Świetnie.
BRAK SYGNAŁU
Mocne stłuczenie.
- Jak samopoczucie? - Nie najlepiej.
Nic dziwnego.
Dobra rada.
Tego pacjenta lepiej wcześniej unieruchomić.
Jasne. Nie było karty.
Pierwszy dzień?
- Tak. - Zawsze ją bierz.
- Dobrze? - Tak.
Przezorny zawsze ubezpieczony.
- Nie dostanie... - W tyłek?
Tak.
Miłego dnia.
- Proszę wysiąść. - Słucham?
Proszę wysiąść. Wjechała pani do rowu.
Co?
Nie do wiary.
Mogła pani skończyć na drzewie w tym, pożal się Boże, autku.
Dziękuję, już dzwonię po pomoc.
Dokoła lasy.
W takim miejscu nie ma zasięgu.
Cholera.
Zadzwonię do Berta, gdy dotrzemy do miasta.
Jeśli znajdzie czas, przyholuje wóz w tym tygodniu.
Jedzie pani?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WITAMY W VIRGIN RIVER
Podrzuci mnie pan do chatki McCrea?
To w Virgin River, mam tu adres.
Każdy w okolicy wie, gdzie jest chatka McCrea.
Na zdjęciu wygląda pięknie.
Proszę.
U nas nie płaci się za życzliwość.
Tacy jesteśmy.
Rozumiem. Przepraszam.
Dziękuję.
Jesteśmy na miejscu.
O nie.
Piękna, prawda?
Ktoś panią wykiwał.
Nigdy nie rezerwuj wakacji online, zawsze cię okantują.
Przyjechałam tu do pracy.
Jako pielęgniarka.
Dyplomowana pielęgniarka i położna.
Mam pracować z dr. Mullinsem.
Słyszałam, że sam powoli nie daje rady.
Tak pani słyszała?
Ma ponad 70 lat i ciągnie pełny etat.
Cud, że wciąż żyje.
Staruszek cię zatrudnił?
Właściwie to Hope McCrea.
Nie znamy się jeszcze.
Melinda Monroe, ale mówią mi Mel.
Vernon.
Mówią mi Doc Mullins.
A dla jasności...
mam 72 lata.
Co to ma być?
Halo?
Tak?
Dzień dobry.
Melinda.
Jestem Hope McCrea.
Jako burmistrz Virgin River
oficjalnie witam cię w naszym niebiańskim zakątku.
Miło mi, ale proszę wybaczyć.
Nie bardzo rozumiem.
To mi wysłałaś.
Luksusowy domek w rustykalnym stylu
położony w lasach północnej Kalifornii
zapewni wszelkie uciechy wiejskiego życia.
Nie jest to zbyt rzetelny opis.
Przyznaję, że nie zdążyłam uaktualnić zdjęcia.
Przyjęłam pracę na rok razem z lokum.
Ale tutaj nie mogę zostać.
Załatwię sprzątanie.
Ptasie gniazdo było w piekarniku?
Przyjechałaś wcześniej.
Nie. Trzy dni później.
Nie ma się co denerwować.
Obudzę Fitchów.
Jo Ellen i Nick wynajmują pokoje.
Mąż lubi sobie pomacać.
Udaje, że to przypadkiem.
Wyglądasz na zaradną.
Przynajmniej lodówka jest wypełniona po brzegi.
Miałam się tym zająć,
ale byłam na uroczystości w remizie. Sprawiliśmy sobie nowy wąż strażacki.
- Kiedy ostatnio jadłaś? - Nie rozumiem.
Głodny znaczy marudny.
A tak między nami, z marudzeniem ci nie do twarzy.
Idź do Jacka, a kiedy wrócisz,
będzie już ciepła woda, świeże ręczniki i koce.
- Do Jacka? - To właściciel baru.
Tylko tam zjesz po piątej. Dojdziesz pieszo. Po wyjściu w lewo.
Ale to nie koniec tej rozmowy.
Oczywiście, że nie.
Pa.
OTWARTE
- Ricky. - Tak?
Przynieś szklanki.
Robi się.
Co podać?
Whisky? Napój gazowany? Wino?
Stawiam na wino.
Przyjść za chwilę?
Nie. Dostanę cosmopolitana?
Tylko jeśli masz swoje cointreau.
Nie mam.
Czyli drinki...
Bez szans.
Ale są johnnie, jack i jim.
Standard bez dodatków.
- To czystego jima. - Okej.
Dobry wybór.
Dziękuję.
To dziewczyny z miasta tak umieją?
Skąd wiesz, że jestem z miasta?
Daj spokój. Cosmo.
Manicure. Cartier.
Powinieneś być detektywem.
Skończyłem ze ściganiem bandziorów.
Co?
Wybacz. Rzadko miewamy tu gości.
Tak pięknych jak ty.
Ten tekst naprawdę działa?
Zdziwiłabyś się.
Dobrze, że to nie Los Angeles,
bo tam dziewczyny potrafią zwietrzyć bajerantów.
Serio? Dlatego tak lubię tu mieszkać.
Ludzie nie są zblazowani.
Jack Sheridan.
Mel Monroe.
To twój bar?
Będzie za jakieś 60 rat.
Mel Monroe z Los Angeles,
co sprowadza cię do naszej wioski?
- Praca. - Tak?
Gdzie mieszkasz?
W chatce McCrea.
Czym sobie zasłużyłaś?
Powinnam była sprawdzić to wcześniej.
Daj spokój.
Spontaniczność się chwali.
Mnie na pewno nie można jej przypisać.
Kiedyś przez pół roku wybierałam patelnię do naleśników.
- Pół roku. - Zgadza się.
Zwykle sprawdzam wszystko trzy razy, a potem jeszcze raz.
Doprowadzałam mojego...
Jak długo zostajesz?
Rok.
Będę pracować z doktorem Mullinsem.
Jako pielęgniarka.
To będzie przygoda.
Podobnie jak z chatką.
Mało komfortowa.
Właśnie.
Chyba masz rację.
Znasz doktora Mullinsa?
Tutaj wszyscy się znają.
- Małe miasto. - Racja.
I mów mu Doc.
Nie lubi oficjalnych zwrotów.
Na pewno nie lubi mnie.
Nazwałam go staruszkiem.
Ale skąd miałam wiedzieć, że to z nim rozmawiam.
- Jest stary. - Właśnie.
Dziękuję.
Preacher, Mel.
Mel, Preacher.
Cześć.
Niewiele mówi, ale to dobry przyjaciel i świetnie gotuje.
Niesamowite. Co to jest?
Wiewiórka.
- Za łatwo poszło. - Bardzo śmieszne.
Kabaczek z soczewicą.
Raz nawet jadłem wiewiórkę.
Może być całkiem smaczna.
Powiedzmy, że ci wierzę.
O nie.
Bo nie trafię do chatki.
Co wcale nie byłoby takie złe.
Mój samochód. Dzięki ci, Bert.
Bo tam nie będę spała.
Ani prowadziła.
No coś ty.
Wyjazd nie wchodzi w grę.
Wiesz dlaczego?
Powiem ci.
Bo... sprzedałam dom
i większość rzeczy.
Rzuciłam pracę.
Żeby zamieszkać w obcym mieście, w tej oto chacie.
- Aha. - Tak że...
Nie cierpię, gdy Joey ma rację.
Mąż.
Siostra.
Gdybym tylko miał wolny pokój...
To miłe, ale dam sobie radę.
Tylko na jedną noc.
Będzie jak na kempingu.
Pewnie.
Nie jest tak źle, prawda?
Nie.
Dystans jest kluczem do szczęścia.
Twierdzisz, że jestem w stanie się zaaklimatyzować.
Pewnie.
Ale nie obrażaj więcej mieszkańców.
Dziękuję, Jack.
Za pomoc, miłe słowa i jedzenie.
A zwłaszcza za whisky.
Z przyjemnością.
Mark, w którym pudełku są ręczniki?
Nie wiem.
Ale znalazłem pościel.
Co z tym robisz?
Wycierałam ręce.
Tutaj jest autograf Boba Segera
i całego zespołu Silver Bullet.
Dostałem ją od ojca, który był w Cobo Hall w Detroit,
gdy nagrywali swój pierwszy album koncertowy.
Pewnego dnia w niedalekiej przyszłości
dostanie ją nasz syn, Mark Jr.
A potem jego syn Mark Jr. Jr. i tak dalej.
A jeśli będzie dziewczynka?
Dziewczynka?
TRZYMAJ SIĘ JACK
No nie!
Nienawidzę tego miejsca.
BAR U JACKA
Za wcześnie na kazania.
Nic nie mówię.
Nie musisz.
No i?
Piękna dama dotarła do domu?
Miała obrączkę.
A jednak zauważyłeś.
Owszem.
WITAMY W VIRGIN RIVER
PORADNIA LEKARSKA
Nie jest naładowana?
Po pierwsze dziękuję, że wczoraj mi pomogłeś.
Po drugie przepraszam za to, co powiedziałam.
Że jestem starcem czy że nie radzę sobie w pracy?
To Hope McCrea mi powiedziała,
że zbliżasz się do emerytury.
Tworzyłem tę poradnię 30 lat.
Od zera.
Bez pomocy.
Bez pielęgniarki. Nie potrzebuję cię.
Podpisałam umowę.
Nie ze mną.
Nie pamiętam rozmowy o pracę, ale to może z powodu demencji.
Zatrudniono mnie, więc jestem.
W tym hrabstwie do intruzów można strzelać
bez ostrzeżenia.
Nie jestem intruzem.
Pracujesz tu? Nie.
Jesteś pacjentką? Nie.
Zaprosiłem cię? Nie.
Jeśli coś wygląda i kwacze jak kaczka,
to jest kaczką.
Zamierzasz mnie zastrzelić?
W końcu do tego doszło.
Postradałeś rozum.
Groziłeś jej bronią?
Poinformowałem o lokalnym prawie.
Uparty kozioł.
Chyba uparty stary kozioł.
Mamy swoje lata, to widać.
- Mówiłem, że sam kogoś znajdę. - Może już pójdę.
- Idź! - Zostań!
Dałam ci cały rok.
To nie twoja sprawa.
- Miasto na nas polega. - Od kiedy tu rządzisz?
Odkąd wybrali mnie na burmistrza.
Nie miałaś rywala.
Ale wygrałam.
Ty jedna uważasz, że potrzebuję pomocy.
- Tylko ty. - Akurat.
Każdy by to powiedział, tylko się boi.
Oboje wiemy, że nie możesz być w dwóch miejscach naraz.
Nawet jak na ciebie, to było poniżej pasa.
Myślałam, że nie żyjesz.
Przepraszam, siostrzyczko.
Miałam powiadomić Gwardię Narodową.
I tak by nie znaleźli tego miejsca.
Co jest?
Nic. W porządku.
Martwię się o ciebie.
Mów, co jest grane.
Nic.
Nic takiego.
Jest... dobrze.
Tylko...
Lekarz, z którym mam pracować, wcale mnie tu nie chce.
A domek, w którym mieszkam,
jest okropny.
I...
czuję się teraz bardzo samotna.
Mel, nie jesteś sama.
Wracaj.
Możesz u nas zostać, ile chcesz.
Przestań się karać za to, co się stało.
Nikt cię nie wini.
Wróć do domu.
Przenosząc się, zmieniłaś tylko adres.
Joe, zadzwonię jutro, dobrze?
Kocham cię.
Nie.
Cześć.
Mamy kozinę, dziczyznę, mięso królicze.
A ryby?
Spróbuj sałatki z brukselką i jarmużem.
- Jarmużem? - Tak.
Warzywa są prosto z pola,
a pole jest 15 metrów stąd.
W takim razie poproszę sałatkę.
- Dzięki za radę. - Paige Lassiter.
Prowadzę piekarnię.
- Mel... - Monroe.
Nowa pielęgniarka.
W małym mieście plotka jest szybsza od internetu.
Racja.
To torebka marki Celine?
Zgadza się.
Chyba jako jedyna w Virgin River subskrybuję Vogue’a.
Wpadnij kiedyś na muffina.
Dziewczyny powinny trzymać razem.
Pewnie.
- Miło było cię poznać. - Ciebie też.
Słuchaj.
Jesteś świetnym lekarzem.
Ale gdy będziesz gotowy zakończyć praktykę,
zostawisz w tej społeczności olbrzymią lukę.
Nawet jej nie znam.
Była najlepsza na roku na UC Irvine,
odbyła staż w County USC
i pięć lat pracowała na ostrym dyżurze w Cedars Sinai.
Ma bardzo dobre referencje.
To co robi tutaj?
Może... potrzebowała zmiany.
Jesteś zbyt uparty, by to przyznać, ale potrzebujesz pomocy.
Daj jej szansę.
Co ci szkodzi?
Miesiąc.
Ale jeśli sobie nie poradzi,
obiecaj, że ostatni raz wtykasz nos w moje sprawy.
Dobry wybór.
To jest pyszne.
Zaskoczona?
Skąd, taką wykwintną sałatkę
znajdziesz w każdym barze na pustkowiu, gdzie wiszą zwierzęce łby.
Coś do picia?
Marzy mi się latte.
- Najbliższy Starbucks jest 130 km stąd. - Serio?
A wiesz, że jest w Kuala Lumpur?
Pielęgniarki bez Granic.
Wolontariuszka.
Tyle się można o tobie dowiedzieć.
Doc uważa, że dyskryminuję starszych.
Dobrze, że jestem młody i atrakcyjny.
Wygląd nie ma tu nic do rzeczy. To jedyny bar w mieście.
Tak sobie mów.
Póki co mówię sobie, że mi odbiło,
bo powinnam się już pakować.
Dobre wieści.
Doc nie wyprawi ci przyjęcia, ale da ci szansę. Zaczynasz od razu.
Już mnie zatrudniłaś.
To jest tak.
Ja ci płacę, ale praca jest u niego.
Czyli...
Mogłaś mnie uprzedzić.
Wtedy byś nie przyjechała.
Jak mój ojciec przed ołtarzem: „Skoro tu jesteś, zróbmy z tego użytek”.
Nie spędzę w chacie kolejnej nocy.
Tu muszę się zgodzić.
Ktoś cię pytał?
Mam ci przypomnieć, że mamy...
Wiem, że wiąże nas umowa.
Ale miałaś mi zapewnić odpowiednie warunki,
czyli się nie wywiązałaś.
Umowa jest nieważna i mogę odejść, kiedy chcę.
Możesz pozwolić jej wyjechać?
Nie.
Załatw jej pokój u Fitchów.
Ja i Ricky wyremontujemy chatę.
Nie śpię na pieniądzach.
Nie udawaj, że jesteś bez grosza.
Dobrze wiemy, że nie wydałabyś połowy tego, co masz.
Takie poświęcenie z twojej strony dla nieznajomej?
Myślałem, że znasz mnie lepiej.
Znam cię od dawna.
Gdyby tam siedział facet, nie byłoby tej rozmowy.
Hope ma dobre wieści.
Zamieszkasz u Fitchów, a ja pomyślę, co zrobić z chatką.
Mąż, co lubi sobie pomacać?
Tak mówiłam?
Umiem walczyć o swoje.
Nie odmawiaj pomocy w potrzebie.
Co powiesz na pokaz naszej gościnności?
Może cię jutro oprowadzę?
Zróbmy tak.
Będę przy rzece o siódmej rano.
Zechcesz się przyłączyć,
będę czekał.
MIEJSCE SPOTKANIA
Mogę wyjąć kartę i przyjąć pacjenta?
- Nie. - Nie?
Dopóki nie upewnię się co do twoich kompetencji.
Jak mam je potwierdzić, nie przyjmując pacjentów?
Koniec pogaduszek.
Pacjenci czekają.
U FITCHÓW
POKOJE DO WYNAJĘCIA
Witam.
Dzień dobry.
Wybacz, że mąż cię nie przywita.
Pojechał po zaopatrzenie do Grace Valley.
Został tylko jeden pokój i nie jestem pewna, czy ci się spodoba.
Hope mówiła, że jesteś wybredna.
- Sama zobacz. - Dobrze.
- Ty pierwsza. - Dziękuję.
Wybrałeś złe miejsce na kradzież.
Ręce do góry.
Odwróć się. Powoli.
Nie wierzę.
Siema, stary.
Brady!
Stary! Co tu robisz?
Pisałem ci kartkę, że jestem cały.
Jak tyś tu wszedł?
Wiem, gdzie trzymasz klucz zapasowy.
Mam plany na rano,
ale zrób sobie coś do jedzenia, a potem idź na górę,
prześpij się i ogarnij.
Dobra.
Kopę lat.
Witaj z powrotem.
Dzięki, stary.
Drobiazg.
Cześć!
Cześć.
Ty wchodzisz czy ja schodzę?
- Ty chodź tutaj. - Dobrze.
Masz kawę.
Z budki Paige.
Mogłeś wspomnieć.
Wierzę w samopoznanie.
I praktyczność.
- Nie, dziękuję. - Nalegam.
Dokąd idziemy?
Bez obaw. Załatwiłem ci wolne u Doca.
Załatwiłeś mi.
Tutaj nie ma zasięgu,
więc żebyś go nie rozdrażniła, spóźniając się...
- Wow. - Pomogę.
Nie musisz mnie wyręczać.
Wybacz, że zadzwoniłem za ciebie. To się nie powtórzy.
Oprzyj się o mnie.
Nakładaj.
Drugi.
Wkładaj.
Dobra.
- To zostanie... - Czekaj.
- ...tutaj. - Nie.
Tam jest moje życie.
Nikt jej nie weźmie.
Bo nikogo tu nie ma.
Zaufaj mi.
Dziękuję.
- Daleko jeszcze? - Prawie jesteśmy.
To jeszcze nic.
Orły.
Trzymaj.
To ich ulubione miejsce.
Moje też.
Są niezwykłe.
Tak.
Co następne?
Nic.
Trzymaj.
Dziękuję.
Proszę.
Słyszę bicie własnego serca.
„Nic tak w pokoju mężom, lub niewiastom, nie przystoi
jak skromna cichość”.
Szekspir?
Studiowałeś literaturę?
Nie poszedłem na studia.
Ale uwielbiałem czytać przy kieliszku,
więc się wyrównało.
- To myśliwi? - Możliwe.
Albo coś innego.
Za miastem są nielegalne plantacje trawki.
Teraz jest legalna.
Tak.
Co nie przeszkadza w prowadzeniu lewych interesów.
Niebezpiecznie na nich trafić.
Pracowałam na oddziale ratunkowym,
więc widziałam swoje.
Ostry dyżur?
Intensywna praca.
Można tak powiedzieć.
Prowadzenie baru też niesie wyzwania.
Bułka z masłem w porównaniu ze służbą.
Piechota morska. Zaraz po liceum.
Ponad 20 lat, głównie Bliski Wschód.
Preacher był ze mną. I Brady. Jeszcze go nie znasz.
Brakuje ci tego?
Tak i nie.
Tam...
ludzie polegali na mnie.
A Virgin River...
to utopia w porównaniu z polem walki.
Pomogę.
Dziękuję.
Proszę.
Dzięki za ten poranek.
Z przyjemnością.
Do zobaczenia.
Z pewnością.
- Cześć. - Pa.
Halo?
Doc?
Czy jest Doc?
W tej chwili go nie ma.
Niedługo wróci.
Poczekam.
Jestem nową pielęgniarką. Może pomogę?
Poczekam.
Kiedy termin?
Lada dzień.
Spokojnie.
Może jednak cię zbadam, bo nie wiem, kiedy wróci Doc.
- Dobrze? - Tak.
- Możesz wstać? - Tak.
W porządku. Oddychaj.
- Gotowa? Góra. - Tak.
Już.
Wszystko będzie dobrze.
- Dobrze? - Tak.
Jak się nazywasz?
Polly.
Polly Fishburn.
Ja jestem Mel.
Jesteś w dobrych rękach.
Dasz radę tu usiąść?
- Tak. - Jeszcze.
Już prawie. Jest.
Przejrzałem wczorajsze rachunki.
W kasie coś cienko.
Wiesz co?
Wypłaciłem Ricky'emu tygodniówkę za remont chatki McCrea.
Myślałem, że to wpisałem.
Któż to do nas zawitał...
Brady.
Kiedy znowu znikniesz?
Może zostać, jak długo chce.
Jadę do Clear River załatwić sprawy. Na razie.
Zostawiłem...
wielu chłopaków, którym nie mogłem pomóc.
Nie odwrócę się do Brady'ego plecami.
To może zmień zamki do biura.
Bo będziesz wypłacał Ricky'emu dużo więcej niż tygodniówkę.
Co się tu dzieje?
- Mam pacjentkę. - Nie...
Już kończę.
I jak?
Wszystko dobrze.
Dziecko ma się jak najlepiej.
Miałaś... skurcze Braxtona-Hicksa.
Fałszywy alarm.
Choć wcale tak nie czuć.
- Nie. - Właśnie.
Poczekaj tu spokojnie,
a ja zadzwonię po twojego męża.
Dobrze.
Dzięki, Mel.
Proszę bardzo.
Pozwoliłem ci badać?
Wykonywałam swoją pracę.
To moja poradnia, ja za nią odpowiadam.
Nie przyjmujesz pacjentów bez pozwolenia.
Polly miała skurcze Braxtona-Hicksa.
Musiałam się upewnić, że to nie przedwczesny poród.
Wiedziałeś, że ma białkomocz?
Nie pouczaj mnie o pacjentach.
Nie było w karcie.
Nie wpisuję tam wszystkiego.
- A gdzie? - Tutaj.
A jeśli cię nie będzie, żeby mi powiedzieć?
Jestem nie tylko stary, ale też staroświecki.
Za moich czasów pielęgniarka nigdy nie kwestionowała
metod pracy lekarza.
Znała swoje miejsce.
Teraz mamy XXI wiek.
I co z tego?
To był fałszywy alarm, ale co będzie następnym razem?
Mam stać i patrzeć,
jak ktoś się wykrwawia?
Trzeba było zadzwonić.
Kontrolowałam sytuację.
Ci pacjenci są jak moja rodzina.
Najpierw muszę się upewnić,
że nie stanie im się krzywda.
Skoro nie mogę wykonywać swojej pracy, co mam robić?
Zrób porządek w biurze.
Prowadź kartotekę.
Rób kawę.
Lubię czarną i świeżą.
Cześć, Polly.
Nie daje mi pracować.
- Daj mu czas. - Nie.
Nie chodzi o czas.
W medycynie liczy się praca zespołowa, a on mnie nie chce.
Oprzytomnieje.
Jest arogancki,
poniża mnie
i jest strasznym szowinistą.
Owszem, ma swoje dziwactwa.
Widać, że potrzebuje pomocy, ale tak to nie zadziała.
To musi wyjść od niego albo w życiu się nie zgodzi.
Mój dziadek był taki sam.
Czyli rozumiesz.
Tak, i nigdy się nie zmieni.
Chodzi mi o to, że pisałam się na coś innego.
Witaj w klubie, kochana.
W życiu rzadko mamy to, czego chcemy.
Nie wstąpiłam do klubu. Przyjęłam ofertę pracy.
Muszę złożyć wypowiedzenie.
Zacznij już szukać kogoś na zastępstwo.
Jest taka piękna.
Gdzie jest Bill?
W pracy.
Ciocia Mel.
Masz piękne dzieci.
A kiedy ja zostanę ciocią?
Pracujemy nad tym.
Może za mało.
Dobra.
Rzadko zgadzam się z twoją siostrą.
Ale ma rację.
Muszę lecieć.
Wybaczcie.
Hej, Mel.
Jack?
Musisz coś zobaczyć.
Jezu!
To raczej nie Jezus.
Napisy: Anna Samoń