‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ครอฟตัน บริติชโคลัมเบีย ปี 1887)
‎สาม สอง หนึ่ง
‎เฮ้ย!
‎ซวย…!
‎ช่วยด้วย
‎ได้โปรดเถอะ คุณครอฟต์
‎ช่วยด้วย
‎(หลอน)
‎ผมชื่อไวแอตต์ ผมถูกวิญญาณของผู้ชาย ‎จากทศวรรษที่ 1800 หลอกหลอน
‎(เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง)
‎ผมขอขอบคุณทุกคนที่มากัน
‎มันสำคัญสำหรับเราทุกคน ‎ที่มาอยู่รวมกันและคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้
‎มันสำคัญกับผมที่ต้องเล่าเรื่องนี้ ‎เพราะผมกลัวที่จะเล่า
‎มันเป็นเรื่องที่เราทุกคนหลีกเลี่ยง…
‎- ใช่ ‎- เพราะมันทำให้เราไม่สบายใจ
‎และนี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการปลดปล่อยอารมณ์ ‎ที่เราทุกคนมานั่งอยู่ด้วยกัน
‎และคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้
‎ก็อย่างที่เราทุกคนรู้ ผมมาจากครอฟตัน
‎ครอฟตันอยู่ในบริติชโคลัมเบีย ‎บนเกาะแวนคูเวอร์ในแคนาดา
‎เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นในฐานะเมืองทำเหมืองแร่
‎จริงๆ แล้ว ครอฟตันตั้งชื่อตามคุณเฮนรี่ ครอฟต์
‎เขาเป็นเจ้าของกิจการเหมืองแร่ในพื้นที่
‎เขาเป็นเจ้านายและทุกคนก็ทำตามที่เขาบอก
‎และถ้าคุณไม่ทำ คุณก็ถูกกำจัดทิ้งได้
‎ใช่แล้ว พวกเขาไม่มีโปรแกรมความปลอดภัย
‎พวกเขาไม่มีอะไรแบบนั้นเพื่อดูแลคนงาน
‎จึงมีคนตายในนั้นเยอะมาก
‎แม่ผมได้งานดีๆ ที่ครอฟตัน
‎เราทุกคนเลยย้ายบ้าน
‎แล้วผมก็มารู้ทีหลังว่าบ้านที่เราย้ายไปอยู่ ‎เป็นบ้านของเฮนรี่ ครอฟต์
‎- มันเป็นบ้านที่ดูน่ากลัว ‎- มันเป็นบ้านหลังใหญ่ เกือบเท่าปราสาท
‎ไม่มีคำพูดที่ดีกว่านี้แล้ว มันดูเหมือนบ้านผีสิง
‎วันที่เราย้ายเข้าไปอยู่
‎มันรู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์
‎มีบางอย่าง… บางอย่างที่ผิดปกติ
‎การได้เห็นตุ๊กตาพวกนี้
‎วางเรียงกันอยู่บนเก้าอี้และบนโซฟา
‎ผมจำได้ว่ามันมีขนาดเท่าตัวผม
‎สิ่งแรกที่ผมคิดถึงทุกครั้ง ‎กับบ้านหลังนั้นคือตุ๊กตาพวกนั้น
‎เหมือนกันค่ะ
‎และก็โรงเก็บฟืนนั่น
‎ฉันรู้สึกไม่ดีกับบ้านหลังนั้นอยู่แล้ว
‎ฉันเลยไม่เข้าใกล้โรงเก็บฟืนนั่น
‎ฉันไม่เคยไปที่นั่นเลย
‎ฉันไม่อยากทำความสะอาด ‎หรือยุ่งเกี่ยวอะไรกับมัน
