Ricky mówił, że tu będziesz.
To dobry dzieciak, ale wszystko wygada.
Chcesz pobyć sam?
- Nie, w porządku. - Na pewno?
Mogę sobie pójść.
Nie.
Nie szykujesz się na jutrzejszy piknik?
Może później.
Nie widziałam cię od paru dni.
Rety.
- Próbuję sobie wszystko poukładać. - Jasne.
- Bliźnięta to poważna sprawa. - Tak.
Co mam robić?
A jeśli nawalę?
Obiecałem Charmaine, że będę ją wspierał.
I tak będzie, ale zaczynam rozumieć, że nie wiem, jak to ma wyglądać.
- A ona? - Jestem pewien,
że chce, byśmy zamieszkali razem.
A jeśli się na to zgodzę, pomyśli, że czeka nas wspólna przyszłość.
A wiem, co czuję, i dawanie jej złudnej nadziei
nie wydaje się fair.
Ale skoro mamy…
bliźniaki…
to będzie wymagało podwójnych nakładów. Sam nie dam rady, więc…
Skoro chcę być obecny w życiu moich dzieci,
będę musiał z nią zamieszkać.
Tutejsza społeczność jednoczy się, gdy trzeba komuś pomóc.
Nie będziesz sam.
Naucz się tylko prosić o pomoc.
Tak.
Dzięki.
Zapytałabym, czy biorą, ale zakładam,
- że kij powinien być w wodzie. - Tak właściwie
- to wędka. - Wędka.
Mogłam wygłupić się bardziej.
Nie powinna
być w wodzie?
W pewnym momencie. Tak to działa.
I to odpręża, tak?
Jak nic innego.
Chcesz spróbować?
- Tak. - Dobra.
Pokażę ci.
- Więc bierzesz wędkę. - Tak.
Przede wszystkim
przesuwasz to.
I żyłka może się rozwijać.
Daj lewą rękę.
- Tutaj. - Tak.
Teraz przyciśnij palcem żyłkę do wędki.
- Tu. Masz? - Tak.
- I kładę rękę tutaj. - Tak.
Zaciągnij… Uwaga na drzewo.
A teraz zamachniesz się i zarzucisz w kierunku wody.
- Jasne. Dobra. - Tam są ryby.
Jak tylko będzie po lewej,
zdejmiesz palec.
Zaczynaj.
I wędkujesz.
Wędkuję.
- Łatwo poszło. - Tak.
Wiesz, co to znaczy?
Co?
Skoro ja mogę nauczyć się wędkować, to…
Daj spokój.
Wychowywanie bliźniąt jest trudniejsze niż zarzucanie wędki.
Rany.
Umniejszasz mojemu pierwszemu wędkarskiemu przeżyciu?
- Skądże. - Masz szczęście.
Jesteś zadziorna.
Jeszcze raz?
Jasne.
- Przesuń to. - Jasne.
- Przyciśnij żyłkę. - Dobra.
Dokładnie.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dostawa!
Cześć.
Jak poszło?
Dzisiejszy barowy specjał to pstrąg, więc mamy sukces.
Przyniosłem rosół z makaronem i krakersy.
- Dzięki. - Jasne.
Dzwoniłam do ciebie.
Nad rzeką jest słaby zasięg.
Przecież wiesz.
Jak się czujesz?
- Lepiej. - To dobrze.
Byłeś sam?
Tak, ale później…
wpadła Mel.
Miło z jej strony.
Nie chcę…
grać w żadne gierki, więc…
jeśli chcesz coś powiedzieć…
powiedz.
Spotykacie się?
Nie.
Sypiasz z nią?
Lepiej nie rozmawiajmy o Mel.
To stało się, gdy byliśmy razem?
Udam, że nie było pytania.
Więc...
zaczęliście to robić po naszym rozstaniu.
Tak.
Zrobiliśmy to raz.
Nie chcę cię skrzywdzić,
dlatego nie chcę rozmawiać o moim życiu osobistym.
Masz rację.
I dziękuję za szczerość.
- Nie okłamałbym cię. - Wiem.
Pomogę Preacherowi ogarnąć grill na jutro.
Skoro nie mogę iść na piknik,
może wpadniesz tu na noc, gdy już się skończy?
Tylko na jedną.
Przemyślałem to.
- I? - To zły pomysł.
