NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Benim adım Alicia.
Ailem ve ben evimizdeki bir yaratığın zulmüne uğradık.
AZ SONRA İZLEYECEĞİNİZ GERÇEK BİR HİKÂYEDİR
Garden Grove, California'da büyüdüm.
Sessiz bir yerdir, herkes birbirini tanır.
Küçük, tatlı bir şehirdir.
Çocukluğum oldukça zor geçti.
Annem yeni boşanmıştı,
ben ve kardeşim Andrew'a bakıyordu.
Bir süre prefabrik evde yaşadık.
Yaşıtlarıma çok imrenirdim, biraz da kıskanırdım.
Hiçbiri prefabrik evde yaşamıyordu, havuz ve mangal partileri veriyorlardı.
Biraz utanıyordum.
Çok zorbalığa uğradım.
Biraz kilolu ve kısa boyluydum, çok güzel sayılmazdım.
Prefabrik evde yaşıyor olmanın da olumsuz etkisi oldu.
Sosyal hayatım çok kötüydü.
Derken işler değişti.
Annem kuaför, yeni bir salonda çalışma fırsatı çıkmıştı.
"Bize, çocuklarıma yeni bir ev bulmak için mükemmel bir fırsat." diye düşündü.
Müşteri sayım ve kazancım artmıştı.
Bir kiralık tabelasına denk geldim,
ev hakkında bilgi edinmek istedim ve görünce inanamadım, rüya gibiydi.
Alicia, hadi.
Birilerini gördüğümü hatırlıyorum.
Sanki bizi istemiyorlarmış gibi biraz tuhaf davranıyorlardı.
Sinirli ve öfkeliydiler.
Ama üstüne düşünmedim, orada olduğumuza mutluydum.
Andrew…
-Şu senin odan. -Evet.
Hadi.
Çocuklar!
Anne?
Sorun yok.
Sorun yok, sen git.
O haç kutsanmıştı, yani çok önemliydi. Ama tuz buz oldu, bin parçaya bölündü.
Şaşırmıştık ama belki rüzgârdır,
belki yer düz değildir, belki başka bir sebebi vardır dedik.
Ama hiçbir açıklaması yoktu. Çok tuhaf bir durumdu.
Taşındıktan birkaç gün sonra arka bahçeye çıktım.
Arka bahçede çok tuhaf şeyler bulmuştum.
Nedense içimde öyle bir his vardı ki…
Ortada bir terslik vardı.
Yine üstünde durmadım.
Lise son sınıfın ilk günüydü.
Okula hazırlanıyordum, çok heyecanlıydım.
Anne?
Anne.
Anne!
Hayır!
Anne?
Anne!
Sanki beş katlı bir binadan atlayıp
iki bileğini de kırmış gibiydin.
Açıklamak imkânsızdı.
Çığlık çığlığa bağırıyordu.
"Biri beni kaldırıp fırlattı! Önce kaldırdı, sonra fırlattı!" diyordu.
Gördüğüm şey kedi değildi.
Farklıydı, uzun ve sivri dişleri vardı, kaburgaları görünüyordu.
Gözlerini doğrudan gözlerime dikmişti.
Hiç öyle bir hayvan görmemiştim.
Derhâl annemle hastaneye gittik.
Ağzından çıkan ilk şey "Eve dön ve o yaratıktan kurtul." olmuştu.
Işıklar açıldığında yaratık gitmişti.
Annem hastaneden eve döndü.
Seni yatağına yatırdık, orada istirahat edecektin.
Eve geldiğimde annemin iki bacağı da alçıdaydı
ve "Vay canına, bu nasıl olabilir?" dedim.
Daha önce iki bacağın da kırılıp alçıya alındığını hiç görmemiştim.
Olanlara inanamadım.
Annem kaza geçirdikten sonra evin içinde tamamen savunmasızdık.
Anne?
Anne!
Andrew?
Anne!
Alicia?
Anne?
Anne!
Anne?
Anne!
Odamda…
Odamda bir iblis var.
"Odamda bir iblis var." diyordun.
Annem ateşimi ölçtü, 42 dereceydi.
Ellerimde ve kollarımda kocaman kırmızılıklar fark ettim,
sanki yanık izleri gibilerdi.
Beni acile götürdüler.
Doktorlar koruyucu elbise giyip oksijen maskesi takmıştı
ve beni karantinadaymışım gibi tedavi ediyorlardı.
Bana buz banyosu yaptırmaya karar verdiler.
Saçlarım tutam tutam dökülüyordu.
Kollarımdaki kırmızılıklar genişleyip sırtıma, bacaklarıma, ayaklarıma yayıldı.
Sol gözümün optik siniri ateş yüzünden küçüldü
ve bir ay boyunca sol gözüm kördü.
Çok korkutucuydu.
Sanki gözlerimin önünde ölüyordun.
İncil'deki felaketlerden biri gibiydi,
giderek zayıflıyordun, betin benzin atıyordu.
Evet.
Ne olduğunu açıklayamıyorduk, derken nihayet bir teşhis koydular.
Hastalık Kontrol Merkezi'nden bir kadını Chicago'dan çağırdılar.
Birkaç test yaptı.
Bana "Yakın zamanda Afrika'da bulundun mu?" dedi.
"Çünkü karahummaya yakalanmışsın."
Doktor çok şaşırmıştı, bunun imkânsız olduğunu söyledi.
Çünkü Amerika'da 1920'lerden beri hiç karahumma vakası görülmemişti.
Karahummanın en nadir türüymüş. Bulunduğumuz bölgede hiç görülmemiş.
Annem bu aşamada evdeki şeytani varlıklardan kurtulmak için
bu işin uzmanı bir profesyonel bulmanın vaktinin geldiğine karar verdi.
Bir arkadaşım bana JC'yi önerdi.
Ben uygulayıcı bir şamanım.
San Diego'da bulunan Şamanik Çalışmalar Vakfı'nda öğretmenim.
Enerjiye karşı çok hassasımdır.
İlahi yardımcılarla iletişim kurabilme yeteneğiyle doğmuşum.
Evlerine gittim
ve orada bulunan negatif enerjiyi görmeye başladım.
Şimdi uzak bir anı gibi.
Yaratık direniyordu, gitmek istemiyordu.
Oldukça zor bir durumdu,
bu varlığı evden çıkarmak için gerçekten çok enerji gerekti.
Vay be.
JC negatif enerjiyi evden kovduktan sonra kendime gelmeye başladım.
Gerçek olamayacak kadar güzeldi.
Sanki her şey bitmişti.
Doktorlar "Ateşin yeterince düştü, taburcu olabilirsin." dediler.
Ev sanki bambaşka bir yerdi.
İlk kez hep istediğim gibi evde partiler düzenleyebildim
ve son sınıfın keyfini çıkarabildim.
Kâbus bitmişti.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