Już dobrze.
Nic ci nie jest.
Żyje.
Mike zaraz tu będzie. Jest z policji.
- Nie możemy ufać glinom. - To przyjaciel.
Zawieź mnie do Connie. Zabiorę Christophera, a ty idź.
Preach?
Ogłuszyłem go. Próbował nas zabić.
- Tu Valenzuela, mamy Logana. - Przyjęłam.
Vince Logan? Jesteś aresztowany za…
za porwanie i próbę zabójstwa. Masz prawo zachować milczenie.
- A oni? - Co z nimi?
Zabiła mojego brata. A on ukrył ciało!
Zapytaj go!
Hej.
Wszystko w porządku?
Tak. Pomyślałem, że zacznę wcześniej.
Rąbanie drewna nie będzie częścią tego doświadczenia.
Nie jest zbyt wytworne.
Nie jesteś zły?
- Nie. - Rąbiesz drewno, gdy jesteś zły.
Nie jestem zły. Nie mogłem spać.
Może dlatego, że jesteś zły?
Zabawne.
Nie chodzi o Charmaine?
Nie.
Powinniśmy porozmawiać o wczoraj.
- Może bez siekiery? - Ty mów, ja będę rąbał.
- Daj spokój. - O czym tu mówić?
Nie jestem ojcem bliźniaków. I tyle.
I tyle?
I tyle.
Ty jesteś zła?
Oczywiście, że jestem zła. Okłamywała cię.
Okłamywała nas. Od miesięcy.
Byłam dla niej miła, mimo jej wrednych komentarzy
i prób zniszczenia naszego związku.
Kto tak robi?
Rozumiem.
Przepraszam, że wciągnąłem ją w nasz związek.
Ale to koniec.
Okej? To koniec. Nie chcę już o tym myśleć.
W porządku? Na tym chcę się skupić.
Chcę, by to miejsce zarabiało na naszą rodzinę. Ciebie, mnie, ją.
Tak?
Możemy robić, co chcemy. Możesz odejść z kliniki.
Nie chcę odchodzić z pracy.
- Damy sobie radę. - Okej.
Jest dobrze.
Nadal uważam, że nie możesz z nią nie rozmawiać.
- Mogę. - Jasne.
Prawie się wczoraj nie odzywałeś.
Wychodzi ze szpitala. Odbierz ją i powiedz, co czujesz.
Mel, proszę. Nie pojedziemy po nią, okej?
Jeśli, jak mówiła wczoraj, dopadła ją karma,
to niech karma ją odbierze.
Jak dla mnie, to nie musimy jej więcej widzieć.
SZERYF
Zaraz go zabiorą. Muszę za nimi jechać.
Dzięki za pomoc.
Hej, a co do tego…
co powiedział Vince.
Odnośnie do jego brata?
Posłuchaj…
To żadna tajemnica, jakimi ludźmi są Vince i Wes.
Biuro szeryfa nie ma powodu, by sądzić, że Wes nie żyje.
Dopóki tak pozostanie, nikt nie sprawdzi tego, co mówił Vince.
Tak pewnie będzie lepiej.
Mamy wasze zeznania. Zarzuty wobec Paige zostały wycofane.
Jesteście wolni.
Dzięki, stary.
No i?
Nie musisz już uciekać.
Pomóc?
Tak, nie ma koła zapasowego.
- Mogę odholować do miasta. - Chwila.
Muszę zadzwonić, dobra?
KALIFORNIA 2IAB345
A niech to gęś kopnie.
Zaczekaj.
Hej, spadaj stamtąd.
- Tam jest zapas. - Napompuj pan kapcia.
Pojadę do miasta i tam naprawię.
Okej.
HOLOWANIE I POMOC DROGOWA
Nie było mnie 12 dni.
Wiem.
Dramat z Charmaine i odchodzisz z kliniki?
Zawsze chciałaś zrobić sobie przerwę od pracy po urodzeniu dziecka.
Tak, tylko robię ją siedem miesięcy wcześniej.
