Halo?
Gadaj, kto tam, bo wezwę szeryfa.
Mel, to ja.
Jack?
Nie chciałem cię straszyć. Klucz nawalił.
W porządku.
Gdy ostatnio miałam tu niezapowiedzianego gościa,
wpadł z nożem.
Wpadłem tylko po torbę Doca.
Pracujesz w niedzielę?
Tworzę cyfrowe akta pacjentów.
I Doc się zgodził?
Nie oskarża już komputerów o upadek cywilizacji?
Gdyby panował nad papierowymi aktami,
miałby jakiś argument, ale nie panuje.
Chciałbym być przy tej rozmowie.
Załatwiłaś sprawy ze Stacie?
Nie dałam jej pierścionka, więc wkurzyła się i wyjechała w nocy.
I dobrze. Przynajmniej masz spokój.
Nie zaproszono mnie na rocznicę, więc…
Rocznicę?
Jutro minie rok od śmierci Marka.
Racja.
Jak się czujesz?
W porządku.
Muszę jakoś przetrwać najbliższe dni i wciąż nie wiem, co chcę
dla niego zrobić.
Nie chcę się smucić przez cały dzień.
Chcę zrobić coś, by uczcić jego pamięć
i móc ruszyć naprzód.
Jasne.
Z pewnością wymyślisz coś, nie czując się jednocześnie przytłoczona.
Mogę o coś zapytać?
Jasne.
Czemu nigdy nie mówisz o Iraku?
Byłem głównie w Afganistanie, więc…
Myślałam, że wizyta kumpli ożywi wspomnienia.
Jasne.
- Wracaj do pracy. - Nie odpowiedziałeś mi.
O co pytałaś?
Ciężko jest ich widzieć?
Jasne, że tak. Ale dam sobie radę.
- Podziękuj ode mnie Docowi. - Tak.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
BAR U JACKA
Ta mała bestia Charmaine zniszczyła moje ulubione buty!
I nasikała na dywan w jadalni, co poczułam gołą stopą.
Podobno psy wyczuwają ludzki charakter.
Nieśmieszne. Chcę odzyskać mój dom.
Cierpliwości, skarbie.
- Charmaine wkrótce wróci do domu. - Kiedy dokładnie?
- Cóż… - Cześć, Doc.
- Hope, możesz chodzić? - A czemu nie?
Bałam się, że coś sobie naciągnęłaś.
Wiem, że rzadko się ruszasz.
- Naciągnięta to jest… - Nie…
Muriel, strogonow gotowy. Już niosę.
- Dziękuję. - Boeuf Strogonow…
Świetny wybór.
To na moją Radosną Niedzielę.
- Jaką niedzielę? - Radosną.
To tylko popołudniowe wino i gry u mnie w domu…
Powinieneś wpaść.
Proszę. Jest nieco ciężkie.
- Zaniosę do auta. - Wiesz co? Ja to zrobię.
Rany, cóż za dżentelmeni.
Powodzenia w wyciąganiu strogonowa z auta.
Doc wydaje się chętny.
Powinniśmy o czymś porozmawiać.
Tak.
Bardzo podobały mi się…
te wspólnie spędzone chwile.
Miło mi to słyszeć.
Wciąż nie mogę uwierzyć, że mamy tak wiele wspólnego.
Fakt, mamy naprawdę sporo…
wspólnych zainteresowań.
Dokładnie.
Szczerze mówiąc, nie rozumiem, jakim cudem spiknąłeś się z Hope.
Jesteście zupełnymi przeciwieństwami.
Czasem to właśnie różnice łączą ludzi.
To prawda.
Ale wierzę też, że ludzie myślący podobnie o wiele łatwiej się przyciągają.
Ale przeszłość też ma znaczenie.
A ja myślę, że nasza historia dopiero się zaczyna.
Muriel…
Hope i ja
chcemy spróbować jeszcze raz.
Przepraszam. Nie wiedziałem, jak ci to powiedzieć.
Nie.
Nie musisz przepraszać. Ja…
Dziękuję za szczerość.
I liczę, że nadal będziemy przyjaciółmi.
Na pewno damy radę.
I...
daj mi znać, gdyby coś się zmieniło.
Ile można wkładać strogonowa do auta?
Ja…
Powiedziałem jej, że znów się schodzimy.
- Nie musiałeś. - Musiałem.
Niczym nie zawiniła.
Już dziś ciężko było jej powiedzieć.
- Powinnaś zobaczyć jej minę. - Nie jest taka niewinna.
Jest dobrą osobą.
Źle mi z tym, że wziąłem udział w tej twojej komedii.
Dalej, panienki!
Wstawać!
Pobudka!
Która godzina?
Pora na kajaki i piwko.
Mam zabójczego kaca.
Moje plecy.
Chcieliśmy zwijać się wcześniej.
Mieliśmy iść na kajaki.
Mam tonę roboty na komendzie.
Moja córka ma zawody pływackie.
Możemy zjeść wspólnie śniadanie.
Brzmicie jak faceci w średnim wieku.
Bo nimi jesteśmy.
Ale nie musicie się tak zachowywać.
Po co tu przyjechaliśmy?
Dla siebie?
Bo myślałem, że taki był plan.
Kumam. Każdy ma swoje życie, szanuję to,
ale czy nie jesteśmy tu, by improwizować,
dostosować się i przezwyciężać?
Więc ogarniajcie się i w drogę, chłopcy!
Jazda nad rzekę.
Ricky, wrócę za kilka godzin.
Zaraz wpadnie George, by doglądać interesu.
Jack ci powiedział.
O kradzieży alkoholu? Tak.
Jack nigdy…
nie był na mnie zły.
Myślę, że jest raczej rozczarowany.
Super. Teraz naprawdę czuję się jak śmieć.
Posłuchaj.
Jack powierzył ci sporo obowiązków.
Liczy, że możesz go zastąpić.
Wiem, że nawaliłem.
Ale nigdy nie miałem dzieciństwa.
Rozumiem.
Jeśli to jednorazowa wpadka.
Ciesz się, że traktuje cię jak mężczyznę.
Ale wierz mi, będziesz po tym silniejszy.
Nie przejmuj się Jackiem.
Przejdzie mu.
Proszę.
Ten kundel miał kolejny wypadek. On robi to specjalnie.
To nieprawda.
On chce, żebyś tak myślała.
Jesteś na mojej liście, Tucker.
Wyszczekany. Jak matka.
Charmaine jest pod prysznicem.
Zejdzie, jak zużyje całą ciepłą wodę.
Świetnie.
Ktoś nasikał ci na dywan?
Nic o tym nie wiem.
To w czym rzecz?
Nie jestem wścibska!
To rozmowa.
Co za różnica?
Nie chcesz gadać? Odpuszczę.
Nie chcę.
Naprawdę? Rozmowa może pomóc.
Nie, to tylko…
Jutro minie rok
od śmierci Marka, a ja…
nie wiem, jak spędzić ten dzień.
- Więc… - Cóż…
Nie ma złotego sposobu na przetrwanie takiej rocznicy.
W tym rzecz.
Źle mi nawet z tym, że nazywam to rocznicą.
W naszych rocznicach zawsze chodziło...
o świętowanie, a w jutrzejszej…
Chodzi o stratę.
Właśnie.
Jak upamiętnić najgorszy dzień w życiu?
Nie musisz nic robić.
Po śmierci drugiego męża
ignorowałam wszystko, co budziło wspomnienia:
urodziny, rocznice, święta.
I tłumienie emocji pomogło?
Mnie tak.
Wiem, że każdy przeżywa żałobę inaczej,
ale czytałam, że chcąc ruszyć dalej, należy mierzyć się z emocjami.
Dlatego wolę
pisma ogrodnicze.
- Drogie panie. - Hej, Vernon.
Zaparzę herbaty.
Widziałaś Charmaine?
Wychodzi spod prysznica. Zaraz będzie.
Badanie miało być 10 minut temu.
Co mam powiedzieć?
Cóż…
Connie powiedziała mi…
Wściekła się, bo przepisałam Lizzie tabletki.
Delikatnie rzecz ujmując.
- Co powiedziałeś? - Powiedziałem jej, że…
wykonujesz pracę.
Wypisz jej kolejną receptę, a ja zajmę się Connie.
Chciałam, ale Lizzie odmówiła.
Pewnie Connie musiałaby ją zawieźć do apteki w Clear River.
I nie pozwoliłaby jej zrealizować recepty.
Nie możemy nic zrobić?
Tak się składa, że mam próbki leków antykoncepcyjnych
i innych dla gorzej sytuowanych pacjentów…
Weź je.
Są w szafce w moim gabinecie.
- Naprawdę? - Lizzie jest dorosła.
Connie nie ma prawa mieszać się w jej opiekę medyczną.
Racja. Przepraszam. Po prostu…
nie liczyłam, że staniesz
- po mojej stronie. - W medycynie nie ma stron.
Są jedynie pacjenci.
Cześć!
Muszę wysuszyć włosy. Maks 20 minut.
Czasem żałuję, że nie zostałem weterynarzem.
BUDKA Z WYPIEKAMI PAIGE
Halo?
Zdrzemnęłam się.
Ja nie mógłbym potem zasnąć.
Nawet twój zegar biologiczny trzyma się zasad.
Jakie masz plany na dziś?
Uczę się na historię, a potem pracuję.
Tata przysłał mi forsę.
Fajna sprawa.
Ma wyrzuty. On mnie tu przysłał.
To lepsze niż nic.
Może.
Chcę iść na zakupy.
Idziesz ze mną?
Jasne.
Jedźmy do Eureki. Mają tam Sephorę.
Nie mogę, nie mam auta.
Dopiero co zawiozłeś nas na tę lipną imprezę.
To było auto babci. Jedźmy autobusem.
Życie tu jest dość upokarzające.
Nie mogę wyjeżdżać za miasto.
Chyba będę musiała jechać sama.
Zawsze zostaje autostop.
Przestań. Zawiozę cię.
O 13.00. Zamknę szybciej.
- To tak można? - A kto mi zabroni?
Tak, tylko…
Właśnie tutaj. Doskonale.
Na razie.
Chodź, mała.
Proszę, kochanie.
Szybko rośnie.
Widziałeś ją parę dni temu.
Zgadza się.
Czego chcesz?
Podpisz ostatnią stronę umowy,
domkniemy temat i zapłacimy ci za farmę.
Mam ją w aucie. Przynieść?
Kim jest Calvin?
To… lokalny biznesmen.
Podobno jest dilerem.
To jakieś bzdury.
Jest właścicielem Emerald Lumber, firmy, która chce kupić moją ziemię.
- Lilly, już ją kupili. - Nie tak szybko.
Jack mówi, że dopiero po podpisaniu umowy.
Negocjowaliśmy w dobrej wierze.
Gdybym wiedziała, kto za tym stoi,
- nigdy bym się nie zgodziła. - Posłuchaj.
Jeśli chcesz więcej forsy, żaden problem.
Forsa to nie wszystko. Wybacz.
Poziom cukru wygląda nieźle.
I…
chyba znaleźliśmy sposób na opanowanie twoich nudności.
To kiedy mogę wracać do domu?
Nawet dziś.
- Ale pod pewnymi warunkami. - Co zechcesz.
Musisz wpadać na regularne badania.
Oczywiście.
I przygotujesz plan porodu z Mel.
Wiem, że kumple Jacka są w mieście, więc…
zadzwoń, jak się spakujesz, a zawiozę cię do Clear River.
Dziękuję. Wam obojgu.
- Daj mi chwilę. - Jasne.
Mam sporządzić ten plan,
bo mam większe doświadczenie z ciążami wysokiego ryzyka.
Nie musisz się tłumaczyć. Jestem wdzięczna za pomoc dla mnie,
Jacka i naszych dzieci.
To niesamowite.
Wreszcie mam to, czego chciałam.
Cieszę się, że czujesz się lepiej.
Niech tylko Jack się dowie.
Jeszcze pogadamy.
Jasna cholera!
Przypomina automat do flipera.
- Gdzie zaczniemy? - Źle to wygląda.
Spadek to mocne cztery,
może pięć.
Wreszcie trochę radochy!
- Idziemy, Preach. - Ja odpadam.
Zejdźmy w dół rzeki,
- prąd nieco zelży. - Czemu?
Kiepsko to wygląda.
Przestań. Chłopaki chcą płynąć.
Mam rację?
Nikt tego nie powie?
- Czego? - Jack,
to nic takiego. Znajdźmy inne miejsce.
- Niech Josh się wypowie. - Słuchaj,
nie chcemy wyciągać cię z rzeki.
Co masz na myśli?
Chodzi o to… że piłeś całą noc.
- Jak i wy. - Tak,
ale my skończyliśmy w porze kolacji. A ty?
Też tak sądzicie?
A ty?
Znajdźmy lepsze miejsce.
I tak chcieliście się zwijać. Rezygnujemy.
Jack!
- Daj spokój. - Właśnie.
Idziemy, panowie.
Przyniosłam placek.
Dziękuję.
Na twoje przyjęcie.
Sernik truskawkowy ze spodem z krakersów.
Brzmi pysznie. Miło z twojej strony.
To wszystko? Chciałaś wejść?
Nie.
Chciałam przeprosić…
za to, jak się między wami skończyło.
To porządny człowiek i wiem, że źle mu z tego powodu.
Mnie też.
Cóż…
Doceniam, że przyjechałaś tu, by mi to powiedzieć.
I nie żywię urazy.
Dobrze. Cieszę się, że to wyjaśniłyśmy.
Miłego popołudnia.
Hope?
Tak?
Brawo.
Bezbłędnie odegrałaś rolę wspierającej byłej żony Doca,
ale niestety dla ciebie
to jeszcze nie koniec.
Bo gdy znów nawalisz, a obie wiemy, że tak będzie,
poskładam wszystko do kupy.
Hej, siostro, moglibyśmy sfinansować obóz żeglarski w imieniu Marka. Pa.
POCZTA GŁOSOWA
Hej, skarbie.
Szczęśliwej rocznicy.
Kocham cię.
Muszę kończyć. Jest info o wypadku.
Do zobaczenia wieczorem.
Możemy iść na kolację albo uprawiać seks w domu.
Wolałbym to drugie.
Kocham cię.
Hej, skarbie.
Szczęśliwej rocznicy.
Kocham cię.
Muszę kończyć. Jest info o wypadku.
Do zobaczenia wieczorem.
Możemy iść na kolację albo uprawiać seks w domu.
Jeszcze kawy?
Nie. Muszę lecieć.
Pomożesz mi się załadować?
Jasne, Z.
- Super. - No dobra.
W porządku?
No jasne.
- Dzięki. - Jasne.
To co możemy zrobić z Calvinem?
Póki co niewiele.
Dowody są poszlakowe, a to za mało, by dostać nakaz.
Knuje coś nowego, złego. Czuję to.
Jasne.
Twoje przeczucie nieraz ratowało mi skórę, ale to nie wystarczy.
A uprawa marihuany?
Zmierza ku legalizacji,
jak wielu nielegalnych hodowców,
więc póki co żadnych zarzutów.
Chciałbym móc zrobić więcej,
ale to nie mój teren.
Będę w kontakcie z biurem szeryfa,
a jak się poszczęści, złapiemy go na gorącym uczynku.
Dzięki, stary.
Słuchaj…
Nie chciałem, by tak się skończyło.
Nie przejmuj się. Było super.
Nie było kaszany?
Skądże. A według ciebie?
Jeszcze jak.
Bracie…
masz sporo na głowie
i obaj wiemy, że stres może wyzwalać…
różne rzeczy.
Chciałem się rozładować.
Tylko pamiętaj,
- by na siebie uważać, dobra? - Jasne,
wszystko w porządku.
Dzięki.
Mówię za nas wszystkich.
Martwimy się o Jacka.
Trzeźwo podchodzi do swoich prywatnych spraw.
Miej go na oku.
Mam.
Preach. Jack zostawił kajaki
na spływie.
Kumam.
- Czas ruszać w drogę. - Dobra.
- Miło było. - Na razie.
- Dzięki. - Jasne.
- Tak. - Dobra, Preach.
W porządku.
Wrzuć na luz.
- Bezpiecznej drogi. - Jasne.
Wiesz…
martwią się o ciebie.
Niepotrzebnie.
Nie jesteś z kumplami?
Musieli wracać, więc…
Jak było?
Nie tego się spodziewałem, ale…
Wszystko gra?
- Tak. - Na pewno?
Chyba nie spałeś.
Siedzieliśmy do późna. Trochę wypiłem.
Z wiekiem mam coraz gorszego kaca.
Jasne.
Jadę dalej.
Dokąd?
Obiecałem Charmaine, że wpadnę…
- gdy wyjadą… - Jasne.
Rozgryzłaś już…
sprawę z Markiem…?
Jeszcze nie. Może wymyślę coś, jak pobiegam.
Jasne.
Dobry pomysł.
Tak.
Jak coś, będę niedaleko.
Dzięki. A jeśli ja mogę pomóc…
Wiem, gdzie cię szukać.
Obiecaj mi coś.
- Co? - Że nie pozwolisz mi
- stać się moim ojcem. - Lubię go.
- Ale twoja mama… - Przestań.
Nie chcę być taki jak on.
Nie chcę harować jak wół i w wieku 70 lat…
narzekać, że jestem bogaty, ale nieszczęśliwy.
Lubię moją pracę, ale to ciebie chcę widzieć przed śmiercią.
Nie…
szpitalną pieczeń.
- Obiecaj. - Obiecuję.
Więc jak spędzisz swoją emeryturę?
Opłynę cały świat,
kochając się z tobą w każdym porcie.
Cześć.
Bez Charmaine
umiemy się dogadać.
Jack go jutro odbierze, choć według mnie o dzień za późno, ale…
chciał, by Char się zaaklimatyzowała.
Kogo próbujesz oszukać? On cię kocha.
A ty kochasz posłuszeństwo.
Piekłam placek.
Pewnie czuje krakersy.
Więc zjemy sobie placek?
Nie.
Czemu nie?
Upiekłam go dla Muriel.
Czułam się winna, więc pojechałam ją przeprosić.
- I lepiej ci? - Nie.
Przepraszanie Muriel to dolewanie oliwy do ognia.
Tylko podsyca płomień.
Bez względu na czyjś charakter, jeśli wyrządzamy komuś krzywdę,
należy go przeprosić.
- Jestem z ciebie dumny. - Jak bardzo?
Bardzo, bardzo dumny.
Cześć, Mel.
Jasne.
Tylko wezmę przybory do szycia.
- Wszystko gra? - Wyjaśnię po drodze.
Chodź, Tucker.
Mam niespodziankę.
Nie wiem, czy jestem gotów.
Niesamowite, co?
To twoje dzieło?
Wuj i ciotka z Portland kupili to wszystko,
a znajomi z salonu to tu urządzili.
Wiem, że nie powinno się tego robić
przed końcem pierwszego trymestru, ale tak się cieszyli.
Nie mogłam odmówić.
Idealny motyw, co?
Spadająca gwiazda spełniająca marzenia.
Całkiem jak w bajce.
Miękkie, co? To chyba szenila.
A może polar. Są takie mięciutkie.
A ten wzór jest przeuroczy.
Jack?
W porządku?
Zaraz wrócę.
Jack?
- Jack? - Zaraz wyjdę.
- Wszystko w porządku? - Tak, muszę wracać do baru.
- Teraz? - Preacher jest zarobiony.
- Skąd wiesz? - Siedzi tam cały dzień.
Może zadzwoń i zapytaj?
Nie.
Czemu nie?
Serio muszę już iść.
Nie może cię ktoś zastąpić?
Co to ma być, quiz z Jackiem?
Nie chcę cię denerwować.
Wiem. Po prostu… muszę już iść.
Zadzwonię później.
Na pewno mogę użyć waszej łódki?
I tak zbierała kurz.
Doceniam to.
To uroczy hołd.
Dzięki.
Nożyczki.
Właściwa rocznica
jest jutro.
Może chcecie być same…
To kobieca sprawa.
Ta łódka jest starsza od ciebie. Kto ją wyłowi, jak zatonie?
A wodery są w aucie.
Zostań.
Jeśli chcesz,
możemy zrobić to jutro.
Nie, przemyślałam to.
Przetrwam, jeśli potraktuję jutrzejszy dzień jak każdy inny.
Dlatego chciałam to zrobić teraz.
Rok temu nie było idealnie, ale byliśmy razem i…
tak chcę to pamiętać.
Jest gotowa.
A ty?
Tak.
Mam nadzieję, że żeglujesz, kochany.
- Wszystko gra? - Muszę iść.
Przepraszam, muszę lecieć.
Nudzisz się?
Zasiedziałam się w Sephorze.
Chodzi o pracę. Nie chcę się spóźnić.
- Życie to nie tylko praca. - Ty nie musisz pracować.
Mam pracę.
Ale nie musisz i nie traktujesz jej poważnie.
A ja mam wydatki.
Spędzasz w barze za dużo czasu.
- Potrzebują mnie. - Nie odmawiasz.
Jack mi pomógł.
Wykorzystuje cię.
To… nieprawda.
Wie, że bardzo go lubisz.
Wie też, że mu nie odmówisz.
Musiałam nauczyć się walczyć o swoje,
nikt mi nie pomagał.
- Rodzice cię wspierają. - Chcieli wysłać mnie
do jakiegoś kołchozu dla nastolatków,
żeby nie musieć tłumaczyć znajomym, czemu nie poszłam na studia.
Przecież nikogo nie zabiłam. Raz ukradłam
makijaż z drogerii.
Groziłam, że ucieknę, więc przysłali mnie tu.
Zacznij myśleć o swoich potrzebach.
Nie pozwolę ci na to, Jack!
- Wiem, co robię! - Zastanów się!
- Odbiło ci. - Widzimy się na dole.
Mnie nie słucha.
Gość zginie, jak wejdzie do wody.
Jack!
Co tu robisz?
A ty? To niebezpieczne.
Wiem, co robię.
Dobra… płynę z tobą.
Co?
Powiedziałam, że płynę z tobą.
Nie.
Jeśli ty sobie poradzisz, to ja też.
- Skończysz? - Daj kamizelkę.
Słyszysz mnie? Nie chcę cię tu, proszę!
Tak, słyszałam.
- To odejdź! - Dopiero po spływie.
Co?
To nie może być takie groźne.
Bo nie jesteś facetem, który osierociłby bliźnięta.
Wracam.
Idziesz?
Dziękuję.
Gdy umarł Mark i straciłam dziecko…
długo nie obchodziło mnie, czy umrę, czy przeżyję.
Przepraszam. Chciałabym umieć ci pomóc.
Na zjeździe jednego zabrakło.
Nie wrócił.
Z mojej winy, bo ja odpowiadałem za ich bezpieczny powrót.
Jack,
przecież wiesz, że to niemożliwe.
Na wojnie giną ludzie.
Jeśli nie mogę ochronić dorosłego mężczyzny,
to jak ochronię bezbronne niemowlę?
Przepraszam, dwa bezbronne niemowlęta.
Nie znam bardziej odpowiedzialnego i silniejszego człowieka od ciebie.
Spójrz, jak poświęciłeś się opiece nad tym miastem.
Właśnie ty nadajesz się na ojca.
Nie ufam sobie.
Popłynęłabym z tobą.
Byłam gotowa powierzyć ci moje życie.
Proszę cię.
- Nie narażałbym cię. - Wiem.
Właśnie to potwierdziłeś.
Będziesz miał dwoje dzieci,
które pokochasz ponad wszystko.
A one odwdzięczą się tym samym.
To trzeba przeżyć.
Zbieramy się?
Za chwilę.
- Gdzie Ricky? - Nie przyszedł.
Dobra. Dzięki, George. Możesz się zwijać.
Dzięki.
Późna kolacja?
Wpadłam na danie dnia, ale już zeszło.
Tutejsi jadają wcześnie.
To nie dla mnie.
Siedzę do późna.
Nie zaczynam dnia przed 16.00.
- To przydaje się w tej branży. - Właśnie.
Powiedz mi coś.
Czemu marnujesz talent w malutkim barze,
skoro mógłbyś pracować u najlepszych lub we własnym lokalu?
Gdy zamieszkałem w Virgin River,
nie myślałem o przeprowadzce. Tutejsi są dla mnie jak rodzina.
Rodzina brzmi spoko.
Ale czasem dystans bywa dobry.
Nie wiem.
Wątpię, by moje CV zachwyciło branżową śmietankę.
I nie wyobrażam sobie zaczynać od zera.
A gdybym pomogła?
To szansa na nowe życie.
- Wyluzuj, nie będzie tak źle. - Jestem wyluzowany.
Ciekawe, jak wyglądasz w stresie.
Zapnij pasy.
Brzmisz zupełnie jak mój tata.
To podstawa bezpieczeństwa.
Wolisz kwaśną kulkę,
żelkowego robaka czy lukrecję?
Jak możesz jeść tyle słodyczy?
Poprawiają mi humor.
To co wybierasz?
Robaka.
Otwórz buzię.
Rumienisz się?
- Nie. - Jak to nie?
- To opalenizna. - Uważaj!
Jack.
- Mel. - Szeryfie.
Co się dzieje?
Turyści znaleźli tu zwłoki.