Okej, proszę.
- Dla was. - Dzięki.
Szczerze mówiąc, nie wiemy, co powiedzieć.
„Dziękuję” to chyba za mało.
Tak miało być.
To wasze dziecko.
Mam nadzieję, że możemy spytać,
ale czemu podjęliście taką decyzję?
Najpierw musieliśmy porozmawiać o nas.
Już raz straciłem Marley, bo byłem idiotą.
Nie mogę jej znowu stracić.
Myślałem, że jeśli zdecyduję się na dziecko,
że to naprawi wszystko między nami.
Ale…
To nie jego zadanie.
Musieliśmy być ze sobą szczerzy, czy możemy mu dać życie,
na które zasługuje.
Szczerze mówiąc, nie możemy.
Nie jesteśmy gotowi.
Ale mam jedną prośbę.
Co zechcesz.
Możemy wrócić do pierwotnego planu porodu?
Będziesz moją położną?
Oczywiście. Tak.
Czy obiecasz nam,
że wrócisz do szkoły?
- Już brzmisz jak tata. - Tak.
Gdy dziecko się urodzi, przenosimy się do Sacramento.
Nawet nie pomyślałam o tym, że wyjedziecie.
Oczywiście będziemy w kontakcie.
Będziemy wam wysyłać zdjęcia i filmy.
Na razie nie.
Jesteśmy pewni tej decyzji, ale to nie będzie łatwe.
Będę potrzebować trochę czasu.
- Jasne. - Okej.
Dostosujemy się do ciebie.
A po urodzeniu…
wolelibyśmy go nie widzieć.
To nie dlatego, że nas nie obchodzi.
Chcę, żeby wasze twarze były pierwszymi, które zobaczy.
I wasze głosy usłyszy jako pierwsze.
Takiego początku dla niego chcę.
I dla was.
Dziękuję.
Dzięki.
Zapomniałem,
jak dobrze mi się przy tobie śpi.
Tęskniłem za tym.
Wybacz, że tyle czasu mi to zajęło.
To bez znaczenia.
Jesteśmy tu teraz.
To ma znaczenie.
Czuję się inaczej. Wydaje się to bardziej realne.
Tylko to.
My.
Tym razem wybieramy siebie z właściwych powodów.
Co do tego.
Co to dokładnie jest?
Nie rozmawialiśmy o tym, prawda?
Nie. W ogóle niewiele rozmawialiśmy.
- Nie. - Nie.
Nie chcę tego spieprzyć.
To wiele dla mnie znaczy.
Dla mnie też.
Okej.
To może zacznijmy od nowa.
- Tak. - Wiesz?
Tym razem bardziej świadomie.
Tak.
Jakbyśmy się spotykali po raz pierwszy,
ale z całą wiedzą, którą zdobyliśmy.
- Podoba mi się to. - Tak.
Więc…
skoro się spotykamy,
znowu,
mam pytanie.
Okej.
Pytanie?
Pójdziesz ze mną na Dzień Osadnika?
Dzień Osadnika?
Tak.
Nasz związek wyszedłby na jaw.
Chyba o to pytam.
Dasz radę to zrobić?
Wrócimy od tego.
- Cześć. - Hej.
- Jak leci? - Dobrze. Chyba nie przeszkadzamy?
Nie, skądże.
Jak się macie? Jak poszło z Marley i Eamonem?
Cóż…
O Boże.
Zgodzili się na adopcję, więc…
To niesamowite.
Wiem.
- W końcu zostaniecie rodzicami. - Tak.
- Będę ciocią. - Tak.
I bez obrazy dla Joey, Donny i Mary, ale będę tą fajną ciocią.
Będę mieć cukierki w torebce, pozwolę mu siedzieć w nocy…
Nie będziesz opiekunką.
Okej. Nie martwcie się o kwestie prawne.
Zadzwonię do agencji. Wprawię machinę w ruch.
- Świetnie. - Dzięki. Doceniamy to.
- Ja… - Przepraszam. Przeszkadzamy?
Możesz wyjść. Przyłapali cię.
- Hej. - Hej.
Przepraszam, że przeszkadzam. I gratulacje.
- Dziękujemy. - Tak.
Dziękujemy.
Tak.
Nie tylko nam należą się gratulacje.
- Tak. - Tak.
Znowu osiągnęłaś sukces, burmistrzyni.
Jeśli to nie zainspiruje miasta, by postąpić słusznie,
nie wiem, co by mogło.
Tak.
Burmistrzyni?
Okej.
- Nie panikuj. - Nie planowałam.
Dobrze. Mogłabyś wpaść w panikę.
Nie kompletny atak paniki, ale lekki…
- Tony. - Tak.
- Przerażasz mnie i irytujesz. - Dzwoniła Gladys.
- Ona i Greg mają grypę. - Zadzwonię do nich.
Nie będą prowadzić stoiska z czapkami.
Czemu nie panikujesz?
Bo można to naprawić.
Pogadaj z Diną i połącz czapki ze stoiskiem pikowania.
Połączyć? Genialne. Ja…
Umiesz sobie radzić z kryzysami.
Jesteś jak młoda Margaret Thatcher. Wiesz o tym? Tak.
Chodźmy. Nie, tędy.
Chodźmy. Tam. Za mną.
Boże, tęsknię za Lizzie. Zaraz wracam.
- Pomóc ci? - Dam sobie radę.
Nie chodzi o konia, prawda? Wyjaśniłem to Hope.
Próbujesz wrócić do życia mojej żony.
Chcę, byś wiedział, że mi się to nie podoba i ci nie ufam.
Ani trochę.
Mamy problem?
Nie, jeśli wiesz, gdzie jest twoje miejsce.
Moje „miejsce”?
Skoro mowa o moim miejscu,
przypominam, że właśnie na nim stoisz.
- Oczekuję więcej szacunku. - Naprawdę? Szacunku?
Na szacunek trzeba zasłużyć.
- Wiesz? - Chłopcy, chłopcy…
Nie było mnie dwie minuty. Vernon, nie musisz wracać do kliniki?
Muszę, ale chciałem dokończyć rozmowę o szacunku…
Vernonie…
Nie masz się czym martwić.
W tym wieku, serio?
To on zaczął.
DZIEŃ OSADNIKA VIRGIN RIVER
- Witajcie na waszej pierwszej imprezie. - To miejsce jest nierealne.
Mówiłam.
Często organizują takie wydarzenia…
- Tak. - Cały czas.
- Tak. - Okej.
Cześć, Jack. Dobrze się bawisz?
Muszę zajrzeć do kuchni polowej. Miłej zabawy.
Do zobaczenia.
Od czego chcecie zacząć? Mają…
Mamy wrób świec.
Kowalstwo.
Niemożliwe. Chyba widzę znak na bar z sarsaparillą.
Zawsze chciałem spróbować.
Okej, to idziemy.
Eamon, możesz trochę zwolnić?
Idę za dwoje!
- Gubisz złoto. - To trudniejsze, niż się wydaje.
Nie płucz tak agresywnie.
Spróbuj, jeśli dasz radę lepiej.
Mam zajęte ręce.
Może wezmę Koko na chwilę?
Dam wam trochę czasu dla siebie?
Wyszła dziś z domu.
Bez presji.
Okej. Proszę.
Chodź tu, Koko.
O rety.
Nie mogę się doczekać, by przedstawić cię miastu.
Chodźmy.
Dobra.
Niech wygra najlepszy.
Nie wierzę, że oficjalnie zostaniesz ojcem.
Dzięki, bracie.
Nie wierzę, że to nasza ostatnia wspólna impreza.
Cisza albo w jedzeniu będą łzy.
Osiem burgerów z bizona, dwa kasze z serem,
cztery porcje frytek…
i jeden budyń.
Dobra. Spodobały się potrawy z Westwood.
Pomogę ci z tym. To sporo.
Cóż…
Cieszę się twoim szczęściem. Naprawdę.
Ale bez ciebie nie będzie tak samo.
Pamiętasz, jak dałeś mi tę pracę?
Pewnie.
- Przyjechałeś mnie odwiedzić. - Tak.
Byłem całkowicie zagubiony.
- Nie wiedziałem, którędy do góry. - Pamiętam.
Oprowadziłem cię po barze. Jeszcze go nie skończyłem.
Z dumą pokazałem ci moje menu.
Myślałem, że mini burgery są rewolucyjne.
Daj spokój. Wszyscy uwielbiają mini burgery.
O czym zacząłeś mówić? Sałatce z jarmużem i serem brioche?
