Powiesz coś czy tylko…
- Jak mogłaś być taka samolubna? - Mogę cię tylko w kółko przepraszać.
- To nie wystarczy. - Wiem.
Śmiało. Nakrzycz na mnie.
Powiedz, że jestem złym człowiekiem.
Nie po to tu jestem.
Próbuję zrozumieć, że po wszystkim, co dla ciebie zrobiłem…
I Mel też.
Wciągnęłaś ją w to.
Nie rozumiem cię, Jack. Myślałam, że ci ulży,
że nie musicie się już ze mną użerać.
Nie czuję ulgi.
Myślałem, że będę ojcem bliźniaków, i to ty sprawiłaś, że w to uwierzyłem.
Wszyscy w to uwierzyli.
Całymi miesiącami harowałem,
żebyś miała wszystko, czego tylko możesz potrzebować.
Zrobiłbym wszystko dla chłopców.
A ty mi to odebrałaś.
Upokorzyłaś mnie.
I złamałaś mi serce.
Teraz wiesz, jakie to uczucie.
Nie obwiniaj mnie. Nie.
Jack, nie rozumiesz. Koniec naszego związku?
To, jak patrzyłam, jak się odsuwasz i zakochujesz w Mel tuż pod moim nosem?
To była tortura.
Potem dowiedziałam się, że jestem w ciąży, i bałam się.
Byłam sama.
A najgorsza była myśl…
że stracę cię na zawsze.
Więc skłamałam.
Co mam powiedzieć?
Nie wiem, Jack.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
Powiedziałaś prawdziwemu ojcu?
O nie. To była jednorazowa sprawa.
Nie nadaje się na ojca.
Skąd wiesz?
Bo nie jest taki jak ty.
Skłamałam, by zapewnić bliźniakom przyszłość.
Dać im kogoś, kto nam pomoże.
Czy choć mała część ciebie to rozumie?
Masz moje zrozumienie.
Ale nie wybaczenie.
Dlatego się przeprowadziłam.
Żeby ten tchórz nie mógł mnie zastraszyć.
Nie powinniśmy zakładać, że to Don.
Naprawdę?
Może to jacyś pijani nastolatkowie.
Wiesz, ilu brutalnych przestępców oskarżyłam w swojej karierze?
Umiem rozpoznać groźbę.
Skąd ta pewność?
Bo tak się poczułam, Brady.
Tak. Dobrze.
Rozumiem.
Chodź do mnie.
Hej.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Dobrze?
Obiecuję.
Spróbuj zasnąć, okej?
Co tu robisz?
SZPITAL GRACE VALLEY
Halo?
Cześć, doktorze Kane.
O Boże. Ratujesz nam życie.
Dziękuję, że przyjąłeś Avę.
- Dobry. - Dobry. Jak się biegało?
Dobrze.
Wolno.
Uważaj na siebie. Nosisz cenny ładunek.
Nie chodziło o dziecko.
Było tak pięknie, że ciągle się rozpraszałam.
Oglądałam wschód słońca. Od samego początku.
Od wieków nie straciłam w ten sposób poczucia czasu.
To dobrze. O to chodzi w tej przerwie, prawda?
Żeby zwolnić?
Tak, wiem.
Omlet i latte?
Co się dzieje?
Nic. Chcę ci podziękować
za wsparcie w całej tej sprawie z Charmaine.
Wczoraj spałaś, gdy wróciłem, ale nie dojechałem do Preachera.
Pojechałem porozmawiać z Charmaine.
O rety. Okej.
Jak poszło?
- Miałaś rację. Dobrze. - Tak?
Może nie dobrze. Ale cieszę się, że porozmawialiśmy.
Co powiedziała?
- Chciała, żebym jej wybaczył. - A ty?
Nie mogłem, ale obudziłem się rano i poczułem się lepiej, więc dziękuję.
To dobrze.
Co z siostrą Tary?
Twoja wiadomość brzmiała poważnie.
Nic jej nie jest. Załatwiłam jej specjalistę w Grace Valley…
- Zaraz ją tam zawiozę. - Jasne.
Możesz zabrać dziewczynę z kliniki, ale nie zabierzesz kliniki z dziewczyny.
Tylko ją zawiozę.
