NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jest tu kto?
Gdzie jesteśmy?
Znamy się?
Jak się nazywasz?
Nie mogę sobie przypomnieć.
A ty?
Nie wiem.
Dziwne. Nie mam portfela
ani dowodu, nic. Obudziłam się, trzymając tę muszlę.
Znalazłaś coś?
Co masz?
Znalazłam go.
- Leżał koło mnie w piasku. - Bardziej przydatny niż muszla.
Nie wiemy ani kim, ani gdzie jesteśmy.
I mamy dwa przedmioty.
Nie.
Ty coś masz.
I ja coś mam.
Nie poznaję siebie
- ani ciebie. - Dokładnie.
Nie znasz mnie.
Może się znamy.
A może nie.
Odłożę muszlę.
Może ty odłożysz nóż? Nawet nie potrafisz go trzymać.
Powiedz mi coś.
Niby skąd to wiesz?
Skąd?
Oddawaj.
Oddaj mi
ten nóż.
Daj mi to. Mamy towarzystwo,
nie powinnyśmy...
Cześć.
Kawałek stąd leżą inni.
Jest jakaś dziwna.
W to miejsce.
Razem.
W porządku.
I na ziemię.
Przeciągnijcie w to miejsce.
- Odpocznijmy. - Coś jeszcze?
Pozbieram kokosy.
- Mały łyk. Nie mają za dużo mleczka. - Dzięki.
Nikt nie pamięta, jak tu trafiliśmy?
- Dupa. - Nic.
Pustka.
Nic.
Nie możemy wszyscy mieć amnezji.
Może to jakaś wycieczka z pracy?
Mamy te same ciuchy.
To nie jest integracja.
A co? Nasz samolot się rozbił?
A może statek?
Zastanów się. Dziesięcioro ocalałych
i zero rannych?
Żadnego bagażu w wodzie.
Żadnych ciał.
Ciała idą na dno...
na początku.
To chwilę trwa.
To się nie trzyma kupy.
Masz rację.
Dlatego mówię...
„Nie trzyma się”?
Powiedz to raz jeszcze.
Lepiej ci?
To się nie trzyma kupy.
Jesteś bardzo konfliktowa.
A ty jesteś suką.
Mogę coś sprawdzić?
- Jasne, co? - Czekaj.
- To robal? - Nie.
Chcę zobaczyć metkę.
„Blair”. Tak masz na imię?
Nie wiem.
Sprawdź moją.
- A ty moją. - Jasne.
„Taylor”.
- Co? - Tak.
Pokaż. Tu jest „KC”.
- KC? - Tak.
- Moses. - A to kto?
Donovan.
Może to ksywy projektantów.
I wszyscy mamy takie same metki?
Jestem Cooper. Nie przypominam sobie.
Chase. Ja też nie.
- A ty? - Blair.
Brody.
Zaakceptuj to.
To ładne imię.
Dzięki.
Ktoś idzie ze mną?
- Dokąd? - Nie wiem.
Chcę to rozgryźć.
Co takiego?
Gdzie i kim jesteśmy? Takie tam detale.
Dopiero poznaliśmy swoje imiona. Wystarczy na dziś.
Może je poznaliśmy.
Ktoś chętny?
Ktokolwiek?
Chyba nie, Chase.
Wiesz co, KC? Może rozgryzłaś kwestię naszych imion.
Dobra twoja.
- Ale wymyśliłam ci inne. - Pewnie to samo, co ja tobie.
Wiesz co?
Pójdę z tobą.
I ja.
Ktoś jeszcze?
Zostanę.
Poszukam żarcia.
Do zobaczenia później.
Jest tak za każdym razem.
Wiem.
Przy każdej osobie coś leżało.
Dobrze, że przyszliśmy w porę. Jeszcze trochę i będzie przypływ.
To nie przypadek.
No co ty?
Co my tu robimy?
Może trafiliśmy do nieba?
Jasne.
Oho, czas na pokazówkę.
Może powinniśmy...
poszukać słodkiej wody i schronienia.
