Połóż go na stole.
Dobra.
Proszę bardzo.
Możesz go rozwinąć?
Rozpiąć sweter?
Tak.
Kto zostawia dziecko na ganku?
Ktoś zdesperowany.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Jest ciepły, nawodniony i...
wygląda dobrze.
To właściwie ona.
Co to?
„Jest mi przykro, ale będzie jej lepiej z kimś innym.
Zajmijcie się nią i niech wie,
że robię to...
bo ją kocham”.
Masz komórkę do Doca?
Tak, ale jest na wizycie i nie ma zasięgu.
Potrzebuję się skontaktować z opieką społeczną.
Może z jego biura?
Zamienimy się?
Tak.
Chodź do mnie.
- Cześć. - Dzięki.
- Przydadzą się pieluchy i odżywka. - Robi się.
Napiszemy do Connie i nam przyniesie.
Tak?
Chcesz jeść?
Nakarmimy cię i nie będziesz taka głodna.
Zaśpiewać ci?
Tak?
- Creedence? - Lepsze niż AC/DC.
Serio?
Ja zasypiałam przy „Ride On”.
Kim ty jesteś?
Pielęgniarką lubiącą metal.
Najwidoczniej.
Skąd się tu wzięło to dziecko?
Ktoś ją porzucił na ganku.
Ma jakieś trzy tygodnie.
Parametry w normie, ale ma niedowagę.
Zadzwońmy do opieki społecznej.
Są w Eureka, otwierają za godzinę.
Musi być numer dyżurny.
Ponieważ to dziecko jest moim pacjentem,
ja zadecyduję o dalszym postępowaniu.
Żadnych telefonów.
Nie pasuje ci, wiesz, gdzie są drzwi.
- Proszę, weź dziecko. - Oczywiście.
Chodź, skarbie.
Wiem.
Przynajmniej nie groził ci bronią.
Dzień się dopiero zaczął.
Słodki dzieciak.
Nie chcę powiadamiać opieki, dlatego dzwonię.
Mam pewne przypuszczenia.
To wszystkie odżywki i pieluchy, które miałam.
Rety, dziękuję.
Biedna kruszynka.
Jest głodna?
Potrzeba gorącej wody.
- Przyniosę. - Dzięki.
Mówili, że ślicznotka z ciebie, i to prawda.
Ja się nie przyznaję.
Mel, to Connie.
Jestem nową pielęgniarką...
Wszyscy wiemy, kim jesteś.
Connie ma sklep wielobranżowy.
Mój biznes to wiedzieć wszystko o wszystkich.
Czy im się to podoba, czy nie.
Oczy ma podobne do Mimi Simpson.
Ona ma 72 lata.
Ale ma wnuczkę.
Kiedy była studniówka?
Nieważne.
Dam znać Mimi,
a potem uruchomię telefon sąsiedzki.
Nie martw się.
Znajdziemy twoją mamę.
Dzięki, Connie.
Telefon sąsiedzki?
W razie sytuacji awaryjnej Connie obdzwania mieszkańców.
No już.
Jedz.
Nie?
Niedobrze.
Brad, muszę kończyć. Ktoś czeka.
Miej oczy szeroko otwarte i zadzwoń, jeśli ktoś się znajdzie.
- Niegrzecznie kazać damie czekać. - I wchodzić bez pukania.
Drzwi były otwarte. Dobra. Mamy duże kłopoty.
Tak. Porzucone dziecko.
Mówiłam o Mel.
Czekaj. Ktoś porzucił to dziecko?
- Tak. - I nic nie robisz?
Dzwoniłem do szpitala w Grace Valley.
- Sprawdziłeś plantacje? - Są kolejne na liście.
Ta twoja Florence Nightingale
chciała dzwonić do opieki społecznej.
Ktoś w końcu będzie musiał.
Chodzi o porzucone dziecko.
