Doc.
Jack? Cześć, co się stało?
Miałem małe starcie z łomem.
Rany. Chodź, obejrzę cię.
Dzięki.
Co robiłeś z łomem?
Przerabiam składzik na pokój dziecięcy.
- I jak ci idzie? - Świetnie.
Zabezpieczam bar przed dziećmi.
To brzmi jak oksymoron.
Właśnie.
Dobra, spójrzmy.
Paskudna rana. Trzeba szyć.
Plaster nie wystarczy?
Jesteś twardy. Dasz radę.
To nie znaczy, że lubię igły.
Nieco zapiecze.
Jak się masz?
Dobrze.
Cieszę się, że już lepiej.
Przepraszam za tamten poranek. Byłam…
zmęczona i pozwoliłam emocjom wziąć górę.
Nie musisz przepraszać.
Nie musiałeś się mną opiekować.
To było zrozumiałe.
Nie jestem sobą.
Przed śmiercią Marka i małej
nie płakałam od śmierci ojca.
Myślisz, że cię oceniam?
Ja bym cię oceniała.
Nieprawda.
Nadal myślisz, że nie rozumiem?
Czego?
Że strata ukochanej osoby może bardzo długo boleć.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Proszę.
- Dziękuję. - Jasne.
Co przyrządzisz na kolację?
Boże. Dopiero co zrobiłam ci śniadanie.
Kupiłaś je w piekarni,
co było miłe z twojej strony.
Nie ma za co.
Wiesz, za czym tęsknię?
Za wspólnymi kolacjami, gdy mieszkaliśmy razem.
Gdy cały dzień stałam przy garach, potem godzinami sprzątałam,
a ty odpoczywałeś po ciężkim dniu w pracy.
Zmieniłem się.
Pozmywam. Przyniosę deser.
A na co miałbyś chęć?
Na twoją lazanię.
Wiesz, jak długo robi się lazanię
od zera?
Nie wiem.
- Parę godzin. - Bliżej sześciu.
Przecież masz czas.
Serio to powiedziałeś?
Nie gorączkuj się tak.
Mówię jedynie, że robisz
najlepszą lazanię w mieście, w hrabstwie.
Ale jeśli to dla ciebie za wiele, zjemy w barze.
Dobra.
Jak wrócę od fryzjera, zajmę się lazanią,
ale igra pan z losem.
Wynagrodzę ci to.
- Jeśli będę musiała zmywać… - Skądże.
Słowo harcerza. Do potem.
Pa.
Rana musi pozostawać czysta i sucha.
Dzwoń, gdyby się nie goiła,
a za parę tygodni wyciągniemy szwy.
Gotowe.
Ile się należy?
Wyzeruj mój rachunek w barze.
Dzień dobry wszystkim.
Zaraz się wami zajmiemy.
Beverly, zapraszam.
Co z twoją nogą?
Łom odbił się od regału.
Dzięki.
To brzmi jak metafora ciebie i Mel.
Tak, zamachnąłem się, ona odbiła atak i oberwałem.
Zgadza się.
Tak.
Może już pora pozbyć się tego łomu.
Dziś wciąż aktualne?
Nie sądzę.
Nie ma dziewiątej, a już mam czworo pacjentów.
Nie przejmuj się.
Zabierz Hope.
Ona wie najwięcej o tej okolicy.
Nie jestem gotów na jej pomoc.
Wiem. I zrobisz, co zechcesz, ale to najlepsza negocjatorka w mieście.
Odpowiedź brzmi: nie.
Nawet nie zadałam pytania.
Nie pozwolę ci się mieszać, kombinując z jakimś zmyślonym alibi.
Za późno. Już to zrobiłam.
Chcę ci tylko powiedzieć,
żebyś wpadł jutro w starych ciuchach.
O czym ty mówisz?
Będę twoim wiarygodnym alibi. Nie jesteśmy krewnymi, przyjaciółmi
- ani cię nie zatrudniam. - Lubię cię.
Tak, lubimy się. To różnica.
Policja nigdy nie pomyśli, że mogłabym cię kryć,
a to najlepsza linia obrony dla ciebie i Paige.
To grypa albo zatrucie pokarmowe,
ale musimy zaczekać na wyniki wymazu.
Może to przez potrawkę z ostryg Jo Ellen.
Była tak okropna, że wymknąłem się na coś porządnego u Jacka.
A jak się czuje Jo Ellen?
Z nią wszystko okej.
Ta kobieta ma żołądek ze stali.
Chyba mam paskudną niestrawność.
Chodź, Charlie. Siadaj.
Wypoczywaj
i pij dużo płynów.
Wróć, jeśli objawy się utrzymają.
Wielkie dzięki.
Jednak mogłem się zaszczepić.
Jeszcze mamy szczepionkę,
więc możesz wpaść jutro.
- Dobrze? - Tak.
- Hej, Jeb. - Cześć.
Tak.
Po liczbie pacjentów wnioskuję, że to zatrucie pokarmowe.
Dokładnie.
Musimy dowiedzieć się, co i gdzie jedli.
Sporządzimy spis ich posiłków z ostatnich 24 godzin.
Tak.
Zajmij się Charliem.
A ja wezmę Betty.
Nie powinnam go najpierw zbadać?
- Nie. - Co?
Czemu zasypujesz mnie papierkową robotą?
Bo przy tak gwałtownej fali zatruć
wydajniej jest, jeśli pytania zadaje jedna osoba, ty.
I gdy leczy druga, czyli ja.
- Cześć. - Hej.
Wyglądasz na poirytowaną.
Bo muszę dolewać wszystkim kawę.
Idę na przerwę.
BĘDĘ PÓŹNIEJ
BUDKA Z WYPIEKAMI PAIGE
Chodź.
Uwielbiam to miejsce.
Też bym tak chciał.
Zawsze możesz schować się w toalecie.
Wiesz, ile zarazków jest w publicznej toalecie?
- Nie chcę wiedzieć. - 34 000.
Jeśli mam cię jeszcze kiedyś pocałować,
nie mów o toaletach.
Zrozumiano.
I za dużo wiesz o bakteriach.
Chcę być sanitariuszem.
- Lekarzem, tak? - Nie. Sanitariuszem. W marines.
Super.
Przyniosłem ci czek. Zamówienia z tego tygodnia.
Dzięki.
Tylko dlatego tu jesteś?
- No to… - Wygłupiam się.
Co…
Jesteś taki poważny.
Nieprawda.
Wpadniesz później?
Do budki?
Nie, do mojego domu.
Do Connie?
Tak, tam mieszkam.
Ma jakieś sprawy w Shelter Cove i wróci bardzo późno.
Możemy też jechać do mnie. Będzie moja babcia.
O to chodzi, dziwaku. Żeby nikogo nie było.
Connie nie wkurzy się o wizytę pod jej nieobecność?
To połowa zabawy.
A druga połowa?
Możemy wrócić do tego, o czym mówiłam?
Zachowują się jak nowożeńcy i mówię…
Chciała odzyskać Doca, gdy tylko okazałam zainteresowanie.
Uznała, że skoro Doc podoba się Muriel…
Znów mówisz w trzeciej osobie.
To prawda, Connie.
Dobrze dla nich.
Może urządzą wesele u mnie?
Co ty pleciesz? Hope nie wyjdzie ponownie za mąż.
Skąd wiesz?
Wciąż są małżeństwem.
- Ano. - Może odnowią przysięgę.
Nie napalaj się.
Czemu nie?
Bo w tej chwili
nie odpowiada za pranie bielizny Doca.
Nie!
Co was tak bawi?
Rozmawiałyśmy…
O kurczakach.
Ciekawi nas, czy ty i Doc wznowicie wasz stan małżeński.
Ciekawe, skąd wam się to wzięło.
Nie starasz się ukrywać waszego związku.
Nie sądziłam, że to powiem, ale Muriel ma rację.