Dobry pomysł.
Ale...
nie zniosę tamtej laluni.
Sprawdzę, co u reszty. Tu jest za gorąco.
Dobry pomysł.
Harcerzyk, bez dwóch zdań.
Dzięki, że ja też nie muszę.
- Dokąd teraz? - W tę stronę.
Nie wiemy, czy obcy nie zrzucili nas tu, by pobrać nasze narządy.
To twoja teoria.
Czy ktoś jest ranny lub odczuwa ból?
Nie.
Więc to nie jest amnezja pourazowa.
KC.
Chodź do nas.
Tu mi dobrze, dzięki.
Ktoś cokolwiek pamięta?
Jak przez mgłę pamiętam, że nie lubię optymistów.
Może podam słowo, a wy powiecie pierwsze, co przyjdzie wam do głowy?
Jedzenie.
Warzywo.
Śmierć głodowa.
Kanapki.
Dom.
Budynek.
Opuszczony.
Kanapki.
Zadanie.
Praca.
Fuj.
A matka?
- Ojciec. - Dzieci.
Tak, dzięki.
Chyba nazywam się Hayden.
A ja Mason.
Co dwie głowy, to nie jedna.
- Czemu mówisz o żarciu? Umieram z głodu. - Zjedzmy kokosy.
Jasne. Dzięki.
Co myślisz o pozostałych?
Zaczęli od podstaw.
To znaczy?
Badają się. Szukają pary w oparciu o pociąg seksualny.
A ja,
intelektualistka, oceniam ich w milczeniu.
Mówisz zabawne rzeczy.
A ty nie mówisz nic.
To nic.
O tak. Mamy to.
POMOCY
Nie powinniśmy zbyt długo przebywać na słońcu.
Dzięki, mamo.
Czerniak to nie przelewki.
Zasłaniasz.
Pomogę im.
Jasne, złotko.
Od przebudzenia nie widziałam żadnego samolotu. Powodzenia.
Co? Nie mamy próbować?
Chcę spędzić resztę moich dni w spokoju.
Jeśli pozwolisz.
Proszę bardzo.
TAJEMNICZA WYSPA
Co jest?
Gdzie reszta?
Pewnie gdzieś flirtują. Czy to ważne?
Popływamy?
Nie.
No jasne.
Skończ zamulać.
- Pora popływać. - Opalam się.
Zaniechaj tego!
Pomogę wam. Za co się zabrać?
Patrz, kto wrócił.
Chodźcie popływać!
Chodźcie.
Coś nie tak?
Jesteśmy w raju. Pożyjmy trochę.
Nie pływasz?
Pływam.
Idziemy?
Wiesz... gorąco tu.
Cholera!
Dorwę cię.
Zostanę i dokończę. Nie wiem, czy umiem pływać.
Miłej zabawy.
Chodźcie.
TAJEMNICZA WYSPA
Daj rękę.
Przynajmniej mamy słodką wodę.
- Ano. I jedzenie. - Świetnie.
Dałoby się tu żyć.
Faktycznie.
Może nie mówmy o tym reszcie.
Żartujesz sobie?
Niech to będzie nasza tajemnica.
- Tak myślisz? - Tak.
Dlaczego?
Tęgie umysły myślą podobnie. Poza tym nigdy nie wiadomo.
Już rozumiem. Chodzi o selekcję naturalną?
Ty zdecydowanie ją przeszłaś.
Dziękuję. Ty też.
- Tak myślisz? - Tak.
Dobra, skarbie.
Starczy na dziś.
Daj spokój.
Przestań. Nie chcę.
Przestań!
Złaź ze mnie!
Puszczaj!
Wygłupiałem się.
Nie róbcie tak.
- Przestań! - Rany.
- Co? - Chodźcie tu!
To nie było śmieszne.
Dajcie spokój.
Patrzcie na to.
Ale super.
Ale jazda!
Rekin!
- Co? - Rekin!
- Cholera. - Pomocy!
Wychodźcie!
- Blair. - Gdzie...
