz będę z kanapką.
Dziękuję.
Mogę liczyć na dodatkową porcję sera?
Jasne.
Dzięki.
Hope.
- Jak poszło? - To załatwi sprawę.
Dziękuję.
Zatrzymasz Mel, jesteśmy kwita.
Zrobię, co mogę.
Hope, co nowego z tym dzieckiem?
Matka się znalazła?
Jeszcze nie.
Żadnych wskazówek?
Myślę, że to ktoś z plantacji trawki.
Skąd to przekonanie?
Nie da się ukryć ciąży.
Gdyby to był ktoś od nas, wiedzielibyśmy.
Zadzwonię do Mary Ellen.
Jej kółko krawieckie rozsyła wici.
Musimy załatwić sprawę z Lilly.
Przez Connie całe hrabstwo szuka matki Chloe.
Ma dryg do rozsiewania plotek,
zwłaszcza pod pretekstem altruizmu.
- Próbowałeś rozmawiać z Lilly? - Tak.
Nie mam doświadczenia w depresji poporodowej,
ale jest w naprawdę złym stanie.
Wiesz, kto ma doświadczenie?
Położna.
Gdyby tu taka była.
Chcesz czy nie, to już nie jest misja w pojedynkę.
Potrzebna ci pomoc.
Poproś o nią Mel.
Ona nie uznaje mojego autorytetu.
Myśli za siebie.
Kiedyś ta cecha ci imponowała.
Jest taka spokojna.
Dużo bym dał, żeby czuć się w połowie tak błogo.
Czyli te wycieczki to tylko pozory?
Raczej wyćwiczony nawyk.
Dobrze to znam.
W szpitalu nie okazuje się stresu, bo to przeraża pacjentów.
Wreszcie uchylasz rąbka tajemnicy.
To znaczy?
Wydajesz się opanowana i pozbierana.
Nie powiedziałabym.
Pewna siebie.
To na pewno nie.
Daj spokój.
Przeprowadzasz się sama do miasta na odludziu.
Od razu bierzesz się za bary z szefem zrzędą.
To imponujące.
Tak o mnie myślisz?
Imponująca?
Tak.
Jeśli mamy być szczerzy, nie odpowiadam za lunch.
To dzieło Hope.
Ona jest wszędzie.
Owszem.
Powiedziała mi o Lilly.
Nie powinna była.
Martwi się.
Doc niepotrzebnie jej powiedział.
A ona tobie.
To naruszenie tajemnicy lekarskiej.
Nie plotkowała. Próbuje pomóc.
Nieważny powód.
Przekroczyła granicę.
Chyba zostanę tymczasową opiekunką Chloe.
- O rany. - Właśnie.
To jedyna szansa, żeby została w mieście.
To wielka odpowiedzialność.
Wiem.
Nie miałam pojęcia, że tak będzie wyglądać ta praca.
Czasami takie są najlepsze.
Myślisz?
Tak.
Gdy jako 18-latek zaciągałem się do marynarki,
nie miałem pojęcia.
Teraz...
to część mnie.
Cóż...
Nie sądzę, by Virgin River kiedykolwiek stało się częścią mnie.
Nigdy nie mów nigdy.
Nigdy pasuje najbardziej.
Przyjdź za dziesięć minut.
Wrócę za chwilę.
Dam wam trochę czasu.
Dziękuję.
Chcesz ją potrzymać?
Co zrobiłam źle?
Łożysko było uszkodzone.
Nic nie można było zrobić.
Nie mogę oddychać.
Spokojnie.
Już dobrze.
Jestem tu.
Wdech i wydech.
O mało cię nie straciliśmy.
Wiesz o tym?
Lekarz uratował ci życie.
Uratował nie to życie.
Nie mów tak, bo cię potrzebuję.
Wyjdziemy z tego.
Chcę moje dziecko.
- Proszę. - Moje dziecko.
Wiem, skarbie.
Ja też chcę.
Nie dam rady.
Nie mogę.
Możesz, jeśli chcesz.
Co?
Mówiłaś, że nie możesz, a ja myślę, że tak.
Nie znasz mnie.
Walczysz o to, w co wierzysz.
Jeśli Chloe trafi do opieki społecznej,
znajdziesz sposób, by pomóc Lilly.
A skąd to wiem?
Jesteś nieugięta, jeśli chodzi o pomaganie innym.
Już dobrze.
Spójrzcie tylko.
Niezwykłe.
Jak mówiłem...
nigdy nie mów nigdy.
Poprosiłam cię, żebyś tylko zapytał.
Co jest?
Doc chce ci coś powiedzieć.
Prawda?
Tak?
Vernonie Mullinsie, mów.
