- Skarbie? - Tak?
Na dworze jest zimno, a my już długo chodzimy.
Czemu nie możemy iść po choinkę jak zwykli ludzie?
Nie chcę, by nasze pierwsze wspólne Święta były zwykłe.
Chcę, by były niezwykłe.
Skoro tak to ująłeś.
Tak.
Ale poważnie, daleko jeszcze? Bo bolą mnie stopy.
- Oto ona. - Co?
Choinka rodziny Sheridanów.
Spójrz na nią.
- Chwileczkę. - Co?
Jeszcze nie nazywam się Sheridan. I przyjeżdża moja rodzina.
Czy to nie powinna być choinka rodziny Monroe-Brenner-Sheridan?
Okej, ale musimy też dodać moją siostrę, Mary.
Więc teraz to jest
choinka rodziny Brenner, Monroe, Clivesdale i Sheridan.
To brzmi jak kancelaria prawnicza.
Dobrze, że Donna i Jeannie nie mogły przyjechać.
Choć chciałam poznać twoje siostry.
Ale spędzimy więcej czasu z moimi świeżo rozwiedzionymi rodzicami.
Będzie super.
Dobrze?
Od śmierci mamy nie obchodziłam rodzinnych świąt.
To kolejny powód, by zrobić coś niezwykłego.
Powiem ci, co jeszcze jest niezwykłe.
To, że twoja mama miała romans z gościem z Virgin River,
a ty tu trafiłaś.
Myślałam o tym.
Może zostawiła gdzieś na wierzchu jakieś pocztówki
i dlatego miałam ten obraz w głowie. Może to mnie tu przyciągnęło? Nie wiem.
Możliwe.
Joey jest pewna, że autorem jest twój biologiczny ojciec?
Mówi, że tak. Ale nie wiem.
Przeczytam listy, a potem zdecyduję, co chcę zrobić.
Chodzi ci o to, czy chcesz go znaleźć?
Albo udawać, że nie istnieje? Tak.
Jedno, co mogę ci dać na Gwiazdkę, to moje pełne wsparcie.
- Cokolwiek zechcesz. - Dzięki.
I może biżuterię?
Weźmy drzewko.
- Musisz popracować. - Co mam robić? Z tyłu?
- Jasne. - No dobrze.
No dobrze.
Zabezpieczyłam wszystko w domu.
Dzieci Mary powinny być bezpieczne.
Zabezpieczyłaś też spiżarnię. Mogę dostać chipsy?
O której przyjeżdża twoja siostra?
Lot jest opóźniony. Jeszcze nie wystartowali.
Moi rodzice powinni meldować się w pensjonacie.
Jeśli mogę ci jakoś z nimi pomóc w ten weekend...
Zwalaj moją mamę z nóg swoim urokiem.
Nie dosłownie, ale...
Dzięki za uściślenie.
Święta mogłyby się stać bardzo dziwne.
- Jestem czarujący, prawda? - Zauważyłam.
Zwalasz mnie z nóg.
- To chyba żarty. - Co się stało?
Boston zasypał śnieg. Mary tu nie dotrze.
- O nie, to smutne. - To bardziej niż smutne.
Bez jej dzieci moi rodzice będą się skupiać tylko na sobie.
Może wrócą do siebie.
Daj spokój, to czas nadziei.
Co nie?
- Otworzę. - Dobra.
- Mike. - Pan Sheridan.
Tato! Wesołych Świąt. Co tu robisz?
Poszedłem do pensjonatu i wpadłem na twoją matkę
i jej nowego chłopaka.
- Nauczyciela plastyki? - Tak.
- Wiedzieliśmy, że przyjedzie? - Nie.
Nie zostanę patrzeć, jak całują się pod jemiołą.
Świętą Mary zasypał śnieg w Bostonie, więc pokój gościnny jest wolny.
Rozgość się, proszę.
A ja porozmawiam z mamą.
Idą do baru Jacka.
Powiedz matce, że o ile Javier nie maluje rodzinnego portretu Sheridanów,
powinien natychmiast wrócić do Sacramento.
Chyba nie mogę tego powiedzieć.
Dobrze. Powiedz to własnymi słowami.
Zaczyna się.
Informuj mnie na bieżąco.
Co się dzieje?
Mary zasypał śnieg.
A mama postanowiła przyjechać z nowym chłopakiem.