- Nic się nie stanie. - Musimy
trzymać się pewnych granic, żebyśmy wiedzieli, na czym stoimy.
Rozumiem.
Dobrze.
Cieszy mnie to.
Gdy patrzę, jak muzycy się rozgrzewają,
ściska mnie w dołku.
Jakbym znów miał 13 lat i przygotowywał się do recitalu.
- Na czym grałeś? - Na skrzypcach.
Byłem taki sobie.
To mama miała talent muzyczny.
Grała na flecie, ale umiała na wszystkim.
Przedstawiła mi wszystkich mistrzów: Bacha, Mozarta, Szopena.
Muzyka pomogła nam przetrwać trudne chwile.
Chcesz program?
Nie masz programu,
co?
Zapomniałem okularów.
To nic. Pomogę ci.
Tak.
Zrobimy to razem.
„Cztery pory roku.
Koncert skrzypcowy E-dur”.
Spójrz.
Spójrz, mówię.
Co? Na co mam patrzeć?
Doc jest tu z Muriel.
Wiesz, co to znaczy.
Tak.
Że Hope nie będzie się tu nudzić.
Już zamknięte?
Właśnie miałam jechać na piknik.
- Lizzie, prawda? - Tak.
Potrzebujesz czegoś teraz
- czy to zaczeka do jutra? - Wolę teraz.
- Nie ma sprawy. - Ta rozmowa będzie poufna?
Jak coś, mam 19 lat.
Tak, całkowicie poufna.
Bo gdyby ciocia się dowiedziała, dostałaby szewskiej pasji.
Myślę, że przesadzasz.
Nie.
Jasne. Wchodź.
Witajcie na 33. Dorocznym Pikniku Społeczności Virgin River.
Dziękujemy tym, którzy są tu po raz pierwszy.
Zgodnie z tradycją zbieramy na potrzebującą rodzinę z Virgin River.
Przytłaczająca większość zdecydowała, że to Hamiltonowie
otrzymają tegoroczne wsparcie.
Przyda im się pomoc,
ostatnia burza dała im w kość.
Nie zapomnijcie znaleźć partnera
do jajecznej sztafety.
Zwycięzca zgarnia wszystko.
Niech rozpocznie się zabawa!
Podobno Nancy
jest w parze z Charlesem.
Musimy poćwiczyć.
Mamy zwycięstwo w kieszeni, jak co roku.
- Charles ma dwie protezy. - I teraz ma biodra 40-latka.
Nancy była gimnastyczką. Daj spokój.
To urocze,
że chcesz wygrać w czymś tak durnym.
Wygraliśmy siedem razy z rzędu. To moje dziedzictwo.
Dobra. Tylko zrobię obchód.
Spotkamy się
nad rzeką. Pospiesz się.
Hope?
Ty i doc jesteście dla siebie… bardzo przyjaźni.
- A czemu by nie? - Myślałam, że w związku z rozwodem…
Wciąż się przyjaźnimy.
Co za ulga.
Dlaczego?
Gdy zobaczyłam Muriel i Doca na koncercie,
zrobiło mi się
ciebie żal.
Migdalili się jak nastolatki
przez całą pierwszą część.
Migdalili się?
No wiesz.
Nie, Jo Ellen, nie wiem.
- Jesteś zazdrosna? - Jasne, że nie.
To nie w stylu Vernona.
Jeśli mi nie wierzysz, zapytaj Nicka.
Siedział obok mnie.
Przepraszam.
Preacher?
Czy Paige
zostawiła zapasowy klucz do wozu?
Nie. A co?
Lizzie go zgubiła. Co za dziewczyna.
Pracujemy, ale nie będę mogła zamknąć.
Paige może mieć w domu zapasowy klucz.
Poszukam go, jak się nieco uspokoi.
Jesteś kochany.
Zmieniłaś zdanie?
Nie.
Musiałam zająć się czymś w poradni.
Hej, Preach.
- Miło, że wpadłaś. - Dzięki.
Czemu wszyscy się na mnie gapią?
Bo w tej sukience jesteś zniewalająca.
- Nie chodzi o nią. - Chodzi, wierz mi. Nie, Preach?
- To przez sukienkę? - Tak.
- Sukienka. - Ładna.
Dziękuję.
Nie sądzę, by babcia Ricky’ego pożerała wzrokiem moją sukienkę.
Nie bądź taką paranoiczką.
Tutejsi ludzie są bardziej przyjaźni.
W LA też są przyjaźni.
Serio? Chcesz o tym pogadać?
Zaczynaj.
Serio?
- Sprawdzę, co u Hope. - Jasne.
Po prostu do niej zagadaj.
Próbowałem.
Nie mogę wykrztusić z siebie słowa.
To bywa urocze.
Nie chcę być uroczy.
Wierz mi, to na początek niezłe.
Bądź sobą.
Spróbuję.
Tylko dokończę tego burgera.
Więc…
Dziękuję.
ZBIÓRKA DATKÓW
- Hej, Hope. - Cześć.
Mogę jakoś pomóc?
W samą porę. Trudno dziś o dobrą pomoc.
Będziesz zapisywać kwoty,
nazwiska i maile darczyńców, wkładać forsę do koperty, a potem do urny.
Przyjmujecie czeki czy tylko gotówkę?
Tak.
- Cześć. - Cześć.
Chcę się dorzucić. Mogę zapłacić kartą?
- Gotówka albo czek. Przepraszam. - Jasne.
Rany. Piękny naszyjnik.
Dziękuję.
W San Francisco jest sklepik w stylu vintage,
specjalizują się w Chanel.
Brzmi jak raj.
Dzięki.
Jestem Jamie.
Jamie. Mel.
Miło mi.
Dziękuję za datek.
Jesteś tu nowa?
Mam restaurację w San Francisco
i raz w roku wyjeżdżam na miesiąc, by oczyścić umysł.
Powinnaś odwiedzić bar u Jacka.
Tamtejszy szef kuchni ma talent.
Bar?
Wiem. Też tak myślałam.
Ale to ukryty geniusz.
Spróbuję.
- Mam coś z włosami czy… - Nie.
Są idealne.
Nie rozumiem.
Mnie nie zauważają.
Już nie wstrzymuję…
- ale do zobaczenia. - Tak.
Miło było poznać. Pa.
Przepraszam.
Momencik.
- Mel, moja droga. - Cześć, Jo Ellen.
Jak się masz?
Świetnie. A ty?
Jestem taka dumna, że tu jesteś.
Nie tylko ja pomagam.
Chcę, żebyś wiedziała.
Jestem po twojej stronie.
Dziękuję.
Przekażę Hope.
- Tak. Reszty nie trzeba. - Dzięki.
Mam szukać dmuchanego zamku?
- Pilnuj interesu. - Nie chcę być sama.
Nie będziesz.
Klienci dotrzymają ci towarzystwa.
- Wiesz, o czym mówię. - Będzie dobrze. Piece są pełne.
Wystarczy, że wsłuchasz się w minutnik.
A co z prawem pracy?
Nie płacisz mi.
To impreza charytatywna, wszyscy poświęcamy nasz czas.
Więc skończ narzekać i nie przypal rogalików.
- Odczytałaś SMS-a… - Już to robię.
Dobrze. A widziałaś Preachera?
- Jack sam zajmuje się grillem. - Jest u Paige.
Czemu ludzie nie mogą wykonywać przydzielonej pracy?
Przy okazji, Doc cię szuka.
A ja szukam pomocy dla Jacka.
Proszę. Smacznego.
- Hej, Lilly. - Cześć.
- Jak leci? - Super, dziękuję.
Burger czy hot dog?
Myślę, że burger.
Już się robi.
Gdzie Chloe?
- Drzemie w wózku. Lydie jej pilnuje. - Jasne.
Też bym się kimnął.
Ja jestem zbyt podekscytowana.
Dlaczego?
Chcą kupić moją farmę.
Sprzedajesz ją?
Nie planowałam tego,
ale dają sporo gotówki.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Tylko ty o tym wiesz.
Nie stracimy cię?
Nie, znajdę coś mniejszego bliżej miasta.
Kto jest nabywcą?
Emerald Lumber.
- Ci od wycinki drzew? - Tak,
najwyraźniej dywersyfikują działalność.
U ciebie praktycznie nie ma drzew.
Fakt, ale Brady zapewnił,
że przywrócą jej dawny blask.
- Brady? - Tak.
On reprezentuje nabywcę.
Najpierw się stresowałam, ale skoro jesteście dobrymi przyjaciółmi,
uznałam, że to jak biznes z tobą.
Życz mi powodzenia.
- Dziękuję. - Jasne.
Cześć, Ricky.
Cześć, Mel.
To ode mnie i babci.
Napisała też liścik do Hamiltonów. Dołączysz go do datków?
Oczywiście.
- Dzięki. - Zaczekaj.
Mogę o coś zapytać?
Jasne.
Ludzie podchodzą i mówią, że są po mojej stronie.
Co to może znaczyć?
Że są po twojej stronie.
Ale po mojej stronie w czym? Ja…
- Nie jestem odpowiednią… - Proszę.
Zaraz oszaleję.
Fryzjerka w Clear River powiedziała babci…
że ty…
bzyknęłaś Jacka, by ukraść go Charmaine.
Co?
Ja i babcia jesteśmy w twojej drużynie.
- Na sto procent. - W drużynie?
- Tak. - Charmaine też ma swoją drużynę?
- Cóż… - Boże.
Więc twierdzisz,
że całe miasto o tym mówi?
- Pewnie nie całe. - Boże.
Muszę odebrać, więc…
To nie sukienka.
- Co? - Są drużyny, Jack.
Drużyny.
- Od jajek? - Nie,
od nas.
Drużyna Charmaine i drużyna Mel.
Tak. Wszyscy myślą, że się przespaliśmy.
Bo tak było.
Ale tylko my o tym wiemy, prawda?
Prawda?
Jack?
Jack.
Wczoraj Charmaine zapytała mnie wprost.
Miałem skłamać?
Wczoraj?
Gdy wróciłem z ryb.
Musiała całą noc wisieć na telefonie.
Nie miała nic przeciwko.
- Dlatego ci nie mówiłem. - Jednak coś ma.
- No tak. - To nic śmiesznego.
Racja.
- To niedorzeczne. - Ty nie masz drużyny.
Ucieszyłbym się, gdybym miał.
- Serio? - Tak.
Przepraszam. Co mogę zrobić?
Ucisz swoją dziewczynę.
Gdzie są te klucze, Paige?
GDZIE JESTEŚ? ODDZWOŃ. CO SIĘ DZIEJE, WES? ZNALAZŁEŚ JĄ?
- Cześć. - Cześć.
Chciałam podziękować za koncert.
To był uroczy wieczór.
Czyż nie?
- Widziałaś może Hope? - Tak.
Wrzeszczała na dzieci przy food trucku.
Mieliśmy ćwiczyć z jajkiem, ale nie ma na to czasu.
Solidna z was drużyna.
Może nie w tym roku.
- Mnie przydałoby się parę porad. - Bierzesz udział?
Jeśli znajdę partnera.
Wygląda na to, że mam czas.
Najpierw omówimy przekazanie.
To najważniejsze.
A co to takiego?
Dobiegając do końca,
muszę przekazać ci jajko z łyżki na łyżkę.
- Spróbujemy? - Jasne.
- Więc biegnę… - Tak.
I…
- Tak. - Przejęłam.
Dziękuję.
Gdzieś ty była?
Pracowałam!
Czekałem na ciebie.
Ktoś musi się tym zająć.
Cześć, Muriel.
Pokazywał mi, jak przekazać jajko.
- Pouczające. - Jesteś tu,
więc ćwiczmy.
- Dasz nam chwilę? - Jasne.
- Dziękuję. - Tak.
Wystąp z Muriel.
- Co? - To idealna okazja. Są tu wszyscy.
Wszyscy będą na to patrzeć.
Jeśli wystąpisz z Muriel,
ludzie uznają, że coś w tym jest, i nie będą nas podejrzewać.
Nie, wykluczone.
Tylko ten jeden raz.
Ona jest strasznie wolna.
I co z tego? To tylko gra.
Nie dla mnie!
Cholera.
Pomóc ci?
Boże, tak. Wiesz, co robić?
Tak, pracuję w barze. Pamiętasz?
Tak.
Zrobię sobie przerwę. Zastąp mnie.
Jasne.
Dzięki.
Będziesz moją parą?
Co?
W jajecznej sztafecie.
Nie wiem, co to.
To sztafeta, w której należy przenieść jajko…
Zawsze chciałem, ale nie miałem partnera…
Dobra.
Super. Widzimy się pod sceną.
Chcę kucyka.
Poproszę tego kucyka.
Proszę.
Jestem Lizzie.
Brady.
Posłuchajcie.
Zaraz zacznie się jajeczna sztafeta.
Macie pięć minut, żeby znaleźć partnera
i ustawić się na linii startu.
Gdzie Lizzie?
Na przerwie.
Ma uczulenie na pracę.
Dzięki za pomoc.
Mogę już iść? Zaraz sztafeta.
Jasne, leć.
Connie.
To jedyny klucz, więc go nie zgub.
- Jesteś zdenerwowany. - Nie…
Wszystko gra. Dzięki.
Możesz mi zaufać i powiedzieć, co się stało.
Wiem, co o mnie mówią.
Że jestem wścibską plotkarą.
Ale w poważnych sprawach umiem dochować tajemnicy.
Jeśli chcesz pogadać o tym,
co stało się z Paige i Wesem,
wiesz, gdzie będę.
Antykoncepcja.
Szukałem cię.
Posłuchaj.
Rozumiem, czemu jesteś zła, i przepraszam.
W porządku.
Zapytała, a ty powiedziałeś prawdę.
Nie masz za co przepraszać.
Może dziś
sytuacja wygląda kiepsko, ale jutro będą plotkować o kimś innym.
Każdy na tym pikniku może być kiedyś moim pacjentem,
a jeśli będą myśleć, że ukradłam chłopaka Charmaine,
to kto mi zaufa?
I jak będę wtedy pracować?
- Ale to nie tak. - Nieważne, jeśli w to wierzą.
Porozmawiam z nią.
Nie. To sprawa między mną a Charmaine.
I to nie moja dziewczyna.
Wiem.
Przepraszam.
Zrobisz coś dla mnie?
Co zechcesz.
Będziesz ze mną?
- Co? - Będziesz ze mną. Chodź.
Proszę się przygotować.
Jestem cała twoja.
- Wygrajmy to. - Tak.
Serio tego chcesz?
Tak.
Będą mieli o czym gadać.
To mi się podoba.
Na miejsca, gotowi, start!
Co to?
Pewnie ta durna sztafeta.
Napiłabym się.
Ile masz lat?
Dwadzieścia trzy.
Masz dowód?
A ty?
Piję od 13. roku życia,
wisi mi to.
Ale tutejszym raczej nie.
Sama sobie wezmę.
Dalej!
Nie!
Wypadło ci!
Wygraliśmy? Wygraliśmy!
Wygraliśmy!
Zwyciężają
Jack Sheridan i Mel Monroe!
Wielkie dzięki!
To nie twoja wina.
Udało się!
I zgarniacie je wszystkie!
Dziękuję.
Mam kulki!
- Cześć. - Wszystko gra?
Szukam Vernona.
Wyszedł jakieś 20 minut temu.
Jechał do domu.
Dziękuję za informację.
- Nie miał cię odwieźć? - Miał.
Pewnie zaraz zawróci.
Jest na mnie zły.
Komentowałam sztafetę,
więc sparowałam go z Muriel i przegrali.
A mówił, że chce być z tobą?
Tak, ale nie sądziłam, że to dla niego takie ważne.
Kiedy ludzie coś mówią,
zwykle chcą być wysłuchani.
To nie było celowe.
On pewnie o tym wie.
Mam nadzieję.
Podwieźć cię?
Nie chcę sprawiać kłopotu.
Nie pytałbym, gdybym nie chciał.
- To bardzo miłe. Dziękuję. - Proszę.
Daj mi dziesięć minut na te pudła.
To ja skoczę po coś gazowanego na drogę.
Brady.
Niezła fura.
Czego chcesz?
Lilly powiedziała mi o waszej ofercie.
Obchodzi cię to?
Calvin za tym stoi?
To legalna oferta.
Wierzy, że naprawicie farmę.
Serio?
Ciekawe, skąd to wytrzasnęła.
Ponoć od ciebie.
Myli się.
Nie podoba mi się, gdy ktoś okłamuje moich bliskich.
Przemyślcie tę marketingową gadkę.
Myśl cokolwiek
na mój temat, ale nic do ciebie nie mam.
I to ja pierwsza wyciągnęłam rękę.
Zwłaszcza wtedy, gdy spałaś z Jackiem.
To nie daje ci prawa rozsiewać plotek.
Prawda nie może być plotką.
