NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie mogę się ruszyć.
Będzie dobrze.
- Nie mogę się ruszyć. - Możesz, tylko...
- Nie mogę, od szyi w dół. - To tylko...
- Jestem sparaliżowana. - Nie jesteś.
Spójrz na mnie. Nawet na mnie nie patrzysz.
Cześć.
Patrzę na ciebie i mówię,
że wszystko w porządku.
Widzisz?
Sparaliżowana byś tego nie poczuła.
Co to jest?
To lodowate uczucie w żyłach.
Ma metaliczny posmak.
To antybiotyki.
Jak się tu...
Byłam na wyspie. Jak tu trafiłam?
Chwila.
Co mi wstrzyknęłaś?
Jak się czujesz?
Liczę, że nieco lepiej.
Według odczytów w porządku.
Kim jesteś?
Dr Conrad. Czuwam tu nad tobą.
Czyli gdzie?
Z pewnością wiele spraw cię ciekawi.
- Tak. - Pytania...
Jak opuścić wyspę?
Obiecuję, że wkrótce ktoś z tobą o tym porozmawia.
Powiedziano mi, że narzekałaś na paraliż.
Tak.
Nie mogę się ruszyć.
Od szyi w dół, nawet palcami.
- Co pan zrobił? Jak... - Wybacz.
Nie wyjaśniono ci tego.
To pole siłowe. Brzmi jak science fiction, ale to zwykły magnetyzm.
To magnetyczne pole siłowe, które miało cię unieruchomić...
dla twojego bezpieczeństwa. Poważnie.
- I... - I co?
Musimy stosować je...
w przypadku więźniów.
Chwila... to więzienie?
Wkrótce ktoś do ciebie przyjdzie.
Chwila.
Proszę zostać.
Chwila. Proszę!
Wypuśćcie mnie. Chcę tylko porozmawiać!
- Pójdziesz z nami. - Dokąd?
Wstawaj.
- Tylko zapytałam. - Powoli i spokojnie.
Spokojnie. Tylko wstawałam.
Ciężko uwierzyć, że ktoś taki jak ty przysparza tylu problemów.
Jestem mała, ale silna.
Dobre. Sama to wymyśliłaś?
Moja mama.
Tak mi się wydaje.
Wpadło mi to do głowy.
Usłyszałam to albo od mamy, albo od innej kobiety.
Mnie się podoba. Pasuje do ciebie.
Mała ale silna.
A szkolenie wojskowe, które przeszłaś,
raczej też miało na to wpływ. Tak czy owak...
Jak się czujesz?
Lekarze mówią, że sobie radzisz.
Ale chciałem zapytać osobiście, bo to pierwsza taka sytuacja...
by ktoś obudził się w ten sposób.
Ale to świeża technologia.
Więc... jak się masz?
- Dobrze, proszę pana. - Nie mów mi per pan.
Lepiej naczelnik. Albo naczelnik Wells.
Dobrze, naczelniku.
Pomijając fakt,
że nie wiem, co tu się odpierdala, można powiedzieć, że świetnie.
Szczera do bólu.
Co nie? Podoba mi się.
Bardzo. Napijesz się?
Ja chętnie, ale ty nie powinnaś.
Napiję się sam. Żaden problem.
To jest to.
Cóż za wspaniały dźwięk.
Uwielbiam ją z lodem.
Młoda damo...
obróć się, żebyśmy mogli porozmawiać.
Możesz to zrobić?
Świetnie. Doskonale.
Jesteś zaniepokojona.
Masz pytania. To zrozumiałe.
Śmiało, pytaj.
Serio, to najlepsza pora.
W porządku.
Czemu tu jestem?
Dlaczego jestem w więzieniu?
Co niby zrobiłam?
„Czemu tu jestem?”. To jest najważniejsze?
Moglibyśmy gadać o tym cały dzień.
Powiedzą ci o tym uczeni, z którymi świetnie spędzisz czas jutro.
Tak między nami,
nie ciekawi cię wyspa?
O co tam chodziło?
Pierwsze minuty na plaży musiały nieźle...
namieszać w głowie.
- Mniej więcej. - I dobrze. Miało tak być.
Dezorientacja i odrzucenie. Zgodnie z założeniami.
To znaczy?
Wciąż nie rozumiesz.
- Nie wydaje mi się... - Tak naprawdę...
cię tam nie było.
To była symulacja.
Wirtualne rozwiązanie, na które wpadli
jebani fani technologii.
Że co?
Wszystkie te pojebane rzeczy? Znak na plaży,
pierdoły w piasku. Nie wydało ci się to dziwne?
Nie. Ale jak teraz o tym myślę...
Byłaś tam,
na wyspie, ale tylko w myślach.
Ty i dziewięcioro innych odbywających tu wyroki.
Mieliście okazję pokazać, co zrobicie, gdy otrzymacie drugą szansę.
Świeży start.
- Brzmi niedorzecznie, ale... - Nie.
To niemożliwe.
Zapewniam cię, że jest.
Nie oszalałam. Byłam na tej wyspie. To było naprawdę.
Tak czy owak... rozumiem.
Rozumiem to.
W głowie masz teraz niezły rozpierdol.
Bo jakżeby inaczej?
To brzmi jak cholerna Strefa mroku, ale taka jest prawda.
Niezaprzeczalna prawda, mogę przysiąc choćby na Biblię.
- To było takie rzeczywiste... - Nie przeczę, że tak było,
że nie czułaś bólu, a ludzie nie mogli umrzeć, bo mogli.
Ale to wciąż działo się w waszych głowach.
Czy teraz już comprende?
Obyś nie kłamała.
Bo jak już to przerobimy...
pod kątem fizycznym, psychologicznym i tak dalej...
odeślą cię z powrotem.
Bądź gotowa.
Pora spać.
- To chyba nie dla mnie? - Zalecenie lekarza.
Po co?
Nie podnoś głosu.
- Nie podnoszę. - Stresujesz się.
Tylko pytam.
To pomoże ci zasnąć.
- Nie chcę. - Straż.
Nie trzeba.
- Opuść ręce. - Opuściłam...
Nie, robisz się agresywna.
Nie robię się agresywna...
- Straż. - Nie!
Przestań, proszę.
Nie zbliżać się.
- Pomocy! - Cicho.
- Pomocy. - Ani drgnij.
Cofnąć się.
- Pomocy. - Cicho. Cofnąć się.
- Puść ją. - Odsuńcie się.
Wstrzymać ogień.
Tam jest!
Całkowita izolacja placówki.
Powtarzam, całkowita izolacja placówki.
Co jest?
Co, do chuja?
- Już nie taka twarda? - Ściągnijcie mnie!
Czekajcie.
Dokąd to?
Wracajcie.
Tak nie można.
Co to za miejsce?
Kurwa.
Spotkanie na dole. Nie skorzystasz ze skrótu?
Proszę usiąść.
Jestem dr Stevenson,
jeden z pierwszych projektantów tej symulacji,
- co oznacza... - Mówiąc „symulacja”...
Mówię o czymś symulowanym. O syntetycznym doświadczeniu.
Oznacza to,
że jesteś jednocześnie w symulacji i poza nią.
Jak yin i yang.
Chryste, a myślałem, że ja chujowo to opisuję.
Naczelniku, teraz nasza kolej.
Kontynuuj.
Byłaś pod narkozą.
W zasadzie to coś więcej. Śpiączka farmakologiczna,
jeśli mam być zupełnie szczera.
Twoje ciało, fizyczna jaźń, było poza grą, ale twój umysł...
To nie jest gra.
- Użyłam złego słowa. - Proszę nie nazywać tego grą.
Proszę mnie nie pouczać.
Rozumiem.
To bardzo dobrze.
To wydawało się...
tak prawdziwe.
To było całkowicie...
Nie potrafię pojąć, że to iluzja.
Jestem socjologiem. Dr Dafoe.
Może nie pamiętasz, ale to nieistotne.
Ważne jest co innego.
Jak myślisz, że ci poszło?
Chyba nie rozumiem pytania.
Ogółem kiepsko?
Żyję.
To chyba dobrze?
Nie wiedziałam, co robię.
Nie powinno być tu jakiejś mety...?
Powinniśmy czegoś szukać, czy po prostu...
przetrwać, póki ktoś nas nie wyciągnie? To nie zostało wyjaśnione.
Dokładnie. Też tak uważam.
To takie istotne?
Istotne, bo to pierwsza uczestniczka, która się ze mną zgadza.
Myślę, że to zdecydowanie istotne.
Proszę kontynuować.
Nie rozumiem.
Dlaczego nic nie pamiętamy?
Jak można wypaść dobrze lub źle w systemie, którego się nie rozumie?
Wszyscy się nad tym głowimy.
Natura czy kultura.
Czy przez zmianę okoliczności możemy zmienić osobę?
W nadziei na taki efekt tymczasowo wymazaliśmy ci pamięć,
byś mogła zacząć od nowa.
Agresywne interakcje fizyczne i werbalne
z przynajmniej połową współtowarzyszy.
Uznajemy to za sukces?
Liczę, że nie.
Myślę, że poszło jej świetnie.
- Sprzeciw. - Nie zgadzamy się.
Racja. Zdecydowanie.
Ktoś jeszcze?
Skłaniam się ku nieprzyznaniu jej szansy na powrót.
- Dlaczego? - Ponieważ...
jeszcze nie spełniła żadnych kryteriów wstępnych.
Udowodniła, że jest nierozważna, samolubna i żądna krwi,
do tego nie dzieli się wiedzą i bronią.
Bazuję swój osąd na dostępnych danych.
Kto mnie wybudził?
Czemu mi to robicie?
Na to pytanie nie mamy odpowiedzi.
Mogła pani...
sama to na siebie sprowadzić.
Ale to bardzo dziwne.
Pora coś przekąsić.
Schowajcie więc swoje frazesy do kieszeni
i skierujcie się na stołówkę.
Za moment dołączę.
Ale najpierw porozmawiamy. Co ty na to?
Wyjdziemy na słońce
i pogadamy. Może być?
A mam wybór?
Wybacz. Wiedziałem, gdzie to zmierza.
Te głąby uwielbiają paplać i słuchać własnego głosu.
Pokłócą się choćby o kolor szczoteczki do zębów.
Ale czeka nas jeszcze parę takich sesji,
jeśli nie dojdą do porozumienia,
czy można cię jeszcze zresocjalizować.
- To prawdziwa lemoniada. - Nie wytwór mojego umysłu?
Zabawna jesteś.
Tak czy owak...
tak między nami...
mam głęboko w dupie to, co mówią te głąby z komisji. Serio.
Są tu, by rząd nie przerwał dotacji.
Tak już jest. Może i muszę ich wysłuchiwać,
ale nie muszę wszystkiego robić.
Przedstawiają mi zalecenia, a ja...
staram się je spełnić. Rozumiesz?
Wszystko załatwiam...
i dlatego wciąż tu rządzę.
Nie nadążam.
Nie wierzę w to całe gówno.
To ani mój projekt, ani pomysł.
Tracimy sporo czasu i pieniędzy na tych,
którzy na to nie zasługują, na cały ten burdel.
Tymczasem policjanci giną, bo brakuje forsy na odpowiedni sprzęt.
Ale...
ja sprawuję nad tym pieczę.
Oczekują, że przetestuję i wdrożę ten program na szczeblu stanowym.
Więc... bardzo uważnie przyglądają się temu, co robię.
Aż do samej pani prezydent. Nawet ona się temu przygląda.
Ale mamy parę asów w rękawie.
Ja i gubernator, wierz mi.
A ty...
wrócisz na tę wyspę, jeśli ci pozwolą...
i będziesz robić to, co robiłaś.
Radzić sobie z tym, co przygotowały hieny w kitlach.
Wierz mi, przygotowali sporo pojebanych rzeczy.
Zaskakujących rzeczy.
Takich, które mogą cię zabić.
A jeśli tam zginiesz...
tutaj też.
- To stało się z Brodym? - Brody.
Był pieprzonym mordercą i gwałcicielem, od razu wrócił do starych nawyków.
Już po nim. Nie żyje.
Jeśli zrobisz coś złego na wyspie, ona ci się odpłaci.
Zabijesz kogoś, zginiesz. Przyczyna i skutek. Tak ma być.
Ale... wiesz co?
To nie gra go dorwała.
A jedno z was.
Nie wiedziałaś, co?
Nie. Nie wiedziałam.
- Teraz ma to sens... - Cóż, zginął.
Podobno to szok wywołany doświadczeniem własnej śmierci.
W każdym razie, już po nim.
Tak czy owak...
ty różnisz się od innych...
te koszmary i tak dalej.
Dobrze kombinujesz.
Większość łamiących prawo ścierw nie reaguje w ten sposób.
Zapamiętaj to, co powiem.
Od teraz będę ci się bacznie przyglądać.
Gdy już tam wrócisz, będę widział wszystko, co robisz. Jasne?
Tak, proszę pana.
- Przepraszam. Naczelniku. - Nie przejmuj się.
Uznaj to za darmową radę.
Porozmawiamy, zanim tam wrócisz.
ZAKŁAD KARNY W TEKSASIE
Halo? Słyszy mnie pani?
Rozumie pani, co mówię?
Proszę pani?
Słyszy mnie pani?
Proszę pani?
Zrozumiała pani?
Przepraszam, na chwilę odpłynęłam.
Mówiłam, że spotkaliśmy się na osobności
i zdecydowaliśmy, że chcielibyśmy,
by znów przystąpiła pani do programu.
Co? Nie.
Podziękuję. Nie wrócę tam.
To nie zależy od pani. Decyzja została podjęta.
- Nie. - I jesteśmy pewni...
Nie wrócę tam,
rozumiecie?
Chcecie wiedzieć, co o tym sądzę?
Jebać waszą decyzję i całe to gówno!
Puszczajcie!
Nie wracam tam!
Przestańcie.
Nie do tego piekła!
Zachowujesz się jak pies, dostajesz smycz.
Liczyłem, że wylecisz z programu.
Jesteś zbyt nieprzewidywalna.
Co to za miejsce?
To w moich snach.
To pomieszczenie.
Co zrobiłam?
Kojarzę to miejsce... krew.
Co to znaczy?
Nie możecie mi tak mieszać w głowie.
Kim jest ta kobieta?
Wybacz, paniusiu.
Ja to wiem, a ty się dowiesz.
No, no, no.
Niezły prawy sierpowy.
- Przepraszam. - Nie przejmuj się.
Więksi od ciebie próbowali mi przywalić.
Niewielu się udało.
Więc powinnaś trafić... do grupy wybrańców.
Pomyślałem, że porozmawiamy i wprowadzę cię w nastrój...
- Po co? - Dobrze wiesz.
- Nie chcę tam wracać, proszę. - Koniec gadania.
Odpocznij trochę,
zanim tam wrócisz,
bo właśnie utrudniłaś sobie życie.
Aby upewnić się, że się rozumiemy,
ci panowie przypomną ci, kto tu rządzi.
Bierzcie ją.
Zostawcie nas.
Już.
Jestem dr Wyss.
Psychiatra.
Słyszałam, że doszło do... wypadku.
- Sprawdzam, jak się trzymasz. - Tak, wypadek.
Potknęłam się i wpadłam na sporo pięści.
Nie mam dużo czasu.
To wbrew procedurom. Nie powinno mnie tu być.
Naczelnik bywa czasem... głupi.
Zanim zaczęliśmy,
podczas testów, pamiętasz cokolwiek, co działo się przed trafieniem na wyspę?
Cokolwiek.
Nie.
Mówili, że nie będziecie pamiętać, ale nigdy nie wiadomo.
Nic tutaj nie jest pewne.
Jedno jest pewne. Nie chcę tam wracać.
Wiem, ale potrzebujemy cię tam.
Zapamiętaj.
Czasem podróż nie polega na samych wrażeniach fizycznych.
Musisz przeżyć. Siła jest ważna, ale to nie wszystko.
- Co to... - Tyle mogę powiedzieć.
Kto wie, czy cokolwiek zapamiętasz, ale jeśli tak,
nie zbaczaj i znajdź drogę powrotną.
Nie daj wykorzystać się naczelnikowi.
Nie powinnam tego mówić,
ale sądzę, że w jakiś sposób manipuluje wynikami testów.
Dlatego, gdy sama się obudziłaś, chciałam, byś była moimi oczami...
Mogę pomóc?
Nie, dziękuję. Właśnie wychodziłam.
Nie powinnaś być z nią sama.
Mam prawo nadzorować pacjentów. Zwłaszcza tych, którzy się wybudzają.
- Zjedz je. - Nie. Dość już leków.
Są potrzebne do kolejnego etapu.
Nie.
Albo tabletki...
Dobra, wybieram tabletki.
Transportujemy więźnia.
Wchodzi do wozu.
Wyłączyć pole siłowe.
Wyłączono.
O nie.
Cooper.
Taylor.
Boże. Nie.
Jak ci się podoba?
Co to za miejsce?
- Przecież wiesz. - Nie wiem.
Wiesz. Przypomnij sobie.
Pytam serio, gdzie jestem?
W domu.
Nie.
Nie byłam tu.
Jak sobie chcesz, Chase.
Trzymajcie ją. Nadchodzi pomoc.
Tak, wiem.
Podły nałóg.
Mają jakieś szanse?
Nie, jeśli ja mam na to wpływ.
Śmiało, odpalajcie.
Napisy: Bartosz Zieliński