Ku niezadowoleniu taty.
Wygląda na to, że mamy niezwykły początek.
Którego nigdy nie zapomnimy.
- Proszę. - Hej!
- Wujek Jack! - Ciocia Mel!
Cześć, dzieciaku!
Cześć.
- Jak się masz? - Jesteś moim wujkiem?
Jeszcze nie. Ale wkrótce będę.
Możemy poćwiczyć nazywanie mnie wujkiem.
Wesołych Świąt.
Miło cię widzieć.
Dzieciaki bardzo się cieszyły na odwiedziny.
- Tak, dzięki za zaproszenie. - Daj spokój. Żartujesz?
Cieszymy się, że przyjechaliście.
Nie mogę się doczekać, aż poznacie rodzinę Jacka.
To, co z niej zostało.
To długa historia. Powieszę to.
Zdejmijcie kurtki.
Ktoś chce kawy albo kakao z piankami? Tak?
- Kto chce grać w gry? - Ja!
- Tak! To zagrajmy! - Tak.
Boże, ale urośli.
Wiem.
Przywiozłam listy.
Okej.
Przejrzyjmy je później.
- Dobrze. Tak. - Dobrze.
- Zostawimy ich daleko w tyle. - Kogo?
Nicka i Jo Ellen.
Nie wiedziałem, że rywalizacja w dekorowaniu jest taka zacięta.
Jaka jest nagroda?
Rolada i rok prawa do przechwałek.
Słodki smak zwycięstwa jest smaczniejszy od tego ciasta.
I to jest duch Świąt.
Skoro o tym mowa, gdzie nasz eggnog?
- Nie zapomniałaś o rumie? - Skąd.
Bo egnogg bez rumu...
To tylko świąteczny krem.
Zdrowie.
- Dodałaś rumu do swojego? - Oczywiście, że nie.
To zaszkodziłoby dziecku.
Nie wierzę, że będzie tu dziecko.
Oboje jesteśmy podekscytowani.
Wreszcie.
To nie było zaplanowane, a dziecko to ogromne zobowiązanie.
Chciałam się upewnić, że staniecie na wysokości zadania.
Nawet Connie się cieszy.
Przykro mi, że jej nie ma.
To bardzo miłe, że opiekuje się kuzynem w Eurece.
- Cieszę się, że przyjeżdża twoja mama. - O dziwo, ja też.
Dobrze się ostatnio dogadujemy.
Cieszy się, że mam ważną pracę
i po raz pierwszy w życiu jest ze mnie dumna.
Powiedzenie jej o ciąży tego nie zmieni.
Chwileczkę.
Nie powiedziałaś mamie, że jesteś w ciąży?
Chciałam spędzić z nią miłe święta,
nim znów zacznie wątpić w moje decyzje.
Musisz jej powiedzieć.
Będzie gorzej, jeśli dowie się od kogoś innego.
Zgadzam się.
Powiedzieliśmy babci Rose. Twoja mama w końcu się dowie.
Powiedz jej, gdy będzie w świątecznym nastroju.
Uznaj to za prezent.
Może będzie podekscytowana tym, że zostanie babcią, tak jak my.
A nie jesteście pradziadkami?
Nie dzielmy siwego włosa na czworo.
Jeśli mam być mamą,
powinnam przestać się bać rozmawiać z własną.
Miło mi to słyszeć,
bo nie potrafię dochować tajemnicy prawie tak jak Jo Ellen.
Dobrze. Powiem jej dziś, nim pójdziemy na przedstawienie.
TEATR W VIRGIN RIVER
Okej, a teraz w prawo.
Przypomnij mi, czemu muszę być choinką.
Mogłem zagrać rolę Camerona.
Bo Muriel zajmowała się castingami,
a między nią i doktorem coś iskrzy.
Dasz radę. Dobrze.
Dobrze.
Możemy prosić Choinkę?
Bert, teraz ty.
Naprawdę między nimi iskrzy.
Trudno oderwać od nich wzrok.
Ciekawe, jak długo potrwa ten ich majowo-grudniowy romans.
W końcu jest grudzień.
Myślę, że może trwać wiecznie.
Nie codziennie znajdujesz idealnego partnera do tańca.
Spójrz na datę pierwszej pocztówki.
Myślisz, że to się zaczęło po tym, jak rodzice stracili Chloe?