- Tak! - Tak, znów się zeszliśmy,
ale nikt nie myśli o wznawianiu.
A nie mówiłam?
W każdym razie pożegnaj się z wolnością
i powitaj rolę jego prywatnej sekretarki.
Powiedziała stara panna.
Ja uwielbiam wyręczać Nicka.
Prasować jego koszule,
pakować mu lunch, umawiać badania.
Nie chcemy nic pospieszać.
Robimy wszystko stopniowo.
Sprytnie, bo nie wiesz, czy to wypali.
- Muriel. - Rany.
Czego chce Doc?
Facet w jego wieku chce mieć żonę.
Żonaci przeżywają swoich rówieśników
i mężatki.
- Naprawdę? - Ja tylko cytuję
fachowe czasopisma poświęcone zdrowiu.
Zmyślasz. Nie wierzę ci.
To bardziej wiarygodne niż nasza rozmowa.
Drogie panie.
- Hej. - Cześć, Jack.
Hope,
pojechałabyś ze mną
do Stanton?
Jadę do Shelter Cove,
- mogę cię podrzucić. - Dzięki,
ale chciałem zasięgnąć rady Hope,
- chyba że jesteś zajęta. - Skądże.
Do zobaczenia.
Pa, Hope.
Pa.
Nie wiem, co mężczyźni w niej widzą.
Hope jest naturalnie piękna.
Ja też.
O rany.
Jedyne, co Muriel ma naturalnego, to pyszałkowaty charakter.
Słyszałam.
Wiem, co łączy te zatrucia.
Bar Jacka.
Boże.
- Tak. - Jesteś pewna?
Każdy pacjent jadł tam w ciągu ostatniej doby,
a nic innego ich nie łączy.
Co zjedli?
Podejrzewam sałatkę z buraków,
ale nie wiem, który z jej składników.
Póki co powinni zamknąć kuchnię.
- Pogadam z nimi. - Nie,
trzeba wypełnić więcej formularzy.
Zadzwoń i każ im zamknąć bar,
- a później wyjaśnisz. - Czemu ty ich nie wypełnisz?
Bo nie chcę burzyć naszego systemu.
Nie, bo znów robisz ze mnie asystentkę.
Wiesz co?
Gdybyś była moją asystentką, zwolniłbym cię za takie gadki.
BAR U JACKA ZAMKNIĘTE DO ODWOŁANIA
Preach?
Ile osób się zatruło?
Jakiś tuzin.
Jest Jack?
Nie. Telefonu też nie odbiera.
To na pewno wyszło od nas?
Podejrzewam sałatkę z buraków.
Nie do wiary.
- To potrwa dzień, maks dwa. - Nie rozumiem, jak do tego doszło.
Wiem, jak poświęcasz się swojej kuchni.
Jestem pewna, że to było poza twoją kontrolą.
Zadzwonić do Jacka?
Nie.
To mój problem.
Dzięki.
Jasne.
Przepraszam.
- Hej. - Doc mówił, że tu będziesz.
Źle się czujesz?
Chciałam spróbować z tą antykoncepcją.
Connie zmieniła nagle zdanie?
Nigdy go nie zmieni.
Jasne.
Z chęcią ci je dam, ale powinniśmy zbadać twoją miednicę.
- To konieczne? - Nie jest wymagane.
Chcę tylko dostać tabletki.
Jedź ze mną do poradni, opowiem o stosowaniu i efektach ubocznych.
Nie mogę ich po prostu dostać?
Po prostu chodź.
NA SPRZEDAŻ
Pod zlewem jest mokro
i sam Bóg wie, co kryje się głębiej.
Inspektor nie znalazł nic wartego uwagi.
Malutkie sypialnie, klima ledwie dycha…
i piec opalany drewnem.
Będzie piekł pianki nad ogniem?
Uznałem, że to urocze.
Spójrzmy.
O nie.
Niedobrze.
Mogę odjąć dziesięć procent od ceny wywoławczej,
ale niżej zejść nie mogę.
Tylko…
Podoba ci się?
To perełka.
Faktycznie jesteś niezła. Dzięki za obniżkę.
Nie ma za co. Kupujesz?
Pokój nad barem jest średnio przyjazny dzieciom.
Czy ty…
- Co? - Nic.
Obiecałam sobie nie zadawać ci osobistych pytań.
Urwałaś dziesięć procent. O co chciałaś zapytać?
Kupujesz dom dla siebie czy kogoś innego?
Obecnie skupiam się na dzieciach.
Mają mieszkać…
w wygodnym i bezpiecznym miejscu.
Nie wiem, czy powinny krążyć
między mną a Charmaine, czy powinniśmy zamieszkać razem.
Rozważasz zamieszkanie z Charmaine?
Muszę, bo to najlepszy sposób, bym spędzał czas z moimi dziećmi.
Jednak coś do niej czujesz.
Nie, ale…
Ojcowie rzadziej otrzymują opiekę. Chcę spędzać z nimi jak najwięcej czasu.
Mogę powiedzieć coś jeszcze?
Śmiało.
Wiem, że nie powinnam udzielać rad, ale ostatnio zrozumiałam,
że należy podążać za pragnieniami, nawet jeśli to wyboista ścieżka.
Nie chodzi o to, by robić…
to, co jest łatwe.
Rankiem…
dzień po rocznicy, byłem z Mel i…
była zdruzgotana.
Muszę pogodzić się z tym, że nie jest gotowa na więcej niż przyjaźń.
Może już nigdy.
W końcu jej przejdzie.
Nie mogę wciąż walić głową w mur.
Muszę odebrać. Czy…
Przyjechaliśmy osobno. Leć.
I dzięki za…
Masz 39,5 stopnia gorączki.
Co było w tej sałatce?
Jeszcze nie wiemy.
Jak to możliwe?
Jest 250 bakterii, pasożytów i wirusów
wywołujących choroby pokarmowe.
A mogłem zamówić tłuczone ziemniaki.
Dużo pij i wypoczywaj.
Wejdź, Bert, Doc zaraz przyjdzie.
Jak leci?
Bert i niektórzy pacjenci skarżą się
na płytki oddech.
To nie jest typowy objaw dla bakterii pokarmowych.
Może to opóźniona reakcja.
Może zrób badania
na patogeny pokroju mikoplazmy,
paciorkowców, tego, co wpływa na układ oddechowy.
Ale najpierw wypełnię formularze i spis posiłków.
Jeszcze to robisz?
To sporo roboty.
Co tam robisz?
Zapisuję, co robili pacjenci przez ostatnie 24 godziny.
Pospiesz się.
Co się z tobą dzieje?
Zasuwam, jak mogę,
a ty wydajesz rozkazy jak jakiś kucharz w bistro.
Dlatego nie chciałem cię zatrudniać.
- Słucham? - Mamy tu falę zakażeń,
a ty martwisz się, czy jestem dość miły.
- Zachowujesz się nieprofesjonalnie. - Przesadzasz!
Wybacz.
Pozwól, że wyrażę się inaczej.
Jesteś dupkiem!
Gdybyśmy nie mieli masy pacjentów,
wyszłabym stąd teraz!
Kto następny?
Mijałeś kogoś po drodze?
Nie.
Nie mogę ryzykować,
- że ktoś tu wpadnie. - Jasne.
To zły pomysł.
Nikomu nie mówiłem.
Ludzie Calvina są wszędzie.
- Chyba mogę ci pomóc, Spencer. - Tak?
Jak się dowie, że go wsypałem,
jestem trupem.
- Moja rodzina też. - A jeśli nic nie zrobisz?
Ludzie Calvina nie żyją za długo.
Nie chodzi tylko o ciebie.
Pomyśl o Maxine i twoim synu.
No nie wiem.
Jeśli Calvin choć pomyśli, że z tobą gadam…
Zaufaj mi, ja zajmę się resztą.
Co chcesz wiedzieć?
Leo pracował dla Calvina?
Tylko przez parę tygodni.
- Był w ochronie. - Więc co się stało?
Naćpał się jego dragami.
Calvin przemyca twarde narkotyki?
Czy narkotyki mają związek z Emerald Lumber?
Nie powiem nic więcej, póki Maxine i młody nie będą bezpieczni.
Nie będą bezpieczni, póki Calvin nie trafi za kratki.
Ale pomóż mi, a przysięgam,
że wraz z rodziną wyjedziesz z Virgin River.
Może być ktokolwiek. Chcę je tylko przyciąć.
Nie mam za dużo czasu.
Cześć, Hope.
Nie jesteś na urlopie?
Pracuję kilka godzin dziennie.
Miło cię widzieć.
Chodź. Strzyżenie i farbowanie na koszt firmy.
- Nie trzeba. - Daj spokój.
Kasztanowa baza cię odświeży.
Chcę tylko przyciąć końcówki. I to szybko.
Dobra.
Co u ciebie i Doca?
Wieści szybko się tu rozchodzą.
Mieszkałam u ciebie.
Byliśmy dyskretni.
Mam szósty zmysł do związków.
Masz sporo szczęścia.
Trudno jest znaleźć miłość,
zwłaszcza kogoś takiego jak Doc.
Tak sądzę.
Wczoraj robiłam z Jackiem plan porodu i dowiedziałam się, że mnie okłamał.
Miał być w pracy, a spotkał się z Mel.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Zadzwoniłam do ciotki, bo musiałam się komuś wygadać.
A teraz muszę podjąć poważną decyzję
i nie mogę nikomu powiedzieć.
- Wytrzymasz. - Chcę ci powiedzieć.
Nie mów nikomu, zwłaszcza Jackowi.
Nie. Nie mogę mieszać się w życie Jacka.
To będzie nasz mały sekret.
Nie, naprawdę.
Nasze stosunki wracają do normy.
Nie mogę plotkować.
Ciocia zaprosiła mnie i bliźniaki
do Portland, żebym z nią zamieszkała.
- Dobry Boże! - Poważnie to rozważam.
- Nie! - Ale to prawda.
Nie mogę tego wiedzieć, a teraz wiem
i nie odwiem się czegoś, co już wiem.
Muszę już iść.
Nawet nie zaczęłam.
Wyglądają super. Jak coś, nie było mnie tu.
Ale…
Co tam?
Mike, robię postępy w sprawie Calvina.
Jak to?
Mam gościa, który zezna, że Calvin zlecił zabójstwo Cavanagha.
Ale Calvin nie pociągnął za spust.
Ma ludzi od brudnej roboty.
Trzeba to zrobić na okrętkę. Słyszałeś o RICO?
Tej ustawie o mafii?
Służy ściganiu
nielegalnej działalności.
Musimy tylko udowodnić, że Calvin prowadzi nielegalną działalność
i możemy robić nalot.
Jak głęboko siedzi twój kret?
Wie o wszystkim.
- Więc to nasz człowiek. - Jest pewien haczyk.
Nie ujawni się.
Martwi się o rodzinę.
Pogadam z prokuraturą. W końcu to oni tu dowodzą,
ale te informacje są tego warte.
Daj znać, co powiedzą.
Tak, odezwę się.
Dzięki za pomoc.
- Jasne. Do usłyszenia. - Tak.
Ilu zachorowało?
Jakiś tuzin.
Mel podała przyczynę?
Podobno sałatka z buraków.
Nie rozumiem. Sam wszystko hodujesz.
To bez sensu. Co tydzień badam glebę.
A może Ricky i George?
Mówią, że trzymali się zasad.
Czy ostatnio coś się zmieniło?
Coś musiało.
Myślę, że to moja wina.
Co?
Powiedziałem, że trzymałem się zasad,
ale nie wiem, czy dwukrotnie umyłem sałatę.
- Ricky. - Ostatnio mam sporo na głowie.
Co się dzieje?
Nie jestem pewien, czy umyłem sałatę.
To nie twoja wina.
- Nie? - Możliwe,
że to nie ma związku z jedzeniem.
- Serio? - Tak, pojawił się kolejny objaw.
Płytki oddech.
I co to znaczy?
Jeszcze nie wiemy, ale to raczej nie jest
kwestia umytej sałaty.
Będę w kuchni.
Co sądzisz?
Szukałabym czegoś, co się wyróżnia.
Nowy dostawca,
pracownik,
konkurencja z innego miasta.
Zrobili to specjalnie?
To możliwe, wiedząc, jak Preacher podchodzi do jedzenia.
Takie rzeczy nie dzieją się w miejscach
pokroju Virgin River.
Konkurencja w branży jest zażarta, więc…
należy zachować czujność.
Nie zdążyłam zrobić lazanii.
Zjedz to, co zostało.
W porządku.
Miałam zamiar ją upiec, ale w salonie doszło do incydentu.
Nie przejmuj się.
Miałem tyle roboty, że ostatecznie zjadłem późny lunch.
Twierdzisz, że nie jesteś głodny?
Zjem banana.
Więc nie zjadłbyś lazanii, gdybym ją zrobiła.
Zmieniłabym rozkład dnia,
odwołała plany i co?
Nie zrobiłaś tego, więc to żaden argument.
Nie w tym rzecz. Igrałeś sobie z moim czasem.
Czemu celowo wywołujesz kłótnię?
Nieprawda!
Miałam stresujący dzień, a ty mnie złościsz.
Dla większości ludzi
chodzenie po domu i fryzjer to odpoczynek.
Nie wiesz, z czym muszę się mierzyć.
Z czym takim?
Charmaine myśli o przeprowadzce
i kazała obiecać, że nie powiem Jackowi.
Chryste Panie!
Nie wierzę, że znów plotkujesz o Jacku!
Nie plotkuję!
Charmaine powiedziała mi to, mimo że jej zabroniłam.
Trudno mi w to uwierzyć.
Naprawdę mi nie wierzysz?
Wiem tylko, że nie mam już siły
zajmować się tymi bzdurami.
Dobranoc.
Przyniosłeś pracę domową?
Nie. Mam coś lepszego.
Alkohol?
Słodycze.
Mam żelki lukrecjowe,
czekoladę, czekoladki z miętą.
I żadnego popcornu?
Wiem, że lubisz
ekstra maślany.
Jesteś uroczy.
Co chcesz obejrzeć?
Podobno Stranger Things daje radę.
Nie oglądałeś?
Nie miałem kiedy…
- Nie mogę z ciebie. - Dokąd idziesz?
Do pokoju. Pora zacząć twoją edukację.
Jasne. Mogę skoczyć po wodę? Zaschło mi w ustach.
- Wszystko gra? - Tak. Muszę się tylko napić.
No to widzimy się na górze. Na łóżku będzie wygodniej niż na kanapie.
WYDZIAŁ SZERYFA HRABSTWA HUMBOLDT
ZWŁOKI OKOŁO 20 KM OD SPALONEGO AUTA
- Cześć, Preacher. - Cześć, Howard.
Szeryf mnie tu wezwał.
Teraz go nie ma.
- Mogę zaczekać. - To trochę potrwa.
W Dinsmore znaleziono wóz.
W Dinsmore?
Tak. Myśliwi znaleźli go w zaroślach.
I sam szeryf się tym zajmuje?
Zwykle nie, ale wóz jest na zaginioną osobę.
- Wpadnę później. - Jasne.
- Dobranoc. - Wzajemnie.
Przepraszam?
Tak.
George, prawda?
Przepraszam, że tak późno, ale pieką mnie ręce.
Jasne. Wchodź.
Swędzi?
- Przypomina poparzenie. - Poparzenie?
Usiądź.
Mam krem, który złagodzi stan zapalny.
Dzięki.
Masz inne objawy?
Gorączka, mdłości?
Miałem skurcze żołądka,
ale przeszły.
- Szybko. - Tak.
To tylko wysypka.
Boli jak skur…
Przepraszam.
Jadłeś sałatkę z buraka u Jacka?
Nie przepadam.
Jasne.
A przygotowywałeś składniki?
Jestem kelnerem, nie kucharzem.
Długo tam pracujesz?
Nie wiem.
Jakiś tydzień.
- A co? - Czysta ciekawość.
Lubisz tę pracę?
To praca.
Jasne.
W porządku.
Krem musi się wchłonąć, zanim zabandażuję ci dłonie.
Zaraz wracam.
Mel?
Jack, możesz przyjechać do poradni?
Co się dzieje?
Musisz coś zobaczyć.
Zaraz będę.
Dzięki.
Carlos, dzięki, że oddzwaniasz.
Jasne. Czego ci trzeba?
Postanowiłem kupić ten dom.
- Masz złe wyczucie czasu. - Czemu?
Mam kupca, który daje 10% ponad wywoławczą.
Dziesięć procent.
Raczej nie dam rady.
Mógłbyś wynająć komuś pokój na górze.
Nie pomyślałem o tym. To pokryłoby różnicę?
Może znajdzie się chętny,
ale najpierw muszę to potwierdzić.
Informuj mnie.
- Na pewno. Na razie. - Jasne.
Co robisz? Wciągnąłem się.
Mam dość telewizji.
A co chcesz robić?
Spędzić z tobą czas.
Masz tu jakąś klimę? Zrobiło się duszno.
- Przecież nie ma upału. - Może to wilgotne powietrze.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
- Lepiej? - Super. Dzięki.
Chodź tu.
Chodź.
Wyglądasz uroczo.
A ty pięknie.
Dzięki. Jeszcze jedno.
Co myślisz?
Ty wyglądasz dobrze. A ja dziwnie.
Nieprawda.
Położymy się?
Chyba nie powinniśmy.
Czemu nie?
Bo…
nigdy nie uprawiałem seksu.
A kto mówi o seksie?
Ja…
Przepraszam.
Te całusy, łóżko i wolna chata…
Nie chciałem tego zakładać.
Pewnie masz mnie za świra.
Zrozumiem, jak mnie olejesz.
Jeśli ty jesteś świrem, to ja też.
Jak to?
A jak myślisz?
Też tego nie robiłam.
Ale nikomu nie mów.
Wstydzę się tego.
Mam sobie iść?
Nie. Najlepsze dopiero przed nami.
Schrzaniłeś akcję z farmą.
Znajdziemy inną. W okolicy ich pełno.
To sprawka twojego kolesia Sheridana.
To nie mój koleś.
Ściągnąłem cię tu przez wzgląd na twoje koneksje w Virgin River.
A jeszcze się nie przydały.
Daj mi to naprawić.
Przekonam Lilly.
Nie. Na to już za późno.
Skoro nie czuję, że mogę ci zaufać…
Możesz.
Przysięgam.
Powiedz, co mam zrobić.
Udowodnij, że mogę ci zaufać.
- Jak? - Zobaczysz.
Chwila.
Posadźcie go.
Chwila.
Albo jesteś w zespole,
albo nie.
Spencer nie jest.
Trzymaj.
Jest tu wasz kelner. George.
Też się zatruł?
Nie, ale ma wysypkę na dłoniach
i niektóre z objawów, na które skarżyli się inni,
ale u niego szybko minęły. Nie jadł też sałatki.
Sugerujesz…
że George umyślnie zatruł jedzenie?
Szukam czegoś, co się wyróżnia.
Pracuje od niedawna, co?
Od tygodnia. A jego motyw?
Nie wiem, ale coś tu nie gra.
Pogadam z nim.
Był tu.
Masz swój motyw.
Chyba sugeruje,
żebym przestał węszyć.
- Wezwę szeryfa. - Nie.
To sprawa między mną a Calvinem.
Napisy: Bartosz Zieliński