Potem wracam do opanowywania sztuki szycia.
Brie dzwoniła, gdy cię nie było.
Jutro idziemy na Angel’s Peak.
Brzmi fajnie.
Tak.
Mówiła, że chce ze mną porozmawiać.
Cieszę się, że częściej się spotykacie.
Cieszę się, że nie musisz się śpieszyć,
bo to oznacza, że mamy trochę czasu na…
Teraz rozumiem, skąd to śniadanie.
Nie. Ale jeśli pomogło…
Sprawdzę mój napięty grafik.
Nic nie mam.
Miło to słyszeć.
Czyli żadnego filmu, koncertu ani muzeum?
Nie świrujesz znowu?
Nie. Mamy jedną pierwszą randkę. Chcę to zrobić dobrze.
Miałam wrażenie, że byliśmy na wielu randkach.
Czyli to będzie druga pierwsza randka. Oficjalna.
Dzień dobry, Denny, Lizzie.
- Dobry. - Dobry.
Muszę iść. Hope, musisz mi coś obiecać.
Weź leki.
Tak.
Nie wychylaj się.
I bądź miła dla Lizzie.
Dam ci dwa z trzech.
To wystarczy.
- Pa. - Pa.
Pa.
Jak się dziś czujesz?
Nie mogę w to uwierzyć.
Po tylu latach ci zdrajcy planują zastąpić mnie na stanowisku burmistrza.
Dramatyzuje. Rada nie podjęła jeszcze decyzji.
To bzdura i wiesz o tym.
I choć prędzej umrę, niż spotkam się z członkami rady miasta,
muszę dziś wygłosić mowę powitalną na otwarciu ogrodu.
Powiedz radzie, żeby sama ją wygłosiła.
Byłoby fajnie, co?
Moment.
Lizzie.
Co? Nie, żartowałam.
Idealnie.
Wykorzystam tę mowę, by przekonać radę miasta,
że wciąż mogę być burmistrzynią, a ty mi pomożesz ją napisać.
Nie umiem pisać przemówień.
Mam ci pomagać w domu.
Wolisz iść na górę i pomóc mi się wykąpać?
Tak myślałam. Weź długopis.
Miłej zabawy.
BAR JACKA
Czy to książka kucharska Middletonów?
Tak. Jedyna w swoim rodzaju.
Wieki jej nie widziałem.
Myślę o zmianie menu. Chcę zaszaleć.
Tęsknisz za Paige?
Jest, jak jest. Na jakiś czas skończyłem z randkami.
Za dużo zachodu.
Skupię się na sobie.
Popieram to.
Poza tym zakochanie powinno być fajne.
Nie stresuj się szukaniem tej jedynej.
Idź się zabawić. Popełniaj błędy, uprawiaj seks.
Kto się bzyka?
Na pewno nie ja.
Preacher odpoczywa od kobiet.
Co? Żartujesz? Jesteś łakomym kąskiem.
Jesteś mądry, godny zaufania, jesteś świetnym kucharzem.
Spójrz na te ramiona. Jak grecki bóg.
Nie zawstydzaj mi przyjaciela.
Będziesz spełnieniem czyichś marzeń. Kiedy będziesz gotowy.
Gotowy na skopanie tyłka na szlaku?
- Do zobaczenia na lunchu. - Miłej zabawy.
Zaufaj mi. Nigdy nie wiesz, kiedy miłość twojego życia
wejdzie do tego baru.
Romeo, idziemy. Na razie, Preach.
Wiem coś o tym.
RECEPCJA
Jedziemy?
Bueller?
Przepraszam.
Jezu. Jak poszło z dr. Kane’em?
Sama wiesz, lekarze.
Tak.
Masz się umówić na wizytę?
Nie, chodźmy stąd. Szpitale przyprawiają mnie o dreszcze.
Bez obrazy.
Czeka nas długa podróż.
- Chcesz coś zjeść? - Jasne.
KRYZYS OPIOIDOWY: OFIARY FENTANYLU
Chciałeś mnie widzieć?
Tak, trzeba złożyć dokumenty ubezpieczeniowe.
Tak, Mel to robiła.
Nie wspomniałem, że chcę, by to było załatwione?
Mówiłeś o mnie?
Zgadza się, Cameronie.
Przepraszam. Nie wiedziałem. Nie umiem korzystać z systemu.
Czemu?
Bo Mel to robiła.
W przyszłości, gdy mówię, że coś ma być załatwione,
to ma być załatwione szybko.
Jasne. Tylko jak mówiłem, nie jestem księgowym.
Przez 30 lat prowadziłem tę klinikę sam
i gdy nie wiedziałem, jak coś zrobić, uczyłem się.
Jeśli nie chcesz pomóc, to radzę zejść mi z drogi.
Przeszkadzam?
- Skąd. - Nie.
Przyszłam na kontrolę do dr. Hayeka.
Tak, tędy, Muriel.
Hej! Mieliśmy umowę. Mogłaś ją skrzywdzić.
- Uspokój się. - A ty kim jesteś?
Kimś, kto stoi między tobą a czymś, czego pożałujesz.
Tu Gene Sackheim. Mój przyjaciel.
Gene, Daniel Brady.
Ten, o którym ci mówiłam.
Nie dotrzymałaś słowa. Miałaś ją zostawić w spokoju.
Przypomnę ci naszą umowę.
Ja gram zespołowo, ty trzymasz się z dala od Brie.
Taka była umowa.
Zamierzam jej dotrzymać.
Rzucając kamieniem w okno i strasząc ją na śmierć?
To się zaczynać powtarzać, Brady.
- Co? - Brak szacunku.
Łańcuch dowodzenia jest niejasny?
Nie.
Dobrze, bo musisz zostać do późna i nadzorować kolejną dostawę.
Upewnij się, że Jeb jest na bieżąco.
Spodziewam się po tobie więcej.
Joł, Brady.
Skrzywdzilibyśmy ją, gdybyśmy chcieli.
Wiesz, czego nie mogę pojąć?
Charmaine zadała sobie tyle trudu, by uwięzić cię w swojej sieci kłamstw.
Nie jesteś aż tak dobrą partią.
W mieście jest kilka kobiet, które się z tobą nie zgodzą.
Twoje śmierdzące stopy większość by odstraszyły.
Nie wiem, jak Mel to znosi.
Wiesz. To rodzinne.
Chciałbyś!
Trzeba było nie podskakiwać.
Przynajmniej nie przekażesz tego bliźniakom.
Przepraszam, za wcześnie.
Ty i Mel będziecie mieć milion dzieci.
Może zaczniemy od jednego i zobaczymy?
Wiesz, muszę powiedzieć…
Zaczyna się.
Mówię poważnie.
Robisz wszystko dla ludzi, na których ci zależy,
nawet gdy jest ciężko.
Dlatego wiem, że wszystko się ułoży.
- Rozczulasz się nade mną? - Tak.
To, o czym chcę z tobą porozmawiać…
Powiedziałam Mel. Prosiłam, żeby ci nie mówiła.
Co jest grane?
Pamiętasz gościa, z którym się spotykałam, nim tu przyjechałam?
Dona?
To miejsce istnieje od zawsze.
Przychodziliśmy tu na specjalne okazje, urodziny, koniec szkoły.
To miłe.
Tu powiedziałam mamie o swojej orientacji. Wspierała mnie. Tata też.
I całe miasto.
Tak. Virgin River ma swoje dziwactwa, ale ludzie są tu bardzo mili.
Wypiję za to.
Wiem, że dopiero się poznajemy,
ale gdy wyszłaś z gabinetu dr. Kane’a, wydawałaś się…
- Nieswoja? - Jakbyś miała dużo na głowie.
Myślałam, że nieźle się kryłam.
Skąd wiedziałaś?
Intuicja pielęgniarki.
Kilka lat temu miałam operację endometriozy.
Wiedziałam, że może wrócić, i wróciła.
- To wszystko. - Tak mi przykro.
Ból, który wczoraj odczuwałaś, to była cysta?
Tak, na szczęście nie pękła.
Ale tkanka znów się rozrasta.
Brawo dla mnie.
Jaki masz plan leczenia?
Mogę przejść kolejny zabieg.
Usunąć tkankę, ale tak długo żyłam z bólem, że…
Dr Kane uważa, że powinnam rozważyć histerektomię.
Jak się z tym czujesz?
Nie wiem.
