Preach, muszę się czymś zająć.
Obdzwoń pracowników.
Przekaż, że dziś otwieramy kuchnię.
Wrócę w okolicach lunchu. Dzięki, na razie.
Pomocy.
Jack?
Jedź jak najszybciej do Doca.
Mel?
Jack?
Cześć, to Adrian.
Ma rozwaloną prawą rękę.
Jestem Mel. Zajmę się tobą.
Długo tam był?
Mówił, że parę dni.
Przespał większość drogi.
Gdzie był?
Zgubił się gdzieś przy Pine Ridge.
Jego rodzina jest w drodze.
W porządku.
Już dobrze.
Bez prześwietlenia nie mam pewności, ale raczej ma złamaną rękę.
Jest mocno odwodniony.
Adrian. Skoczę po sprzęt i założymy ci kroplówkę, dobra?
Co robiłeś tak wcześnie przy Pine Ridge?
Jeździłem.
Jeździłeś bez celu o czwartej nad ranem?
Tak.
Serio?
Jechałem do Spencera.
Co?
Wczoraj chciał zeznawać przeciw Calvinowi.
Dziś nie odbiera.
Zadzwoń do szeryfa.
Calvin otruł mi klientów.
I dlatego musisz to zgłosić.
Kiedy przestaniesz?
- Z czym? - Z tą wojną.
Gdy się skończy.
Zależy mi na tobie
i martwię się, że się narażasz.
Możemy pogadać o tym później?
Może przy lunchu?
W barze o 12.00.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Chyba sobie poradziłaś.
Mel, oddzwonię z auta.
- Nie zjemy śniadania? - Wybacz,
ale nie mam za dużo czasu.
Vernon.
Charmaine chce wyjechać do Oregonu,
a Jack kupuje dom dla bliźniąt,
bo nic o tym nie wie.
Przerabialiśmy to, Jack wyraził się jasno.
Nie wtrącaj się.
Mam patrzeć, jak Charmaine niszczy mu życie,
wiedząc, że mogłam zareagować?
Jack zmienia wszystko,
by sprostać roli ojca.
Pomyśl, jak się poczuje, gdy Charmaine pokrzyżuje mu plany.
Fakt, ciężka sprawa.
A najgorsze, że ja niczym nie zawiniłam.
Zajmowałam się swoimi sprawami,
gdy Charmaine to na mnie zrzuciła.
- Nieważne, czyja to wina. - Jej.
Problem w tym, że Jack powinien o tym wiedzieć,
ale nie od ciebie, bo ci się oberwie.
Właśnie.
Musisz znaleźć innego posłańca.
I to ma pomóc?
Coś wymyślisz. A ja zasuwam na samolot.
Dokąd lecisz?
Mam konferencję medyczną w Seattle.
- Nie cierpisz ich. - Nigdy tak nie mówiłem.
Stale to powtarzasz.
Czemu dowiaduję się teraz?
Nie muszę konsultować z tobą moich planów.
O czym jest konferencja?
Wrócę jutro.
- Gdzie nocujesz? - Jak mówiłem,
w Seattle.
Mam mało placków. Musicie sobie jakoś radzić.
Nie przejmuj się.
Będę się przejmować.
Lizzie miała się tym zająć.
Nie należy mówić źle o rodzinie,
ale dziewczyna jest bardziej leniwa niż niedzielne popołudnie.
Typowa nastolatka.
W zasadzie jest dorosła, ale miło z twojej strony.
Dobra. Dzięki.
Nie zapomnij
wpaść do mnie po pracy,
omówimy twoje alibi.
Za późno.
- Skądże. - Niestety tak.
Dzwonił szeryf.
I co chciał?
Jeszcze nie wiem.
Nie było go w biurze.
To dobrze.
Nie było go, bo znaleziono auto Wesa.
Ale nie rozmawialiście, wciąż mamy czas.
Connie,
doceniam twoją troskę,
ale od teraz sam się tym zajmę.
Zapomnij. Nie pozwolę ci przejść przez to
w pojedynkę. Potrzebujesz mnie.
Nie, Lizzie cię potrzebuje,
a ja nie chcę, by ktoś ucierpiał przez moją decyzję.
Aleś ty uparty.
Nie, to przemyślana decyzja.
Skąd ta myśl?
Co z Lizzie, gdy coś ci się stanie?
