Tu jesteś.
Byłbym wcześniej, ale musiałem pogasić świeczki.
Nie wyszedłeś?
„Na dobre i na złe”.
Muriel ma w Seattle przyjaciółkę,
która specjalizuje się w biżuterii w stylu vintage…
takiej jak ta.
I odświeżyłem nasz pierścionek zaręczynowy.
Poleciałem tam osobiście, by upewnić się, że jest idealny.
Wiadomość na sekretarce.
W ramach podzięki zabrałem Muriel na lunch.
Nie lubię nie wiedzieć.
- Chciałem cię zaskoczyć. - Nie rób tego więcej.
A ty nie odsłuchuj moich wiadomości.
Coś jeszcze?
I nie będę już codziennie robiła ci kolacji.
Więc będzie jak przez ostatnie 15 i pierwsze pięć lat.
Sama decyduję o własnym życiu.
Nie zrezygnuję z tego, żeby stanąć na kobiercu.
Nie masz z niczego rezygnować.
Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa.
I zrobię wszystko, by tak było.
A co z tobą?
Chcę tylko, żebyśmy byli razem.
Wiem, że w przeszłości cię zawiodłem,
ale przysięgam, że możesz mi zaufać
i że już nigdy cię nie skrzywdzę.
Przepraszam.
Chyba jesteś na mnie skazany.
To znaczy?
Że się zgadzam, stary ośle. Wyjdę za ciebie ponownie.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć.
Spałaś?
Nie, ale właśnie po to mamy kawę.
Przepraszam.
Chyba ten cały…
wczorajszy dzień…
mnie zmógł.
Już dobrze. Musiałeś odpocząć.
A co z tobą?
Nadal w porządku?
Między nami?
Tak.
I jeśli powiem, że cię kocham…
Też cię kocham.
No tak.
Obiecałem pomóc Preachowi z porannym tłumem.
Jack.
Wszystko gra?
Tak, po prostu…
Nie.
Wciąż ściska mnie…
w dołku, gdy myślę o losie Spencera.
Tak.
Nie wierzę, że Brady go zabił.
Może nie wiemy wszystkiego.
Nie powie mi, jak było.
Już próbowałem.
Wszystko zaczęło się od Calvina.
Wyświadcz mi przysługę…
i nic dziś nie rób.
- Nie będę… - Przez jeden dzień.
Żeby oczyścić umysł, a potem…
zrobisz, co musisz.
Nie oddam tego w ręce szeryfa.
Wiem.
Tak.
Zadzwonię później.
Jasne.
Dzięki.
- Pa. - Pa.
Mel, cześć!
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wszystko gra. Wybacz, że tak wcześnie.
Nie martw się. Już nie śpimy.
Co się dzieje?
Brady pracuje dla firmy, która chciała kupić twoją farmę, prawda?
Tak.
Emerald Lumber, a co?
Masz ich adres?
Ludzie, z którymi trzyma Brady, to naprawdę nieprzyjemne typy.
Wiem, ale muszę z nim porozmawiać.
Moment.
Już dobrze.
Już mam.
Adres to 242 Commissioners Road.
- Dziękuję. - Mel,
uważaj na siebie, proszę.
Dobrze.
Ricky, chodź tutaj.
Nie jestem głodny.
Mamy towarzystwo.
- Cześć. - Czemu zawdzięczamy twoją wizytę?
Twój wnuk splugawił moją siostrzenicę.
Złapałam go na gorącym uczynku.
- Ricky? - Wczorajszej nocy
Lizzie i ja…
Zanim Connie nakryła mnie w kuchni, a ja…
Uprawialiśmy seks.
Pod moim dachem.
Bardziej wkurza cię seks czy fakt, że miał miejsce w twoim domu?
- Nie wymawiaj tego słowa. - Seks, seks, seks.
Lizzie, wystarczy.
A ty, paniczu,
trzymaj swój wzrok i plugawe łapska z dala od niej.
Lydie, co zrobimy z tym fiaskiem?
Oni nie są dziećmi.
- Dopiero skończyła 19 lat. - Ricky ma 18.
Więc oboje są dorośli.
Może to legalne,
ale nieodpowiednie.
Zapomniałaś już, że seks przedmałżeński to grzech?
Chcesz, żeby się pobrali?
Skądże.
Oczekuję, że się wstrzymają.
Rozumiem twój punkt widzenia,
ale czasy się zmieniły.
A zabezpieczenie?
- Użyliśmy prezerwatywy. - Litości.
Powinnaś się wstydzić.
Ricky to porządny młody człowiek.
Dobrze się uczy i chce służyć w marines.
Uważa, żebym pilnowała mojej cukrzycy,
i robi nadgodziny u Jacka, pomagając mi finansowo.
Szczerze mówiąc,
Lizzie ma szczęście, że ma kogoś takiego.
Jeśli nie ty, to ja się tym zajmę.
Jeśli przyłapię cię z tym oszalałym od seksu delikwentem,
wrócisz do domu pierwszym autobusem.
Nie ty decydujesz, z kim się zadaję.
Mój dom, moje zasady.
- To się wyprowadzę. - A jak się utrzymasz?
Zależy mi na Lizzie i nigdy bym jej nie wykorzystał.
Chcę spędzać z nią czas.
Trzeba było nie ściągać spodni.
Idziemy.
- Dzień dobry, żono. - Dzień dobry, mężu.
Co to za zapach?
To bekon i przypalony tost.
Moje ulubione.
Liczyłem na punkty za wysiłek.
Już ich parę zarobiłeś.
Tak.
Myślałam o tym.
To może zabrzmieć dziwnie,
ale może powinniśmy odnowić przysięgę i zorganizować niewielkie przyjęcie.
Coś jak wesele?
To głupi pomysł. Przecież jesteśmy małżeństwem.
Nie, to najlepszy pomysł, jaki słyszałem.
Naprawdę?
Tym razem zrobimy to, jak należy, i zorganizujemy huczne przyjęcie.
Jak huczne?
Tak huczne, że padniesz z wrażenia.
Możesz konkretniej?
Chciałbym, ale muszę jechać do poradni.
Może zaczniesz od listy gości?
Pa.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
Nigdy tego nie zjem.
No dobra.
Proszę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jack.
Dziś nie mam na to siły.
A ja tym razem powiem, co myślę.
Wszystkich nas dręczą demony.
Jasne? Mnie też.
Wysłuchaj mnie.
Od czasu tej sprawy z Calvinem
i rozmów o Lonerganie…
żyjesz w stresie.
Rozumiem, że stresuje cię sytuacja z Mel, Charmaine i dziećmi.
A ty?
Nie stresujesz się?
Co jakiś czas spotykam się z weteranami w Grace Valley.
To mi pomaga.
Nie jestem pewien, czy zwierzanie się grupie facetów może jakoś pomóc.
Zdziwiłbyś się.
Coś musi się zmienić,
bo nie mogę dłużej patrzeć, jak się męczysz.
Mam obowiązki.
Ludzie na mnie polegają.
Wszyscy mamy obowiązki.
Ale to ja prowadzę bar. I wkrótce zostanę ojcem.
To do mnie wszyscy zwracają się o pomoc.
Co mam powiedzieć, stary?
Robię, co mogę, i mogłoby być lepiej. O to chodzi?
Nie atakuję cię. Postępuję jak przyjaciel.
Mogę ci pomóc.
Jak?
Zostańmy wspólnikami.
- Co? - Mam oszczędności.
Mogę je zainwestować. Podzielimy wydatki, gdy będzie słabo,
i zyski, gdy będzie super.
Obaj na tym skorzystamy.
Muszę lecieć.
- Przemyśl to. - Tak…
pomyślę o spotkaniach dla weteranów,
ale jeśli chodzi o bar,
partnerstwo skomplikuje pewne sprawy,
a ja nie chcę zniszczyć naszej przyjaźni.
Muszę iść.
Hej, tu Jamie. Wiesz, co robić.
Podjąłem decyzję.
Przyjmuję tę robotę.
Oddzwoń.
Connie…
mam tu czek za ostatnie zamówienie.
- Dzięki. - Proszę.
Nie chcesz mnie mieszać i szanuję to, ale…
jakieś wieści od szeryfa?
Tak.
Okazało się, że Wes łamał prawo i wydano nakaz jego aresztowania.
Naprawdę?
Tak. Myślą, że ucieka, i nie planują go ścigać.
To cudownie.
Przynajmniej Paige i Christopher w końcu są bezpieczni.
Więc...
czemu cię to nie cieszy?
Mógłbym przysiąc, że wczoraj widziałem Wesa w barze.
- To niemożliwe. - Mówię serio.
Facet wyglądał jak on.
Rozum płata ci figle.
Zrobiłeś dla niej, co mogłeś,
i pewnie uratowałeś jej życie.
Uczucia do drugiej osoby poznasz po tym,
jak bardzo chcesz się dla niej poświęcić.
Wiem, że ją kochałeś,
i mam nadzieję,
że pewnego dnia wróci.
Cześć.
Cześć, zastąpisz mnie?
Masz wizytę domową?
Muszę jechać do Eureki i porozmawiać na temat pacjenta.
Wrócę wieczorem.
Właściwie to muszę coś załatwić.
Co takiego?
Wolałabym nie mówić.
Kim jest pacjent?
Wolałbym nie mówić.
Zabieram komórkę i będę niedaleko.
Nie ma dziś nic w planie, więc…
- w razie czego. - Tak.
Chciałem powiedzieć,
że wiem, że ostatnio byłem opryskliwy,
ale od dzisiaj postaram się
o lepszy nastrój.
Doceniam przeprosiny.
Tak.
Przy okazji…
zapytałem Hope, czy znów za mnie wyjdzie.
- Zgodziła się. - Naprawdę?
O Boże.
Bardzo się cieszę. Gratulacje.
Organizujemy uroczystość
i chciałbym cię na niej widzieć.
Oczywiście. Z wielką chęcią.
- Dziękuję. - Jasne.
Do zobaczenia.
Pa.
Char?
Cześć, co tak długo?
Szybciej nie mogłem.
Zlew się zatkał.
To nie jest pilna sprawa.
Dla mnie jest.
Robię przekąski dla Tuckera
i potrzebuję zlewu, więc…
- Zrobiłaś ciastka dla psa? - Tak.
Tobie też zrobię, wystarczy poprosić.
Nie trzeba.
Cześć, Carlos,
mam pełne ręce roboty. Oddzwonię.
Wciąż nie wysłałeś mi dokumentów.
Wybacz, nie miałem wczoraj czasu,
dostaniesz je przed wieczorem.
Facet dostaje sporo ofert.
Musimy się spieszyć, bo ktoś nas uprzedzi.
- Jeśli masz wątpliwości… - Nie.
Przekaż mu, że w to wchodzę. Do rana wszystko dostanie.
Dobra. Oddzwonię.
Co kupujesz?
Ja…
Nie chciałem nic mówić, póki nie dopnę tego do końca, ale…
Bar nie wystarczy bliźniakom, więc postanowiłem kupić dom
w połowie drogi między barem a twoim salonem.
Nie miałam pojęcia.
Jeszcze go nie kupiłem, ale…
kupię.
Przyniosę klucz z auta. Zaraz wracam.
Cześć.
Wróciłeś wcześniej.
Był mały ruch. Preacher mnie puścił.
Chcesz pomóc?
Tak. Co mam zrobić?
- Zetrzyj czekoladę. - Jasne.
Gdy byłeś mały, lubiłeś pomagać mi w kuchni.
