‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎หวัดดี
‎มีใครอยู่มั้ย
‎เฮ้
‎รู้มั้ยว่าเราอยู่ไหนกัน
‎เรารู้จักกันมั้ย
‎เธอชื่ออะไรเหรอ
‎ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้เท่าไหร่
‎เธอล่ะชื่ออะไร
‎ฉันไม่รู้
‎ประหลาดชะมัด ไม่มีกระเป๋าตังค์
‎ไม่มีบัตรประชาชน ไม่มีอะไรติดตัวด้วยซ้ำ ‎นอกจากตื่นมาเจอตัวเองถือเปลือกหอยนี่
‎เธอล่ะเจออะไรบ้างมั้ย
‎เธอมีอะไรบ้าง
‎ฉันเจอมันข้างๆ ตัวบนชายหาด
‎ดูจะมีประโยชน์กว่าหอยนี่อีก
‎ตกลงว่าเราไม่รู้ว่าเราเป็นใครหรืออยู่ที่ไหนสินะ
‎และเราก็มีของสองอย่าง
‎เปล่า
‎เธอมีบางอย่าง
‎และฉันก็มีบางอย่าง
‎ฉันไม่รู้จักตัวเอง
‎- และฉันก็ไม่รู้จักเธอ ‎- ถูกเผง
‎เธอไม่รู้จักฉัน
‎ฉันอาจเป็นเพื่อนเธอก็ได้
‎หรืออาจจะไม่ใช่
‎นี่ฟังนะ ฉันจะวางหอยนี่ลง
‎ทำไมเธอไม่วางมีดลงล่ะ โอเคมั้ย ‎เธอจับมีดไม่เป็นด้วยซ้ำ
‎บอกอะไรฉันอย่างได้มั้ย
‎เธอรู้เรื่องแบบนั้นได้ยังไง
‎เธอรู้ได้ยังไงกัน
‎ส่งมีดคืนมานะ
‎ส่งมีดคืนมาให้ฉัน
‎หวัดดี
‎ขอฉันเก็บไว้เถอะนะ
‎เรามีคนอยู่ด้วย เราไม่ควรแกว่ง...
‎ไง
‎เฮ้
‎ตรงหัวมุม มีคนอื่นๆ อยู่อีก
‎เธอมีบางอย่างผิดปกติ
‎ลากมันมาตรงนี้เลย
‎เอาล่ะ ช่วยกันทุกคน
‎ยังงั้น
‎วางลง ตรงนี้แหละ ค่อยๆ วาง
‎- โอเค ‎- ลากมาตรงนี้
‎ใช่ ตรงนี้แหละ
‎- โอเค พักก่อน ‎- เราต้องใช้อะไรอีก
‎เยี่ยม ดีแล้ว
‎ฉันจะไปเก็บมะพร้าว
‎เอาล่ะ ลองจิบน้ำซะหน่อย ‎แต่ก็ไม่ค่อยมีน้ำเยอะนักหรอกนะ
‎ขอบใจ
‎ไม่มีใครจำอะไรได้เลยเหรอ ‎ว่าเราตื่นบนเกาะนี่ได้ยังไง
‎- จำไม่ได้เลยว่ะ ‎- ไม่เลย
‎ฉันก็จำไม่ได้
‎จำไม่ได้
‎เป็นไปไม่ได้ที่จะความจำเสื่อมกันหมด
‎คือเราอาจแบบว่า ไม่รู้สิ
‎ออกทริปกับที่ทำงานทำนองนั้น
‎เพราะเสื้อผ้าเราคล้ายๆ กันหมด
‎ฉันว่าไม่ใช่กิจกรรมพัฒนาทีมหรอกนะ
‎แล้วอะไรล่ะ จะบอกว่าเครื่องบินตกรึไง
‎เรือล่มงั้นเหรอ ลองคิดดูสิ
‎คนสิบคนรอดมาจากอะไรแบบนั้น
‎โดยไม่มีรอยขีดข่วนสักนิด
‎ไม่เห็นจะมีกระเป๋าสัมภาระลอยน้ำด้วย
‎- ศพคนตายลอยน้ำก็ไม่มี ‎- ศพคนตายไม่ลอยน้ำ...
‎ช่วงแรกๆ
‎ต้องใช้เวลาสักพัก
‎ที่ฉันจะบอกคือมันฟังไม่เข้าท่าเลย
‎เธอพูดถูก มันฟังไม่เข้าท่าเลย
‎- ฉันถึงบอกว่า... ‎- "ไม่เข้าท่า" เหรอ
‎พูดอีกทีสิ ไม่เข้าท่า
‎รู้สึกดีขึ้นมั้ยล่ะ ไม่เข้าท่า
‎รู้มั้ยเธอนี่ชอบปะทะจริงนะ
‎ส่วนเธอก็แสบเข้าไส้
‎ขอดูอะไรบนเสื้อเธอหน่อยสิ
‎- โอเค อะไรเหรอ ‎- ไม่ หยุดก่อน
‎- อะไรเหรอ แมลงรึเปล่า ‎- เปล่า
‎ฉันแค่จะขอดูป้ายเสื้อ
‎(แบลร์)
‎"แบลร์"
‎ชื่อเธอเหรอ
‎ไม่รู้สิ
‎- ดูของฉันทีสิ ‎- โอเค
‎- ดูของฉันหน่อย ‎- ได้ ผมดูให้
‎"เทย์เลอร์"
‎- อะไรนะ ‎- ใช่แล้ว
‎ขอดูหน่อย มันเขียนว่า... "เคซี" เคซี
‎- เคซี ‎- ใช่
‎- โมเสส ‎- ใครกันวะ
‎โดโนแวน
‎อาจเป็นแค่นักออกแบบ
‎ไม่เอาน่า เราทุกคนมีป้ายชื่อเหมือนกัน ‎ป้ายเดียวกันเนี่ยนะ
‎ผมชื่อคูเปอร์ ผมจำอะไรไม่ได้เลย
‎ฉันเชส ฉันจำไม่ได้เหมือนกัน
‎- คุณชื่ออะไร ‎- ฉันชื่อแบลร์
‎โบรดี้
‎ใช้ชื่อนั้นไปก่อน
‎ชื่อดีออก
‎ขอบใจ
‎นี่
‎มีใครอยากจะออกไปกับฉันบ้างมั้ย
‎- ออกไปไหน ‎- ก็ไม่รู้สิ
‎ฉันแค่อยากออกไปสำรวจเกาะดูน่ะ
‎มีอะไรให้สำรวจล่ะ
‎ว่าเราอยู่ไหน เราเป็นใคร ‎แบบว่ารายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ
‎เราเพิ่งรู้ชื่อตัวเองนี่ไงล่ะ
‎ก็น่าจะพอแล้วสำหรับวันนี้
‎บางทีเราอาจเพิ่งรู้ชื่อตัวเอง
‎มีใครจะไปมั้ย
‎มีใครมั้ย
‎คิดว่าคงไม่มีนะเชส
‎รู้อะไรมั้ย เคซี
‎เธออาจเป็นคนเจอว่าเราชื่ออะไร
‎ก็ดีอยู่หรอกนะ ‎แต่ฉันตั้งชื่อใหม่ให้เธอเรียบร้อยแล้วล่ะ
‎ฉันมั่นใจว่าน่าจะชื่อเดียวกับที่ฉันตั้งให้เธอ
‎รู้อะไรมั้ย
‎ผมไปกับคุณเอง เผื่อจะเจออะไร
‎ใช่ ผมด้วย
‎มีคนอื่นอีกมั้ย
‎ฉันขออยู่ที่นี่ดีกว่า
‎- ฉันจะเตรียมอาหาร ‎- ก็ดี
‎งั้นเดี๋ยวค่อยเจอกัน
‎เวรเอ๊ย เป็นยังงี้ทุกที
‎ฉันรู้
‎เราเจอของทุกจุดที่มีคนนอนอยู่
‎ใช่ ขอบคุณพระเจ้าที่เรามาถูกเวลา
‎นานกว่านี้อีกนิด กระแสน้ำขึ้นแน่
‎นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ
‎ก็แหงน่ะสิ
‎เรามาทำอะไรกันที่นี่เนี่ย
‎เราอาจตายแล้วได้ขึ้นสวรรค์นี่ไง
‎นั่นสินะ
‎อวดกล้ามซะงั้น เซอร์ไพรส์จังเลย
‎บางทีเราน่าจะ...
‎หาน้ำจืดกับที่พัก
‎ใช่ ลุยกันเลยดีกว่า
‎รู้มั้ย ที่จริง
‎ฉันไม่คิดว่าจะทนยัยนั่นได้อีก
‎งั้นฉันกลับไปแจมกับคนอื่นๆ แล้วกัน ‎ตรงนี้ร้อนเกิน
‎เออ ดีเหมือนกัน
‎ด้วยเกียรติของลูกเสือ ห้ามโกหก
‎แหงล่ะ ขอบใจที่ไม่ให้ฉันต้องทำแบบเดียวกัน
‎- นายอยากไปที่ไหนดี ‎- ทางโน่นแล้วกัน
‎ที่ฉันจะพูดก็คือ...
‎เราไม่รู้ว่าเอเลี่ยนไม่ได้เอาเรามาปล่อยที่นี่
‎เพื่อขโมยอวัยวะรึเปล่า
‎นั่นก็ทฤษฎีนึงนะ
‎มีใครมีบาดแผลหรือเจ็บบ้างมั้ยล่ะ
‎- ไม่ ‎- โอเค งั้นก็ไม่ใช่ความจำเสื่อมเพราะบาดเจ็บ
‎นี่ เคซี
‎เธออยากมานั่งกับเรามั้ย
‎ฉันนั่งตรงนี้สบายดี ขอบใจ
‎มีใครจำอะไรได้บ้างมั้ย
‎ฉันจำได้รางๆ ว่าเหม็นขี้หน้าพวกโลกสวย
‎แล้วถ้าฉันลองพูดอะไรสักคำ
‎แล้วพวกเธอก็พูดสิ่งแรกที่นึกขึ้นได้ออกมาล่ะ
‎เราอาจรู้อะไรบ้างก็ได้นะ
‎โอเค
‎อาหาร
‎ผัก
‎หิวโหยจนถึงที่สุด
‎แซนด์วิช
‎บ้าน
‎ติดเกาะ
‎แซนด์วิช
‎อาชีพ
‎งาน
‎แล้ว "แม่" ล่ะ
‎- พ่อ ‎- ลูกๆ
‎ไง
‎ใช่ ขอบใจ
‎ตกลงว่าฉันชื่อเฮย์เดน
‎ส่วนผมก็ชื่อเมสัน
‎สองหัวดีกว่าหัวเดียว
‎ขอทีน่า ทำไมต้องเริ่มที่อาหารด้วย ‎ฉันหิวจะแย่แล้ว
‎ไปเฉาะมะพร้าว
‎- กันทางโน้นดีกว่า ‎- โอเค ขอบใจ
‎เธอคิดยังไงกับคนพวกนั้น
‎พูดตามตรงก็ธรรมดานะ
‎หมายความว่าไง
‎อืม ก็แค่เหล่กันไปมา ‎พยายามจับคู่กับคนที่ถูกตาต้องใจทางเพศ
‎ส่วนฉัน
‎เป็นคนฉลาดที่คอยตัดสินพวกเขาอยู่เงียบๆ
‎เธอนี่พูดจาตลกดีนะ
‎ส่วนนายก็ไม่พูดอะไรเลยนะ
‎ไม่เป็นไรหรอกนะ
‎เยี่ยม ยังงั้นแหละ ใช่เลย
‎(ช่วยด้วย)
‎เราควรระวังไม่อยู่กลางแจ้งมากเกินไป
‎ขอบคุณค่ะแม่
‎มะเร็งผิวหนังมันเรื่องร้ายแรงนะ
‎เธอยืนบังแสงฉันอยู่นะ
‎ฉันจะไปช่วยพวกเขา
‎โอเคจ้ะที่รัก
‎ฉ้นยังไม่เห็นเครื่องบินสักลำตั้งแต่ตื่นมาบนเกาะนี้
‎- ขอให้เธอโชคดีแล้วกัน ‎- อะไร
‎ไม่คิดจะพยายามรึไง
‎ฉันแค่อยากใช้ชีวิตที่เหลือบนเกาะร้าง ‎อย่างสงบสุขน่ะ
‎ถ้าเธอไม่ว่าอะไรนะ
‎ก็แล้วแต่เลย
‎(เกาะปริศนา)
‎อะไรวะเนี่ย
‎คนอื่นๆ อยู่ไหนล่ะ
‎ไปพลอดรักกันที่ไหนสักแห่ง ‎ใครจะไปสนล่ะ
‎เธออยากว่ายน้ำมั้ยล่ะ
‎ไม่
‎ก็ว่างั้นแหละ
‎เลิกนั่งซึมได้แล้วน่า
‎- ไปว่ายน้ำกันเถอะ ‎- ฉันเปล่านั่งซึม ฉันอาบแดดอยู่
‎- หยุดทีเถอะน่า! ‎- เฮ้
‎ฉันมาช่วยพวกนายน่ะ ให้ช่วยอะไรมั้ย
‎- ดูสิว่าใครกลับมา ‎- ไม่เอาน่า พวกป๊อด ไปว่ายน้ำกันเหอะ
‎เร็วเข้า!
‎มีปัญหาอะไรไม่ทราบ
‎เราอยู่บนเกาะสวรรค์ หัดสนุกซะบ้างสิ
‎เธอไม่ว่ายน้ำเหรอไง
‎เธอว่าย
‎เราเอาหน่อยมั้ย
‎รู้อะไรมั้ย ร้อนเป็นบ้า
‎อ้าว เวร!
‎ระวังตัวเหอะ เธอโดนแน่!
‎ผมว่าจะอยู่ทำต่อให้เสร็จ
‎ไม่รู้ว่าผมจะไปว่ายน้ำได้มั้ย
‎- โอเค ‎- ว่ายให้สนุกนะ
‎เร็วเข้าพวก!
‎(เกาะปริศนา จูลส์ เวิร์น)
‎ส่งมือมา
‎เอาล่ะ อย่างน้อยเราก็มีน้ำจืดไว้ดื่ม
‎- ใช่ แล้วก็อาหารด้วย ‎- เพอร์เฟกต์
‎- ถ้าจำเป็นเราคงอยู่ที่นี่ได้ ‎- ใช่ เราน่าจะอยู่ได้
‎บางทีเราไม่ควรบอกคนอื่นเรื่องนี้นะ
‎นายล้อเล่นรึเปล่า
‎ฉันแค่คิดว่าเราควรเก็บเป็นความลับเล็กๆ ‎ของเราไว้ก่อน
‎- อ๋อเหรอ เอางั้นใช่มั้ย ‎- ใช่
‎ทำไมล่ะ
‎แบบว่าคนฉลาดมองตาก็รู้กัน ‎แถมเธอไม่มีวันรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป
‎โอเค เข้าใจล่ะ
‎งั้นคนที่ฟิตและแข็งแกร่งที่สุด ‎ก็อยู่รอดสินะ ว่าไง
‎เธอก็แบบว่าดูฟิตดีนี่
‎ขอบใจ นายก็ด้วย
‎- คิดงั้นเหรอ ‎- ใช่
‎เอาล่ะ ที่รัก
‎วันนี้พอแค่นี้ก่อน
‎น่านะ
‎ไม่เอาน่า! เฮ้! ฉันบอกว่าไม่ไง
‎บอกให้หยุด!
‎ปล่อยฉันนะ!
‎ผมแค่หยอกหน่อยเดียวเอง
‎นี่พวก ไม่เห็นต้องทำยังงั้นเลย!