Rzadko trafia mi się sytuacja,
której nie mogę rozwiązać.
A ta depresja Lilly to twardy orzech do zgryzienia.
Porozmawiam z nią, jeśli o to prosisz.
Już raczej nie pogorszysz sprawy.
Nie potrzebuję twojej aprobaty.
Gdybyś mnie posłuchała,
pomoc społeczna nie zabierałaby dziecka Lilly.
Nie będę przepraszać, że wykonuję swoją pracę.
Oczywiście,
bo nie pojmujesz, że w Virgin River
w naszej pracy zajmujemy się innymi.
Nie tylko sobą.
Nie zapominajmy, dlaczego tu jesteśmy.
Chcemy jak najlepiej dla Lilly.
Jack, zawieziesz nas do Lilly?
A Doc poczeka na opiekę społeczną.
Jasne. Chodźmy.
Siadaj z przodu.
Mel powinna zostać. To ona zadzwoniła.
Nie mam już do ciebie nerwów.
Choć raz zrób, o co cię proszą.
Nie mogę rozmawiać.
Rozumiem cię.
Czujesz się samotna i jest ci wstyd.
Zostawiłam moje dziecko.
Masz zaburzoną równowagę hormonalną.
To nie ma nic wspólnego z byciem złą matką.
Myślę, że masz depresję poporodową.
Ona zmienia postrzeganie rzeczywistości.
Ale można to wyleczyć.
Nie.
Lepiej jej będzie z kimś dobrym.
Ty jesteś taką osobą.
Nie mogę się nią zająć.
Jasne?
Nie jestem już młoda i...
Po śmierci Bucka...
ciężko mi samej z gospodarstwem.
Skoro tak czujesz, to rozumiem.
Zrobisz coś dla mnie, zanim pójdę?
- Boże. - Nie.
- Całe miasto wie? - To tylko Hope i Jack.
Nie spojrzę im w oczy. Pewnie myślą, że...
Nie czujesz się dobrze i martwią się o ciebie.
Co mam zrobić?
Jeśli chcesz oddać córkę, to spędź z nią trochę czasu.
- Bierzesz mnie pod włos. - Wcale nie o to mi chodzi.
To twoja ostatnia szansa, by się pożegnać.
Chodźcie.
Coś nie tak z ciastem?
Nie.
Przeciwnie. To z truskawką robi furorę.
Tylko...
Głupio mi po naszej rozmowie.
O tych czekach.
Nie przejmuj się.
Coś wymyślę.
Może zatrudnię kogoś, kto się tym zajmie.
Skoro masz zadać sobie tyle trudu,
to widocznie ci na tym zależy.
Zostawmy to tak, jak jest.
Rozliczenie.
Serio?
Byłabym wdzięczna.
Też nie ufam bankom.
Mama kazała mi trzymać pieniądze pod materacem, na wszelki wypadek.
Dziękuję za zrozumienie.
Czyli zgoda?
Oczywiście.
Preacher.
Cześć, kolego.
Mogę ci jutro pomóc w kuchni?
To zależy od twojej mamy.
Jeśli nie sprawia kłopotu.
Nie. Prawda, Preach?
To dodatkowa para rąk do pracy.
Wyświadczysz mi przysługę.
Właściwie przydałaby mi się pomoc teraz.
Mogę? Proszę.
Dobra, ale tylko na chwilę.
- Jest! - Super.
Dzięki.
Już otwieram.
Wsiadamy.
Na trzy.
Trzy, hop.
Do dzieła, szefie kuchni.
Z jednej strony granicą...
Lilly chce, żebym z nią posiedziała.
Możecie się w tym czasie przejść.
- Nie chcę się oddalać. - Jack zna farmę.
- Przypilnuje. - Będziemy blisko.
Zamartwianie się
nikomu nie pomoże, Lilly też nie.
Idźcie.
Nie ma się co kłócić.
Duże gospodarstwo na głowie jednej osoby.
Po śmierci Bucka pracownicy odeszli.
Miejscowi trochę pomagali, ale Lilly się zbuntowała.
Źle się z tym czuła.
Śmierć Bucka niemal ją zniszczyła.
Życie na farmie jest ciężkie.
Dzieci nie chciały zostać, a duma nie pozwoliła jej prosić.
Rozumiem, że nie chciała obciążać rodziny i przyjaciół.
Dla mnie pomoc bliskiej osobie...
to nie obowiązek.
Tylko okazja, by wyrazić wdzięczność.
Ale jeśli to ty potrzebujesz pomocy,
możesz czuć się przez to słaby.
To prawda, ale...
rodzina i przyjaciele po to są przy tobie,
byś odzyskała siły.
Nigdy tak na to nie patrzyłam.