Jack popiera?
Na początku go to zaskoczyło,
ale mnie wspiera.
Pracujesz non stop od 16 roku życia.
Co zrobisz z czasem?
Zastanawiam się, ale mam już listę rzeczy do zrobienia.
Oczywiście. Musisz zaplanować wesele.
I przygotować się na dziecko.
Tak sobie myślałam,
pamiętasz, jak mama sama robiła dla nas ubrania?
Tak, sukienki z koronką.
Myślę, że nadal mam swoją.
Ja też.
Myślałam, że mogłabym zrobić coś takiego.
Ucieszyłaby się, gdyby któraś z nas kontynuowała tę tradycję.
Tak.
Najpierw muszę iść do kliniki,
zabrać swoje rzeczy i pożegnać się z Dokiem.
Akceptuje to, że odchodzisz?
Zdecydowanie nie.
Nie będzie fajnie.
Nie.
- Powodzenia. - Dzięki.
4 NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
Wychodzę. Proszę. To coś, co ci będzie o mnie przypominać.
A po co ten pośpiech?
Wnoszę zarzuty przeciwko Donowi.
- Dziś? - Dziś. Nie tracę czasu.
Jestem dumny, że postawiłaś się temu dupkowi.
Dzięki. Chyba znalazłam świetny dom do wynajęcia.
Pojadę go dziś obejrzeć.
Od spotkania w barze nie chcę się z nim znów widzieć.
A może…
Na pewno nie chcesz się tu wprowadzić?
Nie.
Nie chcę się śpieszyć.
Wszystko jest na swoim miejscu. Rozpoczynam nowe życie.
Oczyścili twoje nazwisko. Dobrze się nam układa.
To prawda.
Chciałabym zostać i skonsumować ten fakt…
- Musisz iść. - Muszę iść.
- Pa. - Pa.
Na miłość boską.
ZADZWOŃ DO MNIE!
Nie musisz mi robić naleśników.
Myślałem, że je lubisz.
Tak, ale nie musisz robić wszystkiego za mnie. Daj.
Ja ci zrobię naleśniki.
Wiesz, czego ci trzeba? Świeżo wyciśniętego soku z pomarańczy.
Jest w nim dużo witaminy C i innych zdrowych składników.
Vernonie, zacznij wyciskać.
I białko. Potrzebujesz białka.
Lubisz bekon? Mamy bekon?
Wiem, że Doc ci powiedział. Mówiłem mu, że nic mi nie jest.
Doceniam ten gest.
Choroba nie przeszkadza mi w robieniu naleśników. Jeszcze.
A witamina C i białko nie powstrzymają jej rozwoju.
Ale jak w przypadku każdej choroby neurodegeneracyjnej,
zdrowy tryb życia, nawodnienie i zdrowe odżywianie mogą ułatwić życie.
I uważam, że powinniśmy iść do tego ośrodka.
Byłem w ośrodkach.
Pomogli mi pogodzić się z faktem, że doświadczę tego, co mama.
I pogodziłem się z tym.
Chcę tylko, by moi bliscy się z tym pogodzili.
Jak poszła wczorajsza rozmowa z Lizzie?
Tak jak się spodziewałem. Przytłoczyłem ją.
Przykro mi, Denny. Wiem, że lubisz Lizzie.
Nie, to ja przepraszam. Przeze mnie przestała ci pomagać.
Mnóstwo ludzi chciałoby się mną zaopiekować.
Poprosimy Mel.
Jest mi winna siedem miesięcy pracy po opuszczeniu kliniki.
Jeszcze się z nią nie pożegnałem.
Cameron zostaje?
To się okaże.
- Dobry. - Hej.
Lizzie, dzień dobry.
Co tu robisz?
Hope wciąż potrzebuje pomocy, prawda?
Brie. Przykro mi, że przez to przechodzisz.
Dzięki. Pomyślałam, że nie zaszkodziłoby powiadomić
kogoś z prokuratury, że wnoszę przeciwko niemu oskarżenie.