Boże!
Pomóżcie!
- Pomocy, proszę! - Co?
Pomóżcie jej, panikuje!
Pomóżcie mi!
Pomóż jej!
Pomocy!
Co się stało?
Donovan!
Gdzie on jest?
- Kurwa! - Wracajcie na plażę.
Mason.
Co to było?
Ratujmy go.
Gdzie on jest?
Zostańcie.
Mason, jesteś cały?
Donovan!
- Pomóżcie jej. - Moses.
Skąd one się wzięły?
- Co to było? - Co tam się stało?
Widziałeś coś?
Cokolwiek?
Żyjesz? Co tam się odjebało?
Chodź, Blair.
Gdzie Donovan? Gdzie on jest?
Chodź.
Pomóc ci?
Już dobrze.
Patrzcie na to.
Co jest?
Co to za cisza?
Jeden z nas zginął w wodzie.
- Kto taki? - Trzymałeś się z nim.
Ten w długich włosach. Poszedł popływać, a my dołączyliśmy.
Zaatakował go.
Kto?
Jakiś jebany rekin, czy coś.
Nieważne, gość nie żyje.
Blair cudem przeżyła.
Poważnie.
Skąd to wszystko masz?
Suka je znalazła?
Wiesz... Chase nie jest suką. Po prostu...
Daj spokój. Tak po prostu znajduje cały ten sprzęt?
O czym mówisz?
Wiecie, o czym mówię.
Zaczęła kopać tam, gdzie leżeliśmy.
„O, muszelka.
Ale super, apteczka”.
- To nie przypadek. - Co sugerujesz?
Że to nie jest przypadek.
Jest dziwna.
Przy okazji,
gdzie ona jest?
Nie wiem.
Rozdzieliliśmy się.
Szukaliśmy żarcia. Myślałem, że tu będzie.
Może przeniesiemy się za tamte skały? Mniej tam wieje, zrobimy porządne ognisko.
Możemy dawać sygnały dymne.
- Ktoś nas zobaczy. - Kto?
Mówisz poważnie?
Bierzcie graty i chodźmy.
Ruchy.
Ruchy!
A od kiedy on jest przywódcą?
Chodźcie.
Znajdźmy schronienie.
Moses.
- Racja? - Tak.
Zbierzesz kokosy.
W jednym miejscu i...
Cooper.
Radzisz sobie z siekierą. Może...
porąbiesz drewno?
Wy dwoje, dalej zbierajcie opał.
Lepiej będzie współpracować.
Jedzenie.
Nie waż się mnie znów tknąć!
Słyszałeś? Ani się waż...
Draniu!
Ani mnie, ani innych, słyszysz?
Bo cię zajebię.
Pojebana jesteś.
Ach tak?
Puszczać. Opowiedziałeś im o wodospadzie?
- Że co? - A o reszcie rzeczy?
Co? Powiedział wam?
Tak myślałam.
Słodka woda.
Sporo miejsca. Nazwał to naszą małą tajemnicą.
A potem mnie zaatakował.
- Zaatakowałem? - Tak, zakłamana gnido.
To ona do mnie podbijała. Pocałowałaś mnie.
Ty jebany...
Puszczajcie!
A, Donovan nie żyje. Pomyśl, co się naprawdę liczy.
Zginął w wodzie. Rekin.
No, zastanówcie się.
Ktoś was zaatakował, a wy po prostu zbieracie owoce?
A może...
wracacie i rozwiązujecie problem?
Co robicie?
„Hej, mam banany i mango.
Przy okazji, ten gość mnie zaatakował”.
- To pojebane. - Zaatakowałeś mnie!
Puszczaj.
Nie dotykajcie mnie.
Dajcie mi spokój.
Skończymy się kłócić?
Co tam się stało?
Nic. Całowaliśmy się.
- I jak? - W porządku.
W porządku.
Prawda jest taka... że jej odjebało.
Wszystko w porządku?
To wszystko jest nieźle pokręcone.
Sama nie wiem.
Mam złe przeczucia.