Nie chcę, żeby potem żałowała.
Miałam kiedyś z siostrą taką huśtawkę.
Serio?
Tak.
Byłyście sobie bliskie?
Najlepsze przyjaciółki.
Wciąż jesteśmy zżyte,
ale czasem czuję, że ona nie wie, kim jestem.
A kim jesteś?
Przez większość czasu sama nie wiem.
Marzyłam, by zostać weterynarzem.
Mieć dom na wsi pełen dzieci.
Marzenia zwykle się spełniają...
w najmniej oczekiwanej chwili.
Chodźmy już.
Dobrze?
Idziesz?
Tak.
Chciałam, by Lilly zadzwoniła do córki,
ale nic z tego.
I Doc dzwonił. Jedzie z kobietą z opieki społecznej.
Mam pogadać z Lilly?
Spróbuję jeszcze raz.
- Wezmę ją. - Dzięki, Jack.
Skarbie.
Musisz wstać z łóżka.
Obiecałaś...
gdy rano wychodziłem.
Obiecałaś.
Chciałabym umrzeć.
Mel.
Tak się czuję.
Nie zawsze tak będzie.
Nie mogę bez niej żyć.
Wyjdziemy z tego.
- Nie dam rady. - Dasz.
Nie.
Jesteś silna.
- Już nie. - Jesteś silna.
Moje dziecko.
Dasz radę.
Nie chcę już rozmawiać.
- Lilly... - Proszę, jestem zmęczona.
Chcę zostać sama.
Straciłam dziecko.
Kilka lat temu.
A tak się cieszyłam.
Zawsze chciałam być matką.
Ale doszło do...
komplikacji podczas porodu i urodziła się martwa.
Nic nie mogli zrobić.
Przykro mi.
Dlaczego mi to mówisz?
Nie mogłam potem wstać z łóżka.
Minęły dni, zanim w ogóle się podniosłam.
Cały czas było mi smutno.
Nawet banalne mycie zębów
doprowadzało mnie do histerii.
Myślałam nawet o samobójstwie.
Aż mąż zaciągnął mnie do lekarki,
która uświadomiła mi, że to nie jest zwykła żałoba.
Miałam depresję poporodową.
Czyli rozumiesz.
Tak.
Ale... dzięki terapii i lekom
znów zaczęłam być sobą.
Wciąż miałam...
złamane serce
po utracie dziecka,
ale ten smutek już nie miał nade mną kontroli.
Za późno. Zabierają ją.
Nie jest za późno.
Mam uprawnienia opiekunki.
Jeśli zechcesz, opieka społeczna powierzy mi Chloe do czasu,
aż staniesz na nogi.
Nie opuści wtedy Virgin River.
To za wiele.
Nie znasz mnie.
Ktoś właśnie uświadomił mi,
jaką wartość ma przyjęcie pomocy.
A jeśli poczuję się lepiej...
i nadal nie będę mogła się nią zająć?
Miasto niczego bardziej nie pragnie, niż pomóc tobie i Chloe.
Pomyśl o tym, dobrze?
Długo już tam siedzą.
Gdybym tylko umiała czytać z ust.
Hope. Daj spokój.
O czym rozmawiają?
Nie lubię podsłuchiwać prywatnych rozmów.
Jesteś potrzebny jak dziura w moście.
O czym rozmawiałaś z Lilly?
Mówię to z żalem,
ale tutaj zgodzę się z Dokiem.
Lilly ma prawo do prywatności.
Nie patrz na mnie.
- To napięcie mnie zabije. - Ja nie mam takiego farta.
Bez względu na decyzję Lilly musimy ją wspierać.
Nie obędzie się bez lekarza.
Nieleczona depresja może być niebezpieczna.
Dopilnuję, by miała opiekę.
Ja też.
Przyjdziecie do nas?
Siadajcie.
Siadaj, Doc.
Dobrze.
Lilly i ja dogłębnie omówiłyśmy sprawę.
Ustaliłyśmy, co robimy dalej.
Ale najpierw dziękuję wam za wszystko.
Lilly, znamy się od 20 lat.
Jesteśmy rodziną, a rodzina sobie pomaga.
Jestem za to bardzo wdzięczna.
Ty byłaś dla mnie taka miła.
Ale nie mogę cię prosić o opiekę nad Chloe.
Wspieramy cię bez względu na decyzję.
Dobrze.
Zainspirowaliście mnie do bycia silną, gdy sama w siebie zwątpiłam.
Zadzwoniłam do mojej córki Tary.
I...
Rozmawiałam z Tarą.
Ponieważ jest bezpośrednią krewną, zgodziłam się na opiekę zastępczą.
Przyjmie rolę opiekunki,
aż Lilly będzie gotowa przejść ocenę.