Co to za gość?
Don Shepherd.
Donald Shepherd z twojej dawnej firmy?
Dzień dobry.
Hej, zaraz zejdę.
Dobra.
Brie.
To Donald Shepherd?
Tak, znasz go?
Oskarżono go o napaść na tle seksualnym. Za dwa tygodnie będzie rozprawa.
Tak szybko?
Zmuszał potencjalnych świadków do podpisania umów NDA.
Powinnaś wnieść oskarżenie.
Ale w tej sprawie
przydałaby nam się pomoc kobiet, które zechcą zeznawać.
Mogę pomóc.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Sądząc po twojej minie, pewnie rozmawiałaś z mamą?
To był agent nieruchomości.
Wyprowadzam się.
- Serio? - Jestem prawniczką.
Nie mogę wiecznie mieszkać nad barem.
Bez urazy, ale moje ciuchy zaczynają pachnieć jak piwo
i pieczony kalafior z romesco.
A to źle?
- Dobry. - Hej.
- Chyba obaj mieliśmy ciężki wieczór. - Co się stało?
Pomogłem Mike’owi aresztować Vince’a.
Mają gościa, który cię postrzelił.
Próba zabójstwa i dwa porwania.
Dziękuję. Co z Paige?
Ulżyło jej.
Naprawdę przeszedłeś dla niej piekło, co?
Tak. Zrobiłbyś to samo dla właściwej kobiety.
Opowiedz o swoim wieczorze.
Tak, mówiłeś, że był ciężki.
Nieważne.
Nic z tego.
Daj spokój, gadaj.
Czuję się, jakbym przeszedł piekło dla niewłaściwej kobiety.
Nie mówisz o Mel?
Oczywiście, że nie.
Charmaine uprzejmie poinformowała mnie, że nie jestem ojcem bliźniaków.
- Jack. - Co?
Nigdy jej nie lubiłam.
Dacie wiarę?
- O czym mamy rozmawiać? - O niczym.
- Właśnie, dziękuję. - To tyle.
Prawda?
Uniknąłem kuli.
Mam listę, którą zostawił Doc.
Mamy chodzić na godzinne spacery, a potem 30 minut rozwiązywać sudoku.
Na spacerze wygoogluję, co to jest.
A potem sztuka i rzemiosło. Fajnie.
Nie będziemy tego robić.
Nie?
Lizzie, chciałam, żebyś mi pomagała,
bo wiem, że potrafisz być buntownicza i nieodpowiedzialna,
i nie zmusisz mnie do robienia rzeczy, których nie chcę.
Ale Doc mówi…
Doc jest człowiekiem nauki.
Ja jestem kobietą wiary.
I wierzę, że wyzdrowieję.
Mnie to wystarczy.
- Na pewno? - Tak.
Próbuję ustalić porządek obrad na jutrzejsze spotkanie rady miasta.
Od wypadku nie pracuję,
a zbliża się otwarcie ogrodu.
Okej, ale idziemy na spacer, kiedy skończysz.
Doc zna się na nauce, ale ja na cardio
i odrobina ćwiczeń nie zaszkodzi.
Zgoda.
Może to nie moja sprawa,
ale jeśli chcesz pogadać o Dennym…
- Porozwiązujesz sudoku? - Wygrałaś.
- Mam zrobić coś jeszcze? - Tak, nic.
Okej.
CHOROBA HUNTINGTONA
Nie wpadnij w pułapkę.
Nawet o niej nie myśl.
Ciesz się swoimi…
- Mel, nie możesz odejść. - Powiedziałem jej to wczoraj.
Ta sytuacja wymknęła się spod kontroli.
To moja wina. Ja powinienem odejść.
Nie możesz odejść.
Jestem tu od niedawna. To moja wina…
- Nie, odchodzę. - Wystarczy.
Cameronie, zostawisz nas?
Oczywiście.
Mel.
Nie chcę, byś odeszła.
Hayek może odejść. My sobie poradzimy.
Wiem, że chcesz mnie, ale potrzebujesz jego.
- Sprowadziłeś go ze względu na wzrok. - Widzę świetnie.
Wiem, ale jeśli coś się stanie,
a ja będę musiała leżeć w łóżku, to co zrobią mieszkańcy?
Znajdę innego lekarza.
Ledwie ściągnąłeś tu Camerona.
Nie nadaje się do tej pracy.
To samo mówiłeś o mnie, gdy zaczynałam.
Tak.
A ty mi uświadomiłaś, jak bardzo cię potrzebowałem
i to w wielu aspektach.
Jestem całkiem fajna.
To prawda.
Tyle razem przeszliśmy.
Doc.
Jesteś pewna?
Tak.
Będę tęsknić.
Daj spokój. Nie wyjeżdżam z miasta.
Może pójdziemy na ryby?
Lepiej uważaj na Hope. Ma do ciebie o to żal.
Porozmawiam z nią.
Cameron?
Zostajesz.
- Mam zostać? - To najlepsze dla kliniki.
- Mel, a dla ciebie? - Dla mnie też.
Doc, potrzebujemy pomocy.
- Cameron, otwórz drzwi. - Tak.
Chodź, Bert. Zabierzemy cię do gabinetu.
Trzymaj się.
Nie wiedziałem, że mam być pod telefonem. To moja pierwsza dostawa fentanylu.
Nie każę ci czekać na kuriera.
Pojawił się problem, a ciebie nie było, by mu zaradzić.
Jeśli nie podoba ci się, jak pracuję, zwolnij mnie.
Posłuchaj…
Nim się poznaliśmy, Calvin mówił mi o tobie.
Ostrzegał mnie, że jesteś zbyt arogancki, by ci ufać.
Poszperałam i wyciągnęłam własne wnioski.
Co to ma znaczyć?
Czwórka rodzeństwa.
Ojciec był pijakiem. Matka odeszła, gdy miałeś osiem lat.
Opiekował się tobą wujek, ale był drobnym przestępcą,
więc nic dziwnego, że poszedłeś w jego ślady.
Nie było ci łatwo.
Skąd to wiesz?
Mogę ci zapewnić lepsze życie.
Wystarczy, że o to poprosisz.
Mój biznes się rozwija.
Mam nowy sposób na pranie pieniędzy.
Potrzebuję mądrych ludzi, którym mogę zaufać.
Zyskamy na tym oboje.
Nie ma żadnych minusów.
To transport?
Niedługo będzie ich więcej.
Nie wiem, jak ci dziękować za utrzymanie biznesu.
Było fajnie. Dzięki temu nawet zbliżyłam się do siostrzenicy.
Ta furgonetka zbliża do siebie ludzi.
Cieszę się.
I jestem wdzięczna.
Paige, nikt nie powinien przeżywać tego, co ty.
Czekają cię lepsze dni.
A ty, młody Christopherze, próbowałeś naszych nowych ciasteczek?
Mamo?
Jedno.
Niczego nie obiecuję.
To się wydaje nierealne.
To może być nowy początek dla ciebie i Christophera.
Oboje przeszliście piekło.
W które cię wciągnęłam.
Bardzo cię przepraszam.
Chciałem ci pomóc.
I Christopherowi.
Bardzo mi na was zależy.
Nam na tobie też.
Mnie zależy.
Chyba nie zepsułam tego, co się działo z kobietą w barze.
Nie.
Nie, wcale. Ona…
Ma na imię Julia.
Zaczęliśmy się spotykać.
Dobrze. To dobrze.
Lepiej już pójdę.
Znowu muszę zacząć życie od nowa.
Paige, zaczekaj.
Też możemy zacząć od nowa.
Jeśli chcesz.
- Cześć. - Hej, Jack.
Pomyśleliśmy, że zobaczymy, jak ci idzie.
Wczoraj szybko wyszedłeś. Wszystko w porządku?
Tak. Okazało się, że to nic takiego.