‎- หยุดนะ ‎- ให้ตายสิ
‎- อะไร ‎- เร็วน่าพวก เร็วเข้า
‎ไม่ตลกนะ!
‎เร็วเข้าน่า!
‎โย่ ทุกคน
‎เยี่ยมไปเลย!
‎เจ๋งสุดยอด!
‎ฉลาม!
‎- อะไรนะ ‎- ฉลาม!
‎- แบลร์ ‎- โอ๊ย ตายห่า!
‎ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที ช่วยด้วย
‎- ขึ้นมาเร็ว ‎- ช่วยด้วย
‎- แบลร์ ‎- ไหน… อยู่ที่ไหน
‎แบลร์!
‎โอ้ พระเจ้าช่วย!
‎พระเจ้าช่วย!
‎ช่วยฉันที!
‎- ช่วยด้วย! ‎- อะไรน่ะ
‎เฮ้! ช่วยเธอที เธอกำลังกลัว!
‎- ช่วยด้วย! ‎- ไม่!
‎- ขึ้นมา! ‎- ไม่!
‎- โดโนแวน! ‎- เฮ้!
‎ไม่!
‎- เร็วเข้า ขอแรงหน่อย! ‎- ช่วยเธอที!
‎ช่วยที!
‎- ช่วยด้วย! ‎- เกิดอะไรขึ้น
‎โดโนแวน!
‎- เขาอยู่ไหน ‎- โดโนแวน เฮ้!
‎- บ้าเอ๊ย! ‎- รีบกลับขึ้นฝั่งเร็วเข้า
‎เมสัน!
‎นั่นอะไรน่ะ
‎เมสัน!
‎เราต้องไปช่วยเขา
‎- ไม่นะ ‎- เขาหายไปไหน
‎ไม่นะ อยู่นี่
‎เมสัน นายโอเคมั้ย
‎โดโนแวน!
‎- ช่วยเธอขึ้นมา ‎- โมเสส!
‎พวกมันมาจากไหนกัน
‎- มันอะไรกัน ‎- มันอะไร
‎เกิดอะไรขึ้น
‎เห็นอะไรบ้างมั้ย
‎เห็นบ้างมั้ย
‎นายโอเคมั้ย เกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย
‎แบลร์ ไปเถอะ
‎โดโนแวนอยู่ไหนเนี่ย
‎เขาอยู่ที่ไหน
‎ไปเถอะ
‎อยากให้ช่วยมั้ย
‎ไม่เป็นไรแล้วนะ
‎นี่ ดูสิว่าเราเจออะไร
‎เป็นอะไรกันไปหมด
‎ทำไมทุกคนเงียบจัง
‎มีคนตายน่ะสิ
‎- กลางทะเล ‎- ใครตาย
‎คนที่นายอยู่ด้วยไงล่ะ
‎ไอ้หนุ่มผมยาวน่ะ
‎คนที่ออกไปว่ายน้ำ ‎แล้วเราก็ไปแจมกับเขา
‎แบบว่าว่ายขำๆ เอาสนุก
‎- เขาโดนจู่โจม ‎- อะไรจู่โจม
‎ฉลามหรือตัวห่าอะไรก็ไม่รู้
‎สักอย่าง
‎แต่ไม่สำคัญแล้วล่ะ เขาตายแล้ว
‎แบลร์ก็เกือบไม่รอดด้วย
‎ใช่แล้ว
‎นายไปเอาของพวกนี้มาจากไหน
‎ยัยตัวร้ายเจอเหรอ
‎รู้มั้ย
‎เชสไม่ใช่ยัยตัวร้าย เธอแค่...
‎โอ๊ย ไม่เอาน่า
‎จะบอกว่าเธอบังเอิญไปเจอ ‎อุปกรณ์เอาตัวรอดรึไง
‎เธอพูดอะไรของเธอ
‎ทุกคนรู้แก่ใจว่าฉันพูดเรื่องอะไร
‎แม่นั่นเริ่มขุดทรายตรงที่ที่เราตื่นขึ้นมา
‎"โอ้ ดูสิ มีเปลือกหอยตรงนี้
‎อุ๊ย เจ๋งดีแฮะ นี่ชุดปฐมพยาบาล"
‎- มันไม่บังเอิญเกิดขึ้นหรอก ‎- ตกลงเธอจะพูดอะไรแน่
‎เรื่องมันไม่บังเอิญเกิดขึ้นหรอก
‎เธอทำตัวมีพิรุธ
‎ว่าแต่เธออยู่ไหนตอนนี้
‎เอ่อ ฉันก็ไม่รู้
‎เราแยกกันไปหาของ
‎อย่างอาหารอะไรทำนองนั้น ‎ฉันนึกว่าเธอจะกลับมาถึงก่อนฉันซะอีก
‎ว่าแต่ทำไมเราไม่ย้ายไปตรงนั้น ‎ด้านหลังโขดหินนั่นล่ะ
‎ลมไม่แรงเท่าแถวนี้ เราจะได้ก่อไฟได้
‎ควันไฟจะได้เป็นสัญญาณให้คนอื่นเห็นได้ด้วย
‎- เรือหรือเครื่องบิน ทำนองนั้น ‎- ใครล่ะ
‎เล่นมุกใช่มั้ยเนี่ย พูดจริงดิ
‎ทำไมไม่หยิบของแล้วจะได้ไปกันล่ะ
‎เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‎ไปเถอะ!
‎ทำไมต้องไปด้วย ใครบอกว่าเขาเป็นหัวหน้าเนี่ย
‎เร็วเข้าพวก
‎ต้องไปหาที่พักกันแล้ว
‎โมเสส
‎- ใช่มั้ย โมเสส ‎- ใช่
‎นายเป็นคนเก็บมะพร้าวใช่มั้ย
‎เอามารวมๆ กันแล้วก็...
‎- คูเปอร์ ‎- คูเปอร์
‎ท่าทางนายใช้ขวานเล็กเก่ง ‎บางทีเราอาจใช้มัน...
‎แบบว่าเฉาะนี่ออก
‎เธอสองคน ช่วยเก็บฟืนต่อไป…
‎ฉันแค่... คิดว่าจะดีกว่า ‎ถ้าเราช่วยกันทำงาน
‎- เป็นทีม ‎- โอเค
‎อาหาร
‎แกอย่าแหยมมาแตะตัวฉันอีกนะโว้ย!
‎ได้ยินมั้ย แกอย่าหวังจะได้...
‎- ไอ้ชาติชั่ว! ‎- เฮ้!
‎อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก ‎หรือคนอื่นๆ ด้วย
‎ได้ยินมั้ย ไม่งั้นฉันฆ่าแกแน่!
‎- คุณแม่งบ้าไปแล้ว ‎- อ๋อเหรอ
‎ปล่อยฉัน แกเล่าให้พวกเขาฟัง ‎เรื่องที่น้ำตกรึเปล่าล่ะ
‎- น้ำตกอะไร ‎- ว่าเราเจออะไรที่นั่นบ้าง
‎เล่ารึเปล่า เขาบอกอะไรพวกนายมั้ย
‎ว่าแล้วว่าแกคงไม่พูด
‎น้ำจืด
‎สถานที่พักพิง
‎แต่เขาอยากเก็บเป็นความลับของเราสองคน
‎อย่างน้อยเขาก็พูดยังงั้น ‎ก่อนจะทำร้ายฉัน
‎- ทำร้ายเธองั้นเหรอ ‎- ใช่ ทำร้ายฉัน ไอ้ตอแหล!
‎ว้าว
‎เธอน่ะแหละที่อ่อยฉัน
‎คุณจูบผม
‎ไอ้สารเลว...
‎ปล่อยฉันนะ
‎จะบอกให้นะ โดโนแวนตายแล้ว
‎บางทีเธอควรคิดให้ดีว่า ‎อะไรกันแน่ที่สำคัญที่นี่
‎เขาตายกลางมหาสมุทร
‎ฉลาม
‎เหอะน่า คิดดูสิ
‎ถ้ามีใครทำร้ายพวกนาย
‎พวกนายจะยังมีใจแวะเก็บผลไม้ ‎มาเผื่อทุกคนอยู่มั้ย
‎หรือว่าพวกนายจะ...
‎ตรงดิ่งกลับมาที่เดิมแล้วหาวิธีทำอะไรสักอย่าง
‎พวกนายจะทำไง
‎"เฮ้ เก็บกล้วยเก็บมะม่วงมาแน่ะ
‎อ้อ‎ ‎อีกอย่างนะ ไอ้หนุ่มคนนี้ เขาทำร้ายฉันด้วย"
‎- จะบอกว่าโคตรเพ้อเจ้อเลยว่ะ! ‎- แกแม่งทำร้ายฉันจริงๆ นี่หว่า
‎อย่าแตะต้องตัวฉัน! ทุกคนเลย!
‎อย่ามายุ่งกับฉัน
‎เลิกกัดกันได้มั้ย
‎เกิดอะไรข้างนอกนั่น
‎ไม่มีอะไร เราแค่จูบกัน แค่นั้นแหละ
‎- เธอโอเคนะ ‎- ก็ดี
‎ฉันสบายดี
‎ความจริงก็คือ...
‎ยัยนั่นแม่งเพี้ยนไปแล้ว
‎นายโอเคมั้ยพวก
‎นี่มันบ้าชะมัดจริงไหม ทั้งหมดนี่
‎ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ
‎ฉันขออยู่ลำพังสักพัก
‎ได้โปรด
‎ขอร้องล่ะ!
‎บ้าจริง
‎เวรแล้ว!
‎นายได้ยินฉันมั้ย
‎ช่วยด้วย
‎- พระเจ้า ‎- ช่วยฉันด้วย
‎ช่วยที
‎เฮ้!
‎ช่วยที
‎โอเค
‎ได้ยินฉันมั้ย นี่!
‎แข็งใจไว้นะ โอเคมั้ย
‎โดโนแวนน่ะ!
‎- โดโนแวน ได้ยินฉันมั้ย ‎- เวร
‎- อยู่กับเราก่อนนะ ‎- เหลือเชื่อ
‎โอ้พระเจ้า
‎- เขายังไม่ตายเหรอ ‎- ใช่
‎เขาคว้าฉันเมื่อกี้ เร็วเข้าสิ
‎- ได้ยินฉันมั้ย ‎- ฉลามฉีกร่างเขาเละ
‎โอเค เราต้องไปเอาชุดปฐมพยาบาล
‎- ต้องมีใครสักคนไปเอามา ‎- ล้อเล่นรึไง
‎มันคงมีแค่พลาสเตอร์ลายสไปเดอร์แมน ‎ไม่มีประโยชน์หรอก
‎ฉันช่วยเธอจัดการส่วนขาเอง
‎- ฉันไปเอาชุดปฐมพยาบาลเอง ‎- ฉันต้องห้ามเลือด
‎- ฉันจะรัดขาให้เอง ‎- เขาเป็นคนผลักเธอ
‎- ใส่ฉลามไม่ใช่รึไง ‎- ช่างมันเถอะน่า
‎- ทำไงดี ผมไม่รู้ต้องทำไง ‎- เราต้องแบกเขากลับไปเดี๋ยวนี้
‎ฉันอยากให้ทุกคนช่วยช้อนตัวเขาขึ้น
‎ส่วนคนอื่นก็ช่วย... ‎เทย์เลอร์ ช่วยมาตรงนี้หน่อยได้มั้ย
‎ช่วยพยุงเขาไปที่กองไฟ
‎- ตัวเขาจะได้อุ่น ‎- ใจเย็นนะ สูดหายใจลึกๆ
‎เอาล่ะ ฉันจะบอกจังหวะให้ยกตัวเขา
‎- เราต้องยกบาดแผลให้สูงเข้าไว้ ‎- โอเค
‎- หนึ่ง...
‎สอง... ค่อยๆ ยกตัวเขาช้าๆ
‎มือนิ่งๆ เข้าไว้ โอเคมั้ย
‎และสาม!
‎แม่งเอ๊ย!
‎โอเค
‎โอเค ไม่เป็นไรนะ อีกนิดเดียวเอง
‎เร็วเข้าพวกเรา ช่วยกันออกแรงสิ!
‎ผมมาขอโทษ
‎ผมขอโทษ
‎ขอโทษเรื่องอะไรล่ะ
‎เรื่องที่ทำหรือเรื่องที่โกหก
‎มันก็แบบว่า...
‎ขอโทษทั่วๆ ไปน่ะ
‎ผมหมายถึงมันไม่สำคัญหรอก ‎แต่คนเค้าก็จะ...
‎อะไรๆ มันจะแย่ลงเรื่อยๆ ‎ไม่มีวี่แววจะดีกว่าเดิมแน่ๆ
‎คุณฉลาด ผมรู้คุณมองออก
‎เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เราไม่รู้เลยว่ามาตื่นบนเกาะนี้ได้ไง
‎ผมแค่คิดว่าเราต้อง...
‎เกาะกลุ่มเลือกอยู่ข้างที่ใช่ก่อนที่จะสายไป
‎ก่อนที่อะไรๆ จะเริ่มพังครืนลงมา
‎เข้าใจแล้ว
‎ผมอยากพูดแค่นี้แหละ
‎นายก็เลยอยากให้ฉันลืมๆ ไปว่า ‎นายกระโจนใส่ฉัน
‎จับฉันกดกับพื้นยังงั้นสินะ
‎ทำไมเหรอ เพราะฉันจะโดนหนักกว่าเดิมรึไง
‎ฉันจะโดนหนักกว่าเดิมสักแค่ไหนเชียว ‎อยากรู้จัง
‎ฟังนะ
‎คนอื่นๆ ที่เหลือ พวกเขา...
‎พวกเขาอยากเรียกประชุม
‎ผมเลยบอกพวกเขาว่าจะมาบอกคุณ
‎อยากให้คุณไปประชุมกับเรา
‎- เดี๋ยวก็รู้ ‎- ผมอยากให้คุณมา
‎ผมอยากได้เสียงโหวตของคุณ
‎เสียงโหวตฉันเหรอ
‎ใช่ ผมมีความคิดสองสามอย่าง
‎ก็แค่นั้นแหละ
‎ผมมั่นใจว่าทุกคนอยากจัดการสิ่งต่างๆ
‎ด้วยการโหวตเมื่อถึงจุดหนึ่ง
‎อย่าเพิ่งหวังไปนักเลย
‎ที่จริงผมไม่ต้องการคุณหรอกนะ
‎คุณก็รู้ใช่มั้ยล่ะ ผมแค่ดีตามมารยาท
‎และพวกเขาก็ดูกังวลเรื่อง...
‎ขวานเล็กกับมีดนั่นน่ะ
‎ทำไมไม่บอกไปล่ะว่าฉันพกไว้
‎เผื่อนายพยายามจะข่มขืนอีก ‎ไอ้สารเลว
‎ผมก็แค่ผู้ส่งสาร
‎เราต่างก็รู้ว่าผู้ส่งสารมีจุดจบยังไง
‎อ้อนี่... อีกอย่างนะ
‎ผมไม่ได้จะข่มขืนคุณ
‎- งั้นเหรอ จริงดิ ‎- ไม่มีเรื่องพรรค์นั้น
‎ในที่แบบนี้หรอก
‎มีแค่เซ็กซ์ หรือไม่มีเซ็กซ์กันเท่านั้น
‎เราไม่ได้มีเซ็กซ์กัน
‎ผมอยากพูดแค่นั้นแหละ
‎ผมรู้ว่ามันเสี่ยงแต่มันก็น่าลองดู
‎โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะเรามีคนเจ็บ
‎ฉันว่าเคลื่อนย้ายเขาไม่ดีแน่
‎โทษทีที่มาสาย
‎ไม่รู้ว่าฉันควรร่วมประชุมด้วยมั้ย
‎แต่ฉันคิดได้ว่า จริงสิ
‎ฉันเหลือแค่พวกนาย ‎งั้นก็เริ่มประชุมสภาใหญ่กันได้
‎ดีใจที่คุณยอมมาร่วม
‎เราอยู่ที่นี่
‎เราไม่รู้ว่าทำไม เราไม่รู้ว่าอย่างไร ‎แต่มันเกิดขึ้นจริง
‎เราอาจโดนแดดเผา ‎หรือโดนตัวห่าอะไรในน้ำฆ่าตายก็ได้
‎และเราก็จะเริ่มหิวและกระหายน้ำ
‎ผมเลยอยากให้พวกเราโหวต
‎ให้ย้ายออกจากหาดไปตั้งที่มั่นในตัวเกาะแทน
‎ที่ที่เรามีน้ำจืด
‎ที่พักพิง เราจะได้ปลอดภัย
‎ก็แค่นั้น
‎และที่ที่ไม่มีคนรู้ว่าเราอยู่ที่นั่น
‎ให้ตายสิ
‎ไม่มีใครตรัสรู้อยู่แล้ว
‎ไม่มีใครมาหรอกน่า
‎รับความจริงซะบ้าง เราต้องพึ่งตัวเอง
‎เขาไม่รู้เรื่องนั้น
‎เราต้องมีความหวังใช่มั้ยล่ะ
‎เราจะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่
‎ไม่มีที่หลบภัย นั่งหัวโด่กลางแจ้ง
‎สภาพอากาศ สัตว์ โรคติดเชื้อ
‎ผมจะบอกให้นะ ผมพูดได้เลย
‎เรายังเจอความบ้าของเกาะนี้ ‎ไม่ถึงครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ
‎นั่นล่ะข้อเท็จจริง เราต้องเตรียมรับมือ
‎ใช่ เราต้องพร้อม
‎แต่ต้องอยู่บนหาด
‎- ว้าว ‎- เราต้องหมั่นเติมไฟอย่าให้มอด
‎ผลัดกันออกหาอาหาร หาน้ำ
‎สร้างกระท่อมสักหลังสองหลัง
‎เรารอดแน่
‎- ผมคิดงั้นนะ ‎- หรือไม่เราก็พยายามไปจากที่นี่
‎เธอจะเอาอะไรมาเป็นเรือล่ะ
‎ชุดปฐมพยาบาล หรือว่า...
‎มีดจิ๋วน่ารักที่เหน็บเข็มขัดเธอ
‎ตลกจังนะ เคซี
‎ทำไมเธอไม่หัดฟังสักครั้ง
‎คุณมีข้อมูลอะไรที่เราไม่มีรึเปล่า
‎ทำไมเธอถึงพูดว่า "ไปจากที่นี่"
‎ยังไงกัน
‎เอาล่ะ ฟังนะ
‎พวกนายรู้จักสองคนนี้มั้ย
‎ผู้ชายกับผู้หญิงคนนี้
‎เทย์เลอร์
‎โมเสส
‎เขาชื่อเมสัน ส่วนเธอชื่อเฮย์เดน
‎ฉันเห็นพวกเขาก่อนหน้านี้
‎ขยับตัวไปบนชายหาดด้วยท่าทางประหลาด
‎เหมือนกับกำลังนับฝีก้าวหรืออะไรยังงั้น
‎- มีอะไรมากกว่านั้นแน่ใช่มั้ย ‎- อาจฟังดูโง่ อย่าสนใจเลย
‎ก็ว่ามาสิ
‎มันเป็นรูปแบบน่ะ
‎จำนวนฝีก้าว…
‎ระหว่างพวกเราแต่ละคน ‎เท่าที่เราสังเกต
‎ระยะทางเท่ากัน ทั้งหมดเลย
‎ตอนที่ฉันเจอข้าวของฝังอยู่ในทราย
‎ทีแรกก็เจออย่างนึง ‎แล้วสักพักก็เจออีกอย่าง
‎ฉันหมายถึงที่เหลือ เดานะ
‎แต่ของพวกนั้นอยู่ที่นั่น
‎เราแต่ละคนอยู่ห่างกัน 39 ก้าว
‎ไม่ขาดไม่เกิน
‎ฝีก้าวผม 39 ก้าว
‎ผมพยายามก้าวให้เท่ากันเท่าที่จะทำได้
‎เพราะมันไม่ใช่มาตรวัดที่แม่นยำ แต่ว่า...
‎นั่นแหละข้อมูลที่ผมมี
‎เป็นชื่อหนังหรือยังไง "สามสิบเก้าก้าว"
‎มันอาจจะไม่มีอะไรเกี่ยวโยงกันก็ได้
‎ใครจะไปรู้ล่ะ นึกออกมั้ย
‎แต่นั่นล่ะประเด็น
‎เราต้องเปิดหูเปิดตาต่อสิ่งรอบตัวเรา
‎พยายามจดจำสิ่งต่างๆ ในชีวิตเรา
‎ที่จะช่วยไขปริศนาว่าเรื่องบ้านี่ ‎แม่งคืออะไรกันแน่
‎สามสิบเก้าก้าว
‎เท่านั้นแหละ
‎ไม่มีอย่างอื่นแล้ว
‎เรายังไม่รู้แน่หรอก
‎อาจเป็นบางอย่าง หรือไม่ใช่
‎แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้น
‎เราลองคำนวณจำนวนฝีก้าวที่เรามี
‎คูณด้วยจำนวนคนที่อยู่ที่นี่
‎แล้วเราก็ตามตัวเลขนั้นไป
‎- เอาล่ะ ฉันตามไม่ทัน ‎- ใช่
‎มันกลายเป็นโจทย์คณิตคิดเร็วไปตอนไหน
‎มีคนนอนพะงาบใกล้ตายอยู่ตรงนั้น
‎ช่วยออกเสียงโหวตกันซะทีได้มั้ย
‎พวกนายฟังกันเป็นมั้ย
‎โอเค...
‎คือ... ถ้าไม่นับมหาสมุทร
‎เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่จะเดินออกทะเล ‎แล้วนับฝีก้าว
‎ด้วยวิธีที่น่าเชื่อถือพร้อมว่ายน้ำไปด้วย
‎- และไม่นับว่ามีไอ้หลามกี่ตัว ‎- ถูก
‎และไม่นับฉลาม
‎เราเริ่มสุ่มตัวอย่างหลายๆ แบบ
‎ทั้งในส่วนของป่าและทิศทางทั้งสองบนหาด
‎เพื่อดูขนาดความต่าง
‎อ้างอิงจากพวกเราที่ตัวโตและตัวเล็กที่สุด
‎และ... โป๊ะเชะ
‎แปลว่าอะไร
‎แปลว่าเราเจอบางอย่าง
‎สอง สาม...
‎ห้า หก...
‎แปด ผมแค่อยากให้มั่นใจ
‎ฉันก็นับไปด้วย
‎สิบสอง 13, 14, 15, 16, 17, 18...
‎ฉันไม่รู้ว่าเป็นความคิดที่ดีรึเปล่า ‎ที่ทิ้งเขาไว้คนเดียว
‎ยังไงเขาก็ไม่ไหวอยู่ดี
‎ถึงจนได้
‎ฉันเพิ่งมาหาดนี้แต่ไม่เห็นมันด้วยซ้ำ
‎คือไม่ใช่ว่าฉันมองหามันหรอกนะ ‎แต่อยู่ดีๆ มันก็โผล่มา ภาษาอังกฤษตัวโต
‎(จงหาทางกลับ)
‎โอเค มันก็แค่ป้าย
‎ใช่ มันคือป้าย และจำนวนก้าวเท่ากันเป๊ะ
‎นับจากคนที่ตื่นขึ้นมาบนเกาะนี้
‎มันเขียนว่า "จงหาทางกลับ"
‎ใช่ ก็เห็นอยู่
‎ใช่ เราอ่านออกน่า
‎ที่จริงนี่ถือว่าเป็นข่าวร้ายนะ
‎เพราะใครก็ตามที่ทำป้ายนี้ได้หายไปแล้ว
‎พวกเขาอาจคิดอะไรออก ไม่ก็...
‎ไม่ก็ตายไปแล้ว
‎ใช่
‎ใช่ว่าจะเป็นเวทมนตร์ ไม่ใช่เลขด้วยซ้ำ
‎พวกเขาแค่เดินไปตามหาดแล้วเจอมันเข้า
‎ถึงพวกเขาไม่เจอ คนอื่นก็ต้องเจออยู่ดี
‎ไม่เห็นเป็นไรน่า มันไม่ใช่ร้านของชำ ‎หรือไอศกรีมซะหน่อย
‎เราต่างก็หิว แถมมันก็ไม่ใช่แผนที่ ‎ที่จะบอกได้ว่าเราอยู่ที่ไหนด้วยซ้ำ
‎นายรู้ได้ไงว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เรามองหา
‎- ไม่ เอาจริงๆ นายรู้ได้ไง ‎- ก็มันไม่ใช่ ดูสิ มันแค่ป้าย
‎นี่เป็นเบาะแสแรกของเรา
‎นั่นล่ะประเด็น ทุกคน!
‎มันหมายถึงบางอย่าง ฉันรู้ว่าใช่แน่
‎ฉันจะบอกเธออย่างนะ
‎ฉันกลับก่อนล่ะ
‎ผมไปด้วย
‎ฉันขอตัวไปดูโดโนแวนก่อน
‎ไม่เอาน่า!
‎มันเขียนว่า "จงหาทางกลับบ้าน" รึไง
‎มันเขียนแค่ "หาทางกลับ" กลับไปที่ไหนสักที่
‎- ฉันแค่ไม่รู้ว่าที่นั่นคือที่ไหน ‎- ใครจะรู้ล่ะ
‎พวกเขาอาจพูดถูก มันอาจไร้ความหมาย
‎แต่ตัวเลขถูกต้องนะ
‎แล้วไงล่ะ
‎มันอาจเป็นแค่ป้ายโง่ๆ
‎ป้ายธรรมดาๆ ที่มีคนปักทิ้งไว้นานมาแล้ว
‎เกี่ยวกับอะไรสักอย่างที่ไม่สำคัญอะไร
‎เธอว่าตัวเลขแค่เรื่องบังเอิญเหรอ
‎ไม่รู้สิ
‎ฉันไม่รู้จริงๆ
‎(ทรัพย์สินของไอแลนด์)
‎คำบรรยายโดย Yungie