Chcę pobyć sama.
Proszę.
Błagam.
Kurwa.
Jasna cholera!
Słyszysz mnie?
Pomóż mi.
Pomocy.
Słyszysz mnie?
Zostań z nami.
To Donovan.
- Słyszysz mnie? Zostań z nami. - Masakra.
Boże.
- Żyje? - Tak.
Przed chwilą mnie złapał.
Ale go poharatał.
- Niech ktoś skoczy po apteczkę... - Jaja sobie robisz?
Na nic mu plastry ze Spider-Manem.
Zajmę się nogą.
- Idę po zestaw. - Zajmę się nogą.
- To on cię pchnął na rekina? - To bez znaczenia.
Co robimy?
Ocućmy go.
Złapcie go od spodu.
Czy ktoś może... Taylor, podejdziesz?
- Ogrzejemy go przy ogniu. - Weźcie głęboki wdech.
Powiem, kiedy go podnieść.
Noga musi być w górze.
- Jasne. - Raz...
Dwa, zacznijcie powoli podnosić.
Równomiernie.
I... trzy!
Kurwa!
Już dobrze. Jeszcze kawałek.
Sprężajcie się.
Chciałem cię przeprosić.
Przepraszam.
Za co dokładnie?
Za napaść czy kłamstwo?
Bardziej...
za całokształt.
To bez znaczenia, ale pozostali...
A będzie jeszcze gorzej. Jesteś bystra, przecież to wiesz.
Nie wiemy, co się dzieje.
Ani jak tu trafiliśmy.
Powinniśmy wybrać właściwą stronę... zanim będzie za późno.
Zanim zacznie się sypać.
Rozumiem.
To wszystko.
Mam po prostu zapomnieć, że na mnie napadłeś?
Czemu? Bo będzie gorzej?
O wiele gorzej? Ciekawi mnie to.
Słuchaj...
pozostali...
organizują naradę.
Powiedziałem, że cię poinformuję.
Liczę, że dołączysz.
- Zobaczymy. - Mam nadzieję.
Liczę na twój głos.
- Mój głos? - Tak, mam parę pomysłów.
To wszystko.
Pewnie wkrótce zechcą głosować.
Zapomnij.
Nie potrzebuję cię.
Przecież wiesz. Staram się być miły.
Niepokoi ich też...
ta siekiera i nóż.
Mam je, byś nie próbował znów mnie zgwałcić.
Jestem posłańcem.
A wszyscy znamy ich los.
Jeszcze coś.
Nie chciałem cię zgwałcić.
Naprawdę?
Tutaj nie ma czegoś takiego.
Jest seks i jego brak.
My go nie uprawialiśmy.
Tylko mówię.
To ryzyko, które warto podjąć.
Zwłaszcza że mamy rannego.
Nie przenośmy go.
Już jestem.
Zastanawiałam się,
czy powinnam tu być...
ale mam tylko was, więc zacznijmy naradę.
Miło, że wpadłaś.
Jesteśmy tu.
Nie wiemy dlaczego, ale jesteśmy.
Może poparzyć nas słońce albo zeżreć rekin.
Będziemy głodni i spragnieni.
Powinniśmy zagłosować,
czy wejść wgłąb wyspy,
gdzie czeka na nas słodka woda i schronienie.
To wszystko.
Tam nikt nas nie znajdzie.
Boże.
I tak nas nie znajdą. Nikt nas nie szuka.
Jesteśmy zdani na siebie.
On tego nie wie.
Trzeba mieć nadzieję.
Zginiemy tu.
Odsłonięci i pozbawieni schronienia.
Pogoda, zwierzęta...
infekcje.
Nie widzieliśmy połowy tego, co szykuje dla nas wyspa.
To fakt.
Musimy być gotowi.
Tak, musimy. Ale na plaży.
Podtrzymujmy ogień.
Znośmy tu jedzenie i wodę,
postawmy parę szałasów...
i przetrwamy.
- Tak myślę. - Spróbujmy się stąd wydostać.