To dobrze. Nick tyle mi opowiadał o tym, co szykujecie,
że sama musiałam się przekonać.
Proszę bardzo.
Właśnie się nad tym zastanawiałem.
Moglibyśmy postawić jeszcze trzy lub cztery przyczepy.
I bazując na budżecie, który opracowałem,
może jeszcze siedem albo osiem namiotów.
Naprawdę?
Musielibyśmy zamontować szambo.
Chcę też wycenić zewnętrzne prysznice, ale da się to zrobić.
Brzmi świetnie.
A gdybyś mógł marzyć o czymś większym?
To znaczy?
Tak się składa, że mam własny kapitał.
Po co mieć pięć przyczep, skoro można mieć 15?
Mógłbyś nawet zbudować klub z udogodnieniami,
przyciągnąć więcej osób i mieć większy zysk.
Doceniam propozycję,
ale to za duże marzenie jak dla mnie.
Chciałem tylko trochę zarobić, a nie zostać potentatem.
Gdyby to miejsce odniosło sukces, pomyśl, jak miasto by na tym zyskało.
Nie chcesz dzielić się pięknem Virgin River z jak największą liczbą osób?
Nie ma lepszego przewodnika niż Jack Sheridan.
Przyniosłam coś dla ciebie i twojej powiększającej się rodziny.
Słyszałam, że spodziewasz się bliźniaków.
Nie wyobrażam sobie lepszego miejsca na ich wychowanie.
Co ty wyprawisz, Mel?
Hope.
Doc i klinika mają pomoc,
a po to mnie zatrudniłaś.
Wiem, że dom jest częścią umowy, więc chętnie zacznę płacić czynsz.
Mogę go nawet kupić, jeśli chcesz się z nim rozstać.
Nie chodzi o pracę ani dom i dobrze o tym wiesz.
To sprawa osobista.
To była dla mnie trudna decyzja, ale Doc to rozumie.
Uważam, że w tym momencie powinnam
skupić się na zagrożonej ciąży i rodzinie, nie na pracy.
To zabawne, bo nie sądziłam, że to tylko praca.
Wygląda na to, że podjęłaś decyzję.
Masz niskie ciśnienie i zwężone źrenice.
Zacząłem czuć się dziwnie, miałem zawroty głowy.
Tak wyglądał, gdy wróciłam do domu.
Uderzyłeś się w głowę? Brałeś jakieś leki?
Nie.
Doc? Mogę na słówko?
Tak. Zaraz wrócę.
To wygląda na reakcję na narkotyki.
Bert nie jest narkomanem.
Daj spokój. Tego nigdy nie wiadomo.
Znam Berta.
A ja znam się na farmaceutykach, i ty też.
Ospałość, zawroty głowy, zawężone źrenice?
Powinniśmy zlecić badanie moczu.
Dobrze. Wezmę próbkę.
Możesz zrobić dzbanek kawy?
To, że nie ma Mel, nie znaczy, że jestem pielęgniarką.
I nie uważam, że pielęgniarka powinna robić kawę.
Nie dla mnie, Cameronie. Dla Berta.
Stymulant powinien pomóc.
Przepraszam, przesadziłem.
Popracuj nad tym.
Preacher.
Spóźniłem się na kolejne zajęcia.
Skończyliśmy wcześniej.
Jeden z uczniów miał mały wypadek.
Od godziny dezynfekuję sprzęt.
Jak się masz?
Jak poszło z Paige?
Dobrze.
Jej i jej synowi lepiej się układa.
Cieszę się.
Nadal coś do niej czujesz, prawda?
Tak. Przykro mi, Julio.
Mówiłeś, że nie muszę się o nią martwić.
Wiem.
Myślałem, że ja i Paige to przeszłość.
Ale przeżyliśmy coś ważnego…
Okej, wiesz…
- Nie potrzebuję szczegółów. - Racja.
Przepraszam.
Miło było zacząć cię poznawać.
Chciałem być szczery.
- Jestem szczerze… zawiedziona. - Nie chciałem cię skrzywdzić.