Wróciłaby do rodziców.
I to byłoby dla niej najlepsze?
Chyba nie.
Dorastając, rzadko widywałem mamę.
Więc to tata pojawiał się na wszystkich rodzinnych obiadach,
meczach i ważnych wydarzeniach.
Nauczyło mnie to, że wystarczy jedna osoba,
która poświęca ci swój czas i wysiłek,
by w siebie uwierzyć.
Dla Lizzie...
ty nią jesteś.
Dzięki za placki.
Carlos, zaraz padnie mi bateria. Mów.
Ja w sprawie domu, nie mam dobrych wieści.
To znaczy?
Sprzedający chce 15 dni depozytu.
Niby jak mam to zrobić?
Jeśli przyspieszymy inspekcję
i procedurę pożyczkową, może się udać.
I co sądzisz?
Chyba kupuję dom.
Wyślesz mi dokumenty?
Nie ma mnie w barze, ogarnę to wieczorem.
Już są w drodze. Słuszny wybór.
Dzięki. I nie zapomnij
przesłać mi namiaru na tego najemcę.
Muszę czymś pokryć hipotekę.
Sprawdziłem go i gość znalazł już lokum.
Świetnie.
Dobra. Możemy…
Carlos?
Ricky. Kiedy będzie ten burger? Muszę odholować wóz w Redding.
Już sprawdzam.
- WPADNIESZ? - PRACUJĘ…
- PROSZĘ. - PÓŹNIEJ???
BOJĘ SIĘ – SŁYSZAŁAM JAKIŚ HAŁAS.
OK. ZARAZ BĘDĘ.
Pomóż mi rozładować auto.
Muszę na godzinę jechać do domu.
- Bo? - Niedźwiedź wysypał śmieci.
Muszę pomóc babci, zanim zlecą się szopy.
- Niedźwiedź? - Tak.
Skąd wie, że to niedźwiedź?
Pewnie go widziała. Albo ją.
Ciężko rozróżnić płeć niedźwiedzia,
bo ma grube futro.
Ale na pewno widziała niedźwiedzia, więc…
Nie umiesz kłamać.
To Lizzie. Coś ją wystraszyło.
Szybko się uwinę. Obiecuję.
Leć.
Dziękuję.
Ricky wyszedł?
- Tak. - Zabrał mojego burgera?
Czekam już pół godziny.
Wybacz, Bert, zajmę się tym.
Dorzucę deser na koszt firmy.
Dzięki.
Hej, Mel, podajemy dziś suma.
Brzmi pysznie. Przekaż Jackowi, że jestem.
Miałam małą obsuwę.
Wyszedł. Musiał się czymś zająć.
W związku z barem?
Nie mówił. A co?
Mieliśmy zjeść razem lunch.
- Dzwoniłaś do niego? - Nie, już to robię.
A jeśli się pojawi?
Niech zadzwoni.
- Jasne. - Dzięki.
Burger!
Nadchodzi, Bert.
Hej, Jack,
to ja. Jestem w barze, mieliśmy zjeść lunch.
Oddzwoń.
Doc obecnie podróżuje.
Dzwoniłam do Jacka.
Nie odbiera, a Preacher nie wie, gdzie jest.
Brzmi jak problem z Charmaine.
- Nie sądzę. - Czemu?
Muszą ustalić wiele spraw, zanim pojawią się bliźniaki.
To prawda.
Na przykład to, gdzie zamieszkają.
To nie moja sprawa.
Ich sytuacja to bomba, która może wybuchnąć w każdej chwili.
Dramatyzujesz.
Dobry Boże. Nie umiesz
wychwycić podtekstu.
Już ci mówię.
Charmaine chce wyjechać do Oregonu,
ale nie powie Jackowi, póki nie podejmie decyzji.
Jack musi się dowiedzieć, ale nie ode mnie, a od ciebie.
Wyluzuj, kobieto.
Nie mogę mieszać się w życie Jacka,
więc przekazuję ci pałeczkę.
Mówiąc mi to, mieszasz się.
Widzę to inaczej.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Proszę.
Muriel ściemniała, że skończyła je przed wyjazdem.
A dokąd pojechała?
Do Seattle.
Degustować wina.
Tak się cieszyła. Kupiła masę ciuchów.
