NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CHLOREK POTASU UWAGA
Jebana tratwa.
Taylor.
Co robisz?
Opuszczasz wyspę?
- Każdy dba o siebie. Wracaj. - Radziliśmy sobie.
Nie musisz tego robić. Boisz się, próbujesz przetrwać.
Nie opuszczaj nas.
Wiem, że troszczysz się o wszystkich.
Jeśli to twoja strategia, spoko.
- Ale nie niańcz mnie! - Nie robię tego.
Ten gość powiedział, że nie możemy opuszczać wyspy.
Tego właśnie chce.
Rozdzielić nas... zwrócić przeciw sobie.
Jesteśmy ponad to.
Przestań. Nawet was nie znam!
Wyłaź z tratwy, Blair.
Nie możesz odejść.
Płyniesz ze mną?
Co?
Nie.
Wypad z tratwy.
Baw się w męczennika, ale mnie zostaw. Spadam stąd.
Wypad!
Nie pamiętasz, co powiedział?
Dopadnie nas, jeśli spróbujemy uciec.
Rób, co chcesz.
Ludzie, szybko.
Pomocy.
Pomóżcie.
- Nie! - Donovan, ostrożnie.
To nasza jedyna tratwa!
Powiedziała, że się nie znamy.
Ma rację.
Świetne podejście.
Ale to prawda.
Prawda jest względna.
A teraz sądzę...
że przyda się nam pozytywne nastawienie.
Jak chcecie, ale ja wolę widzieć rzeczy takimi, jakie są.
Dziecinne podejście.
Wspaniale.
Musimy myśleć pozytywnie.
To nic.
Razem to ogarniemy.
Coś wymyślimy, obiecuję. Szklanka w połowie pełna.
Co za świr.
Żeruje na bezradności.
Tam siedzi suka z mojego liceum. Muszę zajarać.
Ty obsługujesz jej stolik.
Żadna z nas nie chce widzieć drugiej.
Suka.
Szlag.
Chcesz ognia?
Dzięki.
Jordan.
Mieszkałem tu, ale nie mogłem usiedzieć w miejscu...
i spierdoliłem...
do Chicago.
Widzę to w tobie... Chyba też chcesz się wyrwać.
Jak się nazywasz?
Żonata.
- Czyli co, nie żyjesz? - Nie możesz tak do mnie mówić.
Nic się tu nie zmieniło.
Tęsknię za nocnym niebem nad Galveston.
I za takimi Teksankami jak ty.
- Choćbym musiał prosić na piśmie. - Śmiało, mój mąż cię zabije.
Może tak chcę umrzeć?
Mam dwoje dzieci.
No proszę. Dlatego myślisz, że się stąd nie wyrwiesz?
Tak. Na to wygląda.
Pozwól, że zapytam.
Dupki jak ty pozwalają sobie tak do mnie mówić. Czemu tak jest?
Cóż...
Nie mogę mówić za wszystkich...
ale zgaduję, że każdy facet w stanie chciałby z tobą pogadać.
Och tak?
Nie wszyscy są dupkami.
Może ty im na to pozwalasz.
Więc co tu robisz?
Próbuję cię poznać.
Masz oklepane teksty.
Własne mam jeszcze gorsze.
Przyjechałem na pogrzeb ojca.
Pracujesz czy co?
Dzięki za ogień.
Jasne.
I...
moje kondolencje.
Do zobaczenia, żonata.
Coś musi tu być.
TEKSAŃSKI AKT WŁASNOŚCI
SZACOWANA WARTOŚĆ 1 540 523 DOLARÓW
AUSTIN, TEKSAS
WŁASNOŚĆ II-LAND
- To źle, że się jaram? - Byłoby źle, gdybyś się nie jarała.
Zupełnie jak w GTA, co?
Tak.
Kiedyś opowiem wnukom, jak ich dziadek namówił mnie, by obrobić bank.
Pamiętasz plan?
Ja do strażnika, ty do skarbca.
Zuch dziewczyna.
Jak coś pójdzie nie tak, wracasz do auta i spierdalasz.
- Zgoda? - Cicho. Wszystko będzie dobrze.
Chodźmy.
Ręce do góry. Na glebę!
- Chcemy jajka. - Chcemy jajka.
Nie.
- Kto chce płatki? - Ja nie.
- Jajka. - Jajka.
Przestańcie. Jajka jemy w weekendy.
Nie.
Nie chcę płatków.
Ale je zjesz. Przepraszam pana.
- Próbuję cię nakarmić. - Znów te gówniane płatki?
- W środku są robale. - Nieprawda.
Zrób im jajka.
W tygodniu jemy płatki.
Widziałeś nasz budżet?
Jedzcie, chłopcy.
Niezła czapa,
- założysz ją? - Nie przy stole, Rick.
Rozmawialiśmy o tym.
- Komu mleka? - Mnie nie.
Zrób im jajecznicę.
Nie chcę mleka.
Skąd mam brać energię na cały dzień...
jedząc kukurydzę i fruktozę?
czym, kukurde, jest fruktoza?
Nie rób tego.
Co to jest fruktoza, mamo?
Jajka.
Przestańcie. Wystarczy!
Dość!
Skończcie już.
Mam tego dość.
Tylko się wygłupiamy.
A chłopcy są głodni.
- Potrzebujemy białka. - Cóż...
Byłoby, gdybyś znalazł pracę.
Nie mów przy moich synach, że nie mam pracy.
Zrobisz to dla mnie?
Mają mieć mnie za nieudacznika?
Co?
Nie.
Ja nie mówię przy nich o twoich wadach.
Co?
Mówisz.
Co?
Nic.
Wyduś to z siebie.
Dobra robota. Prawie nie widać.
Przewróciłam się. To zbrodnia?
I upadłaś na oko?
Wszystko gra?
Widziałem, jak upadłaś na parkingu.
Serio się przewróciłam.
Tylko na...
innym parkingu.
Też mam ostatnio ten problem.
Parkingi są niebezpieczne.
Dziękuję.
Zazdroszczą ci.
Nawet z limem jesteś ładniejsza.
To było oryginalne.
Zawsze lecę na łobuzów.
Ty nim chyba nie jesteś?
No co ty.
Zjemy coś?
Chcesz burgera do tego keczupu?
MUSIAŁEM SZYBCIEJ WYJECHAĆ... WPADAJ DO CHICAGO
Wszystko gra?
Tak. A co?
Nic. Wydajesz się...
- Nie wiem. - Jaka?
Jaka?
Jaka się wydaję?
Nie gap się.
W 300-milionowym kraju, na planecie
o sześciomiliardowej populacji, bogactwo leży w rękach miliarderów,
którzy chętnie zabiją nas dla zysku.
Zabiją dla zysku!
Sumiennie segregujemy odpady i ograniczamy mięso,
by redukować poziom metanu.
W 1773 roku monarchia brytyjska pokazała bostońskim kolonistom,
że ciemiężca będzie ciemiężył, póki nie utraci zysków.
- Tak. - Utraci zysków...
Co myślisz?
Świetne.
Jak wysadzimy ten rurociąg, potraktują nas poważnie.
Masz ją?
Do zmian prowadzi poświęcenie.
Dobra.
Uważaj na siebie.
Nie przejmuj się.
- Nie... - Gdyby nadzorcy zwracali na to uwagę,
- dawno by nas powstrzymali. - To dość nierozważne,
mówić to wszystko na głos. Jurorzy wszystko widzą.
Jak po tym nie interweniowali, chyba nie są zbyt uważni.
- Fakt. - I przyzwyczaili się już do porażek.
- Jasne, póki góra nas kryje. - Mamy zabijać tych, którzy nawalą.
I to robimy. Plus ta mała sprawa dla szefa.
Nadzorcy zarabiają minimalną.
Myślisz, że zauważą małą improwizację?
Mamy dobrą przykrywkę.
Nie kocham cię.
Jebałaś się z nim?
Słyszałeś?
Nie kocham cię, Rick.
Nie kocham.
Czyli się jebałaś.
W tym rzecz.
Tylko to cię obchodzi.
Czy ktoś znaczy więcej...
mocniej kocha...
lub jest lepszy.
Coś ci powiem.
To proste, każdy jest lepszy od ciebie.
Teraz ty posłuchaj albo trafisz do szpitala.
Nie jesteś moją żoną, a zwykłą kurwą, której nie chcę już pieprzyć.
Jesteś ścierwem. Słyszysz?
Ale nie bój nic, dostaniesz swój rozwód.
O tak.
Ale nie tylko mnie się pozbędziesz.
Bo nigdy już nie ujrzysz swoich synów.
Słyszysz?
SYROP NA KASZEL
Co z tobą?
Gdzie chłopcy?
Co ty odpierdalasz?
Co robisz?
Kurwa.
Złowiłem żarcie.
Wszystko gra?
Nie.
Co się stało?
Moi chłopcy...
Już dobrze.
- Boże. - Już dobrze.
Kumam. Cokolwiek to jest, już dobrze.
Już dobrze.
Nie. Nie jest dobrze.
Nie jest dobrze.
Co takiego?
Nic mi nie jest.
Przerażasz mnie.
Słyszałeś?
Co takiego?
Nie.
Nic tam nie ma.
Spójrz na mnie.
Nic tam nie ma.
Zupełnie nic.
Oddychaj.
Już dobrze.
Pamiętam już, kim jestem.
ROSÓŁ Z KURY
Ale tu zajebiście.
Świetnie by się tu żyło, gdybyśmy przestali myśleć o ucieczce.
Tak myślisz?
A ty nie?
Tak, pięknie tu.
Idealne miejsce na ślub.
Rany, ślub.
Zapomniałam o tym.
Ślub byłby miłą odmianą...
od kolejnego pogrzebu.
Złożylibyśmy sobie przysięgę na piasku... wpatrywali w ocean.
- Romantycznie, co? - Chwila.
Wyjdziesz za mnie?
My razem?
- Porozmawiamy? - Nie teraz.
- Chociaż weź kwiaty. - Mówiłam już, że mam męża.
Prawie tak piękne jak ty.
Dzięki.
W tym świetle wyglądasz cudnie.
- Boże. - Cześć.
Co tu robisz? To damska toaleta.
Ranisz moje uczucia.
Nawet nie powinno cię być w budynku.
Leżały w śmietniku.
Naskarżyłaś, że się mnie boisz?
Serio się mnie boisz?
Nie. Nie dawałam ci jasnych sygnałów.
- Nawet nie rozmawialiśmy. - Ranisz mnie...
- Mówisz poważnie? - ...udając, że się boisz.
Nigdy nie...
Nie możesz być ze mną szczęśliwa?
Czemu tak to utrudniasz?
Wstań.
- Wyjdź za mnie. - Donovan, wstań.
Sygnałówka działa.
Skoczę po drewno.
Po chuj strzelałeś? Była tylko jedna flara.
Wybacz.
Sądziłem, że mamy sytuację awaryjną.
Jestem do niczego.
Rozumiem, jak do tego doszło.
Czyżby?
Byłaś w potrzasku.
Spanikowałaś.
Dość już wycierpiałaś.
Nie muszę ci dokładać.
Jesteś taki dobry. Jak tu trafiłeś?
Chris, słyszysz mnie?
Zjebaliśmy.
I to srogo. Sprawdzałem dwa razy.
Sprawdzałem. Przy rurociągu byli ludzie.
Cała jebana ekipa, osiem osób...
jakiś pierdolony zjazd inżynierów!
Zabiliśmy osiem osób.
Jazda!
- Kurwa. - Ruchy!
Osiem osób.
Osiem osób. Kurwa.
Mamy ich.
To bez znaczenia.
Nie wiem, czy jestem dobry. Zabiłem parę osób.
Ale wiem...
że nienawiść do samego siebie nigdzie nie prowadzi.
Przynajmniej mamy siebie.
Super. To co zrobimy?
Tamci nazwali to grą.
- Mnie to nie wygląda na grę. - Mnie też nie.
Musimy wygrać.
Nie cierpię zwycięzców. Nigdy nic nie wygrałam
Byłam tak w dupie z życiem, że nie czułam takiej chęci.
Musimy przetrwać.
Co zrobimy?
Znajdziemy Chase.
Hej, to ja!
- Szukałem cię. - Czemu?
Podsłuchałem Bonnie i Clyde’a.
Zaczynam rozumieć panujące tu zasady.
Chodź, coś ci pokażę.
Chyba tam mieszkałam.
- A to... - Pewnie twoja matka.
Wygląda znajomo?
Tak.
Tak sądzę. Pamięć wraca po trochu.
A tobie coś się kojarzy?
- Mnie? - Tak.
Tak, ale nie wiem, czy dlatego, że to prawdziwy świat.
Polna droga, ranczo. To chyba pustynia.
To Teksas.
Czuję, że to Teksas.
Nie wiedziałem o tym miejscu, póki go nie zobaczyłem...
To Teksas.
Mam tak samo.
Może to dlatego, że je oglądamy,
bo odkąd tu jestem, nie widziałem żadnych zdjęć, ale pamiętam tę drogę,
- zakręca za krawędzią. - A po lewej
- jest niewielka stodoła. - Tak. I małe pastwisko.
Znalazłam też to.
Pamiętam to.
Pamiętam...
ten poranek...
było wcześnie.
Patrzyłem na pola...
i byłem szczęśliwy.
Zadowolony.
Ja też.
Cześć, Taylor.
Nie.
- Gratulacje, znalazłaś Drugi Ląd. - Chwila.
Naprawdę? To dobrze?
Nie zwiastujemy nic dobrego.
Prawie zawsze oznacza to śmierć.
Mogę to wyjaśnić!
Zabroniłem wam opuszczać wyspę na własną rękę.
Byłam zdesperowana...
Nie mogę porozmawiać z kierownikiem?
To nie Sephora, złotko.
Miałaś jedną szansę, by wybrać dobrze. Przegapiłaś ją.
Przypomniałam sobie moją zbrodnię.
Nie chciałam nikogo zabić.
Tamten pojawił się znikąd
- i mój chłopak... - Zawsze winny ktoś inny, co?
Nie.
Nieważne!
Cieszę się,
że znalazłam II-Land, Drugi Ląd albo chuj wie co...
bo tutejsi mieszkańcy...
są zdecydowanie milsi od was.
Problem w tym...
że ta wyspa ma jednego mieszkańca.
Co?
To kanibal.
Jak to kanibal?
Jeśli chcesz się przekonać, śmiało.
Jeśli chcesz tu zostać,
powinnaś o czymś wiedzieć.
Na tej wyspie nie ma kur.
ROSÓŁ Z KURY
Nie.
Napisy: Bartosz Zieliński