Pójdę już.
Preacher.
Mam nadzieję, że wasz związek będzie taki, o jakim marzysz.
Naprawdę.
Cześć, chłopaki. Jak leci?
BAR JACKA
- To wszystko, co mam. - Okej.
- W porządku? - Tak.
To trudne.
Dzień dobry.
- Co tu robisz? - W barze Jacka?
Poznałaś moją siostrę, Avę?
Hej. Słyszałam o tobie. Z Portland? Jesteś najstarszą siostrą?
Najstarsza z najmłodszą.
- Witaj w domu. - Nie wiem, czy to wciąż jest dom.
To miejsce wygląda jak z wygaszacza ekranu,
ale jedynym, co się zmieniło, jest ten bar.
Wcześniej jechało się osiem kilometrów po burgera.
Względnie przyzwoitego.
Cała reszta jest taka sama.
Może już tu nie mieszkasz, ale to stąd pochodzisz.
Nauczyłam Avę szyć, gdy była małą dziewczynką.
Pięknie jej to szło.
Nie ćwiczyłam i już nie umiem.
Ty tak twierdzisz.
Kocham was, ale nie przepadam za tym.
Ja też nie umiem szyć.
Lepiej mi idzie zszywanie ludzi niż materiału.
Siostra Mel. Dużo o tobie słyszałam.
- Pracujesz w klinice Doca? - Tak.
To znaczy, pracowałam.
- Odeszłaś z kliniki? - Czemu?
Czułam, że nadszedł czas na zmianę.
Teraz chcę trochę odpocząć.
Dlatego tu jestem.
Mam nadzieję, że nauczycie mnie szyć.
Oczywiście. Weź sobie krzesło. To nie takie trudne.
- Okej. - Proszę, weź to.
Ile czasu trwa zrobienie takiej narzuty?
Niedługo.
To koc dla dziecka.
Jo Ellen?
Przepraszam, Mel.
Jestem jak sito. Nie potrafię dochować tajemnicy.
Dwóch tajemnic,
bo ktoś tu jest w ciąży i zaręczony.
Gratulacje.
Podwójne gratulacje.
Dziękuję.
- Niektóre rzeczy się nie zmieniają. - Tak.
- Cześć. - Hej.
Zgadnij, kto jest nową członkinią kółka krawieckiego?
O rety. Będę z ciebie dumny na okrągło.
- Nie. - Zauważyłaś?
Tatusiny suchar.
- Trenuję. - Tak.
- Jak się macie? Głodne? - Umieram z głodu.
- Okej. - Dzięki.
No proszę.
Byliśmy uroczy, myśląc, że utrzymamy to w tajemnicy.
- Ktoś dał ci to dla bliźniaków? - Tak. Siostra Nicka, Melissa.
Co z tym zrobisz?
Nie wiem.
Pomyślałem, że przekażę na cele charytatywne.
Myślisz, że przyjmują prezenty?
- Czemu go nie oddałeś? - Nie chciałem o tym mówić.
Wiesz, że całe miasto wkrótce się dowie,
więc nie musisz się wstydzić.
Nie wstydzę się. Czemu miałbym się wstydzić?
Nie zrobiłem nic złego.
To ona musi powiedzieć ludziom prawdę.
Zbyt wiele czasu poświęciłem Charmaine.
Co zrobiłaś?
To eksperyment.
To polenta z dżemem z jagód.
Myślałam, że jeśli będziesz robił kolację, to muszę się postarać.
I dobrze, że to zrobiłam, bo okoń był pyszny.
Bardzo dziękuję.
Szykujemy niezłe posiłki i niezła z nas drużyna.
W porządku?
Hej, co się stało?
O nie.
Paige, jeśli nie jesteś gotowa…
Chodzi nie tylko o to.
Nim odeszłam od Wesa, on kierował moim życiem,
bo tak chciał.
Miałam pamiętać, że dzięki niemu mam dom,
samochód, ubrania, wszystko zawdzięczam jemu.