Oskarżanie mnie, że zrobiłam to, by odbić ci Jacka, to kłamstwo.
To moje zdanie.
Ułatwię ci to.
Od teraz w ogóle o mnie nie gadaj.
Nie wygrasz.
Jack lubi dbać o tych, którzy najbardziej go potrzebują.
A wiesz, kto to będzie? Nasze dzieci.
Wyobraź sobie, ile czasu i energii zajmie wychowywanie bliźniąt.
Charmaine, to nie zawody.
Popieram Jacka
w roli ojca.
Tak sobie wmawiaj.
Nieważne, co się stanie,
będę po stronie Jacka, bo chcę dla niego jak najlepiej.
Możesz powiedzieć to samo?
Zwalniam cię.
Nie zbliżaj się do mnie.
Żaden problem. Zgodziłam się, bo Jack mnie poprosił.
To już pewne.
Poleciałaś w kulki.
A zaczynałam odchodzić od zmysłów.
To kolejny dowód na to, że nie możesz żyć bez Jacka Sheridana.
Byłam u Charmaine.
I jak poszło?
Kiepsko.
Tak, ale przynajmniej powiedziałam, co mi leżało na sercu.
I lepiej ci?
Nie.
Moja mama mawia, że możemy jedynie reagować na czyny innych.
Mądra z niej kobieta.
Jest żywiołowa.
Pokochałaby cię.
Może kiedyś ją poznasz.
Może.
Niespodzianka!
- Hej. - Wybacz, że tak nagle.
W porządku. Wchodź.
Jack, to…
siostra Marka. Stacey.
- Miło mi. - Tak.
A ty jesteś…?
Zapomniałam czegoś,
a Jack był tak miły i mi to przyniósł.
Powinienem już iść.
- To przeze mnie? - Nie, muszę zamknąć bar.
Miło było poznać.
Dziękuję.
To najseksowniejszy drwal, jakiego widziałam.
Jack prowadzi bar, przyjaźnimy się tylko…
Nie mnie to oceniać.
Stacey, jak mnie znalazłaś?
Zostawiłaś w domu adres do korespondencji.
No tak.
Kopę lat.
Od pogrzebu.
Tak.
Wybacz, że się nie odzywałam.
Mama tego nie ułatwiała.
- Cierpi. - Nie.
To narcystka.
W rzeczy samej.
Jeśli to nagły wypadek, zadzwoń na pogotowie.
Jeśli nie, wiesz, co robić.
Proszę.
Cześć.
W razie czego będę na kanapie.
Spędzisz tu całą noc?
Tak…
- pod jednym warunkiem. - Jakim?
Koniec plotek o Mel. Zostaw ją w spokoju.
- Nie wierzę, że cię przysłała. - To nie ona.
Pewnie by się wkurzyła, gdyby usłyszała, że w ogóle o tym mówię.
Muszę móc dzielić się swoimi sprawami z przyjaciółmi.
Wiem.
Czyżby? Bo mam wrażenie, że obchodzi cię jedynie Mel,
a to ja utknęłam tu
chora i w ciąży.
Nie rozpowiadaj o naszym życiu prywatnym.
To nikomu nie pomoże.
Nie mogę panować nad tym, co z informacją zrobią ludzie.
Proszę, żebyś z tym skończyła.
Dziękuję.
Idę spać. To był długi dzień.
- Dobranoc. - Pa.
Jack.
Chciałem dziś się tu przespać.
W porządku?
Przyniosę ci koce i poduszkę.
Chcesz usłyszeć coś szalonego?
Zawsze.
Zaręczyłam się.
Jak do tego doszło?
Ma na imię Paul. Nie znasz go.
Pracujemy razem. To mój szef.
Cieszę się, że ci się ułożyło.
Kupił mi ten pierścionek.
Jest przepiękny.
Czemu go nie nosisz?
Jakoś mi nie leży.
Wiesz, że pierścionek, który dał ci Mark, był po babci?
Mimi praktycznie nas wychowywała.
Wiem, że bardzo ją kochaliście.
Gdy Mark chciał ci się oświadczyć, zapytał, czy może dać ci ten pierścionek.
Nie mogłam mu odmówić.
Nie jestem pewna, do czego zmierzasz.
Skoro Mark nie żyje,
chcę odzyskać pierścionek.
Napisy: Bartosz Zieliński