Pamiętam.
Przepraszam za to wcześniej.
- Nie chciałem robić kłopotu. - Cóż…
Kocham Connie, ale zawsze uważała się za nieomylną,
jeśli chodzi o cudze sprawy.
Dzięki, że się za mną wstawiłaś.
Powiedziałam prawdę.
Nie bierz sobie tego do serca.
Connie ma dobre serce.
Ale czasem gada od rzeczy.
Chcę tylko,
żebyś był bezpieczny i rozsądny.
Bo cię kocham.
Ja ciebie też.
Daj tę czekoladę.
- Babciu? - Tak?
Czekolada przy twojej cukrzycy?
To nie dla mnie.
A dla Lizzie.
Dasz jej ciasto, żeby wiedziała, co czujesz.
Co tu robisz?
- Co ze Spencerem? - To własność prywatna.
Wtargnęłaś i stawiasz żądania?
Idź.
Nie odejdę…
Jesteś zbyt lekkomyślna.
Jak Calvin się dowie, będzie po nas.
No to streszczaj się i mów, jak było.
Przestań gadać.
Jedź półtora kilometra na północ i zatrzymaj się w pierwszej zatoczce.
Zaczekaj przy ogrodzeniu.
Podać ci coś?
Nie, już prawie skończyłem. Dzięki.
Na pewno nie chcesz lemoniady?
Nie trzeba, dzięki.
Chciałam powiedzieć, że zakup domu to świetny pomysł.
Tak.
Dzieci będą miały gdzie się wybiegać.
Jest tam sporo miejsca.
Mogłabym go zobaczyć?
Jasne.
Kiedy zechcesz.
Miałyby huśtawkę.
- Byłoby fajnie. - Tak.
Rura przetkana.
Dzięki.
Proszę.
Dzięki.
I jak po powrocie do pracy?
Super.
Chciałam ci podziękować
za opiekę, gdy byłam chora.
Nie ułatwiałam tego.
Mówiłem już, że zawsze będę was wspierał.
Tak. Jesteś taki troskliwy.
Taki ojciec to skarb.
Co robisz?
Nie rozumiem cię.
Chcesz ze mną mieszkać, ale nie być razem?
Nie mówiłem nic o byciu razem.
Kupuję dom dla bliźniaków.
Robisz ze mnie wariatkę.
- Nieprawda. - A co mam sobie myśleć?
Noszę w brzuchu twoje dzieci i dałeś mi cholernego szczeniaka.
Pocieszałem cię.
Psem miałaś zająć się tylko na chwilę.
Nie wierzę, że tego nie zauważasz.
Gram z tobą w otwarte karty, odkąd dowiedziałaś się o ciąży.
Powiedziałem, że będę ich ojcem, ale nie wrócimy do siebie.
Bo kochasz Mel.
To nie przez nią się rozstaliśmy.
- Nie wierzę ci. - Cóż…
zasługujesz na więcej.
Nie chcę więcej.
Chcę ciebie.
Przepraszam.
Nie chcesz ze mną być.
Rozumiem.
Ale ja chcę mieć męża.
A ja chcę, żebyś go miała.
Mój przyszły mąż będzie ojcem bliźniąt.
Ciekawe, co wtedy zrobimy z tobą.
Wiesz, gdzie są drzwi.
Wsiadaj.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Cześć, Hope.
- Lizzie.
Co podać?
Te wyglądają nieźle.
Reszty nie trzeba.
Hope.
- Tak. - Nie przeprosiłam
za ucieczkę z baru z twoją kartą. Więc…
przepraszam.
To się nazywa kradzież,
a przeprosiny przyjęte.
Moje panie.
Jesteś aż nadto zadowolona z siebie.
- Co się dzieje? - Nic takiego,
po prostu Vernon odnowił
mój pierścionek zaręczynowy
i dał mi go zeszłej nocy, a ja…
zgodziłam się!
To cudownie.
Jest piękny.
Kto powie Muriel?
Ona już wie.
Spiknęła Vernona z prestiżowym jubilerem z Seattle.
Była w niego zapatrzona.
To musiało nią wstrząsnąć.
Z pewnością,
ale serce nie sługa.
Będzie uroczystość?
Jasne, że nie. Mówimy o Hope.
Chcemy odnowić przysięgę małżeńską, a następnie wyprawić wesele.
Tak się cieszę.
Rano podarłam papiery rozwodowe.
Historia stara jak świat.
Nie musisz odpowiadać teraz, ale chętnie wynajmę ci mój lokal.
A jeśli wolisz coś mniej formalnego, zapraszam na farmę.
W tym wypadku farma to dobry pomysł.
Nikt nie chce cuchnąć łajnem w dniu swojego ślubu.
- Uprzątnęłabym stodołę… - Mogliby wziąć ślub nad stawem.
- To kawał drogi od stodoły. - To nie będzie…
A może chciałabyś…
Ktoś wie, że tu jesteś?
Nie.
Gdyby role się odwróciły,
Jack pomógłby ci bez wahania.
Po wszystkim, co zrobiłeś.
I po tym, jak go potraktowałeś.
Chroniłby cię za wszelką cenę,
co nieraz udowadniał.
Potrzebuje twojej pomocy.
Tam.
Tam jest grób Spencera.
BAR U JACKA
Spoko.
- Muszę na chwilę wyjść. - Musimy pogadać.
- Pogadaliśmy. - O tobie.
Teraz chodzi o mnie.
A nie możemy później?
Jasne.
Co podać?
- Co na kranie? - Same lokalne.
Lager, stout, pale ale?
Ale, proszę.
Coś do tego?
Może. Jestem Vince.
Vince.
Może menu?
Szukam informacji.
Tak? Na temat?
Mojego bliźniaka. Zaginął parę tygodni temu.
Przykro mi to słyszeć.
Tak.
Zostawił telefon w domu żony.
A ona zniknęła.
Znasz może
niejaką Michelle Logan?
Nic mi to nie mówi.
A Paige Lassiter?
Tak, miała budkę z pieczywem.
Michelle zmieniła tożsamość, podawała się za Paige.
Porwała mojego bratanka.
Brat jej tu szukał.
I zniknął.
Nie wiedziałem.
No bo skąd?
Nie wiem, gdzie ona jest.
Jestem śledczym.
Wydział w Miami.
I muszę przyznać, że tutejsi mieszkańcy
są przyjaźniejsi od tych w Miami.
Bardziej rozmowni.
Tak.
Możesz przestać udawać.
Wiem o tobie i Michelle.
Więc przekaż jej wiadomość.
Dorwę ją.
Zapłaci za to, co zrobiła mojemu bratu.
Przekaż jej to.
Cześć.
Wchodź. Coś ci pokażę.
Co jest?
Spotkałam Brady’ego.
W poradni?
Nie, w siedzibie Emerald Lumber.
Że co?
Obejrzyj to.
To coś w rodzaju dowodu życia.
Zaraz ruszamy.
Dzięki, Brady.
To wszystko.
Czyli Spencer żyje?
Tak.
Calvin myśli, że Brady go zabił.
Co?
Brady zawiózł Spencera, Maxine i małego na autobus.
Jadą do Los Angeles.
Dał Spencerowi numer do Mike’a.
Brady ci to powiedział?
Wie, że interesy z Calvinem to pomyłka,
a to chyba jego sposób, by to rzucić.
Czemu spotkałaś się z Bradym? Ja…
Cierpiałeś i uznałam, że chociaż tak mogę ci pomóc.
Nie powinnaś była jechać tam sama.
Wiem.
Przepraszam, ale musiałam coś zrobić.
Pomyślałam o Bradym.
Nie możesz narażać się dla mnie na niebezpieczeństwo.
Nie mogę ci tego obiecać.
Zakochani robią szalone rzeczy.
Znów mnie załatwiłeś.
Śmierć od rabarbaru, co?
- Preach? - Tak?
Co cię gryzie?
To, co zwykle.
Olej drobiazgi.
Bo to tylko drobiazgi.
Dzięki, Bert.
Jasne.
Cześć.
- Podać coś? - Nie, wpadłam się pożegnać.
Wyjeżdżasz?
Jutro rano, ale widzimy się w San Francisco?
Tak.
- Jeszcze raz dzięki za polecenie. - Jasne.
Wiem, że się spiszesz.
Muszę jeszcze porozmawiać z Jackiem.
Przeprowadzę się, gdy tylko znajdę zastępstwo.
W porządku.
Nie zwlekaj.
Przyszłość czeka w San Francisco.
Jak się czujesz?
Szczęśliwa i bezpieczna.
Czyli tak, jak chciałem.
Znowu?
Może tym razem dotrzemy do łóżka.
Najpierw coś zjedzmy. Umieram z głodu.
- Co? - Nie masz tu jedzenia.
Mam mrożony groszek.
Może skoczę do baru i zrobię steki?
Brzmi idealnie.
Przynieść coś?
Tylko siebie.
Dobra.
Ricky, co tu robisz?
Czemu nie odpisałaś?
Connie zabrała mi telefon.
Co tu robisz?
- Chciałem cię zobaczyć. - Tak?
Tak.
Przepraszam.
Nie twoja wina.
Nie wierzę, że nie możemy się widywać.
Gdybym słuchała Connie, skończyłabym w zakonie.
Mam lepszy pomysł.
Jaki?
Smutek rozstania jest tak słodki.
Co… Chcesz iść na jarmark renesansowy?
Nie.
Ty jesteś Romeem, a ja Julią.
Będziemy parą nieszczęśliwych kochanków.
To będzie sexy.
Oni na końcu umierają.
Musisz tyle myśleć?
Masz rację.
Koniec myślenia.
Mike, co słychać?
Dzwonił twój koleś Spencer.
Zajmiemy się nim i jego rodziną.
Okazuje się, że Emerald Lumber to przykrywka.
Calvin wysyłał forsę do Meksyku w wydrążonych kłodach,
a kartel odsyłał mu co tydzień
fentanyl warty pół miliona dolarów.
Narkotyki przemycali w paszy dla zwierząt.
Dlatego chcieli kupić farmę Lilly.
Jack…
Tak.
Brady’ego też aresztują.
Jestem zajęty. Mogę oddzwonić?
Zadzwonię potem.
- Uważaj na siebie. - Przyjąłem.
Mel, jestem w kuchni.
Preacher?
A ty to…?
Sally.
Kumpela Michelle.
Dla ciebie Paige…
- Jest cała? - Tak,
ale szwagier ją namierzył
i zostawił jej…
wiadomość.
- Preach! - Hej, kolego!
Tęskniłem.
Mogę z tobą zostać?
Tak.
Jasne, że tak.
Miałam zaskoczyć cię uroczystą kolacją,
ale Jo Ellen koniecznie musiała pokazać mi
każdy centymetr jej nowego ogrodu.
Zachowuje się, jakby jej altana była drugim Tadż Mahal. Gdybyś ją słyszał.
W kółko gadała o fontannie w antylską mozaikę.
Jakby co najmniej pluła złotem.
Co się stało?
Widziałem się dziś z pewnym lekarzem w Eurece.
- W sprawie pacjenta? - Nie.
We własnej.
Badania kontrolne?
Hope…
Przerażasz mnie. Co jest?
Niespodzianka!
Mój Boże!
Gratulacje z okazji zaręczyn!
Chodźcie tu, gołąbeczki!
Śmiało!
Chodź, Doc.
Mój Boże!
To ja.
Cóż za zapach.
Jack?
Zostań ze mną, dobrze?
Napisy: Bartosz Zieliński