NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
CROFTON, BRİTANYA KOLUMBİYASI 1887
Üç, iki, bir.
Hop!
Olamaz…
Yardım edin.
Lütfen…
Bay Croft.
Lütfen yardım edin.
Benim adım Wyatt
ve 1800'lerde yaşamış bir adamın hayaleti bana musallat oldu.
AZ SONRA İZLEYECEĞİNİZ GERÇEK BİR HİKÂYEDİR
Hepinize geldiğiniz için teşekkür ederim.
Hepimizin toplanıp bunu konuşması önemliydi.
Bu hikâyeyi anlatmam çok önemli çünkü hep anlatmaya korktum.
Bu konudan kaçıp durduk.
-Evet. -Çünkü rahatsızlık verici.
Oturup bu konuda konuşmamız, içimizdekileri dökmemiz için şart.
MAX WYATT'IN ARKADAŞI
Bildiğimiz gibi ben Crofton'lıyım.
Britanya Kolumbiyası'nda, Vancouver Adası'nda.
Bu kasaba başta maden kasabasıymış.
Crofton adı da Bay Henry Croft'tan geliyor.
O bölgedeki maden işletmelerinin sahibi oymuş.
Patron oymuş, kimse sözünden çıkmazmış.
Sözünden çıkanı da harcanabilir görürmüş.
Evet, iş güvenliği yokmuş.
İşçileri gözetecek bir sistem yokmuş.
Birçok insan orada ölmüş.
Annem Crofton'da iyi bir iş bulmuştu.
O yüzden oraya taşındık.
Sonradan öğrendim ki taşındığımız ev Henry Croft'ın eviymiş.
-Korkutucu bir evdi. -Devasa bir evdi, şato gibiydi.
Hatta neredeyse bir perili eve benziyordu.
Oraya taşındığımız gün
içimi kötü bir his sarmıştı.
Sanki bir terslik vardı.
O bebekleri sandalyelerin ve koltukların üstünde görünce…
Hepsi benim boylarımdaydı.
O evi düşündüğümde aklıma gelen ilk şey o bebekler.
-Benim de. -Bir de odunluk.
Zaten o evle sorunlarım vardı, odunluğa hiç yaklaşmadım.
Hiç gitmedim.
Ne temizlemek ne yanına gitmek isterdim.
Evet, o odunlukta gördüklerim beni gerçekten çok etkiledi.
Duvarda koca bir leke vardı ve ne olduğunu bilmiyordum.
İçimi ürpertmişti, sanki orada…
…istenmiyordum.
Gördüğümde doğrudan anneme baktım
ve "Hayatta bu evde yaşamam." dedim.
Verandada bir kutunun içinde birkaç yavru kedi bulmuştum
ve annem eve taşınırsam birini alabileceğimi söyledi.
Evet, hatırlıyorum.
-Kediyi aldım ve eve taşındım. -Çok sinsiceydi.
Merdivenlerin tepesinde puro kokusu aldığımı hatırlıyorum.
Sandalye sallanıyordu.
Odada kimseyi göremedim.
Sanki odamda biri vardı, orada oturmuş puro tüttürüyordu.
Çok ürkütücü bir andı.
Hani evin arka tarafında bir depo vardı,
çamaşır makinesi ve kurutucu oradaydı, ve çamaşırhane olarak kullanırdık ya?
FORMALDEHİT
Fotoğrafları gördüm.
Arka arkaya tabutta insanlar.
Bazılarında sadece tabuttaki kişi oluyordu,
bazılarında aile üyeleri de.
Çok korkutucuydu
çünkü bunların yaşadığım yerdeki ölü insanlar olduğunu biliyordum.
Formaldehit ve mumyalama ilacı vardı.
Bilemiyorum, tüm o şeyleri tek başıma bulduğumda
aklıma birçok soru üşüşmüştü.
O eve taşındıktan sonraki ilk birkaç gün
sürekli uyanıktım çünkü uykuya dalamıyordum.
O itfaiye arabası içinde pil olmadan çalışmıştı.
Ayak seslerini de çok net biçimde duydum.
Çok korkmuştum, yorganı başıma kadar çektim.
Jessica, sık sık koşup senin odana gelirdim.
Senin yatağında uyurdum çünkü yalnız uyumaya çok korkardım.
Çığlık attım.
O gece çok çığlık attığımı hatırlıyorum.
Sallanan sandalyede oturuyordu ve turuncu bir ışık gördüm.
Işığı bir artıyordu, bir azalıyordu. Tıpkı puro ateşinde olduğu gibi.
Artık üst katta yatamıyordum. Seni bıraktığıma üzülmüştüm ama kalamadım.
İşte o zaman işler zorlaşmaya başladı çünkü ne düşüneceğimi bilmiyordum.
İşte o zaman hayaletler
artık yalnız çizgi filmlerde değil, gerçek hayatta da gördüğüm bir şey oldu.
Olaylar giderek şiddetini artırmaya başladı.
-Sana merdivenlerden bahsetmedim. -Neden bilmiyorum.
-Ama… -Korkunç, daha küçücüktün.
Evi sana kötülemek istemedim, ne kadar sevdiğini biliyordum.
Bir şeyler olduğunu biliyordum
ama yeterince ciddiye almadım.
Yaşadıkların benim başıma gelmedi.
Orada geçirdiğimiz her ay işin boyutu büyürdü.
Çok çılgın bir hâl almıştı.
Her gece yatağa bir şey olmasını bekleyerek giderdim.
-Çok korkunçtu. -Seni hemen hastaneye götürdük.
Ayağımdan ameliyatla çıkardılar.
-Evet, derindeydi. -Evet.
Olta takımıma ve kutusuna çok iyi bakardım.
İftihar ederdim.
Tüm kutuyu geçtim, tek oltanın bile yerde olması imkânsızdı.
O olta iğnelerine basmamı istediğine hiç şüphe yoktu…
Korkunç bir olaydı.
Evin içindeki ruh âdeta dozu artırıyordu.
Evin içinde olaylar arttıkça
daha çok içime kapanıyordum ve arkadaşlarımla ilişkim değişmişti.
Ailemle ilişkim de öyle.
Herkesten uzaklaştım.
İşte o zaman Crofton ve yaşadığımız evin tarihiyle ilgilenmeye başladım.
Sonra o odunluğa döndüm.
Kutuların içindeki arşivleri ve eski gazeteleri karıştıracaktım.
HENRY CROFT'IN EVİ
Araştırmamı yaparken Henry Croft'ın bir fotoğrafını buldum.
Bir insan babasını nasıl tanırsa ben de onu tanıdım.
Onu anında tanıdım, o olduğunu biliyordum.
Evde yaşananların sorumlusu ve benimle alay eden ruh buydu.
O olduğunu biliyordum ve içimi…
…bir hiddet ve öfke sardı.
Bize tüm bunları yapan bu herifti.
Yani…
Sonunda bunları yapanın neye benzediğini biliyordum.
Derken başka bir şey buldum.
Beni dehşete düşürdü.
HENRY CROFT'IN EVİNDE İNTİHAR
Evin önceki kiracısı intihar etmişti.
Bunun ardından biz taşınana kadar ev dört yıl boş kalmıştı.
Kirası o yüzden çok uygundu.
Bu çok gerçek dışı bir andı.
O adamın kendi canına kıydığı yerde durduğumu anladığım an.
Neler yaşadığını, bunu neden yaptığını bilmiyorum.
Onu intihara iten şey neydi, bilmiyorum.
Ama o evde bizim yaşadıklarımızı yaşadıysa
kendini bu yüzden öldürmüş olması çok büyük ihtimal.
O eve musallat olan şeyler ve o evde yaşanan eziyet yüzünden.
Belki bizi zorladığı gibi onu da buna zorlamıştı.
Bay Croft'ın bizi zorladığı gibi.
Ruh giderek daha sık tezahür etmeye başlıyordu
ve hiç unutmuyorum, bir gece hepimiz oradaydık.
Max, sen oradaydın. Sen de oradaydın.
-Hayatımın en kötü gecesi. -Evet, kesinlikle.
Jessica, arkadaşın Diane gelmişti.
Wyatt?
Wyatt!
Hepimiz sokağa çıkıp koştuk ve arkadaşının evine gittik.
Annemi aradık.
Eve gittim ve kapıdan girdiğimde evde çıt çıkmıyordu.
Birkaç ışık açıktı ama o kadar.
Sanki frizbi gibi duvara fırlatılmış bir tabak gördüğümü hatırlıyorum.
Duvara saplanmıştı.
Ne olduğunu biliyordum ama görünce nutkum tutulmuştu.
Çocuklarımı almak istedim.
-Sanırım sonra gelip sizi aldım. -Evet.
O evin ne kadar tehlikeli olduğunu hiç düşünmemiştim.
Yaşayan ben olmama rağmen hâlâ inanamıyorum.
-Evet. -Gördüklerimden şüphe ediyorum.
-Her şey paramparçaydı. -Mobilyalar ters dönmüştü.
Sandalyeler ve masa da öyle.
O gece ne yazık ki asıl kalbimizi kıran olay…
-Evet. -…Diane'in başına gelenlerdi.
Bizim evden 800 metre ötede miydi?
Evet, Diane bizim eve dönmek istemedi, o yüzden eve gitti.
Tepeden aşağı doğru giderlerken…
O gece Diane bir araba kazasında öldü.
Haber aldığımda evdeydim.
Annemin erkek arkadaşı kaza mahallini temizliyormuş.
Arabayı alıp öğle yemeğine eve gelmiş.
Arabayı camımın önüne park etmişti.
Kırık cama yapışmış saçları görebiliyordum.
Annemin "Götür şunu!" diye bağırdığını hatırlıyorum.
Arabayı görmek beni perişan etmişti.
Evet, çok üzücü bir olaydı, kaldıramadım…
Bana bunların hepsi bağlantılı geliyor.
-Evet. -Kesinlikle.
Biri bitip biri başlıyordu.
Bence öyle.
Umarım bunların bedelini Diane ödememiştir.
Onu oraya getirdiğim için suç bende miydi? Olmadığını biliyorum.
Ama onu oraya getirmemiş olsam…
-Doğru kelimeyi bulamıyorum. -Vicdan azabı.
Ampul patladı.
-Nasıl ya? -Patladı.
Çekime devam, ışığı çözeceğiz.
-Bu çok ürkütücü. -Açıyoruz.
-Ödümü kopardı. -Kusura bakmayın.
-Çok korkutucu. -Evet.
-Vicdan azabı dediğim an. -Çok tuhaf.
-Muhtemelen… -Yani…
Garajda önceki kiracının başına gelenleri düşününce…
Bir de üstüne bu.
-O evde çok ölüm var. -Evet, bana da öyle geliyor.
Buradaki herkesin sözüne güveniyorum.
Eskiden olsa belki inanmazdım.
Ama sizin bunu yaşadığınızdan hiçbir şüphem yok.
Çok aydınlatıcı oldu
ve bence kimse vicdan azabı hissetmemeli.
Biliyorum.
Gitme vakti gelmişti.
Sonunda sen de gitmeye karar vermiştin.
-Gittik. -O evi terk ettik.
Hepimiz büyük bir bedel ödedik ve bugün bile hâlâ ödüyoruz.
-Asla yakamızı bırakmayacak. -Orada olanlar doğal değildi, bu kesin.
Bence Henry Croft bizi korkutmaktan zevk alıyordu.
Korkumuzdan besleniyordu.
Ağlamamdan besleniyordu.
Korktuğumuzda çığlık atmamızdan besleniyordu.
O evin içinde nefret hissediyordum.
Daha uzun süre zapt edilemezdi.
Sonunda patladı.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