‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(หลอน)
‎ฉันชื่อแบรนดี้
‎ฉันถูกผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในบ้านของเรา ‎หลังผนังห้องที่อยู่ติดกันทรมาน
‎(เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง)
‎ฉันเติบโตในฮอลลีวูด แคลิฟอร์เนีย
‎ฮอลลีวูดในช่วงต้นยุค 70
‎มันต่างกับตอนนี้
‎คุณเดินตามถนนได้ ไม่ต้องล็อกประตูบ้าน
‎บรรยากาศมันเป็นแบบฮิปปี้
‎แม่ฉันทำงานตลอดเวลา
‎เธอมีงานเยอะมาก เธอเลยไม่ค่อยได้อยู่บ้าน
‎เธอไม่มีทางเลือก
‎เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เธอทำงานสองสามงาน
‎และเธอก็มุ่งมั่นมาก
‎เธอทำทุกอย่างเพื่อเรา
‎เธอพยายามหาเงินให้พอใช้จ่าย
‎เราอาศัยอยู่ใน ‎บ้านสองชั้นสำหรับสองครอบครัว
‎มันเป็นของเพื่อนเธอที่ให้เธอเช่า
‎เราอาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามกับบ้านหลังนี้
‎ที่ออกจะดูน่าขนลุก
‎นี่เป็นบ้านหลังเดียวกับที่เด็กๆ ทุกคนไม่เข้าใกล้
‎เพราะมีหญิงแก่คนหนึ่งอาศัยอยู่หลังบ้านนั้น ‎และเธอก็ใจร้าย
‎(ให้เช่า)
‎และฉันก็กลัวจนสั่นไปทั้งตัว
‎เด็กคนอื่นๆ ก็ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้น
‎ฉันพูดกับแม่ว่า "เธอใจร้าย"
‎แม่ก็พูดว่า "อยู่ห่างๆ เธอไว้
‎อย่าสนใจเธอ อย่าไปเกะกะขวางทางเธอ
‎เธอเป็นแค่ผู้หญิงแก่ๆ คนหนึ่ง"
‎แม่แค่พูดว่า "อยู่ห่างๆ เธอไว้"
‎เราก็อยู่ห่างๆ เธอนานหลายปี
‎แล้ววันหนึ่ง คนที่เป็น ‎เจ้าของบ้านสำหรับสองครอบครัวที่เราอาศัยอยู่
‎พวกเขาอยากกลับมา
‎เราอดออมกันตลอดเวลาที่เราอยู่ที่นั่น
‎และแม่ก็หาบ้านเพื่อที่เราจะได้ย้ายไปอยู่
‎วันหนึ่งฉันอยู่ที่โรงเรียน แล้วพอกลับมาบ้าน
‎ของของเราทั้งหมดก็ถูกขนย้าย
‎จากอะพาร์ตเมนต์เก่าของเราที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
‎ไปที่บ้านหลังใหญ่หลังนี้
‎ที่ที่หญิงแก่คนนั้นอาศัยอยู่ด้านหลัง
‎(เช่าแล้ว)
‎ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับหญิงแก่คนนั้นเลย
‎ฉันคิดว่าเธออาจจะตายไปแล้ว
‎ฉันแค่รู้สึกตื่นเต้น
‎มันเป็นบ้านหลังใหม่ และมีที่ว่างสำหรับเราทุกคน
‎มีผนังที่กั้นแยกบ้านด้านหลังจากบ้านเรา
‎และตอนฉันอยู่ที่ชั้นบน ความรู้สึกก็เปลี่ยนไป
‎บรรยากาศ ทุกอย่างเปลี่ยนไป
‎ฉันวิ่งเร็วมาก แล้วก็ไปหาแม่ ดึงแขนเธอ
‎เธอถามว่า "มีอะไรเหรอ มีอะไร"
‎ฉันพูดว่า "แม่ เราอยู่ที่นี่ไม่ได้
‎มีบางอย่างทำร้ายหนูที่ชั้นบน เราอยู่ที่นี่ไม่ได้"
‎เธอพูดว่า "อะไรนะ เกิดอะไรขึ้น" ‎ฉันก็อธิบายให้เธอฟัง
‎เธอพูดว่า "เราทำอะไรไม่ได้
‎แม่จ่ายเงินที่เรามีไปหมดแล้ว ‎เพื่อจะได้เข้ามาอยู่ในบ้านนี้
‎แม่ขอโทษนะ"
‎ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎และฉันก็ไม่อยากไปตรวจดู
‎แต่มีบางอย่างผิดปกติ
‎มีบางอย่างผิดปกติแน่นอน
‎ฉันจำได้ว่าเธอกลัวมาก ‎และชอกช้ำทางจิตใจกับเรื่องนี้
‎และแม่ผู้น่าสงสารก็ทำอะไรเกี่ยวกับมันไม่ได้เลย
‎- ใช่ ‎- และตั้งแต่วันแรก
‎- เธอไม่เคยนอนบนนั้นเลย ‎- ไม่
‎ลากเธอขึ้นไปยังไงก็ไม่ได้ ไม่มีทางเลย
‎ฉันนอนกับแม่ที่ชั้นล่าง สบายดีและปลอดภัย
‎เธอคิดว่าเราจะปัดรังควานบ้านได้
‎คิดว่าเธอเอาเกลือไปวางไว้ตามมุมห้อง ‎และขจัดสิ่งอัปมงคล
‎แล้วทุกอย่างก็คงจะดีเอง
‎เธอบอกว่า ‎"ไม่เป็นไรแล้ว ทุกอย่างน่าจะโอเค"
‎และทุกอย่างก็ปกติดีอยู่พักหนึ่ง
‎แล้ววันหนึ่งแม่ก็บอกฉันว่าอยากให้ฉันรดน้ำต้นไม้
‎ออกไปจากบ้านฉัน!
‎ฉันคิดว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว
‎หน้าเธออยู่ตรงนี้
‎เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ฉันมองไม่เห็นวิญญาณ
‎ฉันมองไม่เห็นอะไรเลยในดวงตาคู่นั้น
‎และความชั่วร้ายที่ฉันรู้สึกว่ามันออกมาจากตัวเธอ
‎มันน่ากลัวมาก
‎มันเป็นความรู้สึกเดียวกับที่ฉันเคยรู้สึก ‎ตอนที่ฉันถูกทำร้ายที่ชั้นบน
‎ทุกอย่างที่เธอพูดกับฉัน ‎ฉันเชื่อว่าเธอประสบกับมันจริงๆ
‎แค่เพราะฉันไม่ได้ประสบกับมัน
‎ไม่ได้แปลว่าเธอไม่ได้ประสบกับมัน
‎จนถึงจุดนั้น ฉันไม่เคยประสบกับอะไร ‎ในบ้านหลังนั้นด้วยตัวเองเลย
‎มีบางอย่างอยู่ในห้องผม ‎เราต้องออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!
‎ฉันมีรอยที่คอ
‎เป็นรอยลึกเข้าไปในผิวหนังของเขา ‎จนผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ก็ยังเห็นเป็นรอยช้ำ
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่มีบางอย่างทำร้ายฉัน
‎และนั่นก็เป็นประสบการณ์ที่เปลี่ยนชีวิต
‎ที่ได้ประสบกับเรื่องอะไรแบบนั้น
‎และฉันก็พูดว่า "ฉันจะไม่ขึ้นไปชั้นบนอีก"
‎ฉันนอนในห้องนั่งเล่น เอาที่นอนปูนอนบนพื้น
‎ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งเดียวกับที่จับฉันไว้
‎มีคนอื่นถูกทำร้ายด้วย
‎ฉันรู้สึกแย่ ‎แต่ในขณะเดียวกันฉันก็รู้สึกว่ามันยืนยันสิ่งที่ฉันพูด
‎ทุกคนยกเว้นเรเชล พวกเขานอนในห้องนั่งเล่น
‎เธอแบบว่า… เธอเป็น…
‎คนประเภทที่ว่า "โอย เลิกพูดไร้สาระเถอะ"
‎"พวกเธอดราม่าเกินไปแล้ว"
‎เลือดไหลเต็มไปหมดและฉันก็กรีดร้อง
‎ไม่มีคำอธิบายอะไรเลย
‎มันทำให้ฉันกลัวมาก
‎แล้วฉันก็ลงไปที่ชั้นล่าง
‎ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่ชั้นล่าง
‎ตอนนั้นฉันคิดว่า "นี่มันชักจะหนักข้อขึ้นแล้ว"
‎มันถึงจุดที่เราอยู่ในบ้านหลังนี้ไม่ได้เลย
‎โดยที่ไม่มีเหตุการณ์อะไรสักอย่างเกิดขึ้น
‎ต้องมีอะไรสักอย่างปรากฏ ‎ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น
‎เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ‎เริ่มที่ผนังนั่นที่เธอใช้ร่วมกับเรา
‎แล้ววันหนึ่งเธอเปิดประตูทิ้งไว้
‎มุดลงไป!
‎ไปเร็ว ไป!
‎ออกไปจากบ้านฉัน!
‎มันน่ากลัวสำหรับเด็กผู้หญิง
‎และก็… ขอโทษค่ะ
‎เธอพยายามอย่างหนักที่จะ…
‎ทำร้ายเรา
‎มันเหมือนอาการช็อกที่แล่นผ่านร่างของฉัน ‎ลงไปจนถึงปลายเท้า
‎และฉันก็รู้สึกเสียววาบ
‎เป็นความกลัวสุดขีด
‎คิดว่า "เธออยู่คนเดียว ‎และมีบางอย่างจะทำร้ายเธอ"
‎ฉันคิดว่าเธอดึงความชั่วร้ายเข้ามาหาเธอ
‎ฉันคิดว่าเธอเป็นแม่มด
‎และฉันก็บอกเรื่องนี้กับแม่
‎แม่พูดว่า "ฟังดูมีเหตุผล"
‎มันแบบว่า เยี่ยมเลย
‎ฉันคิดว่าตอนนั้น ‎แม่เริ่มเอาเหตุผลมาปะติดปะต่อกัน
‎ฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เราย้ายบ้าน
‎ก็คือตอนบาทหลวงมาปัดรังควานที่บ้าน
‎เขาเดินไปทั่วบ้านเพื่อปัดรังควาน
‎และตอนที่เขาลงมาบอกแม่ ‎เราทุกคนยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น
‎เขาบอกแม่ว่าอะไรก็ตามที่อยู่ที่นั่น ‎มันแรงกล้าและชั่วร้ายเกินไป
‎ตราบใดที่หญิงแก่คนนั้นยังอยู่ที่ด้านหลัง
‎จะดึงความชั่วร้ายนี้มา ‎ซึ่งคุณขจัดมันออกจากบ้านไม่ได้
‎เมื่อความชั่วร้ายมันรุนแรงมาก
‎และเขาก็แนะนำให้เราย้ายบ้าน
‎(ให้เช่า)
‎นั่นคือแรงผลักดันครั้งใหญ่ ‎ที่ทำให้เราออกจากบ้านหลังนั้น
‎เรามีเงินมากพอและในที่สุดเราก็ย้ายบ้าน
‎การต่อสู้จบลงแล้ว
‎และเธอก็ได้สิ่งที่เธอต้องการ
‎คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง