NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL
CROFTON, KOLUMBIA BRYTYJSKA, 1887 R.
Trzy, dwa, jeden.
Hej!
Ja pier...
Proszę mi pomóc.
Proszę. Panie Croft?
Proszę mi pomóc.
PARANORMALNE DOŚWIADCZENIA
Nazywam się Wyatt. Prześladował mnie duch człowieka z XIX wieku.
TO PRAWDZIWA HISTORIA
Dziękuję, że przyszliście.
To dla nas ważne, żeby razem o tym porozmawiać.
I dla mnie, by opowiedzieć tę historię, bo bałem się tego.
Unikaliśmy tego tematu…
- Tak. - …bo jest niewygodny.
To, że wszyscy o tym rozmawiamy, jest jak
katharsis.
Wszyscy wiemy, że pochodzę z Crofton.
To miasto w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie.
Powstało jako miasto górnicze.
Nazwa Crofton pochodzi od Henry'ego Crofta.
Był właścicielem okolicznych kopalni.
Był szefem i wszyscy robili, co kazał.
A jeśli ktoś nie chciał, pozbywał się go.
Bezpieczeństwo się nie liczyło.
Nie było norm BHP, które chroniłyby pracowników.
Dlatego wielu z nich zginęło.
Mama dostała w Crofton dobrą pracę.
Więc przeprowadziliśmy się tam.
Później odkryłem, że zamieszkaliśmy w domu Henry'ego Crofta.
- Ten dom budził grozę. - Był ogromny, niczym zamek.
Powiem wprost: wyglądał jak nawiedzony.
Już od pierwszego dnia
czuliśmy, że coś wisi w powietrzu.
Coś było nie tak.
Wszystkie te lalki
porozmieszczane na krzesłach i kanapie…
Pamiętam, że były mojego wzrostu.
Pierwsze, co przychodzi mi na myśl, gdy myślę o tym domu, to te lalki.
Mnie też.
I szopa.
Już sam dom mnie niepokoił,
więc omijałam szopę.
Nigdy tam nie weszłam.
Nie chciałam tam sprzątać, ani tam zaglądać.
To, co zobaczyłem w szopie, poruszyło mnie.
Na ścianie była wielka plama…
Nie wiedziałem, co to.
Sprawiała, że ogarniał mnie chłód i czułem się…
jak intruz.
Gdy zobaczyłam dom, powiedziałam do matki:
"Nie ma mowy. Nie zamieszkam w tym domu.”
Ale znalazłam pod gankiem pudło z kociętami
i usłyszałam, że jak się wprowadzę, mogę jednego zatrzymać.
Tak, pamiętam to.
- Dostałam kotka i wprowadziliśmy się. - To był podstęp.
Pamiętam zapach dymu z cygar na piętrze.
I fotel się bujał.
Nie widziałem nikogo w pokoju.
Ja też, ale czułam, jakby ktoś w moim pokoju
siedział na krześle i palił.
To było przerażające.
Pamiętacie tę pakamerę na tyłach domu?
Tam, gdzie pralnia?
FORMALDEHYD
Pamiętam te zdjęcia.
Sami ludzie w trumnach.
Pamiętam, że na niektórych był tylko człowiek w trumnie,
a na innych trumnę otaczała rodzina.
To było przerażające, bo wiedziałam, że ci wszyscy zmarli byli
pod tym samym dachem.
I formaldehyd, i płyn do preparacji zwłok.
I… nie wiem… I wiele pytań,
gdy to wszystko odkryłam.
Przez pierwsze kilka dni po przeprowadzce
w ogóle nie mogłem spać.
Wóz się włączył, choć nie miał baterii.
I wyraźnie słyszałem kroki.
Tak strasznie się bałem, że przykryłem głowę kocem.
Pamiętam, że często wpadałem do twojego pokoju, Jessico.
Spałem w twoim łóżku, bo bałem się być sam.
Pamiętam, że krzyczałam. Tamtej nocy strasznie krzyczałam.
Pamiętam, że siedział w fotelu bujanym,
pomarańczowe światło unosiło się i robiło się jaśniejsze,
a potem opadało, jakby ktoś palił cygaro.
Nie chciałam już spać na górze. Czułam się źle, zostawiając cię tam,
ale nie mogłam zostać.
Wtedy zaczęło mi być ciężko,
bo nie wiedziałem, co mam myśleć.
Wtedy duchy stały się czymś realnym,
a nie tylko bajkowym.
Ta aktywność nieprzerwanie się nasilała.
Nie powiedziałem ci o schodach.
Nie wiem, czemu.
- Ja… - To okropne. Byłeś małym chłopcem.
Nie chciałem zepsuć ci radości z tego domu.
Wiedziałem, że ci się podoba.
Wierzcie mi, czułam, że coś się dzieje,
ale nie traktowałam tego poważnie.
Nie doświadczałam tego, co wy.
To się nasilało z każdym miesiącem.
Aż osiągnęło szczyt.
Co wieczór, gdy szedłem spać, oczekiwałem, że coś się stanie.
Bolało niemiłosiernie.
Zawieźliśmy cię do szpitala.
Trzeba było usuwać je operacyjnie.
- Tak. Były tak głęboko! - Tak.
Bardzo dbałem o swój sprzęt wędkarski.
Byłem z niego dumny.
Nie do pomyślenia było, by choć jeden haczyk był na podłodze,
a co dopiero całe pudełko.
Jestem pewnien, że miałem nadepnąć na haczyki i…
To było straszne.
Wyglądało to tak, jakby duch w domu
podnosił stawkę.
Gdy ta aktywność zaczęła się nasilać,
stałem się coraz bardziej skryty i zmieniłem się w kontaktach z kolegami.
I w kontaktach z rodziną.
Odsunąłem się od wszystkich.
Wtedy zainteresowałem się historią Crofton i domu,
w którym mieszkaliśmy.
I znów poszedłem do szopy…
by przejrzeć stare pudła i gazety.
Kronika DOM HENRY'EGO CROFTA
Gdy je przeglądałem, wpadło mi w ręce zdjęcie Henry'ego Crofta.
Rozpoznałem go tak, jak rozpoznałbym własnego ojca.
Natychmiast. Wiedziałem, że to on.
To był duch, który mnie prześladował i robił w domu to, co robił.
Wiedziałem, że to on, i poczułem…
złość i gniew.
To był ten skurwiel, który nam to robił.
No, wiecie…
Zrozumiałem, co się dzieje.
A potem odkryłem coś,
co mnie przeraziło.
SAMOBÓJSTWO W DOMU HENRY'EGO CROFTA
Poprzedni lokator popełnił samobójstwo.
Przez cztery lata dom stał niezamieszkały, aż my się wprowadziliśmy.
Dlatego wynajem był tak tani.
Moment, gdy uświadomiłem sobie, że stoję w miejscu,
gdzie ten człowiek odebrał sobie życie, był dla mnie surrealistyczny.
Nie wiem, przez co przeszedł i dlaczego to zrobił,
czemu samobójstwo, co go do tego skłoniło.
Ale jeśli przeszedł w tym domu przez to, co my…
to istnieje duża szansa, że zabił się właśnie przez to.
Z powodu udręki i nękania,
jakie spotkało go w tym domu.
Może został do tego zmuszony, tak jak przymuszano nas.
Tak jak Croft przymuszał nas.
Ta aktywność zbliżała się do swoistego apogeum.
Nigdy nie zapomnę nocy, gdy wszyscy tam byliśmy.
Ty tam byłeś, Max, i ty też.
To była najgorsza noc w moim życiu.
Nie wątpię.
Zaprosiłaś swoją koleżankę Diane.
Wyatt?!
Wyatt!
Pobiegliśmy do domu twojej koleżanki.
Zadzwoniliśmy do mamy.
Wróciłam do domu, a gdy weszłam do środka, było tam cicho jak makiem zasiał.
Świeciło się światło, ale nic oprócz tego.
Pamiętam, że w ścianę wbity był talerz
jakby ktoś nim rzucił jak frisbee…
Utknął tam.
Wiedziałam, co się stało. Było widać.
Byłam przerażona, zaniemówiłam.
Chciałam tylko iść po dzieci.
Więc poszłam po was.
Nigdy nie sądziłem, że ten dom jest tak niebezpieczny.
Nadal trudno mi w to uwierzyć. A przeżyłem to.
- Tak. - Nadal
nie wierzę w to, co widziałem na własne oczy.
- Wszystko było zniszczone. - Meble i krzesła powywracane,
stół leżał na boku.
To takie przykre, co spotkało Diane tamtej nocy…
- Tak. - Złamało nam serca.
I to niecały kilometr od naszego domu.
Tak. Diane nie chciała wracać do naszego domu, tylko do siebie.
Zjeżdżali ze wzgórza…
Tamtej nocy Diane zginęła w wypadku.
Dowiedziałam się o tym. Byłam w domu,
gdy chłopak mamy uprzątał miejsce wypadku.
Zabrał ich samochód i wrócił nim na obiad.
Zaparkował go pod moim oknem.
W potłuczonym szkle wciąż były włosy.
Mama krzyczała na niego: „Musisz go stąd zabrać”.
Ten widok mnie dobił.
Było tego za dużo. Nie mogłem…
Mam wrażenie, że to wszystko było ze sobą połączone.
- Naprawdę. - Pewnie.
Zanim jedno się skończyło, już było drugie.
Tak czuję.
Mam nadzieję, że Diane za to nie zapłaciła.
Czy to moja wina, że ją tam zabrałam?
Wiem, że nie.
Ale gdybym jej nie zaprosiła…
- Nie wiem, jak to ująć. - Poczucie winy?
Światło zgasło.
- Co to? - Poszło światło.
Kręćcie dalej! Zaraz to naprawimy.
- To upiorne. - Zaraz będzie.
- Och. - Przeraziłam się.
Przepraszam.
- To upiorne. - Tak.
- Gdy powiedziałam, że czuję się winna. - To dziwne.
Wiecie…
Biorąc pod uwagę to, co się stało w garażu
poprzedniemu lokatorowi, chodzenie tam...
Wokół domu czai się śmierć.
Też tak sądzę.
Wierzę każdemu waszemu słowu.
Kiedyś nie wierzyłem w takie rzeczy.
Ale nie mam wątpliwości, że doświadczyliście tego.
To otworzyło mi oczy
i nie sądzę, że ktokolwiek powinien czuć się winny.
Wiem.
Nadszedł czas, by stamtąd odejść.
Wtedy postanowiłaś się wyprowadzić.
- Wyprowadziliśmy się. - Opuściliśmy dom.
Za dużo nas to kosztowało. I płacimy za to do dziś.
To zostanie z nami na zawsze.
Żadno z tych wydarzeń nie było naturalne.
Osobiście uważam, że Henry Croft
czerpał jakąś satysfakcję, zyskiwał coś ze straszenia nas.
Wyciągał coś z naszego strachu.
Wyciągał coś z mojego płaczu.
Wyciągał coś z naszych krzyków, gdy się baliśmy.
Gdy byłem w tym domu, czułem nienawiść.
Nie mieściła się tam już.
I wszystko wybuchło.