Kiedy w końcu odeszłam, chciałam tylko, nigdzie go nie widzieć.
Dlatego Virgin River było wyjątkowe.
Aż przestało.
Chciałam mieć dom, w którym bym go nie widziała.
Już go tu nie mam.
Jakby to była ostatnia rzecz, którą mi zabrał.
Musiało być ci trudno.
Chciałam umieć sobie z tym poradzić. Dla ciebie.
Wiem, że nie muszę już uciekać, ale nie mogę zostać.
Więc…
Wyjedziesz.
Ty i Christopher.
Możesz jechać z nami.
Chciałbym.
To jest mój dom.
Zasługujesz na dom, który kochasz. Tak jak ja kocham to miejsce.
Co to?
Chciałam ci zrobić burrito, ale nie masz tortilli,
więc użyłam naleśnika. Nie masz też bekonu,
więc jest z parówką.
Dzięki?
To jest smaczne.
Wciąż pracujesz nad obradami?
- To zajmuje dużo czasu, co? - Tak.
A ten komputer sprawia mi wiele problemów.
Lepiej radzę sobie z komputerami niż z gotowaniem. Pokaż.
PORZĄDEK OBRAD
Miałam wszystko napisane, a potem…
Jakoś się to skasowało i zostało tylko to.
To się cały czas zdarza.
Komputery są do bani, co?
Zdecydowanie.
Pomogę ci to przepisać. Szybko piszę.
Czuję się świetnie. Dziwna sprawa.
I dobrze wyglądasz.
Musimy porozmawiać. Mamy wyniki twoich badań.
Test na fentanyl jest pozytywny.
To niebezpieczny narkotyk, Bert.
Nie oceniam, że go wziąłeś…
Nie biorę fentanylu.
Przysięgam na moją wędkę.
Jak się znalazł w twoim organizmie?
Mogłem go jakoś wprowadzić?
Można być wystawionym na jego działanie.
Jeśli go dotkniesz i potrzesz oko, to jest w twoim organizmie.
Ale fentanyl nie leży byle gdzie.
Opowiedz mi o tym, co wczoraj robiłeś.
Pojechałem na ryby.
I chciałem pomóc gościowi, który złapał kapcia.
Rozciąłem rękę, chcąc zmienić koło.
Pokaż mi to.
Hej.
Gdzie Hope?
Na górze, szykuje się na zebranie rady miasta.
Spoko.
Chcę cię przeprosić za to, że ukrywałem moją diagnozę.
Bycie szczerym jest dla ciebie ważne.
Jeśli mam być szczery… Lubię cię.
I to bardzo.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Gdy szukałem Doca, nie sądziłem, że znajdę ciebie,
więc chciałbym, żebyśmy byli przyjaciółmi…
Przestań.
Co?
Jesteś pewna?
Mówiłem ci, że nie mam przyszłości.
Przemyślałam to i zrozumiałam,
że mnie to nie obchodzi.
Też cię lubię. I to bardzo.
Możemy się na tym skupić?
Co za fryzura, młody.
Mama mówiła, że nie musimy farbować.
Wyglądasz elegancko.
Będę tęsknić, Preach.
Ja też, młody.
Ale czeka cię wiele wspaniałych rzeczy.
- Możemy gadać przez FaceTime? - Kiedy zechcesz.
Jestem przy tobie.
- Wskakuj do auta. - Hej.
Nasze pożegnanie?
Hej, Christopher. Dzięki za wspólny czas.
To wiele dla mnie znaczy.
W porządku.
Nie sądziłam, że to będzie takie trudne.
Tak.
Nie to, że miało być łatwo.
Gdy byłam z Wesem, myślałam, że wszyscy faceci są jak on.
Ty nam pokazałeś, jak wygląda dobry człowiek.
Że na świecie jest dobro.
Dziękuję.
Żegnaj, Preacher.
Pa, Paige.
Dr Ellerman do sali 215A. Wzywam doktora Ellermana do sali 215A.