Ilu obcisłych strojów można potrzebować?
Kupiła też suknię z odkrytymi plecami. Wyobrażacie to sobie?
Na szczęście nie.
A Doc dokąd pojechał?
Słucham?
Powiedział, że spieszy się na samolot.
- Na konferencję. - Serio?
Gdzie?
W Seattle.
Cóż za zbieg okoliczności, że oboje odwiedzają to samo miasto.
Przecież ona płynie.
Mówiła, że spędzi w mieście dwa dni,
zanim…
To prawda.
Nie potrzebujemy sprawozdania.
Ładne, co?
Cześć.
- Nie prosiłam o wizytę. - Nie.
Wiem. Zastanawiam się…
czy jest tu Jack.
Zabawne. A myślałam, że tylko ja się za nim uganiam.
Nie o to chodzi.
Tak sobie wmawiaj.
- Tu go nie ma. - Czekaj,
myślę, że coś jest nie tak.
Dziękuję.
Więc o co chodzi?
Nie odbiera telefonu i nikt nie wie, gdzie jest.
Jack nie raz już tak znikał.
Taki już jego urok.
Myślę, że to coś innego.
- Mówił ci o zatruciach w barze? - Nie.
A co się stało?
Człowiek Calvina grzebał przy sałatce
i zatruł sporo osób. Jack powiedział, że go dorwie.
A jak coś mu się stanie?
Dzwoniłaś do Preachera albo szeryfa?
Nie chcę ich mieszać, mogę się mylić.
I co zamierzasz?
Pojechać na plantację marihuany, ale nie pamiętam drogi.
Tam nie jest zbyt bezpiecznie, zwłaszcza dla kogoś takiego jak ty.
- Co to ma znaczyć? - Żyjesz w bańce.
Nie masz obycia z takimi ludźmi.
Spędziłam trzy lata na izbie przyjęć w centrum Los Angeles.
Nieważne.
W Garberville jest bar.
Znam tam kogoś, kto cię pokieruje.
Świetnie. Dasz mi numer do baru?
Nie możesz tak po prostu zadzwonić i poprosić o adres plantacji marihuany.
Przepraszam.
Nigdy wcześniej o to nie pytałam.
I właśnie dlatego nie powinnaś tam jechać.
Dasz mi adres baru?
Jadę z tobą.
Nie. Jesteś w ciąży.
Właśnie. A Jack będzie ojcem.
Jeśli coś mu grozi,
to też moja sprawa.
Nie zabiorę cię do Calvina.
Wystarczy do baru.
Poza tym Bea i tak nic ci nie powie.
- Bea? - Właścicielka.
Pracowałam tam w liceum.
Licealistka pracowała w barze?
Owszem.
Rozumiesz już to o bańce?
Poszukajmy Jacka.
- Weź swój wóz. - Już mówiłem. Sean to ogarnie.
Mój nie pomieści gratów Spencera.
Jak coś się nie zmieści, spalimy to.
Świetny pomysł…
wzniecać ogień kilometr od plantacji.
Rany.
Spencer.
C WIE. UCIEKAJ.
Muszę się odlać.
Spoko.
Gdzie jest Spencer?
Jack…
Czemu to zrobiłeś?
- Łatwiej wejdzie do auta. - Mogłeś go przegnać.
A może Calvin zechce z nim pogadać?
Chryste.
Chodź. Wsadźmy go do środka.
Miałam ci powiedzieć, że Chloe stanęła na nóżkach.
I trzymała się…
Mel nie ma w środku?
- I wstała… - Wchodź.
Czekaj.
Hope.
- Hope! - Co?
Czuję się niezręcznie. Węszysz.
Cel uświęca środki.
Chyba nie sądzisz,
że Doc kręci z Muriel, co?
Nie. Vernon by tego nie zrobił.
Więc co tu robimy?
Nie mogę być z kimś, kto ma tajemnice.
Na samą myśl o tym dostaję fioła, a Vernon robi coś w tajemnicy przede mną.
- Stąd to zachowanie. - Dobrze mnie znasz.
- A co ja tu robię? - Jesteś świadkiem.
Jego poczta głosowa.
I co zamierzasz? Co…
Odsłucham jego pocztę głosową.
To poważne i pewnie nielegalne pogwałcenie prywatności.
Żartujesz? Kobiety robią tak od czasu wynalezienia poczty głosowej.