- Teraz ty będziesz mi rozkazywać? - Zawsze to robię.
Przypominam, że obiecałeś Mel miesiąc okresu próbnego.
Jeszcze 29 dni. Odliczam jak dzieciak do świąt.
- Jesteś dupkiem. - Wystarczy czułych słówek.
Złożyła wymówienie.
To zachowaj swoją złość dla niej.
To ona chce wziąć nogi za pas.
Daj na smoczek trochę miodu.
A ryzyko botulizmu?
Wielkie nieba.
To realne ryzyko.
Śmierć głodowa też.
Rozumiem, że mogę cię z nią zostawić.
Jestem pielęgniarką i położną.
Czyli tak?
Tak.
Teraz je.
Ale może przestać.
Musimy znaleźć jej matkę
albo sprowadzić specjalistę.
Jesteś położną.
Karmienie to podspecjalizacja.
Chryste Panie. Nie w prawdziwym świecie.
Connie działa z telefonem?
Z bojowym zapałem.
Czyli Virgin River z głowy.
Cześć, oddzwonię.
Jestem akurat zajęty.
Dobra.
Do usłyszenia.
Pa.
Możliwe, że ktoś ją zostawił, będąc przejazdem.
Doc to sprawdzi.
Dobrze, że ciągle tu jesteś.
Doc nie radzi sobie z maluchami.
Czasami z dorosłymi też nie.
Słyszałem to.
Nie skończyłam z tobą, staruszku.
Mel złożyła wypowiedzenie, bo nie robi tego, co miała robić.
Przejąć moją poradnię?
Chciała oddać to dziecko.
Nieprawda.
Akurat.
Słuchaj.
Każesz jej robić kawę i porządkować papiery.
To nikomu nie pomaga.
Każdy od czegoś zaczyna.
Jest pielęgniarką, nie sekretarką.
Skoro wypłakuje się tobie, to jest cieniaską.
Dobrze, że to wyszło teraz.
Wcześniej pracowała z narkomanami i przestępcami,
a z tobą nie może.
Pomyśl o tym.
Myślę.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Powiedziała ci?
Tak.
Myślisz, że chce wyjechać?
Kazała mi szukać zastępstwa.
Nie winię jej.
Gdyby Doc sam sobie zszedł z drogi,
zobaczyłby, że jest miastu potrzebna.
Właśnie jadę do chatki.
Mógłbym przyspieszyć remont.
Może gdyby miała dom...
Bierzesz na siebie dużo pracy.
Chcemy, żeby została.
Owszem.
Szukanie zastępstwa może długo potrwać.
Nawet nie zaczęłam, a z Mel było ciężko...
Może jeszcze zmieni zdanie?
Tak.
Spróbujmy ją przekonać do Virgin River.
Dobra.
Cześć, Joe.
- To dziecko? - Tak.
Ktoś zostawił ją rano na ganku poradni.
Boże, to okropne.
Jest głodna i odrzuca butelkę.
Nic nie działa.
Nie wiem, co robić.
- Ktoś może ci pomóc? - Nie.
Próbowałam już wszystkiego i...
czuję się paskudnie. Jest głodna, a ja nie mogę jej pocieszyć.
Czy to aby dobry pomysł?
Wymień się z kimś, żeby odpocząć.
Nie jestem taka słaba.
Za dużo się o mnie martwisz.
Mam to w genach.
Wiesz, że jestem położną?
Dzieci to moja praca.
Ale możesz wykonywać ją tutaj.
Wymówiłam umowę.
Dzięki Bogu.
Przygotuję pokój. Możesz nawet być późno.
Poczekam, aż znajdą zastępstwo.
Ale jak wyjadę, nie wrócę do Los Angeles.
O czym ty mówisz?
Jasne, że wrócisz.
Mam tam za dużo wspomnień.
To twój dom.
Masz tu rodzinę, przyjaciół.
- Nie rozumiesz. - Masz rację.
Dlaczego wszystkich odpychasz?
- Jakbyś nie chciała poczuć się lepiej. - Nie o to chodzi.
Próbujesz naprawić mi życie, choć to niemożliwe.
Jeśli tego nie rozumiesz...
nic nie poradzę.
Muszę lecieć.
My, ty, ty, ty.
Joey, tutaj mama trzyma ciebie czy mnie?
Ja jestem z tatą obok pociągu.
Czyli mama trzyma mnie?
Ale byłam grubym dzieckiem.
Dlaczego jesteś taka mała?
Wróć.
Nie.
Chcę zobaczyć, co było na tej stronie.
Nie, bo wpadnę w kłopoty.
Jesteśmy przyjaciółkami. Możesz mi powiedzieć.
Proszę.
Dobra.
To nie ty z mamą.
To nasza siostra Chloe.
Chloe?
Umarła, zanim się urodziłaś.
Miałyśmy siostrę?
Tak, ale nie mów mamie, że wiesz.
Zdenerwuje się.
Nigdy nie powiem.
Obiecuję.
Zamykam buzię i wyrzucam klucz.
Kocham cię, Joey.
Ja ciebie też, brzdącu.
Chloe.
Podoba ci się?
Mnie też.
Wszystko będzie dobrze.
- W porządku? - Tak.
To nie był żart, że będzie dużo pracy.
Przy 20 dolarach za godzinę
uzbierasz na pierwszy semestr studiów.
Nie muszę.
Po szkole idę do wojska.
Ricky...
Za moich czasów było inaczej.
Teraz potrzebny jest dyplom
- do każdej pracy. - Ja chcę służyć w marynarce.
Co na to babcia?
Właśnie...
Liczyłem, że powiemy jej razem.
Dobrze.
Zrobię to.
Ale...
tylko jeśli złożysz podanie do kilku szkół.
W razie czego.
Jasne.
Jack.
- W porządku? - Tak, tylko...
wypiłem za dużo kawy.
Posprzątasz to? Robota czeka.
Dobra.
Connie i Hope dzwoniły.
- Lilly. - Miło mi.
Mel. To z całego miasta?
Nie, tylko ode mnie.
Mam czwórkę dorosłych dzieci.
Żadne jeszcze nie planuje zrobić ze mnie babci,
więc może się przyda.
Tak.
Co z nią?
Za mało je,
co mnie trochę martwi.
Obudzisz ją?
Nie, jeśli mi wyjdzie.
Pierwszy raz to widzę.
Karmienie przez sen.
Robisz to głównie, gdy śpią.
Jak masz szczęście, dziecko zaczyna odruchowo ssać.
Ale nie zawsze działa.
Mam z tobą do pomówienia.
Dzwoniłam do mieszkańców, gdy przyszła Stacey i mówi,
jaką Joy przyniosła plotkę.
Doc mówił, że chcesz oddać dzieciątko.
To nieporozumienie.
Ja myślę.
Nikogo nie oddajemy.
Ale w końcu będziemy musieli powiadomić opiekę społeczną.
- Kto tak mówi? - Stan Kalifornia.
Proszę cię.
Opieka społeczna jest przygotowana na takie przypadki.
To nie przypadek, tylko dziecko.
Doc kazał mi nie dzwonić.
Dzięki Bogu za drobne przysługi.
Opieka społeczna nie jest wrogiem.
Też chcą, by dziecko trafiło do matki.
Wiesz, co myślę?
To jest jej dom, a ty pilnuj swoich spraw.
To jest moja sprawa, a miasto nie może jej zatrzymać.
- Dlaczego? - Bo to nie szczeniak.
Na pewno Lilly i inni
zgodzą się ze mną.
Myślę, że Mel chce pomóc dziecku i zrobić, co należy...
Obcy nie będą nam mówić, jak mamy żyć.
W Virgin River troszczymy się o swoich.