Może to zrobię.
To naprawdę ważna decyzja.
Powinnaś to przemyśleć. Planowałaś mieć kiedyś dzieci?
Wiesz co? Porozmawiajmy o czymś innym.
Albo weźmy rachunek.
Tak.
„Dlatego, jeśli nie przemyślicie tego niedorzecznego przejęcia władzy,
prawowitość tego urzędu zostanie splamiona. Dziękuję”.
Co ty na to?
To tyrada, a nie przemowa.
Jest idealna. Niczego bym nie zmieniła.
Trzeba popracować nad zakończeniem.
Nie przypominam sobie, bym pytała cię o opinię, ale mów.
Dobre przemówienie zawiera szczegółowy plan działania,
a we wnioskach przypominasz, co zamierzasz zrobić.
Nie zgadzam się. Pomyśl o przemowach z filmów.
Notting Hill, Bridget Jones, Pamiętnik.
- Są poruszające. - To twoje ulubione filmy?
Nie udawaj, że ich nie lubisz.
Okej, wracamy do roboty.
Nie chcę się chwalić, ale umiem pisać przemówienia.
Doprawdy?
Tak. W ostatniej klasie liceum startowałem w wyborach.
Byłeś przewodniczącym?
Nie wygrałem, ale nie z powodu przemówienia.
Ten drugi rozdawał Blow Pops.
Co to takiego?
- Potrzebujemy tego? - To nie najgorszy pomysł.
Nie słuchaj Denny’ego. Przegrał wybory z gildią lizaków.
A ty kandydowałaś na przewodniczącą?
- Nieważne. - Wydaje mi się ważne.
- Dokąd idziesz? - Boli mnie głowa.
Pójdę po twoje lekarstwo.
Widziałaś, kto tu wszedł?
Kto?
Podwójne kłopoty.
Charmaine, zaczekaj w moim biurze, aż gabinet się zwolni.
Doktorze Mullins.
Cameronie.
Chciałam zapytać. Jak sobie radzicie bez Mel?
Dobrze.
Aż tak źle, co?
- Docieramy się. - Doc potrafi być…
Utrapieniem.
Zmienny, ale to też.
Wiem, że nie pytasz mnie o radę.
Nie, ja błagam.
Doc… docenia silny charakter.
Ożenił się z Hope, na litość boską.
Więc jeśli masz z nim problem, postaw mu się, a on to uszanuje.
Dzięki za wskazówkę.
Spróbuję.
Najpierw muszę sprawdzić, jak złożyć dokumenty ubezpieczeniowe.
Powiedział: „Załatw to albo zejdź z drogi”.
Może ja to dla ciebie zrobię?
Pracowałam w gabinecie dentysty między występami w Nowym Jorku.
Byłaś aktorką?
Jak powiedziała Angela Lansbury: „Aktorka na zawsze pozostaje aktorką”.
O rety.
- Biją bardzo szybko. - Tak.
- Proszę. - Dziękuję.
Wszystko w porządku.
Porozmawiaj z dr Singerem o bezpiecznych antydepresantach.
W razie czego wiesz, gdzie mnie szukać.
Dziękuję.
Tak. I nie przejmuj się plotkami, okej?
Wkrótce przejdą do kolejnej historii.
Jesteś silną kobietą, Charmaine.
Masz to po matce.
Nie tylko to po niej mam.
To znaczy?
Całe moje życie to seria złych decyzji.
Tak jak mamy.
Ludzie plotkowali o niej w barach i restauracjach.
Gabinet lekarski to chyba nowość.
I oto jestem.
Samotna i wściekła na świat, tak jak ona.
Tak ją zapamiętałaś?
Bo pamiętam uroczą, odważną,
bystrą, młodą kobietę, taką jak ty.
Rachel była niezależna.
Mówię tylko, że gdy zobaczysz, jaka jesteś wspaniała,
właściwa osoba też to dostrzeże.
Dziękuję.
Tak. Nigdy nie jest za późno, by w siebie uwierzyć.
- Spróbuję. - Tak.
Brie, ja…
Przykro mi, że tak się stało.
Wiedz, że uważam cię za superbohaterkę.
Zauważyłeś to dopiero teraz?
Mówię serio.
Będę przy tobie w dniu procesu.
