EEN NETFLIX ORIGINAL-SERIE
CROFTON, BRITS-COLUMBIA 1887
Drie, twee, één.
Verdo…
Help.
Alstublieft. Mr Croft?
Help alstublieft.
Mijn naam is Wyatt en ik werd gekweld door de geest van een man uit de 19e eeuw.
HET VOLGENDE VERHAAL IS WAARGEBEURD
Bedankt voor jullie komst.
Dit was belangrijk voor ons om erover te praten.
Het is belangrijk dat ik dit vertel, want ik durfde niet.
We hebben het onderwerp vermeden…
…omdat het ongemakkelijk is.
En dit is een deel van de catharsis, dat we hierover praten.
VRIEND VAN WYATT
Ik kom dus uit Crofton.
Crofton ligt in Brits-Columbia, op Vancouver Island.
De stad werd gesticht als mijnstad.
Crofton is vernoemd naar Mr Henry Croft.
Hij was de baas over de mijnactiviteiten in de buurt.
Hij was de baas en iedereen deed wat hij zei.
En zo niet, kon je vertrekken.
Ze hadden geen veiligheidsprogramma.
Die bescherming hadden de mijnwerkers niet.
En dus stierven er veel mensen.
Mijn moeder had een goede baan gevonden in Crofton.
Dus waren we allemaal verhuisd.
En ik kwam er later achter dat het huis waar we woonden van Henry Croft was.
Het was een eng huis. -Het was enorm, bijna een kasteel.
Het leek op een spookhuis.
De dag dat we verhuisden…
…kreeg ik een onheilspellend gevoel.
Er was iets mis.
Ik zag al die poppen…
…op de stoelen en op de bank…
…en ze waren even groot als ik.
Ik denk altijd aan die poppen.
Hetzelfde.
En dat houtschuurtje.
Ik had het moeilijk met dat huis, dus ik vermeed 't houtschuurtje.
Ik ben er nooit geweest.
Ik wilde 't niet schoonmaken of er wat mee te maken hebben.
Wat ik heb gezien in dat houtschuurtje had veel invloed op me.
Er zat een grote vlek op de muur…
…en ik wist niet wat het was.
Ik kreeg een koud en…
…onwelkom gevoel.
Toen ik het zag, zei ik tegen mijn moeder:
'Ik kan echt niet in dit huis wonen.'
En ik had wilde kittens gevonden onder de veranda…
…en ik mocht er eentje houden als ik in het huis ging wonen.
Dat weet ik nog.
Ik kreeg een kitten en we zijn er gaan wonen.
Ik herinner me dat ik sigarenrook rook boven aan de trap.
En de schommelstoel.
Ik zag niemand in de kamer.
Het leek alsof er iemand in mijn kamer was…
…en in die stoel zat te roken.
Het was heel eng.
Herinneren jullie je het opslag- en washok achter in het huis…
…met onze wasmachine en droger?
Ik herinner me de foto's.
Mensen in doodskisten.
Soms was het gewoon een doodskist met een persoon…
…en soms stonden er familieleden bij.
En het was angstaanjagend, het waren dode mensen…
…waar ik woonde.
En er was formaldehyde en balsemvloeistof.
Ik had veel vragen…
…toen ik die dingen ontdekte.
Een van de eerste dagen dat we er woonden…
…lag ik wakker, omdat ik slecht kon slapen.
Die brandweerauto ging aan zonder batterijen.
En ik hoorde duidelijk voetstappen.
Ik was doodsbang en ik weet nog dat ik de dekens over m'n hoofd trok.
Ik herinner me dat ik vaak naar jouw kamer rende, Jessica…
…en in jou bed sliep omdat ik te bang was om alleen te zijn.
Ik weet nog dat ik die avond schreeuwde.
Ik herinner me dat hij in de schommelstoel zat en dat ik…
…het oranje licht zag verschijnen en feller worden…
…en dan weer zag afnemen alsof iemand een sigaar aan het roken was.
Ik wou niet meer boven slapen en ik vond het zo erg om je achter te laten…
…maar ik kon het niet.
Toen werd het erg zwaar voor me…
…want ik wist niet wat ik moest denken.
Toen werden spoken iets echts…
…en niet alleen iets uit tekenfilms.
En het bleef maar escaleren.
Ik heb je niet over de trap verteld.
Ik weet niet waarom. Ja.
Ik wou niet… -Vreselijk. Je was een kleine jongen.
Ik wilde je huis niet voor je verpesten…
…want ik wist hoeveel je ervan hield.
Geloof me, ik wist dat er iets aan de hand was…
…maar ik nam het niet zo serieus.
Die dingen zijn mij niet overkomen.
Elke maand dat we daar woonden, werd het iets erger.
En het werd echt extreem.
Elke avond als ik naar bed ging, verwachtte ik dat er iets zou gebeuren.
Dat deed erg veel pijn.
We moesten met je naar het ziekenhuis.
Het moest operatief verwijderd worden.
Het zat erg diep. Ja.
Ik zorgde erg goed voor mijn tacklebox, en mijn andere visspullen.
Ik was er trots op.
Eén vishaak op de vloer was al ondenkbaar…
…laat staan de hele doos.
Het was ongetwijfeld de bedoeling dat ik op die vishaken stapte en…
Dat was 'n vreselijke ervaring.
Het was bijna alsof de geest in het huis…
…de inzet verhoogde.
Naarmate het escaleerde…
…werd ik steeds meer teruggetrokken en was ik niet dezelfde bij mijn vrienden…
…of bij mijn familie.
Ik vervreemdde van iedereen.
Toen raakte ik geïnteresseerd in de geschiedenis van Crofton…
…en 't huis waarin we woonden.
En toen ging ik terug naar 't houtschuurtje…
…om de oude kranten te bekijken.
HUIS HENRY CROFT
Ik kwam een foto tegen van Henry Croft.
En ik herkende hem zoals ik mijn eigen vader zou herkennen.
Ik herkende hem meteen. Ik wist dat hij het was.
Dat was de geest die me kwelde en die dingen deed in het huis.
Ik wist dat hij het was en ik voelde…
Ik voelde woede.
Ik dacht: dit is de klootzak die dat allemaal gedaan heeft.
En…
En ik kon er eindelijk een gezicht op plakken.
En toen ontdekte ik iets anders…
…wat me doodsbang maakte.
ZELFMOORD IN HUIS VAN HENRY CROFT
De vorige huurder had zelfmoord gepleegd.
En het huis stond daarna vier jaar leeg voor we er gingen wonen.
Daarom was de huur zo betaalbaar.
Het was surreëel voor me…
…om te beseffen dat ik op de plek stond waar die man zelfmoord gepleegd had.
En ik weet niet wat hij doormaakte en waarom hij het deed…
…waarom hij zelfmoord pleegde, wat hem ertoe dreef.
Maar als hij dezelfde dingen doormaakte in dat huis…
…is de kans groot dat hij daardoor zelfmoord pleegde…
…doordat hij gekweld werd in dat huis.
Misschien werd hij ertoe gedreven, op dezelfde manier als wij.
Zoals Mr Croft ons ertoe dreef.
De manifestaties bereikten een crescendo, bij wijze van spreken…
…en ik zal de avond dat we daar allemaal waren nooit vergeten.
Max, jij was er, en jij was er.
Een van de ergste avonden van m'n leven. -Ja, absoluut.
Jessica, je vriendin Diane was er.
We renden door de straat en gingen naar je vriend.
En we belden mam.
Ik ging naar het huis en toen ik binnenkwam, was het er doodstil.
Er was wat licht aan, maar niets.
En ik herinner me dat er 'n bord vastzat in de muur…
…alsof ermee gegooid was als met een frisbee.
En het zat daar vast.
Ik wist wat er gebeurd was. Als je dat ziet, ben je sprakeloos.
Ik wilde m'n kinderen ophalen.
Ik denk dat ik jullie toen opgepikt heb. -Ja.
Ik heb nooit stilgestaan bij hoe gevaarlijk dat huis is.
Ik kan het maar moeilijk geloven en ik heb het meegemaakt.
Ik vind het moeilijk om te geloven wat ik met eigen ogen zag.
Alles was kapot. -En de meubels waren omgegooid…
…en de stoelen en de tafel lag op z'n kant.
Wat die avond helaas met Diane gebeurde…
…is wat onze harten brak.
Slechts 800 meter verderop.
Ja. Diane wilde niet terug naar het huis, dus ging ze naar huis.
Ze reden de heuvel af…
Die avond stierf Diane bij dat auto-ongeluk.
Ik had dat gehoord en ik was thuis…
…en mams vriend was de plaats van 't ongeval aan 't opruimen.
Hij had de auto opgehaald en kwam thuis lunchen.
En hij had hem voor mijn raam geparkeerd.
En je zag nog haar in het gebroken glas.
Ik weet nog dat mam tegen hem schreeuwde: 'Dat moet hier weg.'
Dat zien maakte me kapot.
Ja, dat was te veel. Ik kon…
Ik denk dat alles met elkaar verbonden is.
Echt. -Absoluut.
De gebeurtenissen liepen in elkaar over.
Ik denk het echt.
En ik hoop echt dat Diane daar niet voor geboet heeft.
Is 't mijn schuld omdat ik haar daarheen bracht?
Dat is het niet.
Maar als ik haar daar niet heen had gebracht…
Ik weet niet wat het is. -Schuldgevoel?
Er is een licht uit.
Wat krijgen we nou?
Blijf opnemen, we zijn eraan bezig.
Dat is eng. -Het gaat weer aan.
Dat maakte me doodsbang.
Sorry, jongens.
Dat is eng. -Ja.
Toen ik zei dat ik me schuldig voelde. -Dat is raar.
Weet je…
Als je kijkt naar wat er gebeurde in de garage…
…met de vorige huurder, en dan met ons…
Er is veel dood in dat huis.
Ja, inderdaad.
Natuurlijk geloof ik iedereen hier.
Het is niet iets wat ik eerder had geloofd.
Maar ik twijfel er niet aan dat jullie dit hebben meegemaakt.
Het is een openbaring…
…en ik denk dat niemand zich schuldig moet voelen.
Dat weet ik.
Het was tijd om te gaan.
Toen besloot jij ook dat het tijd was om te gaan.
We vertrokken. -We verlieten dat huis.
Het werd ons te veel en we lijden er nog steeds onder.
We dragen dit bij ons.
Er gebeurde niets natuurlijks, dat staat vast.
Ik denk dat Henry Croft…
…er voldoening uit haalde om ons bang te maken.
Hij genoot van onze angst.
Van mijn gehuil.
Van ons geschreeuw als we bang waren.
Het was de haat die ik in het huis voelde.
Het kon niet meer bedwongen worden.
En het explodeerde.
Ondertiteld door: Ayden Van Steenlandt