NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Aidan?
Co robisz, skarbie?
Przestań!
Skarbie, nie.
Kel?
Skarbie?
Aidan?
Kel?
Przestań.
Nie.
Odłóż to, Aidan.
Wiesz, jak bardzo cię kocham.
Jak bardzo za wami tęsknię.
Jak tęsknię każdego dnia.
Co narobiłaś?
To mój syn. Jest tu.
- To ty. - Nie.
To twoje dzieło!
- Był tu! - A co masz w ręce?
- Rzuć to. - Nie.
- Mój syn tu był. - Masz omamy.
To twoja wyobraźnia. Uciekajmy, zanim nas dopadną.
Ścigają się, sieją pożogę.
- Oj tak. - To już coś.
Sądziłaś, że przekradniesz się
do swojego pokoju, bym nie zauważyła,
że nie masz plecaka, co?
A to pech, młoda damo.
Zgubiłaś go?
Przecież kazałam ci uważać na swoje rzeczy.
To znów te dziewczyny?
Te same, którym nie miałaś
pozwalać sobą pomiatać?
One ci to zrobiły?
Co mówiłam?
Co ci powiedziałam?
Nie chcę, by moją córkę...
ktokolwiek dręczył.
To przytrafia się słabym.
Rozumiesz?
Mama?
Dzięki.
Co tu robisz?
Kiedy chciałaś mi powiedzieć...
- o twoim małym hobby? - Jestem w tym dobra.
Nikt jej nie pokonał.
Jesteś wielka jak dąb.
Powinno mnie to cieszyć?
- Rób, co chcesz. - Tak.
Tak.
Nie chcę cię w domu, póki to robisz.
Poważnie.
Dobra.
Żadnej Wigilii, Świąt Wielkanocnych...
niczego.
Już czas, bym powiedziała ci, że dołączam do marines.
To koniec niespodzianek, czy przygotowałaś coś jeszcze?
Mamo.
- Wciąż jesteś kobietą? - Przestań!
Tak,
wciąż nią jestem.
Chyba nie oczekujesz,
że mężczyznom spodoba się
ktoś, kto wygląda...
jak ty.
Nie mam z tym problemu. Możesz przestać?
- Ty przestań zachowywać się jak hołota! - Przestań. Odbiło ci?
Nie jestem żadną hołotą.
Wybacz, że nie jestem tobą, tanią podróbą Evity Perón!
Słyszysz? Nie odchodź!
Cooper.
I jak?
- Czekaj. - Co?
Widziałem już, jak to robisz.
Sir?
Gotów. Sprawdzimy to, gdy dostaniemy współrzędne.
Jeszcze coś, szeregowy.
Skąd jesteś?
Ciekawi mnie to.
Houston w Teksasie.
Zahaczyłem tylko o lotnisko.
Mieszkańcy stanów przelotowych uznają to za obelgę.
Zawsze chciałem zwiedzić Houston.
Najwyższa pora, czas poznać twoją mamę.
To zaproszenie na randkę?
W żadnym wypadku. Ryzykowałbym stopniem.
Cóż za rozczarowanie.
Choć o tym myślałem.
Chyba już pan to zrobił.
Zanim narażę życie w imię kraju.
Nie chciałby pan poznać mojej matki. To bogate suczysko.
Robi zakupy w obcasach z krokodylej skóry.
Masz forsę, co tu robisz?
Od lat jej nie widziałam.
Boże, seksowna i niezależna kobieta.
Nie afiszujcie się tak.
Jestem na miejscu...
Sir?
Posłuchaj mnie.
Jest już śmigłowiec. Dziś nie umrzesz, zrozumiano?
To powinienem być ja, nie ci chłopcy.
To powinienem być ja.
To moja wina.
Wytrzymaj. Przestań tak mówić.
Przeze mnie nie żyją.
Służyliśmy razem.
Tak. Teraz pamiętam.
Gdy cię ujrzałem,
poczułem, że muszę cię chronić.
- A ten dom ze zdjęć? - Zamieszkaliśmy w nim po wojnie.
Nie załapałem tego od razu...
Nasze małe ranczo.
Dlatego tu za tobą przyszedłem.
Do hotelu. Zanim sobie przypomniałem, wiedziałem...
Że nasze życia się jakoś splatają...
Jakby to było nam pisane.
Jesteś na zdjęciach... i w moich wspomnieniach.
A teraz tutaj.
A może to kolejna sztuczka?
Nie.
A jeśli jesteś wytworem mojej wyobraźni?
Jestem prawdziwy.
Jestem tu.
Powiesz, co pamiętasz?
Na pewno tędy.
Wspominali o wodospadach, mijaliśmy je.
Trzeba to będzie opłynąć.
Podaj rękę.
Musi być inna droga.
SYROP NA KASZEL
Weź moją rękę.
Spójrz na mnie.
Wszystko gra.
- Wybacz. - W porządku.
Poślizgnąłem się. Zawsze coś mi się przytrafia.
Wybacz.
To tylko powierzchowna rana.
Bez obaw, jesteś cały.
- Dobra? - Dobra.
Masz coś na ból?
Po co? To malutkie rozcięcie.
Pewnie masz mnie za wymoczka.
Leki przeciwbólowe są dla tych, których naprawdę boli.
I nieco taśmy.
Dzięki.
Blair?
Tak?
- Chyba mam coś w oku. - Też chcesz leki?
Pokaż. Głowa do tyłu.
Widziałem, jak rozmawiasz z Masonem.
- Odchyl głowę. - Gra ofiarę. Taką ma strategię.
Rozciął sobie nogę.
Zaczyna mnie irytować.
My zostaniemy królem i królową tej wyspy.
Boże.
Stworzymy tu własną społeczność.
Byle się nie wtrącał.
Kto? Mason?
Przez dobre serce nie widzisz zła w ludziach.
Tak dobre...
Nic tu nie widzę.
Myślisz, że moje oświadczyny to żart?
Donovan, nie.
Kocham cię.
Przestań.
Nie dała mi tabletek!
Jestem tylko dużym dzieckiem.
Ręce na głowę!
Odłóż broń!
Już!
- Możemy porozmawiać? - Co jest?
Donovan ma obsesję na moim punkcie.
Faktycznie.
Myśli, że między nami coś jest.
Że ty i ja?
Upewnisz się, bym nie zostawała z nim sama?
Bądź w pobliżu. Mam dziwne przeczucie.
Sam nie wiem.
Proszę.
Nie powinien widzieć nas razem.
Jasne.
Może pomogę.
Jaki pierścionek karateka dał swojej dziewczynie?
24-karatowy.
Super, że nie musimy stosować tu antykoncepcji.
- I nic od ciebie nie złapię. - Nie bądź niemiła.
A jeśli mowa o moim chłopaku... to nie jest nawet zdrada.
Czyż technologia nie jest wspaniała?
Chyba ci dwoje się zaprzyjaźnili.
- A jak wszyscy się zaprzyjaźnią? - Nie ma szans.
Jak będą razem,
emocje wezmą górę... i zaczną się spierać.
Daję im 15 minut, zanim ktoś zginie.
Jeśli któreś kogoś zabije, wyeliminujemy od razu czworo.
Dokładnie.
Kogo teraz pomęczymy?
Może ich?
- J. - Co?
Coś nie tak ze strażnikami.
TEKSAŃSKI AKT WŁASNOŚCI WARTOŚĆ: 1 540 523 DOLARÓW
Wyłożyłem na to 20 000 dolców.
Może trzeba więcej czasu.
Kto zatrudni kogoś z taką twarzą?
SZPITAL DLA WETERANÓW
Teraz o tym nie myśl.
Spójrz na mnie.
- Zostaniemy na ranczu. - Ranczo nie zarabia.
- Należy do nich. - To nieważne.
Póki jesteśmy razem.
Chcę tam z tobą mieszkać.
Zapytam mamy.
Przedłuży wynajem.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Będziemy żyć tak, jak marzyliśmy.
Nie jesteś prawdziwa. Nie ma cię tu.
Chciałbyś, co?
By było, jak mówisz.
Nie jesteś prawdziwa.
Co się stało?
Co?
Wiejmy stąd, tu straszy.
Też coś widziałeś?
Ja widziałam matkę.
To chyba moja zbrodnia.
Nie pamiętam tego...
- ale chyba ją zabiłam. - Nie.
Nie zabiłaś jej.
Chyba nas wrobiono.
- Oboje. - Co?
Tak.
Nie pamiętam wszystkiego, ale...
Żyliśmy w swoim świecie.
Ludziom nie podobało się, że jesteśmy szczęśliwi.
Znajdźmy jakieś bezpieczne miejsce.
- Jasne. - Teraz.
Jak leci?
Czego chcesz?
Nagadałeś na mnie Blair?
Nie musiałem.
Wie, że jesteś zjebany.
Piwo jest w lodówce.
Najlepszego z okazji rocznicy.
Życzmy sobie jak najlepiej!
Mam świetne wieści.
Coś sobie przypomniałam. Ożeniłam się.
Miałam żonę. Nie smuć się,
- że nie czuję tego, co ty. - Przejdziemy się?
Ja...
Wszystko w porządku?
Ze mną?
Przepraszam.
Za to, co powiedziałam.
- Nie chciałam. - To nic.
To nic.
Donovan...
Chcę, byśmy byli razem.
Ja też, skarbie.
Ja też.
Chodź.
Na plażę.
Weźmiemy ślub... na piasku.
Tu spełnią się nasze marzenia.
Gdy tylko cię ujrzałem, wiedziałem...
że w końcu odnajdę szczęście.
Chodź.
Dokładnie.
Chcę zapamiętać cię...
dokładnie takim.
Cooper?
Chase?
Chcemy porozmawiać.
Czego chcecie?
Powiedz nam.
Wszystko.
Już powiedziałam.
- Nie chcesz w to wierzyć. - Spokojnie.
Może: „Miło was widzieć. Fajnie, że żyjecie”?
No, fajnie.
Nie lubię pogaduszek.
- Co jeszcze wiesz? - Wszystko wam powiedziałam.
Czego jeszcze chcesz?
Czego? Chcesz przejrzeć moje rzeczy?
Poczujesz się lepiej?
Tak jakby.
Serio?
- Chase... - Jebać to. Zajrzyj.
Co to?
Kochacie się?
Znaliście się już?
Macie przeszłość.
To nie twoja sprawa.
- To ważne dla nas wszystkich. - To nie twoja sprawa!
Kogo to obchodzi?
Dość!
Cofnijcie się.
- Potrafię się bronić. - Od początku traktujesz ją jak gówno.
A jeśli mówi prawdę? Będziesz miła?
To tak nie działa.
A jak, Cooper?
Chcę tylko pogadać.
Kto tam?
To ja, Cooper. Bez obaw.
Kurwa. Córka dała ci klucze.
- Czego chcesz? - Wiem, że mówiłaś...
że nie przedłużysz nam wynajmu.
Dokładnie tak powiedziałam.
Nie przedłużę.
Wiem, że ziemia nie przynosi zysków...
- To dziura bez dna. - Nie rozumiem.
Ty jej nie używasz, a twoja córka jest szczęśliwa.
Ona czy ty?
Nie wiesz, co ją uszczęśliwia.
Sama może podejmować decyzje.
Tak, może.
Ale nie wesprę jej w tym finansowo!
Mogła wyjść za lekarza lub prawnika, ale nie.
Zamiast tego...
Nie chciała wyjść...
za lekarza czy prawnika.
Tylko za mnie.
Spójrz na siebie.
Na twój pomysł...
by w trosce o własną żonę błagać jej matkę.
Jesteś nieudacznikiem... który nie potrafi o nią zadbać.
Sam zobaczysz.
Jestem pewna...
że oboje wylądujecie na zasiłku.
Żadna matka nie chce tego dla córki.
Wystarczy.
Precz z mojego domu.
Nie rozumiesz?
Kazałam ci się wynosić.
- Precz! - Wiesz co?
Nie potrzebujemy tej forsy. Coś wymyślimy.
Ale nigdy więcej nie odzywaj się do nas w ten sposób! Rozumiesz?
Wszystko, co cię w niej irytuje...
dołączenie do marines, boks...
Robiła to, by od ciebie uciec.
Pierdol się.
Chciałem dać jej wszystko.
Wtedy stało się to gówno. Straciłem nad tym kontrolę.
A to pech.
Życie jest trudne.
Trzeba czasu...
by się z tego podnieść.
Spędzimy go na ranczu.
Wracam do siebie, by znów być kimś.
Natychmiast stąd wyjdź!
Nie słuchasz mnie!
Wynoś się z mojego domu, Cooper!
- Nie celuj we mnie. - Nie.
Nie celuj we mnie!
Jak śmiesz...
O kurwa!
Co ty zrobiłeś?
Boże, co ty narobiłeś?
Dlaczego?
Już dobrze, Moses.
Spójrz na mnie. Wyjdziesz z tego.
Spokojnie.
To tylko symulacja, nie?
Nic mi nie będzie.
To nic.
To ja. Ja ją zastrzeliłem.
Ją?
Postrzeliłeś Mosesa.
Co z tobą nie tak?
Nie.
To ja zabiłem twoją matkę.
Co?
Nie.
Zabiłem ją i upozorowałem włamanie.
Zataiłem to, nie chcąc cię stracić.
Wrobiłeś mnie!
Przepraszam.
Już nie żyjesz!
Zajmę się tym.
- Moses żyje. - To moja walka.
Cooper!
Masz przejebane.
Jeszcze nie!
Uciekaj.
Nie chcę znów nawalić.
Po prostu uciekaj.
Chase!
Wracaj.
Wracaj, Chase!
Napisy: Bartosz Zieliński