Właśnie o tym chciałam z tobą porozmawiać.
- To nie jest dobry pomysł. - Oczywiście, że tam będę.
Chcę zobaczyć jego minę, gdy wsadzisz go za kratki.
A jeśli nie wygram? Skopiesz mu tyłek w sądzie?
- Tak. Wezmę ten kamień… - I to mnie martwi.
To nie twoja walka.
Trudno będzie opowiedzieć o tym wszystkim obcym ludziom.
Nie chcę się martwić twoją reakcją.
Naprawdę mnie tam nie chcesz?
Potrzebuję twojego wsparcia.
Nie ochrony.
W porządku.
Masz rację. Przepraszam.
Nie mogę znieść myśli, że będziesz tam sama.
Nie będę.
Brady tam będzie.
Był przy mnie cały czas.
Jeśli chcesz mnie wesprzeć, daj mu drugą szansę.
Co masz na myśli?
Kolacja, moje nowe mieszkanie, dziś.
- Ty, ja, Mel i Brady. - Uroczo.
Nie mam jeszcze sztućców, ale mam ochotę być gospodynią.
A ty masz restaurację, więc damy radę.
To dla mnie ważne.
Napiszę do Mel, gdy złapiemy zasięg.
Na pewno nic nie mogę zrobić?
- Padłaś ofiarą potwornej zbrodni. - Nie jestem ofiarą.
Jestem ocalałą.
Rób to, co ja.
Chodź tu.
Jest mnóstwo kanapek do wyboru.
Z szynką i serem, pastrami, tuńczykiem.
Powiedz to Pauline.
Nie chciałem cię stawiać w złym położeniu.
Ale gdy usłyszałem o kasie…
Jeb.
Chyba nie wiesz, co się tu dzieje.
Nawet z tą robotą ledwo wiążę koniec z końcem.
Nie jestem dilerem, ale widziałem twój dom.
Twój samochód.
Muszę myśleć o Annabelle.
Nie mam wyboru.
Muszę to zrobić.
Dobra.
Ale posłuchaj.
To nie są żarty, okej?
Jeśli coś się stanie, cokolwiek, przyjdź z tym do mnie. Rozumiesz?
Tak.
Szefowa?
Nie. Dziewczyna.
Idziemy dziś na podwójną randkę i muszę powiedzieć, że nie dam rady.
Mogę tego przypilnować.
Na pewno?
Dopóki nie wrócisz, tak.
Dobra. Jestem twoim dłużnikiem.
Nie. Nie jesteś mi nic winien.
Jasne?
Ty pilnuj mnie, a ja będę pilnował ciebie.
- Hej. - Hej.
Jack już wrócił?
Nie, wciąż jest z Brie.
- W porządku? - Tak.
Czuję się jak porażka.
To jest nas dwoje.
Jack powiedział mi o Paige. Bardzo mi przykro.
Mieszkam tu siedem lat.
Chcę się ożenić, założyć rodzinę.
Chyba szukam nie tam, gdzie trzeba.
- A czego szukasz? - Tego, co mają moi rodzice.
Bratniej duszy.
Nie wiem. Chyba jestem staromodny.
Jak się poznali?
Mój ojciec służył w straży przybrzeżnej w Charleston.
Pewnego dnia zobaczył kobietę, którą porwał prąd.
Wypłynął, uratował jej życie. Od tamtej pory są nierozłączni.
Minutnik dzwonił. Co mam z tym zrobić?
Spróbujesz makaronu z serem mojej mamy?
Tak. Bardzo chętnie.
Dziękuję.
- Co? - Dziękuję.
Nie ma za co.
Voilà.
Dzięki. Mam dziś dobre wyczucie czasu.
O Boże.
O Boże. Z homarem?
Nie, to krab błękitny. To mój dodatek, ale przepis jest mamy.
Myślałem o dodaniu jej dań do menu.
Ambitne jedzenie na pocieszenie.
Czułem się zagubiony,
więc chciałem ugotować coś dobrego.
W Iraku czułem się samotny. Zbierałem, co mogłem.
Gotowałem jej dania.
Czułem się, jakby mama była ze mną.
Nadal tak jest.
Zaraz wracam.
Jasne.
- Jak głowa? - Trochę lepiej. Dzięki.
Co to jest?
„Na cześć Hope McCrea. Pierwszej burmistrzyni Virgin River”.
Nie wiedziałam, że byłaś pierwszą burmistrzynią.
Pierwszą i jedyną.
Gdy się tu przeprowadziłam, Virgin River było obszarem niemunicypalnym.
Ale gdy pojawiało się coraz więcej ludzi, nasze potrzeby się zmieniły.
Potrzebowaliśmy poczty, sklepu wielobranżowego.
Więc spisałam akt nadania praw
i nagle potrzebowaliśmy burmistrza.
Nie było wyborów. Zostałam nominowana.
Wybrana jednogłośnie.
I od tamtej pory tym się zajmuję.
Bycie burmistrzynią tego miasta…
nie jest czymś, co robię. To jest to, kim jestem.
Wiele straciłam przez ten wypadek, ale moja praca
to jedyna część mojej tożsamości, której mi nie odbierze.
Może dlatego tak mi na tym zależy.
Nie poddam się bez walki.
Czemu tak na mnie patrzysz?
To jest twoja przemowa.
Lizzie ma rację. Powinnaś mówić z serca.
To nie jest moja specjalność.
Teraz brzmiało całkiem nieźle.
Spróbujesz jeszcze raz?
BAR JACKA
Hej.
Cześć.
A to za co?
Za wspieranie siostry.
Może gdybym nie był taki zajęty Charmaine i bliźniakami…
Miałbym dla niej więcej czasu. Może powiedziałaby mi wcześniej.
Brie zdecydowała, kiedy chce ci powiedzieć.
Wiem. Tylko…
Nie czuję, że ostatnio ją wspierałem.
Ani kogokolwiek.
- To przez Charmaine? - Tak, i dobija mnie to.
Kiedy to się skończy?
Pewnie dopiero, gdy jej wybaczysz.
Powinienem jej wybaczyć?
Póki nie zamkniesz tego rozdziału,
nigdy nie zniknie z twojego życia. Ani naszego.
- Nawet nie będąc w pobliżu. - Jak wybaczyć niewybaczalne?
Zacznij od wzięcia odpowiedzialności za swoją rolę.
Chwila. Po czyjej jesteś stronie?
Po twojej.
- To tak nie brzmiało. - Zawsze, kochanie.
- Ale? - Ale…
Przez dwa lata Charmaine była przekonana, że macie wspólną przyszłość.
Daj spokój. Nigdy nie mówiłem, że interesuje mnie coś poważnego.
Wiem, że nie. Wiem. Wysłuchaj mnie. Dobrze?
Sądzę, że ponieważ nie lubisz zawodzić ludzi,
część ciebie pozwalała jej w to wierzyć.
Może przebaczenie pomoże wam obojgu żyć dalej.
Ona na to zasługuje?
Może tak, może nie.
Ale ty zasługujesz.
Okej.
Preacher coś ugotował.
Coś niesamowitego.
Możemy zabrać trochę do Brie?
Jasne. A co to jest?
Najnowsze danie popisowe.
- Intrygujące. - Tak.
Dobra. Dzięki.
Do zobaczenia.
Tak.
Musimy pogadać.
Mów.
Rozumiem, że przyzwyczajasz się do życia bez Mel i…
Wiem, że miałem wpływ na to, że odeszła.
Naprawdę przepraszam. Ale zatrudniłeś mnie jako lekarza.
Wiem, że znasz mnie od dziecka, ale…
Jestem lekarzem.
I to dobrym.
Miałem rację co do Berta i pomogę wielu ludziom w tym mieście.
Byłbym wdzięczny, gdybyś w pracy darował sobie ten protekcjonalny ton.
To wszystko?
Tak.
Przepraszam, doktorze Hayek.
Doceniam twoją szczerość. Masz całkowitą rację.
Dziękuję.
Ale prawda jest taka, że Mel jest niezastąpiona.
Musimy znaleźć sposób, by nadrobić zaległości.
Tak.
Co jest?
- Cześć. - Hej.
Skończyłam składać dokumentację i wiem, że nie prosiliście,
ale zdigitalizowałam też karty pacjentów.
Zrobiłam kawę. Skończyła się.
Pobiegłam do domu i wzięłam mieszankę z Myrtle Farms.
O rety. Tak. Czujecie ten zapach?
Pachnie niebiańsko.
Muriel.
Interesowałaby cię praca na pół etatu?
Pewnie.
Chcę cię przeprosić. Nie chciałam się wtrącać.
Daj spokój. Zareagowałam przesadnie.
Wcale nie.
Też miałam problemy z płodnością, więc to dla mnie… Delikatny temat.
Ale to mój problem
i nie chciałam wpływać na twoją decyzję.
Dzięki za chęć pomocy.
Tak.
Mama byłaby tym zachwycona.
Moja mama też zmarła na raka.
Tak mi przykro.
Tęsknię za nią, gdy dzieje się coś ważnego.
Tak.
Zwłaszcza jeśli chodzi o bycie mamą.
Pytałaś, czy planuję mieć dzieci.
Nigdy w życiu.
Ale kiedy wyszłam z gabinetu dziś rano…
Miałam ściśnięty żołądek. Myślałam tylko o mamie.
Kochałam ją, ale inaczej patrzyłyśmy na świat.
Bycie mamą było jej życiem.
Ja uważałam, że to za mało.
Ale będąc w domu, widząc ten ogród
i zajmując się Chloe, nie wiem.
Może nie jestem gotowa, by zamknąć te drzwi.
Nie sądziłam, że jeszcze czegoś mnie nauczy.
Ale zrobiłabym wszystko,
by usłyszeć, co ma do powiedzenia.
Jestem tutaj, jeśli zechcesz pogadać.
Wiedz, że nie jesteś z tym sama.
Dziękuję, Mel.
Ty też nie.
Virgin River jest jak orkiestra.
Pojedynczo gramy swoje części, ale razem…
tworzymy symfonię.
Ten ogród to hołd dla…
wszystkiego, co to miasto reprezentuje.
Dla tych, którzy byli tu wcześniej,
dla tych, którzy kiedyś zasieją własne ziarna,
i dla ról, które odgrywamy, by miasto rozkwitało.
Niektórzy z was mają wątpliwości, czy wciąż powinnam rządzić tym miastem.
Ale mówię wam… jeszcze mnie nie skreślajcie.
Praca dla was to dla mnie zaszczyt.
I mam o wiele więcej do zaoferowania.
A teraz…
mam przyjemność oficjalnie otworzyć ogród społecznościowy Lilly Anderson.
No dobrze.
Dziś było idealnie.
Wiem. Była niesamowita, prawda?
Nie. To też. Chodzi mi o to,
że to była nasza druga pierwsza randka.
Hope, poważnie. To było niesamowite.
Rozmawiałam z radą
i dziś oficjalnie omówimy ten wniosek.
Ale masz mój głos.
Dziękuję.
Cześć.
- Wejdź. - Dzięki.
Jack jest pod prysznicem.
Przyszłam porozmawiać z tobą.
Okej.
Mel, przepraszam za wszystko.
To, co macie z Jackiem, jest naprawdę wyjątkowe.
Przepraszam za ból, który wywołałam.
Kto to?
Cieszę się waszym szczęściem.
Całe miasto o tym mówi. Gratuluję.
Dziękuję.
Było, minęło.
Dziękuję.
Skończę się szykować. Zostawię was samych.
Przyszłam powiedzieć, że nie będę zawracać ci już głowy.
Obiecuję.
Char, zaczekaj.
Nie kłamałem, gdy mówiłem, czego chcę, kiedy byliśmy razem.
Ale choć wyrażałem się jasno,
może robiłem inaczej.
To nie było fair.
Przepraszam za to.
Długo czekałam na te słowa.
Dziękuję, Jack.
Co teraz zrobisz?
To, co powinnam była zrobić dawno temu.
Wróciłam do pracy
i złożyłam podanie o mieszkanie.
Znalazłam grupę dla samotnych matek.
- Znajdziesz życie, o którym marzyłaś. - Stworzę życie, o którym marzyłam.
To było pyszne.
Gotowi na gwóźdź programu?
- Niemożliwe. - Tak.
Bananowy pudding.
- Pomożesz mi? - Tak. Pomogę.
Brzmi świetnie.
W porządku?
Dziękuję.
Jedzenie było dobre.
Tak.
Chcę ci podziękować. Za to, że wspierałeś Brie.
Nie musisz mi dziękować.
Zależy mi na niej. Bardzo.
Tak.
Świata poza tobą nie widzi, mimo moich ostrzeżeń.
Żartuję. Poniekąd.
A co z nami? Pogodzimy się kiedyś?
Jack, chcesz pokruszone wafle czy w całości?
Zaczekaj chwilę. Zaraz to zrobię.
Dobre pytanie, Brady.
To zależy od ciebie, nie sądzisz?
Czekamy, proszę pana.
- Hej. - No dobra.
O Boże. Oczekujesz, że pamiętam?
KIEDY BĘDZIESZ? PRZESYŁKA DOTARŁA.
BEZ POŚPIECHU. NIEDŁUGO BĘDĘ.
Masz moździerz i tłuczek, czy chcesz…?
Rozumiem, Muriel. Dzięki za informację.
Pa.
To koniec.
Że co?
Rada przegłosowała wotum nieufności. Wszyscy oprócz Muriel.
To bez sensu. Byłaś niesamowita.
Co się mogło stać?
Nie mam pojęcia.
Hej.
Ktoś mi powie czy mam zgadywać?
Dziękuję, że byłeś miły na kolacji.
Trudno chować urazę, gdy je się makaron z serem.
Tak.
Trzeba mieć wielkie serce, by wybaczyć komuś, kto cię skrzywdził.
„Songbird”, ładna.
Ulubiona piosenka mojej mamy.
Tak?
Nie nadaje się do biegania, ale mam ją na playliście.
Nie nadaje się.
Przypomina mi o niej i sprawia mi radość.
Włączyła się rano i poczułam się inaczej.
To znaczy?
Trudno to wyjaśnić. Ale nie był to smutek.
Czułam się, jakby czegoś brakowało.
Jest smutna.
Wcale nie.
Mówi o kochaniu kogoś nawet po jego śmierci.
Jest piękna.
Mówiła, że przypominała jej o Chloe.
A teraz mnie przypomina o mamie.
Tobie też może.
Bardzo za nią tęsknię, Joey.
Ja też.
Chcę, byś coś zapamiętała. Nie jesteś z tym sama.
Okej.
Zatańczysz ze mną?
Będę zaszczycony.
Opowiesz mi o niej?
Wiesz…
Byłyśmy bardzo zżyte.
Byłam miniwersją mojej mamy.
Ona też straciła dziecko.
Kochanie, tak mi przykro.
Chloe była niemowlęciem. To było, zanim się urodziłam.
Chloe?
To po niej Chloe Anderson ma imię?
Naprawdę?
Podczas mojej pierwszej ciąży
wracały wszystkie wspomnienia o mamie.
A teraz?
Czuję się inaczej niż wcześniej.
Jak myślisz, dlaczego?
Próbuję to rozgryźć.
Zostałam pielęgniarką z powodu mamy.
Praca sprawiała, że czułam z nią więź.
Każdy dzień przypominał mi, że zamieniłam jej śmierć w cel.
Wiem, że minęło kilka dni, odkąd odeszłam z pracy, ale…
Tylko że…
Tęsknię za mamą, Jack.
Nie chcę stracić tej więzi z nią.
Żałuję, że jej nie poznałem.
Ja też.
Żałuję, że nasza córka jej nie pozna.
Ja też.
PIECZONY KURCZAK Z JABŁKAMI, FRYTKAMI I OSTRYM SOSEM
KOKOSOWY DIP Z KRABA
NIE PRZESTAWAJ GOTOWAĆ. KOCHAMY CIĘ, M & D
Spójrz na to, Jim, chyba będzie zmiana.
Więcej po przerwie.
Giants próbują zdobyć drugie miejsce w lidze.
Później przedstawimy pogodę i informacje z dróg.
Pożar w Grace Valley zaczął się rozprzestrzeniać.
Gubernator przystał na prośbę lokalnych władz
o wysłanie dodatkowych zastępów straży pożarnej.
Wybacz, że tak późno, ale przyniosłem deser dla Annabelle.
Jeb?
Jeb!
Ocknij się.
Nie.
Napisy: Agnieszka Otawska