Nawet nie zauważyłam daty.
Myślisz, że tata nie wspierał mamy?
Nie wiem. Oboje byli zdruzgotani.
Wiemy, że utrata dziecka może zbliżyć ludzi albo ich rozdzielić.
Dla nich to było to drugie.
Spójrz... To ta.
Powiedziała mu o tobie.
Chciał być w twoim życiu.
Ale chciała zostać z tatą, by utrzymać rodzinę.
Utrata Chloe ich rozdzieliła.
A ty ich połączyłaś.
Myślisz, że tata wiedział, że nie jestem jego?
Jeśli tak, to nie miało znaczenia.
Szkoda, że nie ma czegoś więcej.
Znamy tylko jego ksywkę, Mistrz, i numer skrytki pocztowej.
Chcesz go znaleźć?
To znaczy...
Tak.
- Tak. - Chyba tak.
Dobrze.
Chcę wiedzieć więcej o tym, co się stało.
Może nadal chce, żebym była w jego życiu.
Na pewno chce.
Na ten temat nie zmienia się zdania.
Ustalone. Znajdę mojego biologicznego ojca.
- Dobra. - Dobra.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
Wiem, Paige, ale jeśli do teraz nie znaleźli DNA, to wątpię, że znajdą.
Dobrze.
Tobie też wesołych Świąt.
I z góry przepraszam, ale wysłałem Christopherowi perkusję.
Muszę kończyć. Pa.
Hej.
Gotowa zbierać zabawki dla maluchów?
Tak. Czekałam na ciebie.
Okej.
Ludzie już przekazują dary.
Tak.
Mogę zająć się kuchnią, jeśli chcesz tu zostać.
Niedługo będę musiał zaprezentować przepis twojej mamy.
Nie, lepiej tego nie rób.
W zeszłe Święta próbowała upiec indyka w mikrofali.
Zapamiętam.
Proszę. Dla dzieci.
Niesamowite, co dla nich robisz.
Ona ma rację. Jesteś jak prawdziwy Święty Mikołaj.
Uwierz mi. Żaden ze mnie święty.
Nie rozumiem, czemu uznałaś, że to dobry pomysł,
by przyprowadzić nowego chłopaka.
Bez urazy, Javier.
Nie ma sprawy.
To miała być szansa, by nasze rodziny poznały się przed ślubem Mel i Jacka.
Dlatego pomyślałam, że lepiej, by twój ojciec poznał Javiera teraz
niż dopiero na weselu.
I wiesz, co mówią w Święta. Im nas więcej, tym weselej.
Wiem, ale nie pomyślałaś, że trzeba było uprzedzić?
Przynajmniej swoje dzieci?
- Zdecydowaliśmy w ostatniej chwili. - To moja wina.
Moje plany nie wypaliły, a twoja matka była tak miła,
by zaprosić mnie na spotkanie z rodziną.
Opowiadała mi o was wspaniałe rzeczy.
Doceniam to, ale staram się upewnić, że tata...
Znam twojego ojca lepiej niż ktokolwiek inny.
Szybko się denerwuje, ale szybko mu przechodzi.
A gdyby spotkał kogoś, kto patrzy na niego tak jak Javi na mnie,
tak jak Mike na ciebie, cieszyłabym się razem z nim.
Gdy przeżyje pierwszy szok, będzie czuł to samo.
Może ktoś powinien mu to powiedzieć.
Świetny pomysł, skarbie.
Dziękuję, że zaproponowałaś.
- Hej. - Hej.
Jak poszło?
Dobrze.
Dobrze. Znajdę go.
Naprawdę?
Nie mogę tego teraz zignorować.
Jasne, że nie.
Fajnie, że będziesz miała rodzica w pobliżu.
Tak.
Nie zaszkodzi mieć w pobliżu dziadka.
Zwłaszcza, gdy spojrzymy na tych z mojej strony.
Rozmawiałem z Brie. Rodzice wykorzystują ją jako pośrednika.
Powinniśmy jej pomóc.
A co z szukaniem taty?
Mam tylko numer jego skrytki pocztowej.
To słaby początek.
Może nie.
Brie jedzie do świątecznej wioski z moim tatą.
Sprawdźmy, czy Hope tam jest.
Dlaczego?
Hope założyła pocztę.
Może zna starego naczelnika, a jeśli tak,
to on pomoże nam namierzyć skrytkę pocztową.
Nam.
To oczywiste, że ci pomogę.
Znalezienie biologicznego ojca byłoby lepszym prezentem od biżuterii.
Możesz zrobić jedno i drugie.
Mogę.
Tak.
JARMARK BOŻONARODZENIOWY
No dobra.
Jedź w moją stronę. Tylko powoli, dobra?
Tak jest. To łatwe.
Łatwe dla kogo?
Tam, gdzie dorastałam, nie było lodu.
To tak jak u ciebie.
To czemu dobrze jeździsz?
Grałem w hokeja.
Myślałem, że tak się wyrwę.
Miałem stypendium sportowe i w ogóle.
Ale wpadłem w kłopoty i je straciłem.
Sędzia dał mi dwie opcje: iść do poprawczaka albo wstąpić do wojska.
Więc...
Jesteś tylko żołnierzem piechoty morskiej z kolejną umiejętnością w CV.
Oprócz gaszenia pożarów i budownictwa.
A to wszystko fajnie się ogląda.
To dlatego przynosisz Jackowi i mnie lemoniadę na farmę?
Dlatego, i bo to miłe, że pomagasz mu za darmo.
Nie wziąłbym od niego kasy.
Gdy przyjdą pieniądze z ubezpieczenia Emerald Lumber, nie będę jej potrzebował.
Poza tym...
Muszę zrobić coś pożytecznego z czasem.
Myślę, że jesteś użyteczny.
Gdy cię poznałam, mieszkałam z córką
w namiocie zrobionym z prześcieradeł i hodowałam trawkę.
Pomogłeś mi zmienić życie.
Mam dach nad głową, pracę w pensjonacie.
I chłopaka, którego chciałabym przedstawić mamie.
Jeśli zechce ją poznać.
Spotkam się z nią. A kiedy to zrobię,
powiem jej, jak bardzo szaleję na punkcie jej córki.
Muszę odebrać Hazel z próby.
Ale widzimy się na przedstawieniu?
Tak. Będę zwarty i gotowy.
Tak, będziesz. Szpaner.
Może najpierw dokończ ten.
To nie dla mnie, tylko dla taty. Jest tu gdzieś z Mikiem.
Jak idzie?
Chcesz go upić, by się uspokoił?
Tak. Chyba namówiłam go, żeby poszedł dziś na przedstawienie.
Ale do tego czasu będę mu podstawiać grzane wino.
Dzięki, że załagodziłaś sytuację między nimi.
Musimy tylko trzymać ich jak najdalej od siebie.
A w święta odwrócimy ich uwagę pieczoną szynką i dziećmi Joey.
Dobry pomysł.
Widziałaś tu może Hope?
Nie.
A co?
Zmagam się z własnym rodzinnym dramatem. Porozmawiamy dziś wieczorem?
Jasne. Na teraz mam dość.
- Prawda. - Dzięki.
To świetny pomysł zrobić to tu.
Trochę gorącego kakao, wesoła muzyka w tle.
To miejsce publiczne, więc nie może robić scen.
Tyle piachu. Czemu w tym mieście nie ma chodników?
Pogadaj z burmistrzynią.
Nie chciałam cię obrazić. Padam. Nienawidzę dni podróży.
Zawsze wprawiają mnie w najgorszy nastrój.
Jak się masz? Coś nowego?
Nie.
Nie dzisiaj, dziś jest dzień podróży. Zrobię świąteczne zakupy.
Porozmawiamy jutro albo za rok.
Cześć, Mel. Cześć, Jack.
Cześć. No proszę. Wygląda, jakby mieli się urodzić lada chwila.
Oby. Czuję się, jakbym była w ciąży od lat.
Zostały jej jeszcze dwa tygodnie.
W porządku?
Mam skurcze Braxtona-Hicksa.
Od jak dawna je masz?
Od wczoraj?
Powinnaś odpoczywać, dopóki nie miną.
A jeśli nie miną, to zadzwoń.
Nie będę ci przeszkadzać w święta.
Nie przeszkadzasz. Jestem twoją położną.
Dobrze. Dziękuję i wesołych Świąt.
Wesołych Świąt.
Dobrze, że pozwoliłaś jej wrócić do pierwotnego planu.
Ty też tam będziesz, prawda?
- Hej. Hope. - Hope.
Mamy pytanie.
Zastanawialiśmy się, czy wiesz, kto był naczelnikiem poczty Virgin River
na początku lat 80.
Czy wiem? Zatrudniłam go.
Chip Cooper.
A co?
To takie nasze świąteczne podchody.
Tak.
A wiesz może, gdzie go znajdziemy?
W tym wam nie pomogę, ale może Lydie wie.
Byli parą w liceum, zanim poznała Herba.
Rety. Jest tu Lydie?
Nie, jest w teatrze. Szykuje się do występu.
Dziękujemy. Do zobaczenia.
- Tak. - Pa.
Pa.
BAR JACKA
- Od jak dawna to robisz? - Odkąd wstąpiłem do piechoty morskiej.
Gdy za pierwszym razem zobaczyłem twarze dzieci...
Bardzo dziękuję.
...zrozumiałem, jak bardzo brałem za pewnik to,
że Mikołaj zawsze odnajdzie mój dom.
I od tamtej pory to robię.
A ty? Masz jakieś świąteczne tradycje?
- Proszę. - Mam.
Ale po twojej historii, wydają się banalne.
Daj spokój.
Powiedz.
Dobra. Moi rodzice mają chatkę w lesie.
Przed domem jest jezioro, które w grudniu jest na granicy zamarznięcia.
W Wigilię wszyscy do niego wskakujemy.
To takie morsowanie.
Rety. To brzmi strasznie.
To jest straszne, ale...
Na pewno tęsknisz za rodziną.
Tak.
Tęsknię za białymi świętami. Ale gdybym tam była, tęskniłabym za tobą.
To coś, co ty byś powiedział. Co mi zrobiłeś?
Nie wiem.
Podoba mi się.
Masz ochotę na wigilijną kąpiel jutro?
Chyba będzie zimno.
Mam pomysł, jak nas potem rozgrzać.
Wchodzę w to.
TEATR W VIRGIN RIVER
- Cześć, Lydie. - Mel, Jack.
Jesteście za wcześnie, by zająć miejsca.
O nie. Przyszliśmy zapytać cię o Chipa Coopera.
A co z nim?
Rozmawiasz z nim czasem?
A co? Co słyszeliście?
Hope powiedziała nam, że kiedyś byliście sobie bliscy.
Szukamy właściciela starej skrytki pocztowej,
więc chcemy znaleźć Chipa.
Cóż...
Jeśli ktoś z kółka krawieckiego zapyta, nie słyszeliście tego ode mnie.
Ale Chip jest Świętym Mikołajem w domu kultury w Clear River.
Dobra.
Czemu nikt z kółka ma o tym nie wiedzieć?
Nie chcę, żeby wiedziały, że jesteśmy w kontakcie.
Bardzo często.
Wiecie, że plotkują.
Wiemy.
Korzystaj, Lydie.
Dziękuję, kochanie. Korzystam.
- Pa, pa. - Pa.
WARSZTAT MIKOŁAJA
Wesołych Świąt.
Przepraszam.
- Przepraszam, Chip. - Nie.
Nie. To Pan Mikołaj.
Panie Mikołaju.
Możemy na słówko?
Nie możecie.
Jeśli chcecie pogadać, musicie stanąć w kolejce.
Paul? To ty?
Nie psuj magii Świąt, Jack.
- To nie zajmie długo... - Następny!
Dobra.
Myślałem, że się przyjaźnimy.
Myślę, że wygracie.
Ja też.
Nie zaszkodziłoby, gdyby niektóre żarówki Nicka i Jo Ellen pękły.
Dziadku. Sugerujesz, żebym zasabotował Fitchów?
Nigdy bym tego nie zrobił.
Nie wiedziałem, że tak lubisz rywalizację.
To wszystko dla Hope. Nie obchodzi mnie, czy wygram.
Przez dwie dekady robiłem to z nią, by mieć wymówkę
na spędzanie z nią czasu w Święta.
To może być moja ostatnia szansa, by zobaczyć uśmiech na jej twarzy.
Denerwujesz się badaniami klinicznymi?
Za parę tygodni dowiemy się,
czy uda się uratować mój wzrok.
Tak, denerwuję się.
Jestem tu, jeśli chcesz pogadać.
Przy mnie nie musisz być silny.
Doceniam to.
I cokolwiek się stanie, będziesz świetnym pradziadkiem.
Już nie przesadzaj.
Nie przesadzam. Wiesz, że bez ciebie nie dałbym rady.
Nie tylko ty się martwisz o przyszłość.
Podjęliście z Lizzie decyzję,
czy będziecie badać dziecko na Huntingtona?
Dużo o tym rozmawialiśmy.
Uważamy, że nie warto ryzykować.
Poza tym sądzę, że decyzja należy do dziecka, a nie do nas.
To nie wpłynie na wychowanie ani na to, jak je pokochamy.
Pamiętasz, gdy na rybach powiedziałem ci,
że nie mógłbym być z ciebie bardziej dumny?
Myliłem się.
Idź.
Witaj, młody człowieku. Zrobimy sobie zdjęcie.
Wesołych Świąt.
- Teraz wasza kolej. - Dzięki.
Chcecie zdjęcie?
- Nie trzeba. - Dzięki.
Chip...
Mikołaju. Wiemy, że jesteś zajęty.
Będę się streszczać, ale mamy kilka pytań
na temat twojej pracy na poczcie w Virgin River
i będziemy się zmywać.
- Skąd wiecie, kim jestem? - Lydie nas przysłała.
No cóż...
Dla niej wszystko.
Dobra.
Na Święta życzyłabym sobie,
żebyś mi powiedział, kto wysłał te pocztówki.
Skąd je masz?
Znalazłam je w pudełku z rzeczami mojej matki.
To do twojej matki cały czas pisał Mistrz?
Pamiętasz go?
Jak mógłbym nie pamiętać? Wysyłał je co tydzień.
W końcu z pracownikami zaczęliśmy czytać te jego pocztówki.
Aż wszyscy daliśmy się wplątać
w jego romans z tajemniczą kobietą.
Ale listy od niej przestały przychodzić.
Przestał płacić za skrytkę i więcej go nie widzieliśmy.
Zastanawiałem się, co się z nim stało.
Tego właśnie chcemy się dowiedzieć.
Nie znasz jego prawdziwego imienia ani miejsca zamieszkania?
Nie.
Ale był bardzo miły.
Był czarujący i zabawny.
Tylko niezbyt skromny.
Ciągle powtarzał, że wygrał
Zawody Drwali w 1976 roku.
Stąd wzięła się ksywka.
Przykro mi, że nie mogę bardziej pomóc.
Nie, to świetnie.
Chcesz coś jeszcze na Święta?
Odkąd skończyłem pięć lat, co roku proszę o kucyka.
W Kalifornii obowiązują surowe przepisy dotyczące importu żywego inwentarza.
- Jasne. - To wszystko.
Dziękuję, Mikołaju.
Życzę wam Wesołych Świąt.
Nawzajem.
Teraz musimy dowiedzieć się, kto wygrał Zawody Drwali w 1976 roku.
- Tak. - Następny.
To łatwe.
SŁODYCZE STACY
Niekwestionowanym zwycięzcą Zawodów Drwali w 1976 roku jest...
Everett Reid.
- Dobra. Zdjęcie poniżej. - Zdjęcie?
O nie. Fotograf nie zrobił wyraźnego zdjęcia.
Tak, ale wiemy, jak się nazywa.
To poważna sprawa.
Tak.
- Co? - Robi się realistycznie.
- To dobrze? - To dobrze.
Tak. Oczywiście,
jest wiele powodów, dla których nie powinnam tego robić,
ale myślałam, że...
kiedyś może nasze dziecko będzie na moim miejscu
i byłoby fajnie móc powiedzieć...
Wiem, przez co przechodzisz.
To kontynuujemy?
Wygooglujmy go. Dobra.
No dobra.
Everett Reid.
Kalifornia.
W Kalifornii nie ma spisu telefonów.
Dobra.
Ale miał skrytkę pocztową. Może się ukrywał.
Wielu ludzi się tu przenosi, bo nie chcą, by ktoś ich znalazł.
Ale może znam kogoś,
kto go znajdzie.
Kogo?
- Cześć. - Zobaczysz. Hej, stary.
Co porabiasz?
Dostarczam zabawki dla dzieci w potrzebie.
I patrzę, jak gość wciąga czekoladę, jakby jutra nie było.
Co?
- Chwila. Gdzie jesteś? - Odwróć się.
- To było zabawne. - Hej.
- Co tu robicie?
Cóż...
Szukam mojego biologicznego ojca.
Takiej odpowiedzi się nie spodziewałem.
Potrzebujemy twojej pomocy.
Mamy nazwisko, ale nie mamy numeru telefonu ani adresu.
Mam zadzwonić do mojego gościa.
Zadzwoń do swojego gościa.
- Kim jest twój gość? - To detektyw.
To jego zatrudniłem, by pomógł mi znaleźć Christophera, i chętnie pomogę.
Pomoc w znalezieniu ojca to idealny prezent.
- To samo powiedziałem. - Tak.
Ale biżuteria to też jakaś opcja.
Tak.
- Zadzwonię. - Dziękuję.
- Dobra. - Dzięki.
- Faceci tak mają. - Głupek.
ŚWIĄTECZNY MUSICAL
GŁÓWNA ROLA I REŻYSERIA: MURIEL ST. CLAIRE
- Gdzie twoja mama? - Poszła do łazienki.
Lizzie,
czy jest szansa, że odkładasz to na później,
bo nie jesteś pewna, czy podjęłaś właściwą decyzję?
Nie, jestem pewna.
Widziałaś, jak się cieszyliśmy, gdy wam mówiliśmy.
Obawiam się, że będzie wątpić w to, że sobie poradzę.
Praca, wszystko z Dennym.
A do tego dziecko.
Też miałam wątpliwości.
Ale wiem, do czego jesteś zdolna, gdy ci na czymś zależy.
A jeśli to za dużo?
A jeśli nie dam rady i nie będę dobrą mamą?
Nie miałam najlepszego wzorca.
Do kogo się zwrócę, gdy zrobi się ciężko?
Do mam na TikToku?
Nie wiem, co to znaczy.
Ale wiem, że najważniejsze w byciu rodzicem
to bezwarunkowo kochać swoje dziecko.
Tak robiła moja mama. Różniłyśmy się, ale pamiętam,
jak to było, gdy mnie przytulała.
Jakby ktoś mnie owijał w ciepły koc i nic złego nie mogło mnie dopaść.
To się zapamiętuje.
Stąd wiem, że miałam niesamowitą matkę, mimo że miała charakterek,
paraliżujące lęki i skłonność do hazardu.
Nie pomagam, prawda?
Pomagałaś, ale zmieniłaś kierunek.
Cokolwiek się stanie, nie jesteś sama, kochanie.
Kiedy powiesz mamie, możesz ją o tym zapewnić.
Nigdy nie byłaś mamą. A ja nigdy nie byłam prababcią.
Razem nauczymy się, jak dbać o to dziecko.
Dziecko?
Jesteś w ciąży?
Wyciągnij ostrokrzew
Przynieś choinkę Nim znowu stracę chęć
Napełnij skarpetę
Mogę się spieszyć
Ale udekoruj korytarze
Bo potrzebujemy Świąt Właśnie w tej chwili
Świeczki w oknie Kolędy grane na szpinecie
Potrzebujemy Świąt
Właśnie w tej chwili
Śnieg nie spadł ani razu Ale Mikołaju drogi, nam się śpieszy
Więc wspinaj się po kominie
Zawieś najjaśniejsze światełka Jakie widziałem
Pokrój ciasto owocowe
Czas powiesić świecidełka Na tej wiecznie zielonej gałęzi
Bo potrzebujemy muzyki
Potrzebujemy śmiechu
Potrzebujemy śpiewu Który odbija się od krokwi
I potrzebujemy żwawego „Żyli długo i szczęśliwie”
Potrzebujemy Świąt na już
Powinniśmy iść położyć dzieci spać,
nim padną ze zmęczenia.
Ale jutro chcę usłyszeć więcej. Wiem, że go znajdziesz.
Mam nadzieję.
Tak.
Wesołych Świąt.
- Dzięki. - Wesołych Świąt.
- Widzimy się jutro. - Cześć.
- Dobranoc. Pa, dzieciaki. - Dobranoc.
- Chodźcie. - Dobranoc.
Dobranoc.
- Hej. - To świąteczny cud.
Mama i tata przetrwali cały występ, nie rozmawiając ze sobą.
Nieźle.
Tylko że podczas występów i tak nie wolno rozmawiać.
Okej.
- Przepraszam. - Idzie dobrze.
Skoro przeżyli dwie godziny, przeżyją jeszcze dwa dni.
- Tak. - Prawda?
- Podziękuję im od nas. - Dobrze.
Gdzie jest Mike?
Wezwano go do pracy.
Może nie dotrze na Wigilię.
Ale my tu jesteśmy. I pomyśl o tym w ten sposób.
Ważni ludzie muszą pracować w Wigilię.
- Prawda? - Podoba mi się to.
O mój Boże!
Brawo.
Dziękuję, skarbie.
Lekarz gwiazdor.
To było wspaniałe. Byłaś naprawdę dobra.
Muriel. Przepraszam na chwilę.
Oczywiście.
Są piękne.
Michelle, co tu robisz?
Chciałam cię zobaczyć.
Sądziłam, że to ja wszystko wyśpiewam, a nie odwrotnie.
Jestem...
Jestem w AA.
Nie piję od sześciu miesięcy,
jestem na ósmym kroku.
Zadośćuczynienie.
Chciałam cię przeprosić.
Za wszystko.
Doceniam to.
- Nie sądzisz, że jest za późno? - Wiem.
Ale musisz mnie wysłuchać.
I nigdy więcej mnie nie zobaczysz.
Chyba że zechcesz.
Hej.
Szukałem cię.
Wezwałem taksówkę.
Nie pożegnałeś się.
Nie chciałem tłumaczyć, dlaczego wracam do domu.
Do Brie?
Do Sacramento.
Chciałem ci podziękować, że przyjechałeś.
Nie dam rady, Jack.
Obiecałem Mel rodzinne Święta,
a ty nie możesz zacisnąć zębów na dwa dni?
Nie mogę patrzeć na twoją matkę.
Kto wie, czy ta relacja z Javierem jest poważna?
Ja wiem.
Skąd możesz to wiedzieć?
Zapytaj matkę.
Jestem z ciebie dumna.
Dobrze mi poszło?
Dobrze? Żartujesz sobie? Poszło ci świetnie.
Byłaś gwiazdą przedstawienia. To dla ciebie.
Brady, nie powinieneś był.
Gdzie masz torbę?
Zostawiłam za kulisami.
Dobrze, chodźmy ją znaleźć.
Do zobaczenia.
Hej.
Niezły z ciebie ojczym.
Nie, to za szybko.
Ja cię nie poganiałam.
Dobrze. Lark chce, żebym poznał jej mamę.
- O rety. - Tak.
To poważny związek?
Tak.
Chyba tak.
To ma sens.
Widziałam, jak jeździsz na łyżwach. Nie wiedziałam, że jesteś jak Gretzky.
Wielu rzeczy o mnie nie wiesz.
To był nasz problem, prawda?
Przepraszam.
Nie, zasługuję na to.
Wcale nie.
Może trochę.
Ale zasługujesz też na to, co masz z Lark.
Cieszę się waszym szczęściem.
Dzięki.
- Powiedziałbym to samo o tobie i Mike’u... - Ale nie.
Nie. Ani trochę.
Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.
Mówię poważnie.
Miło było cię widzieć.
Ciebie również.
Wesołych Świąt?
Wesołych Świąt.
Teraz rozumiem, dlaczego nie przyjeżdżasz częściej.
Co to miało znaczyć?
Cieszyłam się, że jeden mężczyzna patrzy na mnie jak Javi,
ale ty masz takich dwóch.
Co? On nie...
- Patrzy na mnie jak na przyjaciółkę. - To potrzebuję więcej takich przyjaciół.
Wystarczy ci. Gdzie Javi?
Poszedł po samochód.
Tata jest w drodze do Sacramento.
Co się stało, mamo?
Tak,
mógł zobaczyć, jak całuję Javiego pod jemiołą,
a potem mnie publicznie zwymyślał.
A ja mu powiedziałam, że zamierzamy razem zamieszkać.
Poważnie, mamo?
Tego nie zamierzam naprawiać.
Hej, Mel.
Hej.
Mam wieści. Mój gość znalazł twojego ojca.
Szybko poszło.
Co poszło szybko?
Znaleźliśmy mojego ojca.
To niesamowite. Gdzie jest?
Wygląda na to, że wciąż jest tutaj. W Virgin River.
Napisy: Agnieszka Otawska