A skąd łódź?
Znajdziesz w apteczce, czy wytniesz nożem?
Boki zrywać, KC.
Może choć raz posłuchaj innych.
Wiesz coś, czego my nie wiemy?
Czemu sugerujesz opuszczenie wyspy?
W jaki sposób?
Dobra.
Znacie tych dwoje?
Tę parkę.
Taylor?
Moses?
To Mason,
a to Hayden.
Widziałam,
jak podejrzanie krążyli po plaży,
jak gdyby liczyli kroki.
- W jakim celu? - To pewnie nic.
Kontynuuj.
Odkryliśmy wzór.
Wszystkich nas dzieliła taka sama liczba kroków.
Wszyscy w jednakowej odległości.
Gdy wykopywałam te rzeczy...
jedna po drugiej, podejrzewałam,
że tam będą.
Każdego z nas dzieliło 39 kroków.
Co do joty.
Trzydzieści dziewięć moich kroków.
Starałem się zrobić to jak najdokładniej, bo nie jest to dokładna jednostka miary...
tylko to miałem.
Jest film 39 kroków.
Pewnie nie ma z tym związku.
Tego nie wiemy.
Ale w tym rzecz.
Musimy zachować czujność.
Przypomnieć sobie sytuacje z życia, które pomogą nam to rozgryźć.
Trzydzieści dziewięć kroków... i tyle.
Nic więcej.
Jeszcze nie wiemy.
To może nic nie znaczyć.
Ale to już coś.
Pomnożyliśmy liczbę kroków przez liczbę osób na wyspie...
i trzymaliśmy się tej liczby.
- Zgubiłem się. - Teraz to problem matematyczny?
Ten facet umiera.
Proszę. Możemy zagłosować?
Niech mówią.
Pomijam ocean, bo to niemożliwe, by przeliczyć kroki w wodzie,
by to miało ręce i nogi...
- Ani rekina. - Racja.
Pomijamy rekina.
Przeprowadziliśmy próby
w dżungli i na plaży, w obu kierunkach, bazując na różnicy wzrostu
najwyższego i najniższego rozbitka.
I... bingo.
Czyli co?
Czyli coś znaleźliśmy.
...dwa, trzy...
...pięć, sześć...
- Osiem. Chcę mieć pewność. - Też liczę.
...12, 13, 14, 15, 16, 17, 18...
Nie powinien zostawać sam.
I tak nie przeżyje.
Jesteśmy.
Byłam tu wcześniej i go nie widziałam. Nie żebym go szukała, ale oto jest.
ZNAJDŹ DROGĘ POWROTNĄ
Okej, mamy znak.
Który oddziela tyle samo kroków,
co ludzi, którzy się tu przebudzili.
„Znajdź drogę powrotną”.
Zgadza się.
Umiemy czytać.
To raczej złe wieści.
Nie widzę tu tych, którzy postawili znak, więc albo znaleźli sposób, albo...
Nie żyją.
Tak.
Nie ma w tym ani magii, ani matematyki.
Po prostu go znaleźli.
Jak nie oni, zrobiłby to ktoś inny.
W porządku, ale to nie jest...
monopolowy ani lody.
Wszyscy jesteśmy głodni, a to nawet nie jest mapa.
Skąd ta pewność?
- Poważnie, skąd? - To tylko znak.
To pierwsza wskazówka.
O to w tym chodzi!
To już coś.
Wiem to.
Wiesz co?
Wracam.
Idę z tobą.
Sprawdzę, co u Donovana.
Dajcie spokój.
Nie napisali „znajdź drogę do domu”. Mamy gdzieś wrócić.
- Ale nie wiem gdzie. - A kto wie?
Może to nic nie znaczy.
Liczby się zgadzają.
No i?
To może być zwykły znak, który ktoś postawił tu dawno temu
- i nic nie znaczy. - Sądzisz, że liczby to przypadek?
Nie wiem.
Naprawdę nie wiem.
WŁASNOŚĆ I-LAND
Napisy: Bartosz Zieliński