ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Ονομάζομαι Μπράντι,
και με είχε βασανίσει μια γειτόνισσα με την οποία είχαμε μεσοτοιχία.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Μεγάλωσα στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια.
Το Χόλιγουντ στις αρχές της δεκαετίας του '70 ήταν…
Ήταν αλλιώς.
ΚΡΙΣΤΙ ΦΙΛΗ ΤΗΣ ΜΠΡΑΝΤΙ
Περπατούσες στον δρόμο. Δεν κλείδωνες την πόρτα.
Είχε μια χίπικη ατμόσφαιρα.
Η μητέρα μου δούλευε συνέχεια.
Είχε πολλές δουλειές και έλειπε πολύ.
Δεν είχε επιλογή.
ΚΕΒΙΝ ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΗΣ ΜΠΡΑΝΤΙ
Ήταν ανύπαντρη μητέρα. Είχε δύο ή τρεις δουλειές.
ΡΕΪΤΣΕΛ ΑΔΕΛΦΗ ΤΗΣ ΜΠΡΑΝΤΙ
Ήταν πολύ αφοσιωμένη.
-Έκανε τα πάντα για μας. -Προσπαθούσε να τα φέρνει βόλτα.
Μέναμε σε μια διώροφη μεζονέτα…
ΠΕΝΙ ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΜΠΡΑΝΤΙ
που ανήκε σε μια φίλη της από την οποία τη νοίκιαζε.
Μέναμε απέναντι από αυτό το σπίτι,
που ήταν κάπως τρομακτικό.
Ήταν το σπίτι που απέφευγαν όλα τα παιδιά,
γιατί από πίσω έμενε μια γριά που ήταν κακιά.
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ
Κι εγώ πάγωσα και ανατρίχιασα ολόκληρη.
Κανένα από τα άλλα παιδιά δεν ήθελε να είναι κοντά της.
Είπα στη μαμά μου "Είναι κακιά".
Και είπε
"Μείνε μακριά της.
Μην της δίνεις σημασία. Μην μπλέκεσαι στα πόδια της.
Είναι απλώς μια γριά".
Είπε "Μείνε μακριά της".
Και αυτό κάναμε.
Για χρόνια.
Και μια μέρα, οι ιδιοκτήτες της μεζονέτας όπου μέναμε
θέλησαν να επιστρέψουν.
Είχαμε κάνει οικονομία όσο μέναμε εκεί.
Έτσι, η μαμά άρχισε να ψάχνει για σπίτι.
Ήμουν στο σχολείο μια μέρα και όταν γύρισα σπίτι,
όλα τα πράγματά μας μεταφέρονταν
από το διαμέρισμά μας απέναντι,
σ' αυτό το παλιό σπίτι,
που στο πίσω μέρος του ζούσε η γριά.
Δεν σκέφτηκα τίποτα για τη γριά τότε.
Νόμιζα ότι ίσως είχε πεθάνει.
Οπότε, ήμουν ενθουσιασμένη.
Ήταν ένα νέο σπίτι και είχε χώρο για όλους μας.
Υπήρχε μια μεσοτοιχία που χώριζε το πίσω σπίτι από το δικό μας.
Όταν πήγα επάνω, η αίσθηση άλλαξε.
Η ατμόσφαιρα, τα πάντα άλλαξαν.
Έτρεξα γρήγορα στη μαμά κι άρχισα να την τραβολογάω.
Είπε "Τι είναι;"
"Μαμά, να φύγουμε από εδώ.
Κάτι μου επιτέθηκε πάνω. Δεν μπορούμε να ζήσουμε εδώ".
Είπε "Τι; Τι έγινε;" Και της το εξήγησα.
Και είπε "Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Έδωσα όλα μας τα λεφτά για να πάρουμε αυτό το σπίτι.
Οπότε, λυπάμαι".
Δεν ήξερα τι ήταν αυτό
και δεν ήθελα να το ψάξω,
αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά. Σίγουρα κάτι δεν πήγαινε καλά.
Θυμάμαι ότι φοβήθηκες
κι αναστατώθηκες πολύ από αυτό,
και η καημένη η μητέρα δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
Ναι.
-Και δεν κοιμήθηκες ποτέ εκεί πάνω. -Όχι.
Ούτε σηκωτή δεν πήγαινες. Με τίποτα.
Κοιμόμουν με τη μαμά κάτω. Όμορφα και με ασφάλεια.
Νόμιζε ότι μπορούσε να καθαρίσει το σπίτι.
Ότι αν έβαζε αλάτι στις γωνίες και το εξάγνιζε, όλα θα ήταν εντάξει.
Είπε "Θα είναι εντάξει τώρα. Όλα θα πάνε καλά".
Και για λίγο, όλα ήταν μια χαρά.
Και μια μέρα,
η μαμά μού είπε ότι ήθελε να ποτίσω τα φυτά.
Φύγε από το σπίτι μου!
Νόμιζα ότι είχε φύγει.
Το πρόσωπό της ήταν εδώ.
Μου έτριζε τα δόντια, και δεν έβλεπα ψυχή.
Δεν έβλεπα τίποτα σ' αυτά τα μάτια.
Και το κακό που ένιωσα να αποπνέει
μου πάγωσε το αίμα.
Είναι το ίδιο αίσθημα που είχα νιώσει όταν δέχτηκα επίθεση επάνω.
Όλα όσα μου έλεγες, πίστευα ότι τα ζούσες.
Το ότι δεν τα ζούσα εγώ
δεν σήμαινε απαραίτητα ότι δεν τα ζούσες εσύ.
Οπότε, μέχρι εκείνο το σημείο,
δεν είχα ποτέ τέτοιες εμπειρίες σ' εκείνο το σπίτι εγώ ο ίδιος.
Υπάρχει κάτι στο δωμάτιό μου. Πρέπει να φύγουμε.
Τώρα!
Είχα σημάδια στον λαιμό.
Βαθιά χαραγμένα στο δέρμα του. Οι μελανιές φαίνονταν μια βδομάδα μετά.
Ήταν η πρώτη φορά που δέχτηκα επίθεση από κάτι,
και ήταν μια εμπειρία που μου άλλαξε τη ζωή
το γεγονός ότι το βίωσα αυτό.
Και είπα "Δεν θα ξαναπατήσω επάνω".
Άρχισα να κοιμάμαι στο σαλόνι, στο πάτωμα.
Πίστευα ότι ήταν το ίδιο πράγμα που άρπαξε εμένα.
Επιτέθηκε και σε άλλον.
Ένιωσα άσχημα, αλλά ταυτόχρονα ένιωσα δικαιωμένη.
Όλοι, εκτός από τη Ρέιτσελ, κοιμόνταν στο σαλόνι.
Αυτή είναι… Είναι πολύ
του στιλ "Κόψτε τις βλακείες.
Παιδιά, μην είστε υπερβολικοί".
Αίματα παντού, άρχισα να ουρλιάζω.
Δεν βρήκαμε εξήγηση ποτέ.
Με τρόμαξε πάρα πολύ.
Και τότε πήγα κάτω.
Όλοι ήμασταν κάτω πλέον.
Τότε σκέφτηκα
"Το πράγμα κλιμακώνεται".
Φτάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε να είμαστε στο σπίτι
χωρίς να συμβεί κάποιο περιστατικό.
Κάτι έπρεπε να αλλάξει. Κάτι έπρεπε να γίνει.
Όλα τα γεγονότα που συνέβησαν ξεκίνησαν από τη μεσοτοιχία με τη γριά.
Μια μέρα, είχε αφήσει την πόρτα ανοιχτή.
Κάτω!
Πάμε!
Φύγετε από το σπίτι μου!
Ήταν τρομερό για ένα κοριτσάκι.
Και…
Συγγνώμη.
Έκανε τα αδύνατα δυνατά για να…
Για να μας βλάψει.
Ήταν σαν…
ένα σοκ να διαπέρασε το σώμα μου μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών,
κι ένιωσα ένα μυρμήγκιασμα.
Ήταν ο απόλυτος φόβος.
Σκέφτηκα "Είσαι ολομόναχη
και κάτι θα σε βρει".
Νομίζω ότι εκείνη προσέλκυε το σκοτάδι.
Πίστευα ότι ήταν μάγισσα.
Και το είπα στη μαμά.
Και είπε "Λοιπόν, είναι λογικό".
Σαν να έλεγε "Αχά!"
Εκείνη τη στιγμή, άρχισε να καταλαβαίνει τι συνέβαινε.
Τελικά αποφασίσαμε να μετακομίσουμε
όταν ο παπάς ήρθε να κάνει αγιασμό. Πήγε σε κάθε δωμάτιο για τη διαδικασία.
Όταν κατέβηκε κάτω, είπε στη μαμά… Όλοι στεκόμασταν στο σαλόνι,
και είπε στη μαμά πως ό,τι υπήρχε εκεί ήταν πολύ έντονο και πολύ κακό.
Όσο ήταν εκείνη η γριά εκεί πίσω
και προσέλκυε όλο αυτό το σκοτάδι… Δεν γίνεται να εξαγνίσεις ένα σπίτι
όταν το σκοτάδι είναι τόσο πυκνό.
Και μας πρότεινε να μετακομίσουμε.
Αυτό ήταν που μας ώθησε να φύγουμε αμέσως.
Είχαμε αρκετά χρήματα και μετακομίσαμε.
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ
Η μάχη έληξε.
Εκείνη πέτυχε τον στόχο της.
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη