NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Lütfen…
Çıkar beni!
Hayır!
Benim adım Hannah
ve erkek arkadaşımla ormanda uğursuz bir kulübede yaşadık.
AZ SONRA İZLEYECEĞİNİZ GERÇEK BİR HİKÂYEDİR
Juneau, Alaska'da doğmuşum
ve ben 13 günlükken Montana'ya taşınmışız.
Çocukluğum zor geçti.
Annem ve babam çok katı, köktenci Hristiyanlardı.
Her pazar kilisenin yanı sıra her gün İncil okurlardı.
Büyürken çok arkadaşım olmadı.
Kasabadan uzak yaşıyorduk.
Annem ev hanımıydı.
Her günü, her anı evin içinde annemle beraber geçirirdim.
Bana kötü davranırdı.
Hiç unutmuyorum, bir gün dışarıda oynuyordum.
Kes şunu Hannah.
Hannah!
Sana kesmeni söylemiştim!
Yeter!
Hayır!
Anne, yapma!
Hayır!
Yapma…
Kes sesini!
Anne!
Sana sesini kesmeni söyledim!
Ağzımı tıkadı.
Babam dönene kadar evin bodrumunda karanlıkta sandalyeye bağladı.
muhtemelen beş saat orada kaldım.
Annem hayattaki vazifesinin
bana Tanrı'ya hürmet etmeyi öğretmek olduğunu söylemişti.
Ergenlik dönemimde ailemin öğretilerini gerçekten sorgulamaya başladım.
Bu da aramızda sorunlara sebep oldu.
Yani çok zor bir çocukluk geçirdim.
Ama 15 yaşındayken bir pizzacıda iş buldum
ve birkaç düzgün arkadaş edindim.
Hannah.
Sıçayım, annem.
Gidelim.
Annem çantamı kapıp suratımı dağıttı.
Dudağım şuraya kadar yarıldı.
İş arkadaşım beni karşısına aldı,
"Bak, ya evden ayrılman lazım
ya da Sosyal Hizmetler'i veya polisi arayacağım.
Çünkü normal anne babalar böyle davranmaz."
Yargıya başvurdum
ve uzun süredir bir işim olduğu için annemin velayetinden çıkabildim.
Odamı topladım ve çıktım.
Hannah!
Siktir git!
Gidelim.
Hannah!
Bir arkadaşım beni engelli bir gaziyle, Jesse'yle tanıştırmıştı.
Jesse boynumdaki morlukları görmüştü
ve yardım etmek üzere evinde kalacak birini arıyordu.
Bacağı sakatlanmıştı, ben de Jesse'nin evine taşındım.
Jesse'ye çok şey borçluyum çünkü…
Sen olmasan hayatımın o kısmını atlatamama ihtimalim vardı.
-Çok… -Ben de öyle hissediyorum.
Ayak bileğim kırılmıştı ve birine ihtiyacım varken sen geldin.
Senin de iyileşmeye başlaman için birine ihtiyacın vardı.
Evet, kesinlikle katılıyorum.
Sonbaharın başlarıydı. Gelirim yoktu, iş bulamıyordum.
Jesse'nin California'da yaşayan Drew diye bir arkadaşı vardı.
Drew kenevir tarlasında bana iş teklif etti.
Ben de California'ya taşınmaya karar verdim.
O zamanlar mantıklı bir karar gibi geldi.
Toplanan tüm marihuanayı işledikleri TRIMCAMP'e gittim.
Hayatımda yeni bir sayfa açılmıştı çünkü birdenbire özgür kalmıştım.
Benim için çok yeni bir tecrübeydi. Bir nevi kültür şokuydu.
Selam.
-TRIMCAMP'e hoş geldin. -Merhaba.
-Ben Drew. -Ben Hannah.
Çok mutlu ve pozitif bir ortamdı.
Sıcak bir yerdi.
Benim için yepyeni bir hayat ve yepyeni bir aile demekti.
Kuzey California'da yetiştirici olmak. Grateful Dead hayat biçimi.
Heyecan vericiydi.
Zaman ilerledikçe Drew'la birbirimize karşı hislerimizi fark ettik.
Bir gün yarım kalmış bir dövmesinin kalanını tamamladım.
Beğendin mi?
Evet.
Saçını böyle çok sevdim.
Bir kez açıldıktan sonra deliler gibi âşık olduk.
Drew'la birlikte Cobb Dağı'ndaki
eski bir tomruk atölyesinden dönme çürük çarık evine taşınmıştık.
Macera ve heyecan hissi hâkimdi.
Ertesi sabah Drew kalkıp gitti.
Bakması gereken dört bahçe vardı, iki üç günlüğüne onlara bakmaya gitti.
Orada oturmuş önümüzdeki birkaç gün ne yapacağımı düşünüyordum.
Evin bir duvarında açıklama getiremediğim boşluk vardı.
Evin tasarımına mantıken hiç uymuyordu.
Ama çok üstünde durmadım
çünkü yeni erkek arkadaşımın evini karıştırmak istemedim.
Döndüğünde takılıp konuşuyorduk.
Ne uyuzsun.
Bir şey göstereyim mi?
Olur.
-Bu duvarın ardında bir şey var. -Öyle mi?
Ciddiyim.
Peki.
Bekle.
Bu da ne?
