NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Benim adım Brandy
ve evimizin bitişiğine yaşayan bir kadın bana eziyet etti.
AZ SONRA İZLEYECEĞİNİZ GERÇEK BİR HİKÂYEDİR
Hollywood, Kaliforniya'da büyüdüm.
Hollywood 70'lerin başında
farklıydı.
Sokakta gezebiliyordunuz, kapı kilitlenmezdi.
Tam bir hippi ortamıydı.
Annem sürekli çalışıyordu.
Birden fazla işte çalışıyordu, çoğu zaman evde yoktu.
Bir seçeneği yoktu.
Bekâr bir anneydi. İki veya üç işte çalışıyordu.
Çok da azimliydi.
-Bizim için her şeyi yapardı. -Bizi geçindirmeye çalıştı.
İki katlı bir evde yaşıyorduk.
Ev bir arkadaşınındı ve evi ona arkadaşı kiralamıştı.
Sokağın karşısında bir ev vardı.
Oldukça ürkütücüydü.
Mahalledeki tüm çocukların gitmeye korktuğu ev buydu.
Çünkü orada ihtiyar bir kadın yaşardı ve çok zalim biriydi.
KİRALIK
Birden içim buz kesti, ürperiverdim.
Diğer çocuklar ihtiyar kadına yaklaşmak istemiyordu.
Anneme "Kadın çok zalim." dedim.
"O zaman uzak durun." dedi.
"Kafanıza takmayın, yoluna da çıkmayın. Altı üstü ihtiyar bir kadın."
"Uzak durun, yeter." dedi.
Biz de yıllarca öyle yaptık.
Derken bir gün yaşadığımız evin sahipleri
eve dönmek istediler.
Orada geçirdiğimiz sürede para biriktirmiştik.
Annem yeni bir ev aramaya başladı.
Bir gün okuldan eve dönüyordum
ve tüm eşyalarımızın eski evimizden
sokağın karşısında yaşlı kadının yaşadığı büyük, eski eve taşındığını gördüm.
TUTULDU
O an yaşlı kadına pek kafa yormadım.
Ölmüştür diye düşündüm.
Çok heyecanlıydım. Hepimizin sığabileceği yeni bir yerdi.
Arkadaki evle aramızda bir duvar vardı.
Yukarı çıktığım an o hissiyat değişti.
O hava, her şey değişti.
Koşa koşa anneme gittim, onu çekiştirmeye başladım.
"Ne var, ne oldu?" dedi.
"Anne, burada yaşayamayız. Yukarıda bir şey bana saldırdı." dedim.
"Nasıl yani? Ne oldu?" dedi. Her şeyi anlattım.
"Yapabileceğimiz bir şey yok." dedi.
"Varımı yoğumu bu eve yatırdım. Yani kusura bakma."
Ne olduğunu bilmiyordum, öğrenmek de istemiyordum
ama bir terslik vardı.
Kesin bir terslik vardı.
Bunun seni ne kadar korkuttuğunu ve sana yaşattığı travmayı hatırlıyorum.
-Zavallı anneciğim hiçbir şey yapamadı. -Aynen öyle.
-Bir kez bile üst katta yatmadın. -Yatmadım.
Zorla bile çıkaramazdık, imkânsızdı.
Aşağıda annemle uyurdum. Orası güvenliydi.
Annem evi kutsamaya karar verdi.
Köşelere tuz döküp evi arındırırsak sorun çözülecek diye düşünüyordu.
"Artık geçti, merak etme." dedi.
Bir süre her şey yolundaydı.
Derken bir gün annem benden çiçekleri sulamamı istedi.
Evimden defol!
Öldüğünü sanıyordum.
Yüzü bu kadar yakındı.
Dişlerini gıcırdatıyordu,
Gözleri bomboş bakıyordu, sanki içinde ruh yoktu.
Ondan yayıldığını hissettiğim kötülük
içimi ürpertiyordu.
Üst katta saldırıya uğradığımda hissettiklerimin aynısıydı.
Bana söylediklerini yaşadığına inandım.
Benim yaşamamış olmam senin yaşamadığın anlamına gelmiyordu.
O aşamaya kadar o evde böyle bir deneyim yaşamamıştım.
Odamda bir şey var. Gitmemiz gerek.
Hemen!
Boynumda izler vardı.
Cildinde derin izler vardı. Morluklar bir hafta sonra bile geçmemişti.
İlk kez böyle bir şeyin saldırısına uğramıştım
ve bu deneyimi şahsen yaşamak hayatımı değiştirdi.
"Bir daha üst kata çıkmam." dedim.
Salonda bir minderde uyumaya başladım.
Bence onunki de beni yakalayan şeyle aynıydı.
Birine daha saldırmıştı.
Çok üzülmüştüm ama korkularım doğrulanmıştı.
Rachele dışında herkes salonda uyuyordu.
Rachele çok…
Böyle şeylere inanmayan biridir.
Hep "Abartıyorsunuz." der.
Her yer kan içindeydi, çığlık attım.
Hiçbir açıklaması yoktu.
Beni çok korkuttu.
Alt kata taşındım.
Herkes alt katta uyuyordu.
Kendi kendime "Bu iş giderek kötüleşiyor." diyordum.
Bu evde başımıza bir şey gelmeden
neredeyse bir an bile geçiremiyorduk.
Bir şeyler değişmeli, bir şey olmalıydı.
Her şeyin başı aramızdaki o duvardı.
Bir gün kapıyı açık bıraktı.
Gel buraya!
Koş!
Evimden defol!
Küçük bir kız için korkutucuydu.
Ve… Kusura bakmayın.
Bize zarar vermek için
çok uğraşıyordu.
Sanki başımdan ayak parmaklarıma kadar bir şok dalgası geçti.
Vücudum karıncalanıyordu.
Sadece o korku bile…
"Yalnızsın ve peşinde bir şey var."
Bence karanlığı kendine çekiyordu.
Cadı olduğunu düşündüm.
Anneme söyledim.
"Çok mantıklı." dedi.
"Nihayet." dedim.
Sanırım annem o aşamada olayı çözdü.
Taşınmadan önceki son damla evi kutsamak için gelen rahipti.
Kutsamak için evi gezdi.
Sonra alt kata indi, hepimizin önünde anneme döndü
ve olan şey her neyse çok yoğun ve kötü olduğunu söyledi.
O ihtiyar kadın arkada olduğu ve bu karanlığı kendine çektiği sürece
evi arındırmanızın imkânı yoktu çünkü karanlık ağır basacaktı.
Rahip taşınmamızı söyledi.
KİRALIK
Bizi taşınmaya iten son şey buydu.
Yeterli paramız vardı, nihayet taşındık.
Kavga bitmişti.
Kadın amacına ulaşmıştı.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