Wy, mieszczuchy, wszyscy jesteście tacy sami.
Zawsze wiecie najlepiej.
Ale ja ci mówię, że tak nie jest.
Idziemy, Lilly.
Nie ma sprawy.
BAR U JACKA
Dużo ludzi.
Od śniadania.
Dlaczego obiecałeś mu pracę?
Mniej broi, gdy jest w Virgin River.
Stłukł pięć talerzy, trzy szklanki,
a mnie popsuł nerwy.
Dopiero zaczął.
Ale co? Pracować?
Czy tutaj?
Chcę, by miał powód, żeby zostać.
Słuchaj.
Zaprzeczanie to zgubna rzecz.
Teraz wybacz,
bo muszę napełnić zmywarkę, żeby Brady miał co tłuc.
Witam.
Piwo?
Ty nie jesteś Doc.
- Mel. - Nowa pielęgniarka.
Tak. Mogę w czymś pomóc?
Nie bierz tego do siebie, ale nie musisz być przy mnie damą.
To ono tak wszystkich postawiło na nogi.
Nazwałam ją Chloe.
Mój collie się tak nazywał.
Ta to umiała pędzić.
Posłuchaj...
- Charlie. - Charlie.
Nie wiem, kiedy wróci Doc,
ale mogę cię przyjąć.
Przyjdę później.
Przekaż, że byłem.
Dobrze.
Do widzenia.
Wszyscy mówią, że chcesz, żeby zabrali dziecko.
Ja to rozumiem.
Adoptowano mnie.
Moi rodzice zastępczy stali się prawdziwymi.
Dzięki, Charlie.
Już podrzuciłam wam ciasto.
Przyszedłem po latte.
Czyżbym doczekała dnia, kiedy spienię ci mleko?
Nie dla mnie. Dla Mel.
I wszystko wróciło do normy.
Ale wiesz co? Zrób dwie.
Ma zły dzień?
Przechodzi trudniejszy okres.
Właśnie.
Connie tu była.
A jakże.
Przez nią całe miasto mówi o Mel.
Wiesz co?
To się zdarza, ale nie mogę pojąć,
dlaczego matka porzuca dziecko.
Nie znamy jej historii.
Może nie miała wyjścia.
Nikt o zdrowych zmysłach nie odda dziecka.
Ja bym oddała życie za syna.
Myślisz, że zadzwoni do opieki?
Nie wiem.
Nie jestem fanką pomocy społecznej.
Ciągle to pokazują w telewizji.
Ci, którzy mają poprawić sytuację,
tylko ją pogarszają.
Dziękuję.
- Hej, kolego. - Christopher!
Pomógłbyś Preacherowi smażyć naleśniki?
- Jeśli mama się zgodzi. - Tak.
- Do jutra, Jack. - Na razie.
Wiesz, że cię kocham?
Mamo.
Leć.
Jak dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
- Nie napijesz się? - Obie są dla ciebie.
- Dobry człowieku. - Dobra kobieto.
Moja siostra by się nie zgodziła.
Nie udała nam się rozmowa.
Nie obwiniaj się. Jesteś w dużym stresie.
Mam cztery siostry. Wiem, co potrafią.
Na dobrą sprawę mnie wychowała, dlatego mną dyryguje.
Ma siłę przebicia.
To rodzinne.
Jak nasza mała?
Wciąż za mało je, a mnie kończą się pomysły.
Doc się odzywał?
Nie. A ja nie mogę tak siedzieć i czekać,
gdy ona jest głodna.
Doc szuka wiatru w polu, byle nie sprowadzać opieki.
A matka równie dobrze może być teraz w innym stanie.
Doc wierzy, że postępuje właściwie.
Nie spotkałam jeszcze lekarza, który miałby za nic procedury
i taki bałagan.
Gdyby pracował poza Virgin River,
może by mnie rozumiał.
Wcześniej pracował w Seattle.
Kierował interną w Northwest Hospital.
Mają świetne centrum transplantologii.
Wyrzucili go, bo ustalał własne zasady?
Sam odszedł.
Za dużo papierologii i polityki. Za mało leczenia.
Mam ją wziąć?
Nie trzeba.
Pozwól.
Mam dużo dzieci w rodzinie.
No już.
Przez 20 lat przestrzegałem regulaminu wojskowego,
więc rozumiem, że to dla ciebie trudne.
Reguły istnieją nie bez powodu.
Pamiętaj, że to miasto jest na odludziu.
Ludzie polegają na sobie, mniej na świecie zewnętrznym.
Czasami odgórne reguły nie mają tu zastosowania.
Chcę dla niej jak najlepiej.
Wiem.
Skoro wszyscy uważają, że telefon sąsiedzki wystarczy,
niech tak będzie.
Wiedz, że nie jesteś sama.
Trzymam z tobą.
Latte dla Mel.
Dzięki.
Duże latte, Mark?
Poproszę.
Wielkie umysły.
Ach, tak.
- Jak głowa? - Lepiej.
- A praca? - Nie ma nudy, co akurat lubię.
Kochasz adrenalinę.
Tylko w pewnych sytuacjach.
Skok ze spadochronem to porażka.
Umierałem ze strachu, nim wsiadłem do samolotu.
- To po co wsiadałeś? - By zaimponować kobiecie.
Jak poszło?
Dostałem migreny.
A jej ponoć dostał się instruktor.
Co porabiasz?
To znaczy, kiedy nie pracujesz?
Biegam.
W terenie.
Ale tutaj nie bardzo jest gdzie.
Mam parę sekretnych miejsc, pokażę ci.
- To znaczy... - Twoje latte, Mark.
Dziękuję.
Masz ładny uśmiech.
Muszę lecieć.
Do zobaczenia.
Tak.
Usnęła.
Przepraszam. Co?
Usnęła.
Dziękuję.
Zajrzę do baru zobaczyć, czy Preacher nie zabił Brady’ego.
Nie dogadują się?
Jedyne, co ich łączy,
to wzajemna nienawiść.
Pa.
Kogo my tu mamy?
Dzięki.
- Jimmy. - Hej, Doc.
- Hej. - Myślałem, że o nas zapomniałeś.
Nie. Wiesz, jak jest.
Jak noga?
To twoje lekarstwo zdaje egzamin.
Wciąż trochę boli.
Tak bywa, gdy oberwiesz sekatorem.
Zanim zaczniemy, chciałbym pogadać z tą ciężarną dziewczyną.
Którą?
Młoda. Ciemne włosy i bardzo duży brzuch.
Maxine.
Dawno jej nie widziałem.
Ale Spencer...
Spencer z nią kręcił.
Jest tam.
Spencer?
Kto pyta?
Szukam Maxine.
Wisi ci kasę?
Chciałem porozmawiać.
Ile dajesz?
Zmyła się stąd kilka tygodni temu.
Tyle pamiętam.
Czekaj.
Ponoć pracuje na stacji w Clear River.
Teraz ma się za lepszą.
Niech sama wychowuje tego dzieciaka.
Dzięki.
Coś poważnego, o czym powinienem wiedzieć?
To co zwykle.
Kaszel.
Skaleczenia i siniaki.
Jeden może mieć złamany nos od bójki.
Zajmę się tym.
Jak zawsze.
Dobrze.
Najpierw najbardziej chorzy.
Proszę.
Spójrzcie tylko.
Niejednemu złamiesz serce.
Zobaczysz.
Mamy nową sałatkę.
Super, poproszę.
Mogę dać na wynos.
Nie trzeba. Zjem tutaj.
Wyglądasz okropnie.
Cześć, Hope.
Jesteś wykończona.
Jak każdy po dniu z niemowlęciem potrzebujesz przerwy.
Prawda, Jack?
Nie, zjadła tak mało.
- Musimy próbować. - Stresujesz się.
Dzieci to wyczuwają.
Co sugerujesz?
Nic. Mówię, że potrzebujesz przerwy.
Idźcie gdzieś, niech się zrelaksuje.
Godzina cię nie zbawi.
W porządku.
Biorę telefon.
Jasne.
Przestań się już martwić.
Idź.
Nie wiem, co jest dziwniejsze.
To, że w środku lasu wybudowałeś klatkę do baseballa,
czy to, że trzymam kij i noszę kask.
Naprawdę to robimy?
Jak odreagowujesz stres?
Biegam.
- Jedna z tych? - Co to miało znaczyć?
Z tych, co ciągle muszą być produktywni.
Biegacze są jak ci, co sprzątają w stresie.
Też tak robisz?
Bzdura.
Wiedz, że w liceum byłam w sekcji lekkoatletycznej.
Dobra.
Wciskaj, biegaczko.
Wiem, co ty robiłeś w liceum.
Nie bój się czasem odpuścić.
Potrafię to zrobić.
- Naprawdę. - Serio?
- Tak. - Chcesz spróbować?
Tak.
- Dawaj. - Spróbuję.
Dobra.
Gotowa?
Uwaga.
To nic. Musisz wyczuć kij.
Wyżej złap.
- Ale jak? - Patrz.
- Jedna ręka na dole. - Tak.
Bliżej bazy.
Teraz ręka wyżej do prawej.
Do góry.
- Tak trzymać? - Do tyłu.
Szerzej stań.
Lepiej patrz na piłkę.
Dobra.
- Gotowa? - Tak.
Teraz ci się uda.
- Trafiłam! - Tak!
- Zrobiłam to! - Tak jest!
Ciekawe, czy Doc znalazł matkę dziecka.
Właśnie.
A jeśli nie?
Może opieka społeczna zlokalizuje ją albo krewnego.
Jeśli nie, znajdą rodzinę zastępczą.
Jej trzeba mamy.
Tak.
Jesteś blisko z rodzicami?
Bardzo.
A z ojcem?
Niekoniecznie.
Nie?
Mamy inny światopogląd.
Nie chciał, żebym szedł do marynarki.
A ty?
Formalnie jestem sierotą.
Formalnie?
Mama zmarła, gdy miałam 11 lat,
a tata dziesięć lat temu.
Musiało boleć.
Mama miała raka.
Przykro mi.
Ale dzięki niej zostałam pielęgniarką.
Gdy przyszedł czas, by się z nią pożegnać,
nie chciałam iść.
Tata i siostra Joey poszli do jej pokoju,
a ja uciekłam.
Myślałam sobie, że jeśli się nie pożegnam,
to nie będzie mogła odejść.
Nie pamiętam, ile byłam sama, ale...
za jakiś czas jedna z pielęgniarek przyszła do mnie i...
Siadła koło mnie i nic nie mówiła.
Po prostu...
pozwoliła mi się wypłakać.
Potem poszłyśmy do mamy i się pożegnałam.
Ta pielęgniarka pomogła mi w najtrudniejszym dniu w życiu.
Wtedy zdałam sobie sprawę,
że chcę to robić dla innych.
Zawsze gdy wchodzę do gabinetu lub szpitala...
myślę o mamie.
Zobaczę, co u Chloe.
Wyglądasz naturalnie z dzieckiem.
Proszę cię. Dzieci to za dużo pracy.
Ja postanowiłam wychowywać mężów.
Ach, tak? I jak ci poszło?
Jeden był bratnią duszą.
Drugi zmorą mojego życia.
A z trzecim spędziłam trzy najlepsze miesiące życia.
Nie żałujesz?
Niczego. Dokonuję wyborów i żyję z konsekwencjami.
To mamy wspólne.
Wiem, czego chcę.
To w tobie lubię.
Zadzwonisz do opieki, prawda?
Powinnam była zrobić to rano.
Rób, co uważasz za słuszne.
Chcesz trochę mleka?
Spróbujmy, co?
Halo?
Lilly.
Znalazłam jeszcze śpioszki. Ich nigdy za wiele.
Jakie piękne.
Spodobają się Chloe.
Chloe?
Tymczasowo. To lepsze niż „maluch”.
Podoba mi się.
Właściwie...
te śpioszki to tylko pretekst.
Coś nie tak?
Connie źle cię potraktowała.
Żałuję, że nie zareagowałam.
Dziękuję.
Nauczyłam się radzić sobie ze złością innych.
Chętnie zajmę się na chwilę Chloe,
żebyś mogła wziąć prysznic.
Właśnie miałam przerwę i powinnam już podać jej mleko.
Pozwól.
Spójrzcie tylko.
Jednak masz rękę.
- Czwórka, pamiętasz? - Tak.
Idź.
Weź prysznic. Spróbuję ją nakarmić.
Sama nie wiem.
Moje dzieci nie lubiły butelek.
Ona nie jest inna.
Ale znam sztuczki.
Chętnie wezmę prysznic.
Jestem u Fitchów, więc to nie zajmie długo.
Nie spiesz się.
Dodzwoniłeś się do opieki społecznej w Eureka...
Jak było?
Naprawdę dzięki za gest,
ale to nie jest praca dla mnie.
Początek jest najgorszy.
Nie chcę kelnerować.
A tłuc naczynia?
Wiesz co? Prześpij się z tym.
Pogadamy jutro, dobra?
Próbuje zacząć od nowa. Wyluzuj trochę.
Ile razy można zaczynać od nowa?
Ile trzeba.
Jezu, jesteś taki wyrozumiały.
Ale nie dla Brady’ego.
Ciebie może nabrał, ale nie mnie.
Gardzi każdą normalną pracą.
Jest tutaj.
Stara się.
Myślisz, że się zmienił?
Cześć.
Niedługo będę.
Wróciłeś.
Lilly powiedziała, że tu będziesz.
Znalazłeś matkę?
Widziałem ostatnio ciężarną dziewczynę na plantacji trawki za miastem.
Była wtedy w siódmym miesiącu.
To ona?
Możliwe, ale opuściła plantację.
Szukałem jej w Clear River, ale nic nie mam.
Jack mówił, że tam nie jest zbyt czysto.
Brak bieżącej wody, ograniczony prąd.
Marne warunki sanitarne.
Dziecko miało czyste śpioszki
i czysty kocyk.
List na czystym papierze też nie wskazuje
- na to miejsce. - Mam inne tropy i zacznę z samego rana.
Zapytam, czy Connie lub Lilly wezmą dziecko na noc.
Wiedz, że wciąż odmawia butelki.
Dziecko zje, gdy będzie gotowe.
Wytrzyma jedną noc.
Zadzwoniłam do opieki w Eureka.
Przyjadą po nią rano.
Nie miałaś prawa!
To mój obowiązek działać w interesie tego dziecka.
Przeczekałam cały dzień
tylko z szacunku do ciebie.
Szacunku?
Przykro mi, że się tu różnimy,
ale dobro dziecka jest ważniejsze niż twoje ego.
Wiem, że to tylko formalność,
bo już złożyłaś wypowiedzenie.
Zwalniam cię.
Zwalniam.
Co tak długo?
Praca.
W porządku?
Tak, tylko...
Preacher i Brady skaczą sobie do gardeł.
Czuję się, jakbym im ojcował...
Nie chcę rozmawiać o pracy.
Chodź.
Słuchaj.
Lilly, wróciłam.
Już dobrze. Jedz.
Wcinaj.
Już dobrze.
Lilly?
Napisy: Anna Samoń