Hayatımda gördüğüm en tuhaf şeydi.
Belli ki bir aşamada duş olarak kullanılmış.
Tavana vidalanmış sallanan koca bir halka vardı.
Et kancası takacağınız türden bir halka.
Yer kullanılmış jiletlerle kaplıydı.
Hiçbiri mantıklı değildi.
"Tamam, nereye gittiğine bakalım." dedim.
Borunun bir yere açılması lazımdı.
Bodruma bakmaya karar verdik.
Bodrumda termosifonun yanındaki rafın üstüne çıktım.
Termosifonun arkasına biri bir yol kazmıştı.
Evin derinlerine doğru giden bir sürü tünel vardı.
Bir kova vardı.
Yukarı bir baktık, duşun gider borusu buraya açılıyordu.
Kovanın içinde jölemsi, kara bir madde vardı.
20 yıldır orada duran pıhtılaşmış kan gibiydi.
Duştan doğrudan o kovanın içine akmıştı. Altında boru filan yoktu.
Bir de içinde paramparça bir yatan olan küçük bir oda vardı.
Yani bence orada birini kilit altında tutmuşlardı.
Burada daha önce yaşayan kişi
birine ya da birilerine işkence etmiş bir seri katil olmalıydı.
Bu olaydan sonra evin tüm enerjisi değişti.
Tuhaf şeyler olmaya başladı.
Hep aynı şey.
En sevdiğim kısım.
Ne oluyor?
Drew!
Ne? Ne var?
Drew, duyuyor musun?
Neyi?
Müziği diyorum be.
Müzik setini mi açık bıraktın?
Müzik setimiz yok ki.
-Sıçayım. -Drew, gitme!
Drew?
Drew!
Drew?
Oyun oynamayı kes.
Drew?
Tanrım!
Bu olayın öncesinde de
pek hoş olmayan eşek şakaları yaptığı olmuştu
ama bu sefer ona gerçekten çok kızmıştım.
Ama ikimiz de müziği duymuştuk.
O müziğin gerçekten çok ama çok kötü bir enerjiye
bağlı olduğunu çok net biçimde hissetmiştik.
O gizli odanın içinde ne vardıysa…
Bana da söyledi.
O duvarı yıkmalarının ardından bir şey olduğunu düşünmüş.
O aşamadan sonra bir şeyler değişmiş.
İçinde bir ihtimal cinayet işlenmiş, tüyler ürpertici bir odanın varlığından
artık bıkıp usanmıştım.
"Drew, bu odayı kapatmamız lazım." dedim.
Duvarı tamamen kapattık ve üstünü boyadık.
Neler oluyor böyle?
Drew!
Bana ne yaptın böyle?
Ne oluyor?
Uyandığımızda üstümüzde jilet kesiklerine benzer şeyler oluyordu.
Neredeyse gövdemizin ve kollarımızın her yerindelerdi.
Sonraki birkaç sabah uyandığımızda sayıları daha da artmıştı
ve o kadar acı veriyorlardı ki
bu kesikler atılırken uyanmamamız imkânsızdı.
Yani sanki etrafımda ne olup bittiğinin farkında olmadığım
bir uyku hâlinin içindeymiş gibi hissediyordum.
Her tarafımda acı veren, derin kesikler vardı.
Üstüne üstlük o duşun altında yüzlerce jilet bulmuştuk.
İkisinin bağlı olduğunu düşünmek işten bile değildi.
İşte o zaman gerçekten korkmaya başladım
ve Drew'a ciddi ciddi taşınmak istediğimi söyledim.
Ama Drew harika bir fikir buldu.
Oradaki enerji her neyse belki orada mahsur olduğu için öfkeliydi.
Belki öfkesini yönlendirerek onu serbest bırakabilirdi
ve böylece huzur bulurdu.
O evin içindeki enerjiyi kendini kullanarak yönlendirmeye çalıştı.
Bu konuda büyük bir kavga ettik.
Yatak odamıza gidip kapıyı çarptım ve kilitledim.
Beni gerçekten çok korkutmuştu.
Ev aç, evi doyur.
Ev aç, evi doyur!
Bu ev kan istiyor!
-Evi doyur! -Ne oluyor?
Ev aç, evi doyur.
-Ev aç, evi doyur. -Drew?
Evi doyur, ev aç.
Ev aç, evi doyur.
Bu ev kan istiyor!
-Drew? -Ev aç, evi doyur!
Derek, kes şunu!
Lütfen.
Ev aç, evi doyur. Ev aç.
Bu ev kan istiyor!
-Yalvarırım… -Ev aç, evi doyur. Ev aç.
Ev aç, evi doyur!
Ev aç, evi doyur.
Sıçayım!
Hadi ama.
Şeritten çıkmış
ve bir Ford F-350'ye çarpmış.
Kemerini takmıyormuş, oracıkta ölmüş.
Hemen Jesse'yi aradım. "Jesse, Drew öldü." dedim.
Jesse gelip beni aldı.
İkimiz de şoktaydık.
Çok zordu.
Annesi yakılmasını istedi.
Bu Drew.
Gerçekten çok zor.
Onu çok özlüyorum.
O evde bir kötülük vardı ve Drew'un canını aldı.
Kan dökmek isteyen karanlık bir enerjiydi.
İstediği kanı döktü.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