Ja nie sprawdzałam Bucka.
Nie każdy jest święty.
Masz rację. Nic szczególnego.
Widzisz? Mówiłam.
A teraz stąd chodźmy.
To nie w porządku.
Z chęcią wezwę sommeliera, który panu doradzi.
Tylko patrzę. Moja towarzyszka przyniesie butelkę.
Oczywiście.
Przepraszam za spóźnienie.
Niech pana nie zmyli zakrętka. Jest drogie.
Dziękuję.
Przez chwilę bałem się, że nie przyjdziesz.
Skądże.
Nie wiedziałam, co założyć.
Nigdy czegoś takiego nie robiłam.
Cieszę się, że się udało.
Ja też.
Wzniesiemy toast?
Za co?
Może za nowe początki i przyszłość w jasnych barwach?
To mi się podoba.
- Hej. - Cześć.
Wybacz, że cię tu ściągnęłam.
W porządku.
Wolę być tu niż w pracy.
Co to za hałas?
Chyba słyszałam kogoś za oknem.
To pewnie wiewiórka.
Albo wiatr.
Jak zostaniesz, przyrządzę grillowany ser.
Nie, za godzinę muszę być w barze.
Poradzą sobie bez ciebie.
Preacher zachował się w porządku. Nie wystawię go.
No dalej.
Zostań jeszcze trochę.
Czemu tak naciskasz?
Chciałam pobyć razem.
Zostanę, jak podasz prawdziwy powód.
Dobra.
Nie lubię być sama w domu.
Rodzice sporo podróżowali. Zostawałam z nianią.
To dla mnie coś nowego.
Kaszana, że ich nie było.
I tak byli w swoim świecie. Więc to bez znaczenia.
Więc zostaniesz?
Tak długo, jak zechcesz.
Nie dziwi mnie to.
Jack ruszył na wendetę przeciw Calvinowi,
nie myśląc o tym, że jeśli coś mu się stanie,
zostanę sama z dziećmi.
Myślę, że Jack wierzy, że pozbywając się Calvina,
ochroni was wszystkich.
Ucierpiałaś i Jack chce krwi. Nie chodzi o mnie.
Nieprawda. Calvin zatruł jego klientów.
To bardziej osobista sprawa.
I dlatego rozważam wszystkie opcje.
Opcje?
Muszę zapewnić rodzinie jak największe bezpieczeństwo.
Jack też tego chce.
Mój wuj i ciotka zaproponowali, żebym zamieszkała z nimi w Portland.
Co na to Jack?
On o tym nie wie.
Charmaine,
zabierając dzieci, złamiesz mu serce.
On codziennie łamie moje.
To nie to samo.
A zatajenie przed nim miejsca ich pobytu to okrucieństwo.
To ja tu jestem na odsłoniętej pozycji.
Jeśli zostanę w Clear River, a on zdecyduje się odejść
lub przestanie mnie wspierać, to ja będę miała przechlapane.
Jack nigdy by tego nie zrobił.
Nie jestem tak bogata jak ty, nie stać mnie, by w to wierzyć.
Nie jestem bogata.
Jasne.
Jeździsz bmw i wyszłaś za lekarza.
- Szeryfie. - Preach.
Mam świeżą szarlotkę.
Mój słaby punkt.
Howard mówił, że was odwiedziłem?
Tak. Wybacz za tak późny odzew.
Chciałem zapytać o numer rejestracyjny, który zgłosiłeś.
Co z nim?
Sprawca zbiegł z miejsca kolizji w Shelter Cove.
Wpadłbyś i opisał nam kierowcę?
Nie ma sprawy.
W porządku.
Howard wspominał coś o porzuconym aucie.
Tak, zarejestrowany na Wesa Logana,
jakiegoś wziętego śledczego z Florydy.
Pierwotnie zgłoszono zaginięcie,
ale teraz mamy nakaz jego aresztowania.
Właśnie. Łapówki, wymuszenia, napady.
Partner go wsypał.
Co teraz?
Nie mamy środków, by zorganizować obławę,
więc nie zrobimy za wiele, póki nie ściągnie na siebie uwagi.
Placek na koszt firmy.
Dzięki.
- Dobrze, że wróciliście do pracy. - W rzeczy samej.
Więc o co chodziło
z zatruciami?