Tara przyjedzie po Chloe jeszcze dziś.
Zapewnimy Lilly potrzebną opiekę.
Mel ma w tym zakresie wysokie kwalifikacje.
Dobrze. Zadzwonię teraz do biura.
Mogę na chwilę zostać sama z Mel?
- Dziękuję. - Jasne.
Och, Lilly.
Dziękuję wam wszystkim.
Byłaś gotowa wziąć obce dziecko.
Skoro ciebie na to stać, to ja postanowiłam zadzwonić.
Tara nie była mną rozczarowana.
Raczej zaskoczona...
i cieszyła się, że pozna siostrzyczkę.
Ten telefon wymagał wiele odwagi.
Nie martw się, zostanę do przyjazdu Tary.
Zostawię ci numer, gdybyś mnie potrzebowała.
Nie wiem, jak ci dziękować.
- Przyjdź jutro do poradni. - Dobrze.
A ja się tobą zajmę.
Umówię cię z terapeutą.
Terapeutą?
W Clear River jest kobieta,
która specjalizuje się w tego typu depresji.
Ktoś chce dołączyć do fetowania.
Cześć.
Chciałabym zachować dla niej imię Chloe,
jeśli się zgodzisz.
- Oczywiście. - Dobrze.
Bo kiedy dorośnie,
dowie się, że imię wybrała jej miła pielęgniarka,
która jej pomogła.
Cześć.
Pięknie.
Niewiarygodne.
Co?
Nie udawaj.
Dobrze wiesz co.
Nie mam zielonego pojęcia.
Nawet nie podziękujesz za to, że namówiłam Mel, by ci pomogła.
Jeśli chodzi o zasługi, jesteś pierwsza w kolejce.
- Mel pomogła Lilly z własnej woli. - Właśnie.
Dlatego powinieneś ją znów zatrudnić.
Gdzie indziej znajdziesz wykwalifikowaną,
życzliwą pielęgniarkę, która z tobą wytrzyma?
Mamy różne poglądy.
Może to dobrze.
Wszyscy mamy słabe punkty.
Dobrze mieć kogoś, kto dostrzega twoje.
Nie poddasz się, prawda?
Nie spieszy mi się.
Dobrze. Ale okres próbny nadal obowiązuje.
Odpowiadam nazwiskiem.
Hope...
Należą ci się podziękowania.
Za co?
Za to, że mnie znasz.
Trudno mi to przyznać, ale...
starzeję się.
Nie zwalaj na starość.
Od kiedy cię znam, byłeś uparty jak osioł.
Jedynym staruszkiem tutaj jest ten wóz.
Spraw sobie coś bardziej pasującego do dzisiejszych czasów.
Hope?
Hope!
W porządku?
- Źle się czuję. - Nie.
Oddychaj.
Oddychaj spokojnie.
Co się ze mną dzieje?
Wszystko będzie dobrze.
Zajmę się tobą.
Jak cicho.
Jest tu wielu farmerów.
Wcześnie chodzą spać.
Zwierzęta nie mają urlopu.
Sporo się ostatnio dzieje.
Tego się nie spodziewałam.
Co będzie, gdy miasto się dowie, że Lilly jest matką Chloe?
Hope się tym zajmie.
Czyli to nie tak źle, że wtyka nos w cudze sprawy.
Ma złote serce, jeśli masz ją po swojej stronie.
Jak się czujesz...
po oddaniu Chloe?
Właściwie...
cieszę się, że jest tam, gdzie powinna.
Dzięki, że mi pomagasz, także przy Chloe.
Nie ma sprawy.
Jeśli naprawdę chcesz mi podziękować,
to zrób coś dla mnie.
Co takiego?
Zostań.
Tak.
Teraz powiesz, że miasto mnie potrzebuje...
Wcale nie.
Przepraszam. To co powiesz?
Przyzwyczaiłem się do ciebie.
Coś takiego.
Rany, ale komplement.
- Na pewno chcesz w to brnąć? - Daj mi skończyć.
Przepraszam.
Chciałem powiedzieć...
Gdybyś odeszła,
brakowałoby ciebie.
Nie wiem, co powiedzieć.
Że o tym pomyślisz.
- Jack... - Zastanów się.
Dobrze, pomyślę.
Dzięki.
Jest jeszcze jedna rzecz, która mnie bardzo ciekawi.
Słucham.
O co chodzi z tym?
Nie jestem gotowa, żeby o tym rozmawiać.
Nie teraz.
Dobrze.
Rozumiem.
Jack.
Nie znamy się. Charmaine.
Dziewczyna Jacka.
Przepraszam. Mel.
Cześć.
Napisy: Anna Samoń