‎ใช่ สิ่งที่ผมเห็นในโรงเก็บฟืนนั่น ‎มันกระทบจิตใจผมมากทีเดียว
‎มีรอยเปื้อนขนาดใหญ่บนผนัง
‎และผมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎มันทำให้ผมรู้สึกหนาว และ…
‎และไม่เป็นที่ต้อนรับ
‎ตอนฉันเห็นมัน ฉันมองแม่ฉันแล้วก็พูดว่า
‎"หนูไม่มีทางอยู่ในบ้านหลังนี้เด็ดขาด"
‎และฉันก็เจอกล่องใส่ลูกแมวป่าอยู่ใต้ระเบียงบ้าน
‎แม่บอกว่าฉันจะได้เลี้ยงลูกแมวหนึ่งตัว ‎ถ้าฉันย้ายเข้าไปอยู่ในบ้าน
‎ใช่ แม่จำได้
‎- ฉันเลยได้ลูกแมวแล้วเราก็ย้ายเข้าไปอยู่ ‎- เจ้าเล่ห์มากเลย
‎ฉันจำได้ว่าได้กลิ่นควันซิการ์บนหัวบันได
‎และเก้าอี้โยก
‎ผมไม่เห็นใครอยู่ในห้องเลย
‎ไม่ มันเหมือนมีคนอยู่ในห้องฉัน
‎นั่งสูบซิการ์อยู่บนเก้าอี้ตรงนั้น
‎มันเป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวมาก
‎ทุกคนจำเพิงเก็บของและซักผ้า ‎ที่อยู่หลังบ้านได้ไหม
‎ที่เราตั้งเครื่องซักผ้ากับตู้อบผ้าไว้
‎(ฟอร์มัลดีไฮด์)
‎ฉันจำได้ว่าดูรูปหลายใบ
‎มีแต่รูปคนที่อยู่ในโลงศพ
‎ฉันจำได้ว่าบางรูปก็มีแค่โลงศพกับคน
‎บางรูปก็มีสมาชิกในครอบครัวอยู่รอบๆ
‎และมันก็น่ากลัวมาก ‎เพราะฉันบอกได้เลยว่าคนตายพวกนี้
‎อยู่ในที่ที่ฉันอาศัยอยู่
‎มีฟอร์มัลดีไฮด์กับน้ำยาดองศพ
‎ไม่รู้สิ มีคำถามมากมาย
‎ตอนที่ฉันพบสิ่งนั้นด้วยตัวเอง
‎หลังจากที่เราย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้น ‎ในช่วงสองสามวันแรก
‎ผมจำได้ว่าผมตื่นอยู่เพราะผมนอนไม่หลับ
‎รถดับเพลิงคันนั้นทำงานเองโดยที่ไม่มีแบตเตอรี
‎และผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังชัดเจน
‎ผมกลัวมาก และก็จำได้ว่าเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว
‎ผมจำได้ว่า ‎ผมวิ่งเข้าไปในห้องพี่บ่อยมาก เจสสิก้า
‎ผมนอนบนเตียงของพี่ ‎เพราะผมกลัวเกินกว่าจะอยู่คนเดียวได้
‎ฉันจำได้ว่ากรีดร้อง ‎ฉันจำเสียงกรีดร้องในคืนนั้นได้
‎ผมจำได้ว่าเขานั่งอยู่บนเก้าอี้โยก ‎ผมจำได้ว่าเห็น
‎แสงไฟสีส้ม แล้วมันก็สว่างวาบขึ้น
‎แล้วมันก็หรี่ลง เหมือนมีใครกำลังสูบซิการ์
‎ฉันไม่ยอมนอนที่ชั้นบนอีก ‎และรู้สึกแย่มากที่ทิ้งเธอไว้บนนั้น
‎แต่ฉันอยู่บนนั้นไม่ได้
‎นั่นคือตอนที่มันยากมากสำหรับผม
‎เพราะผมไม่รู้ว่าจะคิดยังไง
‎นั่นคือตอนที่ผีเริ่มกลายเป็นสิ่งที่มีอยู่จริง
‎ไม่ได้มีแค่ในการ์ตูน
‎และความรุนแรงมันก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
‎ผมไม่ได้บอกแม่เรื่องบันได
‎แม่ก็ไม่รู้ว่าทำไม ใช่
‎- ผมไม่ได้… ‎- ไม่ มันแย่จริงๆ ลูกยังเด็กอยู่เลย
‎ผมไม่อยากทำลายบ้านของแม่น่ะ
‎เพราะผมรู้ว่าแม่รักมันมากแค่ไหน
‎เชื่อแม่สิ แม่รู้ว่ามีสิ่งต่างๆ เกิดขึ้น
‎แต่แม่ไม่ได้จริงจังกับมัน
‎สิ่งต่างๆ ไม่ได้เกิดขึ้นกับแม่เหมือนที่มันเกิดกับลูก
‎สิ่งต่างๆ มันรุนแรงขึ้นทุกเดือนที่เราอยู่ที่นั่น
‎แล้วมันก็รุนแรงสุดๆ
‎ผมเข้านอนทุกคืน ‎และคาดหมายว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น
‎มันเจ็บปวดมากเลย
‎เราต้องพาลูกไปโรงพยาบาล
‎ใช่ ต้องให้หมอผ่าตัดเอามันออกจากเท้า
‎- ใช่ มันทิ่มเข้าไปลึกมาก ใช่ ‎- ใช่
‎ผมดูแลกล่องและอุปกรณ์ตกปลาของผมอย่างดี
‎ผมภูมิใจกับมันมาก
‎เบ็ดตกปลามาอยู่บนพื้นแค่ตัวเดียว ‎ก็คงเหลือเชื่อแล้ว
‎อย่าว่าแต่หมดกล่องใส่อุปกรณ์ตกปลาเลย
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ‎มันจงใจให้ผมเหยียบเบ็ดพวกนั้น และก็…
‎มันเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัว
‎มันเหมือนกับวิญญาณในบ้านนั้น
‎เพิ่มความรุนแรงให้มากขึ้น
‎ขณะที่สิ่งต่างๆ ในบ้านรุนแรงขึ้น
‎ผมก็ยิ่งเงียบขรึมมากขึ้นเรื่อยๆ ‎และไม่เหมือนเดิมกับเพื่อนๆ
‎ผมไม่เหมือนเดิมกับครอบครัวของผม
‎ผมออกห่างจากทุกคน
‎นั่นคือตอนที่ผมสนใจ ‎ประวัติความเป็นมาของครอฟตัน
‎และบ้านที่เราอาศัยอยู่
‎แล้วผมก็กลับเข้าไปในโรงเก็บฟืนนั่น
‎เพื่อตรวจดูเอกสารต่างๆ ‎ในกล่องเก่าๆ และหนังสือพิมพ์
‎(โครนิเคิล ‎บ้านเฮนรี่ ครอฟต์)
‎เจอรูปของเฮนรี่ ครอฟต์ขณะที่ผมตรวจดูมัน
‎และผมก็จำเขาได้เหมือนจำพ่อตัวเองได้
‎ผมจำเขาได้ทันที ผมรู้ว่านั่นคือเขา
‎นั่นคือวิญญาณที่คุกคามผม ‎และทำสิ่งที่เขาทำในบ้านนั้น
‎ผมรู้ว่านั่นคือเขา และผมก็รู้สึก…
‎ผมรู้สึกโกรธและเดือดดาล
‎มันแบบว่า นี่ไงไอ้สารเลวที่ทำแบบนี้กับเรา
‎และก็…
‎ผมโยงหน้าตาเขากับสิ่งที่เกิดขึ้นได้เลย
‎แล้วผมก็พบอะไรบางอย่างอีก
‎ที่ทำให้ผมกลัว
‎(ฆ่าตัวตายในบ้านของเฮนรี่ ครอฟต์)
‎ผู้เช่าคนก่อนในบ้านหลังนั้นฆ่าตัวตาย
‎แล้วบ้านหลังนั้นก็ถูกทิ้งว่างไว้นานสี่ปี ‎ก่อนที่เราจะย้ายเข้าไปอยู่
‎นั่นคือเหตุผลที่ค่าเช่าถูกมาก
‎นั่นเป็นช่วงเวลาที่เหมือนกับความฝันสำหรับผม
‎ที่ได้รู้ว่าผมยืนอยู่ตรงจุดที่ชายคนนั้นปลิดชีพตัวเอง
‎ผมไม่รู้ว่าเขาประสบกับอะไร ‎และทำไมเขาถึงทำสิ่งที่เขาทำ
‎ทำไมเขาถึงฆ่าตัวตาย อะไรผลักดันให้เขาทำมัน
‎แต่ถ้าเขาประสบกับ ‎สิ่งที่เราประสบในบ้านหลังนั้น…
‎ก็มีโอกาสสูงมาก ‎ที่เขาจะฆ่าตัวตายเพราะเรื่องนั้น
‎เพราะความทรมานและการหลอกหลอน
‎ที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนั้น
‎เขาอาจถูกผลักดันให้ทำมัน ‎ด้วยวิธีที่เขากำลังผลักดันเรา
‎วิธีที่คุณครอฟต์ผลักดันเรา
‎การแสดงให้เห็นมันเด่นชัดจนถึงขีดสุด ‎ถ้าจะว่าไปแล้ว
‎และผมก็จะไม่มีวันลืมคืนนั้นที่เราทุกคนอยู่ที่นั่น
‎แม็กซ์ คุณอยู่ที่นั่น พี่ก็อยู่ที่นั่น
‎นั่นเป็นคืนที่แย่ที่สุดในชีวิตฉันเลย
‎ใช่ แน่นอน
‎เจสสิก้า พี่ชวนไดแอนมาที่บ้าน
‎ไวแอตต์
‎ไวแอตต์!
‎เราทุกคนวิ่งไปตามถนนและไปที่บ้านเพื่อนของพี่
‎แล้วเราก็โทรหาแม่
‎แม่ไปที่บ้าน แล้วพอเดินเข้าประตู มันเงียบสนิท
‎มีไฟเปิดอยู่สองสามดวง แต่ไม่มีอะไร
‎แม่จำได้ว่ามีจานใบหนึ่ง
‎มันติดอยู่ในผนังเหมือนถูกร่อนไปเหมือนจานร่อน
‎แล้วมันก็ติดอยู่ตรงนั้น
‎แค่เห็นแม่ก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ลูกกลัวมาก กลัวจนพูดไม่ออก
‎แม่แค่อยากไปรับลูกๆ
‎แล้วแม่ก็ไปรับลูกจาก…
‎- จากที่นั่น ‎- ใช่ค่ะ
‎ผมไม่เคยคิดเลยว่า ‎จริงๆ แล้วบ้านหลังนั้นอันตรายแค่ไหน
‎ผมยังคงไม่อยากจะเชื่อ และผมก็ผ่านมันมาได้
‎- ใช่ ‎- แบบว่า
‎- ผมไม่อยากเชื่อสิ่งที่ผมเห็นด้วยตาตัวเอง ‎- ทุกอย่างพังหมด
‎และเฟอร์นิเจอร์ก็ถูกพลิกคว่ำ
‎เก้าอี้พลิกคว่ำ โต๊ะก็ตะแคงข้าง
‎สิ่งที่เกิดขึ้นกับไดแอนในคืนนั้นมันน่าเศร้าใจ
‎- ใช่ ‎- ซึ่งทำให้เราใจสลาย
‎ห่างจากบ้านเราไปแค่ครึ่งไมล์
‎ใช่ ไดแอนไม่อยากกลับไปที่บ้านหลังนั้น ‎เธอเลยกลับบ้านของเธอ
‎แล้วพวกเขาก็ขับรถลงเนินเขา…
‎คืนนั้นไดแอนตายในอุบัติเหตุทางรถยนต์
‎ฉันรู้เรื่องนั้น และฉันก็อยู่ที่บ้าน
‎แฟนของแม่กำลังทำความสะอาดที่เกิดเหตุ
‎เขาไปรับรถแล้วกลับมากินมื้อเที่ยงที่บ้าน
‎เขาจอดมันไว้นอกหน้าต่างห้องฉัน
‎ยังคงเห็นเส้นผมติดอยู่ในกระจกที่แตก
‎ฉันจำได้ว่าแม่ตะโกนใส่เขา ‎"คุณต้องเอามันออกไปจากที่นี่"
‎แค่เห็นมันฉันก็ใจสลายแล้ว
‎ใช่ นั่นมันมากเกินไป ผมทำใจไม่ได้
‎แม่คิดว่าสำหรับแม่แล้ว ‎แม่รู้สึกว่าทุกอย่างมันเชื่อมโยงกัน
‎- จริงๆ นะ ‎- แน่นอน
‎แม่รู้สึกว่าสิ่งหนึ่งยังไม่ทันจบ อีกสิ่งก็เริ่มขึ้นแล้ว
‎แม่รู้สึกอย่างนั้น
‎และผมก็หวังจริงๆ ว่า ‎ไดแอนจะไม่ต้องชดใช้ในเรื่องนั้น
‎ฉันผิดเหรอที่พาเธอไปที่นั่น
‎ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่
‎แต่ถ้าฉันไม่ได้พาเธอไปที่นั่น…
‎- ผมไม่รู้ว่าต้องใช้คำว่าอะไร ‎- รู้สึกผิดเหรอ
‎ไฟดับ
‎- อะไรกัน ‎- ไฟดับ
‎ถ่ายต่อไป เราจะแก้ไขเรื่องไฟเอง
‎- น่ากลัวจัง ‎- ไฟมาแล้ว
‎- โอ้ ‎- มันทำให้ฉันกลัวนะ
‎ขอโทษครับ ทุกคน
‎- น่าขนลุกจริงๆ ‎- ใช่
‎- ไฟดับตอนที่ฉันพูดว่าฉันรู้สึกผิด ‎- แปลกจัง
‎รู้ไหม…
‎ตอนคุณพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงรถ
‎กับผู้เช่าคนก่อน เรารู้สึกเหมือนอยู่ที่นั่นเลย
‎มีความตายมากมายอยู่รอบๆ บ้านนั้น
‎ใช่ ผมก็รู้สึกอย่างนั้น
‎แน่นอน ผมเชื่อคำพูดของทุกคนที่นี่
‎ก่อนหน้านี้มันไม่ใช่สิ่งที่ผมเชื่อ
‎แต่ในใจผมเชื่อมั่นว่าพวกคุณประสบกับมันมา
‎มันเป็นการเปิดหูเปิดตา
‎ผมไม่คิดว่าควรจะมีใครรู้สึกผิดกับมัน
‎ฉันรู้ค่ะ
‎ถึงเวลาต้องไปกันแล้ว
‎นั่นคือตอนที่แม่ตัดสินใจว่า ‎ถึงเวลาต้องไปกันแล้ว ใช่ไหม
‎- เราไปจากที่นั่น ‎- เราไปจากบ้านหลังนั้น
‎มันทำให้เราทุกคนสูญเสียมากเกินไป ‎และจนวันนี้เราก็ยังคงชดใช้มันอยู่
‎เรานำมันติดตัวมาด้วย
‎สิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่นไม่มีอะไรเป็นเรื่องปกติ นั่นที่แน่ๆ
‎โดยส่วนตัวแล้วผมคิดว่าเฮนรี่ ครอฟต์
‎รู้สึกพึงพอใจที่เขาทำให้เรากลัว
‎เขาได้บางอย่างจากความกลัวของเรา ‎เขาได้บางอย่างจากการที่ผมร้องไห้
‎เขาได้บางอย่าง ‎จากเสียงกรีดร้องของเราตอนที่เรากลัว
‎ผมรู้สึกได้ถึงความเกลียดชังในบ้านหลังนั้น
‎มันควบคุมไม่ได้แล้ว
‎และมันก็ระเบิดออกมา
‎คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง