Świetnie ci idzie, Anne.
- Nie dam rady! - Dasz.
Nie. To zbyt wiele.
Skup się na oddychaniu.
Pamiętasz? Wdech i wydech.
Potrafię oddychać!
- Bardzo cię kocham. - Przestań gadać.
Tętno płodu?
Stabilne 140.
A dziecko?
Świetnie sobie radzi.
Anne, przy następnym skurczu
weźmiesz głęboki wdech i znów zaczniesz przeć, dobra?
Widać główkę.
Dasz radę.
Przy następnym skurczu weź oddech i przyj z całej siły.
- Dobrze. - Już prawie.
Właśnie tak.
Świetnie ci poszło. To nie lada wyczyn.
Nie gadaj.
Jest zdrowy?
Jest idealny.
Proszę.
Cześć, skarbie.
Dziękuję za wszystko.
To nasza wspólna zasługa.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wybacz spóźnienie.
Nie przejmuj się.
Jeśli nie możesz spać, mam ziołowy środek…
Preach, nie zaczynaj.
Troszczę się o ciebie.
- Nie trzeba. Dzięki. - W porządku.
Muszę jechać do poradni. To zajmie maks pół godziny.
Wszystko gra?
Ustalamy z Charmaine plan porodu.
Nie spiesz się. Dam radę.
Dzięki.
Dzień dobry.
Szeryfie.
Zaczynasz dzień czy go kończysz?
Kończę. Zarwałem noc.
Byłem w kostnicy.
Zwłoki koło Aldergrove.
Ustaliliście tożsamość?
Wciąż czekam na raport koronera.
Dziś wszystko na mój koszt.
Doceniam to.
Jasne.
Preacher?
Co podać?
Na początek kawę.
Jasne. Robi się.
Znasz się na robocie.
Dziękuję.
Wstałaś o 3.30. Chcesz wziąć wolne do końca dnia?
A ty nie jesteś zmęczony?
Nie zacznę nagle ucinać sobie drzemek po 70 latach.
Hope kazała ci dać mi fory?
Wspominała, że dziś może być ciężko.
Jestem dokładnie tu, gdzie chcę być.
Niepokoi się.
Też kiedyś straciła męża.
Tak, mówiła.
Nie powiem, że wiem, co czujesz, ale…
to nie może być łatwe.
Cóż…
oficjalnie przeżyłam rok bez Marka, więc…
to już coś, nie?
Pewnie.
Rzecz w tym…
że zbyt długo byłam smutna.
W końcu zaczynam znów czuć się sobą
i nie chcę tego zaprzepaścić.
Cel godny podziwu.
Tylko się nie obwiniaj.
Nie będę.
Więc co mamy dziś w planie?
Jack i Charmaine wpadną, żeby omówić plan porodu.
Za moich czasów jedynym planem było spakowanie walizy i rajd do szpitala.
Co słychać, Hope?
Lepiej mów, co u ciebie.
Dobrze. Dzięki.
Connie zostawiła rzeczy dla Chloe.
Przy mnie nie musisz zgrywać silnej.
Nie zgrywam. Pracuję.
Nie myśl o tym. Może obejrzyj jakiś film?
Wszystko gra, serio.
Wiem, że jestem za wcześnie. Nie mogłam już usiedzieć w domu.
Siad.
Leżeć.
Dogadujemy się.
Widzę.
Możecie skorzystać
- z mojego gabinetu. - Dziękuję.
Zaczekamy na Jacka?
Jasne.
Dzięki.
Pierwsza rocznica śmierci jej męża,
a ty nie dałeś jej wolnego.
Powiedziała nam, że chce, by to był zwykły dzień.
Mel jest wrażliwa,
nie to co ja.
Nie musisz mi tego mówić.
Powinna spędzić dzień w łóżku i przy zgaszonym świetle.
Decyzja należy do niej.
Jest dorosła. Musimy jej zaufać.
Nie będę się wtrącać,
ale nie zgadzam się z tobą.
Nie pierwszy raz.
Może wyskoczymy na wczesną kolację?
Wstałeś przed świtem. Może zjemy w domu?
Wystarczy już tego ukrywania się.
Rozumiem, że to trudne, i przykro mi z tego powodu.
Ale jeśli ma się nam udać,
musimy to zrobić teraz, otwarcie.
Mogę wybrać lokal?
Jaki tylko zechcesz.
W promieniu 10 km.
Znasz powiedzenie: „Małżonka rada, życie jak ballada”?
Więc chyba jestem masochistą.
Wychodzę. To czeki dla dostawców.
- Dzięki. - Jasne.
Jack.
Chciałem przeprosić za nieobecność,
ale to nie było z mojej winy.
Wóz nawalił.
Preacher coś wspominał.
Co się stało?
Miałem wypadek.
Nikt nie ucierpiał?
- To tylko mała stłuczka. - Gdzie?
- W Eurece. - Jasne.
Później obejrzę auto i pogadam z Lydie. Pewnie jest cała w nerwach.
Nie jechała ze mną.
Byłeś sam?
Z Lizzie.
Lydie pozwoliła wam jechać swoim autem do Eureki?
Niezupełnie.
Więc ukradłeś auto, rozbiłeś je i nie przyszedłeś do pracy?
Nie ukradłem auta.
A pozwoliła ci?
Ricky.
To kradzież.
Pokryję wszystkie szkody.
Co się z tobą dzieje?
Kradniesz alkohol z baru.
Bierzesz auto babci bez pytania.
Olewasz pracę. Co z tobą?
Przecież przeprosiłem.
Wydaje mi się,
że nie powinieneś spędzać tyle czasu z Lizzie.
Ona nie ma z tym nic wspólnego.
Wcześniej nie wpadałeś w tarapaty.
Nie chcę wiedzieć, do czego jeszcze cię nakłoni.
Rozmawiałeś z nią kiedyś?
Myślałem, że nie wyciągasz pochopnych wniosków.
Nie o to chodzi. Martwię się o ciebie.
Masz niewielkie doświadczenie z kobietami.
Odezwał się ekspert.
Słucham?
Zapłodniłeś swoją byłą, a kochasz inną.
Nie powinieneś doradzać komukolwiek w sprawach kobiet.
Grubo przegiąłeś.
Co to było?
Nie wiem, czemu go jeszcze nie ma.
Może jeszcze wody?
Nie, dzięki.
Chyba zaraz pęknę.
Chyba mamy bajgle. Zrobić ci?
Nie, dzięki. Jedziemy potem z Jackiem na śniadanie.
Wybaczcie spóźnienie.
Coś mnie zatrzymało.
Siadaj.
Dowiedzieli się czegoś o tych zwłokach?
- Jeszcze nie. - Jakich?
Znaleziono je koło Aldergrove.
Skąd o tym wiecie?
Byliśmy nad rzeką, przy której znaleziono zwłoki.
Spacerowaliśmy.
Kiedy to było?
Zeszłej nocy?
Byliście razem zeszłej nocy?
Tak.
- Okłamałeś mnie. - Co?
Gdy oglądałeś mebelki dla dzieci,
powiedziałeś, że musisz wracać do baru.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Jak to nie?
Preacher miał masę roboty.
Obruszyłeś się, mówiąc coś o quizie.
Fakt. Tak było.
- Nie pojechałeś do baru. - Miałem zamiar, ale…
Byłeś z Mel.
Tak, ale później.
Przykro mi, Char…
A może przykro ci, bo cię przyłapałam?
Wiecie co?
Możemy to przełożyć na inny dzień.
W porządku.
Bo ona to proponuje.
Zaczekajmy, aż się uspokoisz.
Mogłeś mnie nie denerwować.
Wiesz…
Przyszłam tu po plan
i nie wyjdę bez niego.
A jeśli szukasz powodu, by znów czmychnąć, proszę bardzo.
Dzięki za te rzeczy od Connie.
Wszyscy są tacy hojni.
No jasne. Poza tym miałam powód, by spotkać się z Chloe.
Jest kochana.
I szybko rośnie.
- Zaraz będzie raczkować. - Właśnie.
Fajnie było gościć tu Tarę?
Nie zasłużyłam na tak kochaną córkę.
Bardzo mi pomogła z dzieckiem
i całą resztą.
Byłam dumna, że się do niej odezwałaś.
Przypomniałaś mi,
jak ważna jest wiara w bliskich,
więc dziękuję.
Jasne.
Chodź tu, skarbie.
Spójrz, co tu mam.
- Dasz jej marchew? Uwielbia ją. - Jasne.
- Proszę. - I co sądzisz?
- Pycha. - Ale wcina.
Tak.
Zostaw miejsce na kolację.
Jest taka ładna.
A jak u ciebie?
Chwytam każdy dzień.
Słyszałam coś dziwnego.
Naprawdę? Co takiego?
Że Doc spotyka się z Muriel.
Też to słyszałam.
- Nie kupuję tego. - Czemu?
Bo Doc kocha cię,
odkąd zamieszkałaś w Virgin River.
Przesadzasz…
To jak jest naprawdę?
To skomplikowane.
Nie chcę zanudzać cię szczegółami.
Buck i ja byliśmy razem od liceum.
Aż do dnia jego śmierci
nie wiedziałam, jak boli złamane serce.
I wiem, że ty też wiele przeszłaś,
ale muszę coś powiedzieć.
Dałabym wszystko za jeszcze jedno popołudnie
z miłością mojego życia, a twoja jest parę przecznic stąd.
Nie zmarnuj szansy, bojąc się ryzyka.
Musisz zgrać się z kuchnią.
Danie ma 60 sekund, by trafić na stół.
Rozumiem.
Proszę.
Nie przywitasz się?
Wybacz, mam zakręcony dzień
i brakuje nam rąk do pracy.
- Cześć. - Hej.
- Miałam nadzieję, że cię spotkam. - Czemu?
Preacher.
Przepraszam, muszę...
- się czymś zająć. - Leć.
- Słyszałeś? - O zwłokach?
Tak.
To nie musi być Wes.
Ale może być.
Nie martw się.
Nawet jeśli go znajdą, nie powiążą tego z tobą.
- Wytarłem auto. - Dobrze. Nie będzie odcisków.
Może znajdą włókna z ubrań, ale na to nie poradzimy.
Miałem niewiele czasu.
Wiem.
Co zrobisz, gdy ktoś zapyta cię o Wesa?
Jeśli to jego zwłoki i powiążą je ze mną…
wezmę to na siebie.
To szaleństwo.
- Nie wydam Paige. - W porządku,
ale nie bierz tego na siebie.
Tylko 10% przestępstw kończy się skazaniem.
Z czego 90% dlatego, że podejrzany się przyznał.
Jeśli cię przyszpilą, musisz zrobić jedno.
Zaprzeczyć.
Wykluczone. Nie ma mowy.
- Jack. - Nieważne, co zrobiłem,
nie pozwolę na domowy poród z doulą
w jakimś baseniku.
Przynajmniej mówię, czego chcę.
Poprzesz mnie?
Ciąże bliźniacze są ryzykowne, nie?
W większości przypadków.
A dlaczego?
Jest większa szansa, że będą wcześniakami,
i jeszcze większa, że przynajmniej jedno z dzieci
przyjmie pozycję miednicową
albo ułoży się bokiem i konieczna będzie cesarka.
A jeśli będziesz potrzebować operacji?
Do szpitala dwie godziny drogi.
Liczba zakażeń w domowym porodzie jest o połowę niższa niż w szpitalu.
- Skąd to wiesz? - Internet.
Poród w szpitalu ma wiele
niezaprzeczalnych zalet.
Przede wszystkim dostęp do pomocy w nagłych sytuacjach.
Ale jeśli Charmaine niepokoi pobyt w szpitalu,
należy to rozważyć.
Wiecie co?
Wyprowadzę Tuckera
i dam wam czas do namysłu.
Dzięki.
Chodź, kolego.
Lizzie?
Wpadłem po zamówienie Preachera.
Nie wyleciałeś za wczoraj?
Nie, ale Jack jest na mnie wściekły.
Przejdzie mu.
- Tak sądzę. - Mówię serio.
Ciotka ciągle się na mnie wścieka, a ja wciąż tu jestem.
Ale Jack to nie Connie. Zwykle jest wyluzowany.
Rozumiem.
Wynagrodzę ci to.
Darmowymi brownie?
Myślałam o czymś fajniejszym.
Nie musisz tego robić.
Może chcę.
GDZIE JESTEŚ? ROBOTA CZEKA.
Muszę wracać do baru, więc…
Więc wpadnij później.
Jasne.
Nie zapomniałeś o czymś?
Placki.
Dzięki.
Cześć, Joey.
Co tak dyszysz?
Właśnie skończyłam zajęcia.
Co wybrałaś?
Flow z Mariną.
Tęsknię za nią.
Co z nią? Nadal wolna?
Kręci z mężem właścicielki klubu,
więc nie pouczy tu zbyt długo.
To ci soczysta plotka.
Co nie?
A co u ciebie?
Przetrwałam 365 dni.
Skarbie, nie powinnaś być dziś sama.
Nie jestem. Pracuję.
I wszystko gra. To znaczy…
tęsknię za Markiem i myślę o nim, ale…
nie jestem… smutna.
Właśnie.
Może przeszłaś na drugą stronę.
Jaką drugą stronę?
Przetrwałaś żałobę. Może najgorsze minęło?
A skąd wiadomo, kiedy to mija?
Myślę, że wtedy, gdy wspominając kogoś, czujesz spokój zamiast bólu.
Wyobrażałam go sobie, jak żegluje.
Kazał nazywać się kapitanem, pamiętasz?
Tak.
Bywał takim głuptasem.
Piliście margaritę do śniadania.
Pamiętam, w czasie lunchu już spałam.
Oddzwonię.
- Jasne, całuski. - Pa.
Nie chciałem przeszkadzać.
W porządku.
Okłamałeś Charmaine?
Nie celowo.
- To był pretekst. - Do czego?
Zobaczyłem masę dziecięcych mebli i chyba…
nie byłem gotów.
Nie chciałem jej zranić.
Zrozumiałaby, gdybyś jej to powiedział.
Nie chcę, żeby myślała, że nie jestem gotów być ojcem.
Wiem.
Nieważne, czy jestem gotowy, czy nie.
Moje dzieci muszą mieć ojca.
I będą miały.
Nie słucha mnie. Pogadasz z nią?
Chcę, żeby podjęła świadomą decyzję.
Jasne.
- Dzięki. - Weźmiesz go?
Jasne.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Powodzenia.
Chodź, Tucker. Niech panie sobie porozmawiają.
Ty nie musisz się tym martwić.
BAR U JACKA
Proszę.
Cześć, Hope. Co podać?
Chcę zarezerwować stolik.
Jasne. Na…
Kolację. Dla dwóch osób. O piątej.
Myślę, że nie trzeba rezerwować.
Chcę mieć pewność. Najlepiej gdzieś z tyłu.
- W sprawach służbowych? - Co tak drążysz?
Ta kolacja wydaje się ważna.
Wpadnę tu z Dokiem.
To po co ta intryga? Cały czas tu jadacie.
Teraz będzie…
bardziej intymnie.
- Naprawdę? - Tak.
Ale to nic takiego,
więc skończ z tymi pytaniami.
Najwyższy czas, byście się zeszli.
Cóż…
Tak. Dajemy sobie kolejną szansę.
To świetnie.
- Czemu? - To oczywiste,
że troszczycie się o siebie.
Ciągle drzemy koty.
Jak stare małżeństwo.
Już raz próbowaliśmy. Nie wyszło.
Niektóre rzeczy trzeba zamarynować,
zanim trafią na grill.
Masz jeszcze jakieś żywieniowe metafory?
Tylko tę.
Dzięki za podniesienie na duchu.
Do wieczora.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że urodziłaś martwe dziecko.
Mówię to tylko dlatego,
że chcę pokazać ci inną perspektywę,
żebyś podjęła możliwie najlepszą decyzję.
Wciąż nie doszłam do siebie po stracie córki.
I raczej nigdy nie dojdę.
Nikomu tego nie życzę,
dlatego chcę upewnić się, że podejmiesz wszelkie środki ostrożności.
Jestem pielęgniarką.
Położną. Mój mąż był lekarzem.
Znaliśmy ryzyko.
Wszystko zrobiliśmy dobrze, a jednak…
się obwiniałam.
Gdybym zrobiła coś niekonwencjonalnego,
nigdy bym sobie nie wybaczyła.
Więc co powinnam zrobić?
Myślę,
że należy znaleźć…
najbezpieczniejszą opcję…
która pozwala ci czuć się bezpiecznie.
Chcę też, żebyś wiedziała,
że byłam wczoraj nad rzeką, bo chciałam sprawdzić, co u Jacka
po wyjeździe chłopaków.
Jasne. Cóż…
jednak…
nie przyznał się, póki go nie przycisnęłam.
Jak mam mu ufać?
Jest ojcem bliźniąt.
Gdy przyjdą na świat, przyda ci się jego wsparcie.
Co robisz na ganku?
Wciąż ustalają ten plan ciąży.
A Jack wcisnął mi psa.
Siedzą tam tak długo, że ona zaraz urodzi.
Chciałam ci powiedzieć,
że zarezerwowałam stolik na wieczór.
Gdzie?
U Jacka.
- Chcesz iść do Jacka? - Nie.
Ale im szybciej, tym lepiej. Niech ludzie sobie gadają.
Właściwie to…
ja też zrobiłem rezerwację.
W okolicy jest tylko lokal Curly’ego, a ty nie cierpisz tego miejsca.
Możliwe, że nieco nagiąłem zasady.
Cześć, Hope.
Doc, dołączysz?
- Już idę. - Świetnie.
Przełożyć moją rezerwację?
Tak.
Dziękuję.
Co się odwlecze, to nie uciecze.
I znów zostaliśmy sami.
No dobra.
Charmaine i Jack ustalili plan porodu i chcemy poznać twoje zdanie.
Charmaine urodzi w poradni,
gdzie będziesz ty i doula.
Dobry pomysł.
Doula pomoże ci się uspokoić.
A w pogotowiu będzie ambulans,
który w razie potrzeby odwiezie Char i dzieci do szpitala.
Dobrze.
Co sądzisz?
Charmaine?
Wolałabym urodzić w domu, ale przeżyję.
Dobrze. No to macie plan.
Tak.
A teraz wybaczcie,
ale nie śpię od 3.30, więc idę odpocząć.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Gratulacje.
Mel.
Dziękuję, że porozmawiałaś z Charmaine.
Choć powinniśmy przyjść kiedy indziej.
Cieszę się, że to rozgryźliśmy.
Dziś powinnaś skupiać się na sobie.
Rano odbierałam poród pięknego chłopca.
Więc było super.
Mimo wszystko.
Nie miałaś łatwego zadania.
To dzięki tobie się nie poddaję.
Jak to?
Gdyby nie ty, nie wytrzymałabym tu więcej niż dwa dni.
Dziękuję.
- Cudownie tu. - Tak.
Skąd zmiana zdania?
Uznałem, że poczujesz się lepiej, jeśli zrobimy to powoli.
Mogłeś mnie uprzedzić, oszczędziłbyś mi stresu.
Dzięki.
Proszę.
Dziękuję.
Elegancko.
Skoro tu jesteśmy, zróbmy to, jak należy.
Za nas.
Mają tu świetne owoce morza, więc jeśli masz ochotę na homara,
śmiało.
- Więc bywasz w Arcadzie? - Skądże.
To jak tu trafiłeś?
Z polecenia.
Doc?
Hope.
Cześć.
Chyba żartujesz.
Próbowałeś tego? Jest świetne.
Nie jedz tego. Musimy zrobić więcej.
- Przestań! - Ale co?
Rozrzucasz ciasto.
I co?
Nie będę tego sprzątał.
- Przestań. - Co?
Rzuć jeszcze raz, to…
To co?
- To będziesz miała… - Co?
Będziesz…
- No co? - Będziesz miała kłopoty.
Uwielbiam kłopoty.
Nie!
Boże! Dopiero co myłam włosy!
- Ostrzegałem… - Już nie żyjesz.
Cześć, Jack.
Preach.
Szeryfie.
Jakieś wieści?
Nasz nieznajomy to niejaki Leo Cavanagh.
Kojarzycie go?
Nazwisko nic mi nie mówi,
ale to on zaatakował Mel.
Na nożu były jego odciski palców.
Pozostaje znaleźć zabójcę.
Właśnie.
Mogę zabrać?
Śmiało. Mam mnóstwo odbitek.
Dzięki.
Zaraz wracam.
Macie jakichś podejrzanych?
Jeszcze nie, ale to kwestia czasu.
Psy węszą w lesie.
Jeśli coś tam jest, znajdziemy to.
- Menu? - Byłoby super.
Dziękuję, że zaprosiliście mnie do stolika.
Dzięki tobie wierzę w karmę.
Cieszę się, że posłuchałeś mojej rady.
Czy tutejszy homar nie jest wyborny?
To jeden z moich ulubionych lokali.
Mój dermatolog mieszka na tej ulicy
i bywam tu
dwa, trzy razy w miesiącu.
Ale po dzisiejszej wizycie
wybrałam się na zakupy i postanowiłam zjeść na mieście.
Niepotrzebnie wydajesz na dermatologa.
Woda z mydłem poradzi sobie ze wszystkim.
Skądże, Hope. Wprowadzono cię w błąd.
Dzięki stałej opiece dermatologicznej
nikt nie zgadnie, że jesteśmy w podobnym wieku.
Rachunek.
Przepraszam,
nagle mnie zemdliło.
Mam wspaniały pomysł.
Jedźcie ze mną na wycieczkę z degustacją win.
Co planujesz?
Zaczniemy w Seattle.
Potem wybrzeżem do San Francisco i powrót.
Brzmi nieźle.
Mówiłeś, że mieszkałeś w Seattle.
Owszem.
Wynajęłam lokum przy Bell Street Pier
na noc przed rejsem.
Masz jakieś sugestie?
Mój przyjaciel mieszka w okolicy.
Mógłbym poprosić go o parę rekomendacji.
Byłoby super. Dziękuję.
Coś nie tak?
Chyba coś nie tak z moimi okularami.
- Przeczytasz dwie ostatnie pozycje? - Jasne.
Spójrzmy.
Ale drobnica.
Przybywam w pokoju.
Pomóż mi.
Mogłem nie brać się za farmę Lilly.
- Calvin cię przysłał? - Nie.
Robię to dla siebie.
Skopałeś naszą umowę. Musisz to naprawić.
- Powinna wiedzieć, z kim ma do czynienia. - Od ciebie?
Przyjaźnimy się.
A z ciebie taki dobry kumpel.
Nie sprzeda farmy Calvinowi.
Powiedzieć ci coś?
Nie.
Myślę, że mój sukces cię dobija.
Według ciebie sukces to praca dla dilera?
Przyznaj, że wkurza cię, że zarabiam lepiej od ciebie.
To nie praca.
A przestępstwo.
Przejmę biznes po Calvinie.
Słyszałeś o zwłokach w lesie?
Spójrz.
Właśnie tak…
Calvin traktuje ludzi, którzy dla niego pracują.
Nie wiesz tego.
Nie udowodnię, ale wiem.
Będzie inna farma.
Śmiało.
Czemu miałbym się o ciebie martwić?
Connie.
To nie on.
Mówiłam.
Ściągnęli oddział z psami, właśnie przeczesują las.
Ten las pochłonął więcej zwłok i dowodów,
niż nam się wydaje.
Ale jednak!
Przecież nie ściągnęli FBI.
Szeryf ma ograniczone zasoby.
W wojsku uczono nas, by mieć plan zapasowy.
Być gotowym na najgorsze.
Wtedy przejdziemy do planu B.
Planu B?
Na wszelki wypadek, bo, jak mówiłam, szanse są znikome.
Stworzymy alibi dla ciebie i Paige.
Doc.
Jest Mel?
Kazałem jej wpaść po południu.
Przyniosłem jej latte. Chciałem podziękować za wczoraj.
Zostaw w kuchni.
Zawiozę jej, póki jest ciepła.
Doktor Mullins.
Chciałbym zameldować się wcześniej.
I potrzebuję transportu na Bell Street Pier.
Mel, to ja.
Co się stało?
MARK MONROE UBEZPIECZENIE NA ŻYCIE
Przyszło na nasz adres w Los Angeles.
Już dobrze.
Nie jest dobrze.
Myliłam się. Nie będzie dobrze.
Po prostu nie będzie.