NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przeszłaś przez męki. Jak się czujesz?
- Myślałam, że umrę. - Było blisko.
Wyciągnęliśmy cię w ostatniej chwili.
Czemu?
Oczyszczono cię z zarzutów.
Twój adwokat jest wniebowzięty.
Tobie i twojemu mężowi przydzielono adwokatów z urzędu.
To gorzkie zwycięstwo,
bo to przyznanie się twojego męża oczyściło cię z zarzutów.
Więc...
słyszeliście, jak Cooper się przyznał?
Siedzę tu z jego winy.
Szczęśliwie nadzorcy zorientowali się, że dwoje strażników złamało rozkaz.
Wpływali na wynik gry jako Bonnie i Clyde.
Dlatego słuchaliście.
Naczelnik za tym stoi. Za korupcją.
Póki co nie mamy dowodów.
- Jest pani pewna? - Wierz mi, szukam ich.
Między nami dziewczynami, dość mam jego nienawistnego pierdolenia.
Więc jestem wolna?
Nie muszę wracać na wyspę?
Wiem, że ciężko to przetrawić,
ale masz to za sobą. Nie grozi ci kara śmierci.
Kara śmierci?
Dr Wyss zakazała wstępu, póki nie skończy ewaluacji więźnia.
- No jasne. - Przykro mi,
ale wyraziła się jasno.
Czyje to więzienie?
Pańskie.
Zejdź mi z drogi.
Dziękuję, Matthew.
Teraz mówimy strażnikom po imieniu?
Osadzona jest pod obserwacją i nie należy jej niepokoić. Mogę pomóc?
- Chciałem się przywitać. - Tak?
Jesteście tu, by wypełniać raporciki,
ale to wciąż moje więzienie.
Czuję, że jest pan głębiej zamieszany w niesubordynację strażników.
To urocze.
Radzę uważać.
Ostatnie, czego pan chce,
to dowody, że wpływa pan na świadków.
Świadków?
Odpuść pani Chase.
Moje pudło, moje zasady.
To więzienie należy do prywatnego konglomeratu,
którego celem jest zysk
i jestem pewna, że dział kadr zwolni pana przy choć cieniu skandalu.
Żartujesz sobie?
Oni mnie kochają. Co sobotę gram z nimi w golfa.
Zasady ustanawia konstytucja stanu Teksas.
Proszę skupić się na terapii.
Przykro mi, to męska robota.
Sama terapia mogłaby zdziałać cuda.
Przykro widzieć...
jak wrażliwe jest pańskie ego.
Że też nie słyszałaś, jak kłapie dziobem...
niczym kura po odcięciu głowy.
Traktują Chase jak złote dziecko.
Nie ukończyła gry.
Wyciągnięto ją.
Nie ma choć krzty dowodu, że gra wpływa na resocjalizację.
To jebana strata forsy.
Tragedia!
Można by przeznaczyć ją na policję,
by łapać więcej gnid.
Póki co ten program jest zupełną klęską
i tym zostanie, dopilnuję tego.
- Ma pan rację. - Wiem.
Nie bez powodu byłem najmłodszym naczelnikiem.
Jak ona śmie
mi rozkazywać?
Chłopcy i tak nie będą słuchać jej pisków. Czego się napijesz?
Wolę nie.
To nie było pytanie.
Jeśli pani może pić, to powinna.
Ja wezmę whiskey.
Może coś innego?
- Napój imbirowy. - Nie mam.
Musi być coś silniejszego.
Też whiskey. Super.
Oczywiście, naczelniku.
Problemem jest ta wojskowa paniusia.
Mogłem lepiej ją traktować, gdy ostatnio tu była.
- Kto wiedział, że jest niewinna? - Nie wyglądała.
Każdy ma coś za uszami.
Może zacząć gadać.
Niedobrze.
Aby było jasne...
jak coś, pójdziesz na dno ze mną.
To mało rycerskie.
Rycerskie?
Nie ja podejmę tę decyzję...
a ta suka Wyss
spoza tego stanu.
Muszę upewnić się, że Chase nie zacznie gadać...
o tym, co tu widziała.
Nie tylko na komisji. Ma milczeć aż po grób.
Albo...
Ciężko będzie ją zabić. Może spróbujmy negocjować.
Do stu chujów, masz rację.
Nie napijesz się?
Należę do AA, naczelniku.
Przejebane po całości.
Od kiedy?
Proszę z nami.
Niby dokąd?
- Do naczelnika? - Nie.
Procedura zwolnienia. Nie chciałem pani straszyć.
Testy psychologiczne i fizykalne,
a potem znów komisja.
- Nie do naczelnika? - Zalecenia dr Wyss.
Na tym etapie ona wydaje rozkazy. Nie jest już pani więźniem.
Pani Chase.
Proszę usiąść.
Czy to nie...
MAM ODWAGĘ IŚĆ NAPRZÓD
To nie moje imię?
Chase to pani nazwisko.
Więźniom w symulacji mówimy po nazwisku.
Tak jest łatwiej.
A jak mam na imię?
Gabriela.
Gabrielo...
Może mówić mi pani po nazwisku?
- Wolę tak. - Jasne.
Może pani wie, że zanim z własnej woli weszła pani do symulacji,
podpisała pani dokumenty zwalniające nas
z odpowiedzialności za ciężkie przeżycia, ale dla naszych...
- Z własnej woli? - Tak.
Jak wszyscy. Mamy długą listę chętnych.
Poinformowano mnie, że czekał mnie wyrok śmierci.
Pozostałych na wyspie też?
Tak. Wymóg władz stanowych, gdy przyznano nam dofinansowanie.
Pozwolono nam eksperymentować jedynie... na niereformowalnych osobach.
Użyli dokładnie tego słowa.
Jesteśmy w Teksasie, gdzie wyroki bywają surowe.
Więc gdyby Cooper odkupił swe winy...
- byłby wolny? - Tak.
Nie wiemy, jak to wygląda, bo jeszcze nikt nie wrócił z wyspy,
ale w grze jest wciąż paru więźniów. Cooper do nich należy.
- A KC? - Ach tak.
KC.
Jak się nazywa?
Nazywają ją „Katem Chłopców”, co jest zwyczajnie niesmaczne...
Taki szubieniczny humor.
Taylor jakimś cudem żyje na wyspie z kanibalem.
Z kim?
Nieważne. Skupmy się na pani.
Chwila.
Chodzi o to...
To, z czego zwierzył się Cooper, nie brzmi jak pewny wyrok śmierci.
Zaraz wszystko wyjaśnimy.
Musimy tylko pobrać... pani wrażenia dotyczące symulacji.
Mam być szczera?
Pomiatacie mną.
Mówiliście, że w symulacji chodzi o odkupienie win.
Ale będąc tam...
molestowano mnie, bito... a jakiegoś gościa poszarpał rekin.
Strzelano do nas, przebijano włóczniami.
A to bolało.
Wygląda na to...
że nie zrobiliśmy nic, byście uznali, że zasługujemy na odkupienie.
Poza mną.
Ale chyba tylko ja byłam niewinna przez cały ten czas, więc to...
sadystyczny eksperyment?
- Rozumiem, co pani czuje. - Chcę odpowiedzi, nie zrozumienia.
Powiem tylko, że musi pani zrozumieć swoje emocje.
Boże.
Od przebudzenia na wyspie jestem zdezorientowana.
Wielu z nas zastanawiało się nad tym,
o co właśnie pani pyta. Czy to uczciwe? Bezpieczne...
- dobre? - Dobre?
Jakie, kurwa, dobre?
Tylko szczerze. Wolałaby pani siedzieć w celi?
Zależy, czy byłabym winna.
Przykro mi, że to się stało.
W więzieniu wiedziałabym, kim jestem.
Zachowałabym godność.
Wie pani, jak to jest nie pamiętać, kim się jest?
Nie.
Znika wiele lat życia. Ile minęło od mojego aresztowania?
Powie mi pani?
Rok?
Dwa? Pięć?
Wspomnienia wrócą.
Mamy nadzieję.
Pierwsza rzecz, jaką pamięta pani po przebudzeniu w symulacji?
ZAKŁAD KARNY W TEKSASIE
Weź głęboki wdech.
Obserwuj mój palec.
Póki co dobrze.
Podziwiam panią.
Nikt nie przeszedł tego, co pani.
Jest pani pierwsza.
Co to?
Kroplówka witaminowa. Wiele pani przeszła.
Gdy ostatnio tu byłam, nie wyszło najlepiej, więc...
To dobry pomysł.
Zwłaszcza, że to jeszcze nie koniec.
- Co to miało znaczyć? - Po prostu...
Chwilę potrwa, zanim ciało całkiem otrząśnie się z symulacji.
Czuję się super.
Na razie. I świetnie.
To sól fizjologiczna.
- Poczuje się pani jeszcze lepiej. - Czuję się super.
Nie jest już pani więźniem,
więc potrzebuję pani zgody. Nie mogę pani zmuszać.
Dobrze. Dziękuję.
- To wszystko? - Tak.
Przy naczelniku dobrze być w formie.
- Spotkam się z nim? - Tak.
Chce się z panią widzieć.
Ale ja nie chcę.
To część procedury zwolnienia.
On tu rządzi.
Dzięki, chłopcy.
Witam.
Wybacz, że dopiero teraz,
ale według Fräulein Wyss nie byłem tam mile widziany.
To nic.
Przejdźmy do rzeczy.
Nie powinienem był mówić pewnych rzeczy
i nie mówiłbym ich, gdybym wiedział, że przeżyjesz.
Wolę, jak dźgają mnie w brzuch, nie w plecy.
Może wcale cię nie dźgnę... jeśli nie złamiesz podstawowych zasad.
Oto jesteś.
Musisz załatwić parę pierdół
i wyjdziesz na wolność, wracając do tego, co robiłaś,
zanim tu trafiłaś.
- Nie pamiętam, co robiłam. - Uprawiałaś ziemię.
Z twoim zakłamanym mężem.
Nie wrócisz do tego...
- Nie wiem, do czego wrócisz. - Moja mama miała forsę.
Nie ty ją zabiłaś?
Forsa przepadła.
Gdy cię przymknęli, wpłaciła darowiznę na szpital.
Ruszasz w świat.
Nie masz nic.
Ani nikogo. A ja?
Mam koneksje.
Telefon w odpowiednie miejsce może cię ustawić.
Ale jeśli widzisz we mnie wroga,
nie przetrwasz tam paru dni.
Aresztuję cię choćby za podtarcie dupy.
Wielka szkoda,
gdy ludzie tu wracają.
Wiesz, co wtedy?
Ostatni ludzie, którzy w ciebie wierzą...
dalsza ciotka, zaaferowany sąsiad. Oni po prostu...
odpuszczają.
A wtedy...
nie zostaje ci nikt.
Nada.
- Fakt, brzmi kiepsko. - Czyż nie?
Druga opcja to... wysoko postawiony przyjaciel.
Ja.
Dzięki temu nie tylko cię nie aresztują...
ale poznasz też parę osób.
Poznasz panią gubernator.
Może ktoś napisze o tobie miły artykuł.
Zależy od ciebie?
Mało kto by się wahał.
Męczyliby mi dupę jak kurwa przy spłacie czynszu. Ale ty?
Uważasz się za prawą osobę.
Bohaterkę wojenną, która ratuje sytuację...
udowadnia, że ludzie są dobrzy.
Innymi słowy upierdliwą.
Czego pan oczekuje?
Przed wyjściem spotkasz się z komisją.
Te same głąby, co ostatnio.
Banda przemądrzałych dupków.
Pamiętam ich.
Nie mów im nic niestosownego na mój temat.
Niestosownego?
Wiesz, o czym mówię. Nie groziłem ci, nie kazałem pobić...
a na pewno nie wspominałem o sabotowaniu eksperymentu.
Znam cię
i wiem, że masz swoje zasady, więc pod tym względem też cię proszę.
To znaczy?
Próbowałem... sabotować program.
Wiesz czemu?
Bo znam tych chujków skazanych na śmierć.
Ty nie jesteś jak oni. Jesteś porządną osobą.
Ale pozostali...
Mason, masakra w centrum handlowym.
Blaire, anielica śmierci...
która zabiła 25 staruszek.
Myślisz, że zasłużyli na drugą szansę za forsę podatników?
A może damy ją komuś, kto zasłużył?
Dzieciakowi, który stracił ojca.
Weteranowi z rozjebaną twarzą. Jak twój mąż, nim został gnojem.
A jak potraktował cię Brody? Zasłużył na drugą szansę? Nie!
Ci jajogłowi będą sprzeczać się o to godzinami.
Więc tak... sabotowałem eksperyment.
I to porządnie.
Mam pana kryć przed komisją?
Wystarczy o mnie nie wspominać.
Dobra. Pod jednym warunkiem.
- No? - Wyciągnij mojego męża.
Żartujesz?
Zabił mi matkę i załatwił wyrok śmierci.
Powiem mu w twarz, co o tym myślę.
Zuch dziewczyna.
Nie wolisz popatrzeć,
jak żrą go rekiny?
A tak było?
Może, jak chcesz.
Nie. Chcę z nim porozmawiać.
Umowa stoi.
Jasne, że jesteście zwolnieni,
ale może też czekać was śledztwo.
Poinformowano was o tym?
Tak.
A pana?
Tak, słyszałem.
Jeśli okażecie się winni,
możecie uniknąć kary, wskazując tego, kto wam kazał.
Tak, rozumiemy.
W ten sposób dostaniemy mniejszy wyrok?
Tak.
Jeśli będzie to ktoś ważny, może całkiem unikniecie więzienia.
Mówiąc otwarcie,
bez rejestratora...
jeśli wasze zeznania okażą się prawdą, będziemy w stanie wynagrodzić wam...
pomoc w oczyszczeniu tej sekcji.
Dla nikogo nie pracowaliśmy.
My...
To nasze własne błędy.
- Cóż za rozczarowanie. - Przykro mi.
Musi was wkurwiać, że zwykli strażnicy wpadli na coś takiego.
Proszę zaprotokołować,
że to pierwsza część końcowej analizy sprawy pani Gabrieli Chase,
byłej osadzonej w celi śmierci o numerze 1347996
w więzieniu stanowym w Rockland Hills,
znajdującym się nieopodal Hitchcock w stanie Teksas.
To posiedzenie zostanie zarejestrowane i trafi do rejestru publicznego
za 60 dni.
Pani Chase,
jaka jest pierwsza rzecz, którą pamięta pani z symulacji?
KC wyciągnęła nóż.
Rozbroiłam ją.
Zgadza się.
To była pani pierwsza decyzja.
Tak to widzimy. Jako decyzje.
Jak interaktywna fabuła, gdzie każdy wybór określa kolejne wyzwanie...
aż do zdania lub śmierci.
Wszyscy byliśmy pod wrażeniem pani pierwszej decyzji.
Naprawdę?
Ostatnio odniosłam inne wrażenie. Traktowano mnie jak gówno.
Zapytalibyśmy o twoje doświadczenia,
ale widzieliśmy większość i mamy nietypowe okoliczności
w postaci twojej niewinności.
Chcemy odwrócić role.
Czy chciałabyś nas o coś zapytać?
To znaczy?
Gdybym był tobą,
najpierw zapytałbym...
co robił pistolet na wyspie służącej resocjalizacji
agresywnych skazańców.
Więc skąd ten pistolet?
Jak go znalazłam, myślałam, że rozwiązałam zagadkę,
ale narosło więcej problemów.
Dokładnie.
Przepraszamy.
To był błąd.
Błąd, za który...
nie odpowiada nikt z komisji, więc zamiast konfliktu wewnętrznego...
Chęć odnalezienia
i ukarania odpowiedzialnej osoby to nie konflikt wewnętrzny.
Pistolet trafił tam za sprawą ataku hakerskiego,
co pozwoliło Bonnie i Clyde’owi potajemnie zwiedzać wyspę.
Super, spluwy nie powinno tam być.
Udało się pani ustalić, o co chodziło z 39 krokami?
Nie pytaj o to. Ona jest niewinna.
Traktowałem to jak osobliwą wskazówkę,
więc ciekawi mnie, czy pomysł
z podprogowym przypominaniem o ich życiu ma jakiś efekt.
Jest jedyną osobą, jaką mogę zapytać...
więc mogę?
Kontynuuj.
Wiedziałam, że 39 kroków to coś więcej niż przypadek...
To już coś.
Ale ta liczba nic mi nie mówi.
Powiedzieć ci?
To liczba kroków od końca bloku więziennego...
do krzesła elektrycznego.
To żart?
Skazani na śmierć byli świetnymi obiektami testów?
To był po prostu wolny wybieg?
To dość sadystyczne.
Nie.
Naszym celem zawsze było
danie więźniom możliwości odkupienia win.
W towarzystwie rekina?
Pozwólcie, że zapytam.
Co dalej z symulacją?
Gdy zakończy się program pilotażowy?
- Gdy wyjdzie na rynek. - Co pani sugeruje?
Nikt nie inwestuje tyle forsy, by dać więźniom odkupienie.
- Musi być inny cel. - Dokładnie, złotko.
W kuluarach tego eksperymentu czai się korupcja.
Jesteśmy naukowcami, nie biznesmenami.
Nie interesuje nas zysk, a idee.
Gówno prawda.
Ona ma rację.
- Każdy chce zysku. - Spokój!
Naczelniku.
Jest pan barwną postacią, ale proszę...
na litość boską...
Naczelnik ma rację. W kwestii zysku.
Bonnie i Clyde sprawialiby problemy dla zabawy?
To zaiste parodia...
że korupcja sięgnęła
naszych strażników.
A może ktoś im płaci?
Pamiętam, jak w symulacji Cooper powiedział mi,
że podsłuchał rozmowę Bonnie i Clyde’a.
Mówili, że pozwolono im zabijać tylko tych, którzy też kogoś zabili.
Więc skoro pracowali sami, skąd wiedzieli, co mogą robić?
Rozumiem panią, ale nie.
To program.
On ustala zasady.
Mówił, że brzmiało to tak, jakby mówili o szefie.
Muszę odebrać, to pani gubernator.
Pół godziny przerwy?
Muszę ją nieco uspokoić.
Jak wszyscy wiecie, bardzo niepokoi ją ten skandal.
Pani gubernator.
W jego przypadku pół godziny może potrwać dłużej,
więc będziesz tu mogła odpocząć.
Dziękuję. Fakt, jestem zmęczona.
Teraz wypełnia twoją obiegówkę.
Do końca dnia będziesz wolna.
Dziękuję.
Odeskortować więźnia nr 239 na badania.
A wy czego?
Zapomnij o mężusiu.
Nie układam się z szumowinami.
Daj mi spokój. Załatwię to z dr Wyss.
Zbliżyłyście się do siebie. Koleżaneczki.
Co ona robi?
Tak oporna, a chodzi o twoje bezpieczeństwo.
Głupiutka.
- Odpierdol się, sadysto. - Jakieś ostatnie słowa?
Pomocy, słyszy mnie ktoś?
To dźwiękoszczelne pomieszczenie.
- Pomocy! - Do dzieła.
Nie możecie mnie zabić.
- Jasne, że tak. - Dorwą cię.
- Nie wymigasz się. - Zdziwiłabyś się.
Dalej, szkoda czasu.
Naczelnik Wells wreszcie przyłapany.
Nie mówiłam, że mamy tu kamery?
Aresztujcie go.
Moi chłopcy mnie nie aresztują.
Idziemy, naczelniku.
- Chyba żartujesz. - Ją też.
Sprawdźcie, co jest w strzykawce.
Wierzysz im?
- Te kłamliwe suki nie poznałyby prawdy... - Gdyby co?
Śmiało. Dokończ. To pewnie coś dobrego.
Nonsens. Nic nie zrobiłem.
Jestem ostatnią osobą, dla której bandzior to bandzior.
A takich trzeba karać!
W tej sprawie się zgodzimy.
Masz ją teraz za bohaterkę, ale poczekaj, aż poznasz całą prawdę.
Łapy precz!
O co chodzi?
O to, że jest dupkiem.
Kazał mi nikomu o tym nie mówić. Ale oto jestem.
Substancja w strzykawce była zabójcza.
- Wezwijcie siostrę Golding. - Wezwaliśmy.
Działała na pański rozkaz.
Przesłuchujemy pana w sprawie morderstw w symulacji.
I próby zamordowania Taylor przez wprowadzenie kanibala.
Nie miało go tam być.
Ale był świetny!
Więc przyznaje się pan do tych przestępstw
i wprowadzania w błąd wymiaru sprawiedliwości stanu Teksas?
Ja jestem wymiarem sprawiedliwości stanu Teksas!
Nie. Jest pan przestępcą.
Pierdolenie. Gadasz jak moja była żona.
Wszyscy tak gadacie!
Szczęśliwie nią nie jestem.
Jeszcze wam nie powiedziała?
Poczciwa dr Wyss,
pyszałkowata i tchórzliwa suka! Im dłużej czekają, tym gorzej dla ciebie.
- Nie wiem, o czym pan mówi. - No jasne.
Nie wstawajcie.
Sam wyjdę. Dziękuję. Suki!
Możesz się tu przebrać.
A to 200 dolców i bilet na autobus.
- Jak znajdziesz autobus. - Dzięki.
Dr Wyss.
Już prawie.
Co miał na myśli naczelnik, mówiąc że nie znam prawdy?
O co mu chodziło?
- Powie mi pani? - Tak.
Najwyższy czas.
Na co?
Na tym etapie możemy cię w pełni odłączyć.
Odłączyć?
Wszystko, co widzisz, jest prawdą.
Poza jednym.
Tobą.
Nie rozumiem.
Odwróć się.
Nie będzie bolało.
Co jest? Kto to?
Ty, moja droga.
Co?
Zanim trafiłaś na wyspę, spędziłaś 25 lat w więzieniu.
Dwadzieścia pięć lat?
Twoja pamięć niedługo wróci.
Ale moje dłonie...
Nie dla mnie.
Co pani mówi?
Mój Boże.
- Patrząc na mnie, widzi pani ją? - Tak.
Przez jakąś godzinę twój umysł będzie przeskakiwał
między awatarem a prawdziwym wyglądem.
Awatarem?
Na wyspę trafia się w wieku popełnienia przestępstwa.
W ten sposób... działa symulacja.
Czemu dopiero teraz się dowiaduję?
Czemu?
Przykro mi, Gabrielo.
Zwróciłabym ci te lata, gdybym mogła, ale to niemożliwe.
A Cooper?
Mój mąż?
Jest w tym samym wieku?
Czemu w kapsule był młodszy?
- To były awatary. - Nie wymawiaj tego słowa!
- Dla mnie wyglądał realnie. - Wiem.
Chcę zobaczyć męża.
- Gdzie on jest? - Ciężko to przyjąć.
Muszę wrócić.
Teraz możesz się udać tylko w jednym kierunku.
Na zewnątrz.
Mam dość grania według zasad, które nie mają sensu.
Gdzie on jest?
Gdzie go ukrywacie?
Tak nie można. On nie może mi tego robić.
Pozwólcie mi z nim porozmawiać.
Wiesz, że nie możesz. Jest na wyspie.
Wiem, że to marna pociecha,
ale pomyśl o tym w ten sposób.
Twoja ofiara pozwoliła nam udoskonalić symulację.
Niektórzy nie osiągnęli w tym czasie nic.
Skąd tu palmy? Nie jesteśmy w Houston?
Teraz jest tu wybrzeże.
Czyli?
Politycy marnowali kupę czasu,
przekonując nas, że powódź to mrzonka,
aż było za późno.
Moja córka nigdy nie widziała Galveston. Świat bardzo się zmienił.
Jestem pani wdzięczna.
Nie tylko ja.
Od czasu powodzi tak wielu ludzi trudni się bandyterką,
że musimy znaleźć sposób na ich resocjalizację,
by wrócili na łono społeczeństwa.
„Znajdź drogę powrotną”.
Przebaczenie.
Odkupienie.
Bez tego nie mamy nic.
Była pani tego częścią.
STAN TEKSAS PLACÓWKA 01
Gdzie jestem?
Gdzie ja jestem?
Witaj na Pierwszym Lądzie.
Napisy: Bartosz Zieliński