Myślałem, że mnie wyśmiejesz.
Daj spokój. Ufałem ci.
Zrobiłeś…
więcej niż tylko menu. Ty…
Sprawiłeś, że w barze wszyscy czuli się jak w domu.
Dziękuję.
Dałeś mi pracę.
Nowe życie.
Wspierałeś mnie i nigdy tego nie zapomnę.
Dobrze nam szło, prawda?
Za to, co będzie dalej.
Osadnicy w końcu przeszli przez góry Sierra Nevada
latem 1875 roku.
Byli zmęczeni podróżą, ale szukali czegoś, czego jeszcze nie znaleźli.
Miejsca, gdzie mogą odpocząć,
wybudować dom, które da im nadzieję.
Umieram z pragnienia.
Chyba się do czegoś zbliżamy.
Do śmierci.
Zaczekaj. Coś słyszę. Słyszę wodę.
Dzięki Bogu, znalazłaś rzekę.
Nie! Znalazłam dom.
Jak go nazwiemy?
To miejsce jest piękne i dziewicze.
Właśnie. Nazwiemy je Virgin River.
Nie wiem, czy pastorowi się to spodoba.
No dalej. Ruchy.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Z jakiegoś powodu nie mogę się ułożyć wygodnie.
Ponad 50 lat później, gdy się już osiedlili,
mieszkańcy Virgin River stanęli w obliczu zagrożenia.
Góra płonie!
Co robimy?
O nie!
Kochamy cię, komendantko!
Nawet jako komendantka i jedyna przedstawicielka straży pożarnej,
sama nie ugaszę tego pożaru.
Słyszeliście? Ruchy, ludziska.
Łapcie wiadra. Do roboty.
Duma naszego miasta uratowała społeczność
i stał się fundamentem, na którym je zbudowano.
Tak!
Wreszcie w 1984 roku nasza pierwsza i jedyna burmistrzyni, Hope McCrea,
doprowadziła do nadania Virgin River praw miejskich.
Całe życie mieszkam w tym mieście.
Widziałem, jak się rozwija, zmienia, potyka i wstaje.
Nigdy nie zapomnieliśmy o istocie samowystarczalności,
tradycji i społeczności!
Co roku Dzień Osadnika daje nam powód, by się zatrzymać, zastanowić
i przypomnieć, skąd przyszliśmy i dokąd zmierzamy.
Jak niektórzy z was wiedzą, są ludzie, nie stąd,
którzy patrzą na nasz mały kawałek nieba i widzą możliwości,
a nie wspólnotę.
Nie potrzebujemy ludzi, którzy chcą naprawiać coś,
co nigdy nie było zepsute.
Tak!
Bo Virgin River to nie tylko kropka na mapie, to nasz dom.
I naszym zadaniem jest upewnienie się, że tym będzie
teraz i dla wszystkich przyszłych pokoleń.
Proszę, podpiszcie petycję,
by chronić Virgin River przed korporacjami z zewnątrz.
Kto pierwszy?
Mogę czynić honory?
Proszę.
Dziękuję.
Świetnie.
Gdzie są teraz Marley i Eamon?
Chyba robią świeczki.
Bardzo się wczuli w Dzień Osadnika.
Tak. Tak jak wy w struganie.
Nie ma nic lepszego niż zrobienie czegoś wyjątkowego
z kawałka drewna przy użyciu ostrego noża.
Tak.
To chyba zabawa dla chłopców.
Zdecydowaliście z Jackiem, jak nazwiecie mojego wnuka?
Jeszcze nie.
Zawsze podobało mi się imię Vernon.
- A tobie? - Vernon?
- Nie ma mowy. Everett. To dobre imię. - Nie.
- Mel? - Okej. Tak?
- Chcemy już wracać do domu. - Dobrze się czujesz?
Nie wiem. Ciężko mi złapać oddech.
Czujesz, że masz skurcze?
Nie, tylko problem z oddychaniem.
- Wszystko w porządku? - Udało nam się.
Jak zawsze. Dzięki twoim potrawom.
A propos, chcę, żebyś wiedział,
że zrobię pierwszą rezerwację w twoim nowym lokalu.
Umowa stoi.
Przy okazji…
To umowa wykupu.
Musisz tylko podpisać,
oddać mi ją, a ja zajmę się resztą.
Hej, Jack.
- Mel cię potrzebuje. - Wszystko okej?
Tak.
Chodzi o Marley.
Imponujące jak na faceta, który jeździ na motocyklu, a nie na koniu.
- Szczęście początkującego. - Tak.
- Twoja kolej. - Okej.
Pomogę ci. To, co chcesz zrobić…
Przestań. Mieszasz mi w głowie.
Nie w głowie próbuję ci zamieszać.
- Wiesz co? - Co?
To impreza rodzinna.
Dobra. Będę się zachowywał.
Żartujesz sobie?
Cóż mogę rzec?
- Jesteś dobra. - Jestem dobra.
Mam dziś ugasić jeszcze jeden pożar?
Czy to znaczy to, co myślę?
Nie jadę do Kalifornii.
Nie jedziesz.
Tak się cieszę.
Dzięki.
Możemy porozmawiać o tym stroju?
- Tak. - Nie ma mowy.
Świetnie ci poszło. Będziesz występować na Broadwayu?
Zadowolę się kółkiem krawieckim.
- Tak. - Nieźle.
- To dopełnia stroju. - Chcę taki.
Dziękuję.
Żałujesz?
Sarsaparilli?
Nie, tego, że zostałaś na kilka dni.
Moja szefowa nie była zadowolona,
dopóki nie wyjaśniłam okoliczności.
A co to za okoliczności?
Spotkałam gliniarza, w którym się podkochiwałam
i zaprosił mnie na randkę, więc nie mogłam odmówić.
- Jesteś szczera. - Przywykła do tego.
Tak.
Szczerze mówiąc, będzie tęsknić za tym miejscem.
Zawsze możesz je odwiedzać.
W każdej chwili.
Wracasz czasem do Los Angeles?
Nie miałem powodu.
Aż do teraz.
Co powiesz na budyń?
- Nie. - Dobra.
To jest ta szczerość.
- Wybacz. - Podoba mi się.
Oto on.
Tutaj widać jego rączkę.
Zmierzę ilość płynu owodniowego.
To pewnie powód bólu brzucha i duszności.
Miałam nadzieję, że to przez frytki.
I fakt, że jestem wielkości domu.
To nie przez frytki.
Worki owodniowe mierzą od dwóch do czterech centymetrów.
Okej.
Twoje mają osiem.
To wielowodzie.
Nadmiar płynu owodniowego.
Okej. Co robimy?
Możemy się go pozbyć? Niedługo mam termin.
Możemy ci trochę ulżyć, ale wielowodzie…
czasem oznacza, że coś się dzieje z dzieckiem.
Na przykład co?
Nie wiemy. A żeby to sprawdzić,
potrzebujemy bardziej zaawansowanego sprzętu.
Jedziemy do Grace Valley?
Nie.
Chyba mamy coś bliżej.
Doktorze Hayes.
Doktor Mullins. Mam się szykować na drugą rundę?
- Tym razem masz wsparcie. - Okoliczności się zmieniły.
Potrzebujemy pomocy.
I przyszliście tutaj, bo mamy odpowiednie środki.
Posłuchaj.
Mamy kobietę, 22 lata.
- Stwierdziliśmy wielowodzie. - To matka naszego dziecka.
Boimy się, że coś może być nie tak z dzieckiem. Pomożesz nam?
Proszę.
Możemy zrobić USG dziecka w 40 tygodniu ciąży.
- Świetnie. - Pójdę po Marley.
Dziękuję.
Mel, chcesz przeprowadzić badanie?
Tak.
Dacie nam chwilę? Chcemy porozmawiać z Marley na osobności.
Jesteśmy w tym razem. Mogą zostać.
Wiemy, co się dzieje z dzieckiem.
Cierpi na SIV.
To rzadka wrodzona wada serca,
gdzie komory serca są ułożone jedna nad drugą,
a nie obok siebie.
Jego sercu jest ciężko pompować krew
do reszty ciała.
A skoro jego organizm ciężko pracuje, by podtrzymywać krążenie,
nie wchłaniał płynu owodniowego tak, jak powinien.
Nic mu nie będzie?
Będzie musiał przejść operację.
Najprawdopodobniej kilka.
Trzeba inaczej dostarczać krew i odciążyć jego serce.
To skomplikowane, ale możliwe.
Takie operacje są rzadkością w Grace Valley.
Radziłbym szybko zacząć szukać specjalisty.
- Mogę zacząć dzwonić. - Proszę.
Może zajmiemy się tym razem, doktorze?
Jasne.
Dziękuję.
Hej.
Marley nic nie będzie?
Marley, nic ci nie będzie.
Mel, Jack, tak mi przykro.
- O rety. Nie. - Nie.
- Już dobrze. - Nie musicie tego robić.
Zadzwonię do agencji.
- Nie macie obowiązku tego robić. - Posłuchaj.
Skupimy się na zdrowiu dziecka, okej?
Marley. Spójrz na mnie.
Wszystko będzie dobrze.
- Będzie dobrze. - Okej.
Jak to zrobimy?
Idziemy dalej.
Nie wiadomo, jak długo to dziecko będzie żyło.
Wiem, ale niczego w życiu tak naprawdę nie wiadomo.
Oboje to wiemy.
Hej.
To nasze dziecko i będziemy go kochać,
czy przeżyje sto sekund, czy sto lat.
Ta mała duszyczka była nam przeznaczona.
Znalazł nas.
Potrzebuje nas.
Bo jesteśmy ludźmi, którzy podejmują się trudnych rzeczy.
Musimy postawić na naszego syna.
To nasz syn.
- To nasz syn. - Tak.
Jest Sheridanem.
- Będzie wojownikiem. - Tak.
Ale teraz potrzebuje, byśmy o niego walczyli.
Vernonie?
- Hej. - Udało nam się.
Zebraliśmy podpisy pod petycją.
Nie ma mowy, że Grace Valley zagości w naszym mieście.
Co się stało?
Mel i Jack
dostali dziś niefortunne wieści.
Dziecko, które adoptują, ma wrodzoną wadę serca.
O nie.
Tak.
Czy dziecko wyzdrowieje?
Nie wiemy. Muszą podjąć ważne decyzje.
Dobra wiadomość jest taka, że wyłapaliśmy to wcześnie.
- To dobrze. - Tak.
Wyłapaliśmy to z pomocą doktora Hayesa.
- Do czegoś się przydał. - Tak.
Tak sobie myślę…
że może on i Grace Valley tutaj…
- To jednak dobry pomysł. - Co?
Nie w kontekście pracy dla szpitala,
ale współpracy z nimi.
Nie mówisz poważnie.
Porzuciłeś ten świat nie bez powodu. Wiesz, jak działają.
Nie da się jednocześnie dbać o ludzi i pieniądze.
To był fundament kliniki.
Wiem, że nie będzie łatwo,
jeśli mam zrobić to, co najlepsze dla społeczności, to może…
Może jest tym nasza współpraca.
Jak to „współpraca”?
Rozmawialiśmy o możliwej współpracy.
„Rozmawialiśmy”?
Rozmawialiście o tym beze mnie?
Nie widziałem cię cały dzień. Rozmawiam z tobą teraz.
Myślałam, że jesteśmy my przeciwko światu.
- Bo tak jest. - Gówno prawda!
Walczyłam jak lwica o ciebie i twoje dziedzictwo,
a ty poddałeś się bez walki i to bez rozmowy ze mną!
Wiedziałeś, co robisz, a i tak to zrobiłeś!
To nie fair.
Nic nie jest fair!
Przyszłość kliniki jest teraz w twoich rękach.
I skoro o niej myślisz,
to może dziś tam śpij.
Właśnie rozmawiałam z doktorem Hayesem.
On i Doc rozmawiali z Instytutem Kardiologicznym
w Szpitalu Dziecięcym w Los Angeles,
który zgodził się na operację.
To dobrze, prawda?
Tak. Są najlepsi w kraju.
Okej.
Ale chcą działać szybko.
Jak szybko?
Chcą, żebyśmy z samego rana pojechali do Los Angeles.
Wywołamy poród w Cedars.
Pracowałam tam, więc mogę tam odbierać poród.
Potem przewiozą go do Dziecięcego i przeprowadza operację.
Jutro?
Tak.
Co o tym sądzisz?
Okej.
Zróbmy to.
Hope?
Przywiozłam ci coś.
Proszę.
- Co to jest? - Mój ojciec.
Nie mogę go wyrzucić. Razem będzie wam dobrze.
Co w ciebie wstąpiło?
Vernon nawiązuje współpracę z Grace Valley.
Mimo moich wysiłków i tego, co to oznacza dla miasta,
zdradził mnie.
O co chodzi? Jestem frajerką?
Nie jesteś.
To wyjaśnij mi, czemu mi się to przydarzyło już trzy razy.
Mężczyźni, których kochałam, mnie wyrolowali,
w tym mój ojciec.
- Nie wyrolował cię. - Przestań go bronić.
Hope.
To nie tak, jak myślisz.
Naprawdę? Oświeć mnie.
Nie mogę.
Obiecałem Macowi.
Zapytaj go o pozwolenie.
Firma była skazana na porażkę.
Co? O czym ty mówisz?
Twój ojciec tak ją zadłużył,
że nie miał szans pokonać konkurencji.
Była za duża.
Był skazany na porażkę.
Nie powiedział mi, bo był zbyt dumny.
Wiedział, że będziesz o nią walczyć.
Wiedział, że pójdziesz ze statkiem na dno.
Kochał cię za bardzo, by do tego dopuścić.
Tak bardzo cię kochał, Hope.
Dlaczego mi nie powiedział?
- Czemu ty nie powiedziałeś? - Bo wiedziałem, że ma rację.
I dlatego, że ja też cię kochałem.
Wciąż kocham.
Dobry koń.
Tak.
Hej.
Tylko się żegnam.
Tak.
Wszystko w porządku?
Tak.
To łzy szczęścia.
Będzie miał tu piękne życie.
Wiem to.
Tak będzie.
Tak.
Chodźmy.
Wcześnie wstałeś.
Nie mogłem spać.
- Dlaczego? - Nie mogę przestać o tobie myśleć.
Wiem, że mówiłaś, że musisz pracować, ale musisz też jeść.
Co ty na to?
- Wpadniesz wieczorem? Zrobić ci kolację? - Tęskniłam za tym.
Dobrze, wpadnę.
Wspaniale. Do zobaczenia.
IZBA PRZYJĘĆ
Cześć. Jesteśmy z Marley Thurston.
Chirurg z Dziecięcego tu jest i chce z wami porozmawiać.
- Pójdę po niego. - Dzięki.
Okej.
No i?
Jakie to uczucie tu wrócić?
Nie wiem. To jak powrót do liceum.
Stare uczucia wracają, jakby nigdy nie zniknęły.
Marley Thurston?
- Mel? - Eli?
Co… Chwila.
- Ty… - Zestarzałem się?
- Nie. - Tak.
A ty nie postarzałaś się ani o dzień.
Przepraszam, znacie się?
Pamiętasz lekarza, o którym opowiadałam,
że razem pracowaliśmy?
Arogant, w którym się zakochałaś?
Arogant, co?
Ale byłem uroczy.
Jack. Eli, to mój mąż, Jack.
- Miło poznać. - Ciebie też.
Żeby było jasne, to było wieki temu.
To jasne.
Świetnie. Może zacznę od nowa?
Jestem dr Eli Kelly,
kardiochirurg ze Szpitala Dziecięcego.
Poświęciłem życie, by pomagać rodzinom takim jak wasza.
Przeprowadzałem tę operację więcej razy, niż dam radę zliczyć,
a naprawdę umiem liczyć.
SIV to poważna sprawa.
Mogę przekazać wam masę statystyk, wykresów i żargonu medycznego,
by to było łatwiejsze do przetrawienia,
ale gdy chodzi o wasze dziecko,
ta diagnoza jest trudna do przełknięcia, bez względu na wszystko.
Dlatego powiem wprost.
Będzie ciężko.
To mogę obiecać.
To może być jedno z waszych najtrudniejszych przeżyć.
Ale mogę też obiecać…
że uratuję wasze dziecko.
Dziękuję.
BRIE SHERIDAN – ADWOKATKA UMOWA WYKUPU
Oto on!
Tak.
Jest śliczny!
Idź.
Poznaj swojego syna.
Dziękuję.
Cześć, kolego.
- Cześć. - Hej.
Hej.
- Tak bardzo cię kocham. - Ja ciebie też.
Cześć.
- Musimy iść. - Cześć.
Okej.
- Zostań z nim. Zaraz tam będę. - Okej.
Okej.
Hej.
- Czekajcie! - Pani jest jego pielęgniarką?
Jestem jego matką.
Cześć.
Napisy: Agnieszka Otawska