NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Co myśmy zrobili? - Może Blair jej pomoże,
jak przestaniesz wymachiwać włócznią.
- Nie wymachuję. - A jeśli...
W porządku, Mason,
- oddycha. - Po co broń? Jest związana.
Wolę uważać.
Stwarzasz zagrożenie.
Proszę?
- Zadowolony? - Dzięki.
Nie wiem, czemu to zrobiliśmy. Tak nie można.
- A jeśli... - Tu Blair, słyszysz mnie?
Nawet nie wiemy, czy żyje!
Uspokój się, przestań. Oddychaj.
Mogła kogoś zabić.
- Nieźle oberwała. - Dziesięć minut temu jej nie broniłeś.
Doznała wstrząsu.
Dziesięć minut temu?
Nie było mnie o wiele dłużej.
Twierdzisz, że to się zdarzyło i jednocześnie nie zdarzyło,
bo cały czas tu leżałaś?
Nie potrafię tego wyjaśnić. Ale to naprawdę się wydarzyło.
Byłam tam.
Za mocno dostała.
Za mocno? Facet nie żyje.
On nas zaatakował!
Dlatego go zabiłaś?
Nie. Nie zabiłam go.
To nie znaczy, że nie zasłużył.
To na razie nieważne.
Doznałaś wstrząsu,
masz halucynacje.
Nie mam halucynacji.
- To nie ma sensu. - Nie mam jebanych halucynacji!
Była tam ciecz,
do której dopływał prąd, a my wszyscy w niej leżeliśmy.
To eksperyment.
Wszystko!
To moje rzeczy.
Trzymamy dla ciebie.
Nie są twoje.
- Należą do wszystkich. - Nieważne.
To tylko symulacja.
Ta plaża,
wyspa.
Teraz wszystko ma sens.
Czemu nosimy te same ubrania?
Wszystko wydaje się prawdziwe,
ale nie jest.
Tylko my jesteśmy prawdziwi. Siedzimy w tym.
W tej chwili.
- Nie oszalałam. - Nikt tak nie mówi.
Krytyka na nic nam teraz.
Wypoczywaj.
Masz sporego guza na głowie.
Powinnaś coś zjeść i się napić...
- Nic mi nie jest. - Proszę.
Mówisz od rzeczy.
Usiądź.
Oprzyj się, o tu.
Zostaw mnie.
Spróbuj odpocząć.
To, o czym ona mówi...
Nie kupuję tego, ale czas może płynąć inaczej w innym wymiarze.
Nonsens.
Chuj z wymiarami.
Musicie zrozumieć, zanim będzie za późno.
Zrobiliśmy coś złego.
Nielegalnego.
Jesteśmy w więzieniu.
Ale jesteśmy też na tej wyspie.
To szansa...
byśmy nie powtórzyli
naszych błędów.
Szansa na odkupienie win
i resocjalizację.
Myślę, że o to chodziło ze znakiem.
„Znajdź drogę powrotną”.
Może to nie jest fizyczna podróż,
a podróż wgłąb nas samych.
Mam pytanie. Słyszysz się teraz?
Powiedzieli mi!
Sam naczelnik.
- Chodzi o kowboja, o którym mówiłaś? - Tak.
Tak, o niego. Mówił, że będzie gorzej.
Masz jakiś dowód?
- Posłuchajcie... - Nie.
To ty posłuchasz nas.
Oszalałaś i okazujesz to, odkąd tu jesteś.
Zostawisz nas w spokoju?
Jestem tylko rannym facetem na uboczu,
ale mieliście ją za wariatkę,
zanim zaczęła głosić swoje przepowiednie.
Nikt ci nie wierzy.
Możesz trochę zejść z tonu?
Tak serio... powinnam wiedzieć, że się na was zawiodę.
Rozwiążecie mnie? Zaczyna boleć.
Nic nie zrobię.
Wiecie co?
Wisi mi to.
Macie wyjebane? W porządku.
Odkryjcie prawdę i sami się przekonajcie.
Wybacz...
bo nie pamiętam,
znamy się?
- Znałeś moją przyjaciółkę. - Cóż...
twoi przyjaciele są też moimi.
Tak mówią.
Powinieneś zdjąć spodnie.
Nie skrzywdzisz już żadnej kobiety!
Wszystko w porządku?
Co?
Wyglądasz na zdenerwowaną.
Doszło do morderstwa. To spory ciężar.
Tak. Rozumiem.
Wiecie co?
Nie tknęłam go. Mimo że na to zasługiwał.
Miał nóż myśliwski wbity w plecy.
Ten sam nosisz przy pasie. Czego jeszcze chcesz?
Czegoś więcej.
Jezu, przestańcie!
Każdy mógł wziąć nóż,
- gdy spałam. - No i?
Nie tylko ja miałam powód, by go zabić.
Serio nic nie powiesz?
Nie zagłębiajmy się w to.
- Zgadzam się. - Mówię prawdę.
Nie znasz znaczenia tego słowa.
- Co to miało znaczyć? - Ty.
Mówi o tobie.
Znajdujesz rzeczy w piasku,
znak na plaży i tratwę ratunkową
pośrodku niczego.
Ty.
W sprawie kłamstw...
ty ciągle coś przed nami ukrywasz.
Ja?
Sprawdźcie mu kieszenie. Kłamał od początku.
I kto to mówi.
Ukrywasz coś jeszcze?
Przeszukaj ją.
Spróbuj.
Chase!
- Wracaj tu. - Stój.
Zaczekajcie.
- Nie krzywdź jej. - Spokój.
Trzymajcie ją.
Dość.
Złaźcie ze mnie.
Przeszukaj ją. Sprawdź, co ma w kieszeniach.
Nie dotykaj mnie!
- Puste. - Co z wami nie tak?
Kłamiesz!
- Co robicie? - Trzymajcie jej nogi.
Nie dotykaj mnie.
Co tu się dzieje?
Istniejecie naprawdę, czy jesteście tego częścią?
Czego częścią?
Ciężko to wyjaśnić...
Stało się tu wiele złych rzeczy.
U nas też.
Czemu cię gonili?
Dobre pytanie.
Odpowiecie?
Graliśmy w berka.
Chcę wiedzieć, co się dzieje.
Tak czy owak...
może usiądziemy
i zaczniemy od początku?
Chwila. Kojarzę to.
Z więzienia.
Naczelnik wciąż tak mówi.
- O czym ty mówisz? - Przysłano ich tu.
Nie możemy im ufać. To nie przypadek.
- Przestań. - Co jeszcze
musi się stać, byście mi uwierzyli?
Manipulują nami.
Naczelnik ich wysłał.
Mówił, że ma asa w rękawie.
Czemu miałby tego nie robić?
Ściągać awatary, czy cholera wie co.
By nas skłócić. Zastanówcie się.
Wypiła za dużo słonej wody.
- Dostała w głowę... - Nieprawda.
- Mówiłeś, że skąd jesteście? - Jeszcze nie mówiliśmy.
Jasne.
Wybaczcie... dobrze widzieć nowe twarze.
Jesteśmy tu sami. Siedzimy tu od... nie wiem kiedy.
Nie wiemy, co tu robimy.
My też.
Obudziliśmy się po drugiej stronie wyspy.
Codziennie badaliśmy okolicę,
- próbując to rozgryźć. - Ano.
Robimy dokładnie to samo.
Kumam.
Chyba wszyscy jesteśmy... zbyt nerwowi...
więc...
Widzieliśmy dym i chcieliśmy to sprawdzić.
Jesteście głodni? Może coś zjecie
i poznamy się lepiej?
- Nie. - Brzmi świetnie.
Dzięki.
Nie ufajcie im.
Przestań. Poradzimy sobie.
Nie są tymi, za których się podają.
Nie dosłyszałem imienia. Ja jestem Cooper.
Clyde. Miło cię poznać.
- Bonnie. - To brzmi znajomo.
- Bonnie i Clyde. - Był taki...
serial albo film.
Też skądś to znam.
Bonnie i Clyde.
Jesteśmy dość spięci.
Moses ma rację. Zjedzmy coś.
Jasne.
Zjedzmy coś.
Clyde? Bonnie?
Mogę o coś zapytać? Nie chcę być upierdliwy, ale...
Co jest?
Mówiliście, że też macie plażę, tylko po drugiej stronie?
Tak, po drugiej stronie wyspy.
Jak tam jest? Ładniej niż tu?
Nieco inaczej.
Chyba macie więcej miejsca.
Ale my jesteśmy tu dłużej, a nasza... Mamy tam prawdziwą wioskę.
Wioskę?
Wyjęci spod prawa.
Bonnie i Clyde.
Racja. Już pamiętam.
Napadali na banki.
Przepraszam.
Nie sądzicie...
że to dziwne, że nie zapytali o trupa na plaży?
W ogóle o nim nie wspomnieli.
- To nie dziwne? - Trup?
- Daj spokój. - Pytam serio.
Nie wiemy, o czym mówisz.
Dobre.
Naprawdę dobre.
Słuszna uwaga.
Zjebaliśmy.
Mieliśmy zapytać o zwłoki.
- Myślałam, że ty zapytasz... - Też mogłaś.
- Wiem, ale ty... - Mówiłem ci,
zanim tu przyszliśmy.
„Pamiętaj o trupie”.
Było zapytać o Brody’ego.
A my zapomnieliśmy.
- To było głupie. - Wybacz.
- Myślałam... - Nie martw się.
Schrzaniliśmy.
No dobra.
- Dość żartów. Teraz będzie poważnie. - Cofnijcie się,
- powoli. - Nie ruszaj się.
Stańcie za mną.
Tak, napadali na banki.
Chwilę wam to zajęło.
Myślałem, że pójdzie szybciej.
Odłóż to.
- Proszę. - Nie.
Odzyskasz ją.
Obiecuję, ale musisz mnie posłuchać.
Albo zaczną ginąć ludzie.
Już, KC.
Dobrze.
Naprawdę.
A teraz...
gdzie ukryliście skrzynki?
Jakie skrzynki?
Nie wspominała o skrzynkach z tratwy?
Że co, kurwa?
Nie?
Jasne, że nie. To jebana kryminalistka, która martwi się tylko o siebie.
I to czyni ją
tak niebezpieczną.
Nie słuchajcie go.
- Ja bym na nią uważał. - Dobra.
Przyznaję się.
To gdzie są skrzynki?
Zakopałam je,
by zachować je na później.
O czym oni mówią?
Ona ma pistolet.
- Co jest? - O tym mówię.
Wciąż wszystko przed wami ukrywa.
Nie.
Nie wierzcie mu.
Nie słuchajcie go.
Mówi złodziejka.
To było wcześniej.
Zanim odkryłam cały ten syf.
Nie dość już namieszałaś?
Ukrywanie rzeczy, kłamstwa...
zabijanie.
Boże, nikogo nie zabiłam.
- Nie? - Nie!
Słuchajcie,
nie zabiłam Brody’ego.
Przysięgam.
Faktycznie. Ona serio mówi prawdę.
To nie ona.
A wy chcieliście ją powiesić.
Wstydźcie się.
To nie jej sprawka.
Ona nie mogła tego zrobić,
bo zrobił to ktoś inny.
Nie!
Szlag.
Coś ty zrobił?
- Hayden, zrobiłaś to? - Nie możesz.
To nie ja.
Jestem tylko naczyniem.
To wyspa wymierza sprawiedliwość.
Zabijasz, umierasz.
Wracasz do starych nawyków, umierasz.
To wasze słowa. Nie moje.
Zgodziliście się na to,
podpisując zrzeczenia.
A my?
Ja i moja piękna Bonnie
upewniamy się, że sprawiedliwości stanie się zadość.
Uznajcie nas...
za wasz najgorszy koszmar.
Za pozwoleniem systemu prawnego USA.
- To się nie dzieje. - Ależ tak.
Dzieje się.
Niby nie, ale tak.
Nie żyje. Sprawdźcie.
Zdecydowała się zabić Brody’ego
i wzięła sprawy w swoje ręce.
Tak samo trafiła za kratki.
Była niegrzeczną dziewczynką.
A teraz nie żyje.
Zarówno tu...
i tam.
W rzeczywistości.
Czyli gdzie?
Jesteśmy obserwowani.
Naczelnik sam mi powiedział.
Są tam technicy i terapeuci.
Racja. Ale są pewne niedociągnięcia.
To nowy system,
roi się w nim od błędów.
Jak w każdej elektronice.
Skoro komórki gubią zasięg, pomyślcie, jakie to jest trudne.
Nie.
Nie inwestowaliby w to, byście mogli...
Nie możecie ot tak...
zabijać ludzi.
Jesteś pewna?
Cofnęliśmy wam zanik pamięci,
nim nas aktywowano.
Wkrótce przyjmiecie sporo informacji.
Dosłownie za moment.
Będzie wam tak źle
przez to, co zrobiliście, że będziecie chcieli się zabić.
Lub, co gorsza,
siebie nawzajem.
Z wielu powodów.
Woda, pierdoły znalezione na plaży...
informacje, które ukrywa Chase.
Nic nie ukrywam.
Na waszym miejscu bym stąd spadała.
A co z wami?
A co ma być?
Nie możemy was zabić?
Możecie próbować.
Ale jesteśmy szybsi,
silniejsi i wiemy więcej od was.
Spróbuj szczęścia.
Powinnaś odejść,
zanim reszta pojmie, jak cenne informacje posiadasz.
Takie, dla których warto zabić.
Nie słuchajcie go. Nastawia was przeciw mnie.
I to działa.
Tylko weź rzeczy, które zdążyłaś ukraść.
- Może Chase ma rację. - A może faktycznie jej odbiło?
Proszę.
Nie rób tego.
Błagam.
Błagam cię.
Proszę bardzo.
Co to?
Cały czas to ukrywałaś?
Tak, na wszelki wypadek.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Chciałabym wiedzieć.
Robi się poważnie, co?
Oj tak.
Mamy odnaleźć wyjście?
Jeśli Chase ma rację,
powinna być tu jakaś... logika.
Tak jakby.
Nie powstrzymamy was przed dotarciem na drugą wyspę.
Ale musicie zaczekać na pozwolenie.
Będziecie wiedzieli, kiedy to nastąpi. Albo wrócimy
i was dopadniemy. Oj tak, zrobimy to.
- Druga wyspa? - Wiecie...
przez pierwsze parę dni obijaliście się,
jedząc banany i pluskając w wodzie. Do czego to doprowadziło?
Sprzeczaliście się, zamiast zbadać to miejsce.
Wkrótce przypomnicie sobie, kim jesteście. Czym jesteście.
Będziecie wściekli...
smutni...
i zechcecie polować, zabijać.
Rozłupać parę łbów.
Oj tak!
Przygotujcie się.
Zostaniemy w pobliżu...
by was obserwować.
A ta wioska po drugiej stronie wyspy naprawdę istnieje.
Ale sami musicie ją znaleźć.
Od teraz wszystko ma swoją cenę.
Pamiętajcie o tym.
Powodzenia.
Rany, ale to było chłodne.
„Powodzenia”.
Mówiła serio.
Co teraz zrobimy?
- Trzeba coś zrobić. - Nie.
Nie musimy się ukrywać, podejmijmy walkę.
Czekamy i trzymamy się razem. Może tak wygramy.
Nie zabiją nas tak po prostu.
- Zapytajmy Hayden. - Przestań.
- Hayden, zabiją nas? - Przestań.
To nie to samo.
Powiedzieli, że musieli to zrobić, bo zabiła Brody’ego. Musieli.
Jasne?
Może chcą zobaczyć, co zrobimy.
A zrobimy coś?
Czy będziemy piec pianki?
Wszystko po kolei.
Ktoś coś powie?
Nie wiem jak wy, ale ja spróbuję.
Poszukam tej wioski.
Dobry pomysł.
Mogę dołączyć?
Mieliśmy trzymać się razem.
I co z tym?
Donovan wciąż jest osłabiony. Zostanę tutaj.
Ja też.
I ja.
Możesz iść z nami.
Chyba że szukasz Chase.
W sumie mogę się przejść.
Jeśli to przez to, co powiedział Clyde,
- to zły... - To lepsze wyjście...
na razie.
Żywność, schronienie...
tak będzie lepiej.
Zbierajmy się,
zanim się ściemni.
Mam nadzieję, że was nie ograniczam,
bo wciąż ze mną kiepsko.
Gdyby kogoś z nich zabrakło, miałbym to gdzieś,
- wiesz? - Nie.
Mówiłam już, że musisz tu zostać i...
wypocząć, wyzdrowieć.
Nie mówiłem o tobie.
My powinniśmy być razem.
Ale pozostali...
Idźcie z KC i resztą, jeśli chcecie.
Ta wioska brzmi spoko.
Nie.
- Mnie tu dobrze. - Racja.
Dzięki, ale szukanie miejsca, które niewiele różni się od tego...
Spasuję.
Poza tym myślę, że wszyscy...
powinniśmy po prostu...
pobyć w samotności.
Zwłaszcza po tym, co dziś się stało.
Spoko. Sprawdzam co i jak.
Hej, chudzinko.
- Co robisz ze skorupami? - Chodzi o wodę.
Zbiorę do nich deszczówkę.
Przynajmniej o to nie będziemy się kłócić.
Jeśli każdy będzie miał swoją miskę, nie będziemy o nie walczyć.
Mówili serio.
Faktycznie. Mówili prawdę.
Ale super.
Idę pozwiedzać.
Chcesz mnie już zabić?
Jeszcze nie. Dam ci znać.
Ta jest moja.
Niech zacznie się gra.
Oj tak.
Boże.
Przysnęłam.
Gdzie Cooper?
Nie widziałem go.
Spokojnie. Nie spiesz się.
Dobrze rozłóż ciężar... o tak.
- Tak? - Jak ból?
Od jednego do dziesięciu?
Siedem, więc całkiem nieźle, bo wczoraj dałbym 20.
To dzięki twojej ciężkiej pracy...
i świetnym lekom.
Wypełniła wniosek o brak resuscytacji.
Nie mamy tego na papierze.
Nie chce już żyć.
Zagubione dokumenty to nie nasz problem.
Nie chodzi o dokumenty, Richard.
- A o życie pacjenta. - Wystarczy.
OPIEKA SZPITALNA
Posłuchaj.
Proszę.
Oni cierpią.
Połowa prosi mnie, bym skróciła ich męki.
Stan nie zezwala na eutanazję.
Nie ma mowy.
Wiem.
- Ale wypełniła dokumenty... - Które zaginęły!
Wracaj do domu.
Napij się wina. Zapomnij o pracy.
Blair?
Wszystko gra?
- Wszystko gra? - Tak. A tobie...
poszło świetnie, ale sądzę...
że na dziś wystarczy i musisz odpocząć.
Na pewno w porządku?
Tak, wszystko w porządku.
- Na pewno? - Tak.
Nic tu nie ma.
To tylko symulacja.
To ułuda.
Kim jesteś?
Nie, to tylko ułuda.
Skarbie.
- Przestań. - Możesz...
mi pomóc?
Proszę.
To nie ty.
- Wiem, że nie żyjesz. - Tak.
Bo mnie zabiłaś!
Co?
Prawdziwe wynaturzenie...
zabić własną matkę.
Nie... nie jesteś moją matką.
Nie jestem twoją matką.
Nie jesteś. To się nie dzieje.
Co...
do chuja?
Napisy: Bartosz Zieliński