Miałaś rację.
Jeden z pracowników zrobił to celowo.
Nie znam szczegółów. Jack się tym zajmuje.
Oszalałabym, gdybym nie panowała nad kuchnią.
- To jego bar. - W moim świecie
to szef kuchni ma władzę.
Jesteśmy prawie jak partnerzy.
„Prawie” robi różnicę.
W każdym razie mój dawny mentor
otwiera restaurację w San Francisco
i chce cię zatrudnić z mojego polecenia.
Poważnie?
Kto tam kucharzy?
- Paul Papile. - Papile?
Zacząłbyś od zera, ale szybko byś awansował.
To twoja życiowa szansa.
A gdzie jest haczyk?
Masz 24 godziny na podjęcie decyzji.
To tutaj.
Podążanie za twoim facetem,
który wplątał się w coś z Calvinem, to kiepski pomysł.
To nie mój facet.
Martwimy się o niego.
Ludzie Calvina są uzbrojeni i niebezpieczni.
Twój brat dla niego pracuje.
Davy był dobrym dzieciakiem, póki nie poznał tego potwora.
Pomóż nam.
Może pomożemy twojemu bratu.
I nie tylko twojemu.
Wskaż nam drogę do jego obozu.
Wiecie,
że jeśli Calvin się dowie, że to ja wam powiedziałam,
zabiją mojego brata.
Nikomu nie powiemy. Prawda, Mel?
Oczywiście.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziękuję.
Dobra. Chodź.
Kręcił się koło przyczepy Spencera.
Gdzie on jest?
Nie żyje?
Nigdy bym tego nie zrobił.
Prawda, Brady?
Co zrobiłeś?
To, co musiałem.
Powinienem złożyć ci kondolencje.
Nie masz pojęcia, co rozpętałeś.
Posłuchaj mnie, Jack.
Dziś cię puszczę.
A jeśli znów będziesz węszyć
wokół moich spraw, na mojej ziemi,
twoje dni będą policzone.
To nie koniec.
Czemu go wypuściłeś?
Nie myślisz przyszłościowo.
Gdybym ja tu rządził, posłałbym mu kulkę między oczy.
Jack nic nie ma. Nawet świadka.
Jego śmierć ściągnęłaby kłopoty.
Nie martwię się o Jacka…
ale musimy omówić interesy…
na osobności.
Będę na zewnątrz.
- Muszę odpowiadać? - Tak.
Dobra, to chyba kłębian.
Mówisz serio? To twoje ulubione warzywo?
Jest chrupiący i ma oryginalny smak. Nie znoszę papkowatego żarcia.
Ohyda. Następne pytanie.
„Gdybyś do końca życia miał jeść tylko jedno,
- co by to było?” - Jak mam wybrać jedną potrawę?
Czy to obejmuje napoje i słodycze…
Boże, to nie matura, po prostu wybierz.
- Chyba hamburger. - Mądry wybór.
Białko, węglowodany i warzywa.
Dziękuję.
Wciąż nie wiem, jak z tych odpowiedzi wyliczą,
ile będę miał dzieci.
Nie wiem, ale one są intuicyjne.
W każdym quizie jestem tą samą królewną Disneya.
- Którą? - Mulan.
Wcale mnie to nie dziwi.
Wyszło, że będziesz miał czworo.
Coś się zepsuło.
Mnie wyszło troje, to razem siedem.
- Stresujesz mnie. - Wiem. Ale słodko!
Czas na zemstę.
W szufladzie jest gumka.
- Serio? - Tak. I biorę pigułki.
Dzięki, że pomogłaś mi znaleźć drogę.
Daj znać, jak go znajdziesz.
Charmaine.
Wszystko gra?
Tak.
Ja…
Zaczynam myśleć, że może to i lepiej,
że nie jestem z Jackiem.
Naprawdę?
Kiedyś myślałam, że jeśli będziemy ze sobą
wystarczająco długo,
to może w końcu się we mnie zakocha i…
Albo i nie…
Może miałabym męża, który mnie nie chce.
Zasługujesz na szczęście.
Wiem.
Jeszcze jedno.
Obiecaj mi, że porozmawiasz z Jackiem o Oregonie.
Na jego miejscu chciałabyś wiedzieć.
Tak.
Porozmawiam z nim. Do tego czasu nic mu nie mów.
Obiecuję.
- Pa. - Pa.
Preach, hej.
To było super.
Chyba… ci się podobało, co?
Tak. Ale myślałam…
że poczuję się inaczej, a tak nie jest,
ale chce mi się pić.
Skoczyć po picie?
Tak. I weź cheetosy.
Dobra. Zaraz wracam.
A twoja ciocia?
Zejdzie jej parę godzin. Ma problem z piekarnią.
Sok pomarańczowy czy mleko?
- Sok. - Jest lemoniada.
Lemoniadę.
Robi się.
Co ty wyprawiasz, młody człowieku?
BAR U JACKA
WCIĄŻ SIĘ ZASTANAWIASZ?
Doceniam to.
Co się dzieje?
Cześć, skarbie.
Jak się drzemało?
„Skarbie”?
Ile szkockiej wypiłeś?
Nic, ale już za parę chwil
napijemy się najlepszego wina musującego,
jakie może zaoferować stan Waszyngton.
Mamy do pogadania.
Ale najpierw muszę ci…
coś powiedzieć.
Gdzieś słyszałem, że ludzie
nie rejestrują czegoś w pełni,
póki nie usłyszą tego sześć czy siedem razy.
Mając to na uwadze,
jestem gotów powtarzać ci
raz za razem,
że kocham cię
od dnia, gdy cię poznałem,
i będę twój aż po kres mojego życia.
Hope McCreo…
czy zostaniesz
moją żoną…
raz jeszcze?
Posłuchaj tego.
Cześć, tu Muriel. Słuchaj.
Spotkajmy się w hotelu Tidewater o 14.00. Przyniosę wino.
Ciao.
Odsłuchałaś moją pocztę głosową?
Hope.
Hope, zaczekaj.
Co z tobą?
Jezu!
- Mogłaś mnie ostrzec. - Żartujesz?
Wystawiłeś mnie dziś z lunchem
i nie odbierałeś telefonu,
a ja wszędzie cię szukałam.
A znalazłam cię, bo dzwonił Preacher.
Przepraszam. Ja…
Coś mi wypadło i zapomniałem o lunchu.
Zapomniałeś?
Spencer nie żyje.
Skąd wiesz?
Byłem na plantacji.
Calvin i Brady…
pozbyli się go.
Jack…
to nie twoja wina.
Spencer zgodził się zeznawać.
- Z własnej woli. - Bał się, a ja go przekonałem.
Nie wiem, czy można zmusić kogoś, by zrobił coś wbrew swojej woli,
ale wiem,
jak to jest być odpowiedzialnym za czyjąś śmierć.
To nie to samo, co strata pacjenta.
W noc wypadku kłóciłam się z Markiem.
Chciał zrezygnować z leczenia bezpłodności, a ja nie.
Byłam tak wściekła, że nie chciałam odpuścić.
Uznałam, że jeśli będę naciskać,
on zmieni zdanie.
A może gdybym przestała gadać…
on patrzyłby na drogę.
To poczucie winy…
jest wszechogarniające.
Jack, rozumiem.
Ale sam mówiłeś, że to nie powód, by odcinać się od ludzi.
Nie odciąłem cię.
To ja otwarcie mówię o swoich uczuciach.
Nie mówię o tym. Mówię o dzisiaj.
Nie mogąc cię znaleźć, myślałam, że coś ci się stało.
Nie mogłam oddychać.
To samo czułem, gdy wyjechałaś.
A najgorsze, że gdy zniknęłaś, zrozumiałem, że nie chcę bez ciebie żyć.
Jack.
W porządku, Mel.
Nie jesteś mi nic winna.
Czekaj.
Nie musisz tego robić.
Muszę.
Chcę, żebyś wiedział, co czu…
Kocham cię.
Kocham to, że mnie rozśmieszasz,
nawet jeśli nie chcę.
Kocham to, że więcej słuchasz, niż mówisz.
I to, że chciałeś być moim przyjacielem.
Że zbudowałeś mi dom.
Kocham budzić się przy tobie.
Czuję się bezpieczna…
nawet gdy cię nie ma.
Przepraszam, że cię odrzuciłam.
Myślałam, że dzięki temu nie będzie można mnie zranić,
ale myśl o życiu bez ciebie
jest tak bolesna,
że mogłabym…