Cześć, Mel.
Chcę zobaczyć mamę.
Możesz zobaczyć się z mamą, ale najpierw musisz mi pomóc.
Upuściłam ciśnieniomierz i chyba się zepsuł.
Potrzebuję twojej pomocy. Pomożesz mi?
Co mam zrobić?
To proste. Chodź.
Weź to i owiń tym moją rękę.
Właśnie tak.
A teraz mocno zaciśnij wokół mojej ręki.
Za ciasno?
Nie, idealnie.
To jest stetoskop.
- Wiesz, co się tym robi? - Słucha serca.
Jesteś bardzo bystra.
Brady, mam kogoś, kto chciałby do nas dołączyć.
Cześć, Brady.
Jeb.
Co ty robisz?
Jeb chce pomóc.
Wprowadź go w całość operacji.
Nie sądzę, że Jeb rozumie całość…
Hej, wiem o nocnej zmianie, okej?
Chciałem z tobą o tym pogadać.
Potrzebuję tego. Moja rodzina potrzebuje.
Poradzę sobie sam.
Słucham?
- Daj spokój. - Nie potrzebuję pomocy.
Twój wczorajszy błąd pokazuje, że jest inaczej.
Możesz mnie posłuchać?
To nie była sugestia.
Dobra.
Brady, daj spokój.
Wyglądacie żałośnie.
Jak to możliwe, że dzień po aresztowaniu gościa, który postrzelił Jacka,
obaj wyglądacie, jakby ktoś wam ukradł psa?
Ma rację.
Oczywiście, że tak.
Giants grają dziś z Dodgersami. Kto chce oglądać?
Ja, bo tylko ja mam telewizor.
Tak, ja kupię pizzę. Jack?
Jasne. Jestem za.
TEATR VIRGIN RIVER
Dziękuję za pomoc, Lizzie.
Bez ciebie nie dałabym rady.
- Nie ma sprawy. - Cześć.
Miło was widzieć. Cześć.
Usiądź. To nie zajmie więcej niż godzinę.
Ostrzegam, te spotkania to zwykle nudy,
więc spróbuj nie zasnąć.
Mogę spać z otwartymi oczami. Tak przebrnęłam przez liceum.
Hope.
Cześć, Muriel. To porządek…
Masz porządek obrad.
Wybacz, to nic osobistego. Nie było cię wiele tygodni.
Nie musisz się tłumaczyć. Nie przeszkadza mi, że ktoś inny…
PRIORYTET: ZASTĘPCA BURMISTRZA
Nie mówisz o porządku obrad.
Nie wszyscy się z tym zgadzają.
Mówisz o zastąpieniu mnie na stanowisku burmistrza.
Jadę do ciebie, Preacher.
Lepiej zostaw mi trochę pizzy.
Oby Giants dawali czadu.
Dobra. Do zobaczenia.
Zuch chłopak.
BAR JACKA
Wiesz, co mówią o szyciu i piciu w pojedynkę?
Boże, szycie to nie żarty.
Myślałam, że naprawię rozdarty szlafrok,
ale szycie jedwabiu nie jest dla początkujących.
Usiądziesz?
- Dzięki. - Tak.
Potrzebuję nowej energii.
Gdy tu wracam, widzę tych samych ludzi,
których nie widziałam od liceum, i zawsze pada pytanie:
„Co porabiasz?”.
To co porabiasz?
Jesteś zabawna.
Ja uciekłam do Virgin River, a ty odwrotnie.
Nie zrozum mnie źle, nie jest takie złe.
Po prostu tu jest tak cicho.
- Tak. - I żyje się powoli.
Masz czas pomyśleć.
Tak. To prawda.
Nie cierpię tego.
Jesteś zabawna.
Mama mówiła o tobie wiele wspaniałych rzeczy.
Pomogłaś jej przetrwać trudne chwile.
Była wyjątkową kobietą.
To, przed czym uciekałaś…
Boże. Ava, dobrze się czujesz?
Napisy: Agnieszka Otawska