Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
IRLANDIA PÓŁNOCNA – 1975 ROK
Problemy tu, w Irlandii Północnej, to 30 lat konfliktów.
W tym czasie zabito około 3700 osób,
a ponad 40 000 zostało rannych.
Wskutek tego całe pokolenie nastolatków
dorastało pozbawione zwykłych zdarzeń towarzyskich,
których gdzie indziej dzieciaki oczekują.
KINO
Dlatego tak ważne jest przetrwanie rozrywki.
Teraz wielu salom tanecznym grozi zamknięcie z powodu tego,
co stało się najpopularniejszemu zespołowi w Irlandii.
Oni mogli zapełnić każdą salę po obu stronach granicy.
Nazywali się Miami Showband.
Byli najbardziej olśniewającym zespołem w Irlandii.
Często nie słyszeliśmy, co gramy.
Słychać było tylko krzyki.
Wszyscy byliśmy ściśnięci,
nikt nie zwracał uwagi na ból. Jak się tam było, stało się.
Byli naszymi supergwiazdami.
Byłem w siódmym niebie.
Byłem liderem jednego z najlepszych zespołów na świecie.
Irlandzkich Beatlesów.
SHOWBAND W MORDERCZYM POTRZASKU
TRZEJ CZŁONKOWIE
Byłem zrozpaczony.
ZASTRZELENI
Dlaczego ktoś chciałby zranić Miami?
Wszyscy kochają muzykę.
Scena muzyczna już nigdy nie była taka sama.
Muzyka zmarła tej nocy, gdy zmarli Miami.
Czy mogło to być przypadkowe zabójstwo?
Nie sądzę. Myślę, że ich wytypowano.
Ludzie byli wstrząśnięci do głębi.
Jestem zdecydowany dowiedzieć się, kto zamordował Miami Showband,
nawet jeśli trop wiedzie na szczyt rządu brytyjskiego.
Minęło prawie 40 lat, ale wreszcie zbliżamy się do prawdy.
Urodziłem się i dorastałem w South Tipperary w Republice Irlandii.
BASISTA
Na dalekim południu, gdzie wybuchł konflikt,
w Irlandii Północnej będącej częścią Zjednoczonego Królestwa.
Ojciec był nacjonalistą.
Chciał widzieć Irlandię zjednoczoną.
Tego chcieli Irlandczycy.
Nie było nienawiści w stosunku do Wielkiej Brytanii.
Tato zgłosił się na ochotnika
do armii brytyjskiej przy wybuchu drugiej wojny światowej.
Wychowano mnie w szacunku do munduru.
Reprezentował tylko dobro.
Nigdy nie podejrzewałem o nic złego
ani państwa irlandzkiego, ani brytyjskiego.
Nic nie wiedziałem o polityce.
Rodzice widzieli, co polityka może zrobić,
bardzo się więc cieszyli, gdy zdecydowałem się
poświęcić życie grze na instrumencie.
- Hej. - Fajnie was widzieć.
Jak się macie?
W latach 1962 i 1963 na świecie królowali Beatlesi.
Usłyszałem w radio „Love me do”.
W dojrzałym wieku lat jedenastu zdecydowałem się do nich dołączyć. Proste.
Pewnego dnia młody chłopak zapytał mnie,
czy nie zachciałbym grać na basie w jego zespole.
Nigdy nie grałem na basie.
Pomyślałem, że co dobre dla McCartneya, jest dobre i dla mnie.
Jak tylko dotknąłem gitary,
poczułem, jakby ktoś podłączył mnie do gniazdka.
Grałem, aż na palcach miałem wielkie pęcherze.
Byłem coraz lepszy i lepiej to rozumiałem.
Tak zaczęła się moja muzyka.
Szybko się rozwijałem.
Konflikt w Irlandii był wtedy bardzo zaostrzony.
IRLANDIA PÓŁNOCNA – 1973 ROK
Do armatek!
Coraz więcej bomb pustoszy Irlandię Północną.
Nie będzie pokoju, póki ci ludzie nie zrozumieją,
że Irlandia Północna jest częścią Zjednoczonego Królestwa
i zawsze nią będzie.
Zwolennicy unii w Irlandii Północnej, głównie protestanci,
chcieli, by kraj pozostał w unii z Wielką Brytanią.
Nacjonaliści, w większości katolicy, chcieli zjednoczonej Irlandii.
IRLANDIA DLA IRLANDCZYKÓW
Protestanci i katolicy nigdy się już nie zaprzyjaźnią.
Obie strony czują żal.
Najsilniejszą grupą paramilitarną po stronie lojalistów jest UVF,
czyli Ulsterskie Siły Ochotnicze.
Republikanie mają IRA,
czyli Irlandzką Armię Republikańską.
ATAK BOMBOWY IRA, BELFAST
Terroryzm ze strony obu grup...
ATAK BOMBOWY UVF, ULSTER
...nasilał się,
a najbardziej cierpiała ludność cywilna.
W tym samym czasie
zespoły coverowe były w Irlandii bardzo popularne.
W Północnej i Południowej.
Grały one covery popularnych przebojów,
wszystko, do czego dało się tańczyć.
Scena była fantastyczna,
bo ludzie żyli konfliktem, a to pozwalało im zapomnieć.
Pójście wystrojonym na koncert było jak terapia.
Było bardzo wiele takich zespołów,
ale najpopularniejsi byli Miami Showband.
Miałem przesłuchanie,
ale nie miałem żadnych wątpliwości, że dadzą mi tę robotę.
Taki byłem pewny siebie.
Nawet nie znam twojego imienia
WOKALISTA MIAMI SHOWBAND
Nie obchodziło mnie to Bo cały czas szukałem
Ale byłaś mi przeznaczona...
Pamiętam frontmana, Frana O'Toole'a, by był postacią kultową.
Wszystkie dziewczyny się w nim kochały.
Miały jego zdjęcie w sypialni.
Kiedyś określono go jako najlepszego piosenkarza soul Irlandii.
Był tak dobry.
To przedstawienie ma tytuł Me and My Music.
Są w nim piosenki, które napisałem z przyjacielem, Desem Lee.
Des był liderem zespołu.
Był zaangażowany w pisanie piosenek, partnerował w tym Franowi.
Spaliśmy, piliśmy i jedliśmy muzykę.
Mój podstawowy instrument to saksofon.
Brian McCoy był bardzo ceniony w branży muzycznej.
Świetny trębacz, ubóstwiał swoją rodzinę, dzieci i psa.
Perkusistą był Ray Miller.
Był świetnym kompanem i słychać to było w jego grze.
Nasz gitarzysta, Tony Geraghty, był niezwykle utalentowanym muzykiem.
Bardzo szybko się do siebie zbliżyliśmy.
Spoglądał na mnie, uśmiechaliśmy się
i wkładaliśmy w muzykę coś dodatkowego. To było jak telepatia.
Wszyscy mieszkaliśmy w Republice, w Dublinie,
ale byliśmy niezwykle popularni w Irlandii Północnej.
Popełniano okropne zbrodnie.
W całym tym morderczym piekle
byliśmy równie popularni po obu stronach granicy,
wśród najróżniejszych ludzi.
Patrząc na widownię,
nie widać, kto jest katolikiem, a kto protestantem.
Wszyscy wyglądali i mówili tak samo.
Wtedy nie wiedziałem,
kto jest jakiego wyznania w zespole.
Ray Miller i Brian McCoy
byli protestantami z Północy, reszta to katolicy.
Nigdy nie była to kwestia religii czy polityki.
Jedyną walutą w naszym zespole
było to, jak dobrze ktoś gra.
Tylko tyle. Muzyka była naszą religią.
Jak wszystkie inne zespoły
co tydzień przekraczaliśmy granicę.
Uwierzyłem, że muzycy mają immunitet.
Żadnego zespołu nigdy nie dotknęły problemy Irlandii Północnej.
To, co wydarzyło się 31 lipca, było kompletnym szokiem.
BANBRIDGE, IRLANDIA PÓŁNOCNA
Mieliśmy grać w Castle Ballroom w Banbridge.
Banbridge jest w Irlandii Północnej.
Przyjechaliśmy z Dublina, czyli z Republiki.
Zagraliśmy koncert.
Wszystko było jak zwykle.
Tamtego wieczora krzyczeli,
żeby klaskać i tupać.
Ta piosenka był numerem jeden Frana.
Klaskaj rękami
Tup nogami
Pamiętam tę piosenkę,
bo skakaliśmy na dobry metr w górę.
Szaleliśmy! Kiedy to grali, rozpętało się szaleństwo.
Zapowiedzieliśmy ostatnią piosenkę,
ludzie zaczęli krzyczeć.
Chcieli jeszcze więcej. Tylko to było słychać.
Wyjechaliśmy z Banbridge około drugiej nad ranem.
W vanie było pięć osób, bo perkusista Ray
wrócił od razu do Antrim własnym autem.
Po około dziesięciu, piętnastu minutach,
zauważyliśmy zatrzymujące nas światła.
Brian odwrócił się i powiedział, że będą nas sprawdzać.
W Irlandii Północnej władze mogły zatrzymywać i sprawdzać.
Tamtej nocy musieliśmy wysiąść z vana.
Wysiedliśmy...
stanęliśmy obok.
Widziałem pięciu żołnierzy, każdy miał karabin maszynowy.
Byli bardzo przyjaźni, żartowali sobie z nami.
W pewnej chwili pojawił się mężczyzna, który wyglądał na przywódcę.
Jak tylko się zjawił, wszyscy stali się bardziej służbowi.
Mówił z bardzo charakterystycznym, wyrafinowanym
akcentem angielskim.
Nie był to akcent z Irlandii Północnej.
Na blokadach drogowych w Irlandii Północnej
akcent brytyjski nie był czymś normalnym.
Ten głos bardzo się wyróżniał.
Brian szturchnął mnie w łokieć
i powiedział, że szybko się wydostaniemy, bo to wojsko brytyjskie.
Poczułem się bezpiecznie.
Dla mnie mundur symbolizował prawo i porządek.
Mieli nas chronić.
Wtedy usłyszałem, jak żołnierze otwierają drzwi naszego Volkswagena.
Nagle...
Samochód eksplodował. Wybuchł ogromy ogień.
Słychać było strzały i krzyki.
Rozpętało się piekło.
Siła rażenia bomby odbiła się od auta
i rzuciła mnie przez rów na pole.
Cały świat zrobił się czerwony.
Wszystko działo się w zwolnionym tempie. Próbowałem biec. Usłyszałem strzał.
Żołnierze skoczyli za nami w pole
i zaczęli strzelać.
Słyszałem, jak Fran prosi,
żeby nie strzelali.
Słyszałem krzyki, głosy mówiące...
Pytali, czy na pewno wszystkie łajdaki nie żyją.
Głos z drogi, z akcentem północnoirlandzkim, powiedział,
że trafił w nas pociskami dum-dum i że nie żyjemy.
Wydostałem się na główną drogę.
Przedstawiała krajobraz wojenny.
Wszędzie była krew.
Wszędzie były części ciała.
Wołałem Frana, Briana i Tony'ego.
Żaden nie odpowiedział.
Steve jęczał.
Zawołałem go,
powiedziałem, że idę na komisariat w Newry po pomoc.
POGOTOWIE
Zjawiłam się następnego dnia na dyżurze i dowiedziałam się,
że Miami Showband zostali napadnięci.
PIELĘGNIARKA
Troje z nich zostało zabitych.
Jeden był na intensywnej terapii.
Strzelono do mnie pociskiem dum-dum,
który wybucha w ciele.
Wybuchł we mnie
na szesnaście kawałków.
Obrażenia były rozległe.
Cały personel martwił się, czy przeżyje.
Wszystkim było...
niedobrze.
Błagałam Boga o życie dla niego.
TRĘBACZ
Ryan miał wrócić do domu przed drugą.
Usnęłam i nie słyszałam, żeby ktoś wchodził.
Około siódmej zadzwonił szwagier Briana.
Słyszał o zasadzce na zespół na granicy.
ŻONA BRIANA MCCOYA
Ogarnęło mnie złe przeczucie.
Włączyłam radio na wiadomości o ósmej.
Powiedzieli, że Brain został zabity.
Kiedy obudziłem się w szpitalu,
pytałem o Tony'ego, Frana i Briana.
Chciałem ich zobaczyć.
Wszyscy mówili, że jedni czują się lepiej, inni gorzej.
W końcu jednak musieli mi powiedzieć,
że nie żyli.
Wszystkie pieniądze, które miałem
POGRZEB FRANA O'TOOLE'A 1 SIERPNIA 1975 ROKU
Wydałem w dobrym towarzystwie
A krzywda, którą wyrządziłem
Niestety dotknęła tylko mnie
Mój syn!
Wypijmy więc na pożegnanie
Dobranoc, niech radość wypełnia wasze dni
POGRZEB TONY'EGO GERAGHTY
SALE BALOWE W CISZY PODCZAS ŻAŁOBY RODZIN
Rano po masakrze
policjanci poprosili mnie o pomoc
w narysowaniu szkicu tych,
których pamiętałem z tamtej nocy.
Jedno utkwiło mi w pamięci.
Zawsze byłem fanem Buddy'ego Holly.
Jeden z tamtych miał ciemne okulary w ciężkich oprawkach.
Znaleźli ich fragment na drodze głównej.
Tak złapali jednego z morderców.
POLICJA NA TROPIE ZABÓJCÓW
Dwóch mężczyzn zostało aresztowanych i oskarżonych o zabójstwa.
Gdy poczułem się lepiej,
zacząłem zdawać sobie sprawę, że jestem świadkiem.
IRLANDIA PÓŁNOCNA – 1976 ROK
Bardzo się stresowaliśmy zeznaniami na Północy.
Powiedziałem Stephenowi,
że musimy to zrobić dla chłopaków.
Musimy pomóc w skazaniu tych gości.
MROCZNA HISTORIA MASKARY MIAMI
Gdy zobaczyłem morderców moich przyjaciół,
nie rozpoznałem ich. Des rozpoznał jednego.
Rodziny oskarżonych krzyczały do mnie,
że kiedyś mnie na pewno dopadną. Gdziekolwiek i kiedykolwiek.
Kiedy wspomniałem,
że tamtej nocy był też oficer brytyjski
i że dowodził całą operacją,
nie uznano tego zeznania. Zawsze nam mówiono,
że się w tym względzie mylimy albo że to nieważne.
Nie interesowało mnie to podczas procesu.
Chciałem tylko, żeby się to skończyło.
Żeby ich skazać, jeśli byli winni, a jak nie, żebyśmy my mogli iść do domu.
Zostało nas dwóch z zespołu.
To Ray, nasz perkusista,
i Stephen, basista. Dwóch z oryginalnego składu.
- I ty. - Tak, ze mną jest nas trzech.
Odtworzenie Miami
było w dużej mierze naiwnością.
Chcieliśmy to odepchnąć.
Nie grając ani jednego dźwięku,
Miami stało się znów najpopularniejszym zespołem w Irlandii.
Głównie ze względu na ogólne współczucie.
Przychodziły jeszcze większe tłumy.
Histeria.
Miałem wrażenie, że przychodzą nas zobaczyć, nie usłyszeć.
Bardziej wojeryzm niż docenianie muzyki.
Gdybyście ich widzieli...
Nie powinienem był wracać.
Trauma była ogromna.
Fizycznie mi się poprawiło dość szybko.
Byłem młody, miałem zaledwie 24 lata.
To naciska na człowieka
i uniemożliwia normalne życie.
Kierownictwo przekonało mnie, żebym został do lata.
Nie mogłem doczekać się odejścia z zespołu.
Zdecydowaliśmy się z Anne rozpocząć nowe życie w Londynie.
Stać się anonimowi.
Myślałem, że nigdy więcej nie będę się musiał tym martwić.
Zostanę tu i zapomnę tę noc.
Będę trzymał to na dystans.
Nie jest to już część mojego życia, lecz historia.
Przez około 17 lat mieszkaliśmy w Londynie.
Czegokolwiek bym nie robił...
LONDYN – 1992 ROK
...to zawsze było ze mną.
Irlandia się zmieniła, gdy byliśmy w Londynie.
Zdecydowaliśmy, że jest bezpiecznie
i że wrócimy.
Zadawano pytania na temat morderstwa Miami Showband.
ZAMORDOWANI
Poproszono mnie o zeznania przed trybunałem Barrona.
To sugerowało, że za zdarzenie nie byli odpowiedzialni
zwykli napastnicy.
Może warto dalej zainteresować się tymi kwestiami.
Powiedziałem,
że jestem to winien zabitym, nie tylko naszym przyjaciołom.
Byłem to winien sobie. Długo czekałem na odpowiedzi.
Wtedy poznałem Margaret Urwin,
która już wcześniej zagłębiała się w takie sprawy, w tym w naszą.
Miami Showband byli na celowniku.
Zamiarem było zabicie ich wszystkich.
Bomba wybuchła zbyt szybko.
Ciała dwóch mężczyzn odkryto blisko wraku auta.
Byli to Harris Boyle i Wesley Summerville.
Dzięki tatuażom ustalono,
że byli członkami UVF, Ulsterskich Sił Ochotniczych.
MASAKRA ZESPOŁU POP W ZASADZCE UVF
Oczywiście, że znałem nazwę UVF, Ulsterskie Siły Ochotnicze.
Ale aż do śledztwa nic o nich nie wiedziałem.
Lojaliści paramilitarni, jak UVF...
ULSTERSKIE SIŁY OCHOTNICZE
...byli przygotowani na każdy czyn, w tym morderstwo, by utrzymać unię.
- Macie broń? - Tak.
- Jesteście gotowi jej użyć? - Tak.
- Użyliście jej już? - Tak.
Po ataku nastąpiło wiele aresztowań.
Dwóch ze skazanych to Thomas Raymond Crozier
oraz James Rodrick McDowell.
Również członkowie UVF.
Sędzia powiedział, że należy powstrzymać takie morderstwa,
gdy skazywał McDowella i Croziera
na najdłuższe wyroki w historii Irlandii.
Wtedy pojawiło się jeszcze jedno nazwisko.
Miejscowy oddział Ulsterskich Sił Ochotniczych
zyskał niedawno nowego lidera, Robina Jacksona.
Znanego pod pseudonimem Szakal.
Robin Jackson mógł być największym mordercą...
DZIENNIKARKA I AUTORKA
...w historii konfliktu w Irlandii Północnej.
Przypuszcza się, że był odpowiedzialny za od 50 do 135 morderstw,
które wykonywał samodzielnie lub ze swoim gangiem.
Byli więźniowie, którzy odbywali z Jacksonem karę
niezwiązaną ze sprawą Miami, mówili, że podnosił koszulę
i chwalił się poparzeniami, których doznał przy wybuchu bomby.
Robina Jacksona przesłuchano
w sprawie masakry Miami Showband.
Przez 37 lat służyłem w policji.
Byłem szefem wywiadu na terenie, w którym mieszkał Jackson.
Był naszym celem numer jeden.
Łączono go ze sprawą Miami Showband
z powodu miejsca zdarzenia,
które leżało w obrębie jego terytorium,
oraz faktu, że dowodził UVF
i że zadawał się z Boylem i Somervillem.
Ale nie było dowodów poszlakowych ani kryminalistycznych.
Jackson podczas przesłuchań był cicho.
Wyszedł więc na wolność.
Musiałem dowiedzieć się więcej na ten temat,
rozmawiałem więc z dwoma byłymi oficerami brytyjskiego wywiadu.
Pod koniec lat 60. i na początku 70.
byłem w wojsku w Irlandii Północnej.
Byłem starszym oficerem wywiadu.
To był kryptonim dla operacji psychologicznych.
Miałem zbierać informacje o tym, jak moglibyśmy zakłócać działanie
organizacji terrorystycznych.
Mieliśmy do czynienia z ogromną przemocą.
Ludzie nie pamiętają, jak wiele było tej przemocy.
Do moich zadań należało
rekrutowanie współpracowników w organizacjach terrorystycznych,
którzy podaliby nam informacje pomagające zwalczać terroryzm.
Tak po stronie protestantów jak katolików.
Pod koniec pracowałem głównie dla MI6.
To brytyjski odpowiednik amerykańskiego CIA.
Innymi słowy, to szpiedzy.
Wiedzieliśmy,
kto szerzył przemoc,
jakie mieli motywacje polityczne
i co próbowali osiągnąć.
Monitorowaliśmy Harrisa Boyle'a
i ten właśnie gang, bo wiedzieliśmy, że to terroryści.
Robin Jackson, Szakal, był jednym z dobrze rokujących bandytów.
Przecierał sobie drogę w organizacji.
Sądzę, że Robin Jackson był zamieszany w atak na Miami Showband.
Terroryści ustawili blokadę na drodze
ubrani jak członkowie Pułku Obrony Ulsteru.
Wyglądali jak prawdziwi żołnierze.
Pułk Obrony Ulsteru był częścią wojsk Irlandii Północnej.
Tę dwójkę aresztowano za morderstwa Miami.
McDowell i Crozier obydwaj służyli w Pułku Obrony Ulsteru.
Wiele jednostek lojalistycznych przeniknęło do wojska
i wykorzystywało broń do zabijania.
Jednym wybuchem. Strzela się krótkimi zrywami.
TRENING UŻYWANIA BRONI
Można to sprawdzić,
naciskając spust. Nacisk, raz, dwa, zwolnienie.
Robin Jackson też był członkiem Pułku Obrony Ulsteru
na początku lat 70.
Do roku 1972 z bazy rezerwy Pułku skradziono prawie sto sztuk broni.
Była to ewidentnie robota od środka.
Sądzimy, ze Robin Jackson
był zamieszany w tę kradzież.
Policja przeszukała dom Jacksona
i odkryła amunicję, której nie powinien mieć.
Pozwolono mu zostać na wolności. Czemu?
Prawie każda sztuka broni
użyta przy morderstwach Miami Showband
pochodziła z Pułku Obrony Ulsteru lub policji Irlandii Północnej.
Każda.
Starsi rangą urzędnicy szybko zaprzeczyli,
że policja lub wojsko były zaangażowane w atak na Miami.
DRUGI OSKARŻONY O MORDERSTWA TO CROZIER
Potem przedstawiono zarzuty Crozierowi.
JEDEN Z DWÓCH BYŁYCH CZŁONKÓW UDR
Majorze, ludziom trudno zrozumieć,
jak zabójcy Miami Showband
mogli dostać się do Pułku Obrony Ulsteru.
Jeśli nic o nich nie wiedziano,
kiedy starali się o przyjęcie, nie można było
zabronić im wstąpienia do Pułku.
Sądziłem, że to niechlubne wyjątki.
Że byli to renegaci i wyjątki.
Nie chciałem wierzyć w żadną zmowę.
Zmowę, czyli współpracę między terrorystami a wojskiem i policją.
Chciałem wierzyć, że system działa.
W 2005 roku nastąpił przełom.
Była to trzydziesta rocznica maskary Miami Showband.
NABOŻEŃSTWO ŻAŁOBNE – 2005 ROK
Powróciły wspomnienia,
nie tylko do mnie i rodzin oraz przyjaciół,
ale do całego kraju, Południa i Północy.
Trudno dziś tu wracać.
Do tego właśnie miejsca.
Byłem zmuszony pomyśleć o tym w sposób, w jaki wcześniej o tym nie myślałem.
Że walczyliśmy o prawdę.
Może o coś więcej niż sprawiedliwość.
Poczułem obowiązek.
Byłem zdecydowany nie przestawać.
SHOWBAND W ŚMIERTELNYM POTRZASKU
W roku 2005 nastąpił przełom.
Poznałem Alana Brecknella, kiedy zajmował się śledztwem
morderstwa swojego ojca, zabitego przez ten sam gang,
który zaatakował Miami Showband.
ŚLEDCZY
To sprowadziło mnie do pracy
w latach 2005 i 2006.
Policja w Irlandii Północnej założyła Zespół Działań Historycznych,
którego jedynym celem była próba odpowiedzenia na pytania rodzin,
przyjrzenia się każdej śmierci.
Dokumenty wywiadu policji wreszcie ujrzały światło dzienne.
Znaleźli je detektywi z HET, Zespołu Działań Historycznych.
Myślałem, że to jeszcze jedna grupa, przed którą będę musiał zeznawać.
Okazała się być dość ważna.
Upubliczniono nowe, niepokojące informacje.
Dotyczą one tego człowieka, dowódcę UVF, Robina Jacksona.
Po około dziesięciu miesiącach po morderstwach Miami
znaleziono i zbadano broń, pistolet Luger.
Przy nim znaleziono tłumik owinięty taśmą izolacyjną.
Na tłumiku były odciski palców Robina Jacksona.
Popełniono błąd w raporcie wydziału odcisków palców.
Twierdzili, że odciski były na taśmie.
Robin Jackson miał gotową wymówkę,
dlaczego jego odciski były na taśmie izolacyjnej.
Na pewno ktoś go o tym powiadomił.
Należy zadać pytanie, dlaczego ktoś z policji
podawał informacje Robinowi Jacksonowi, skoro był on wtedy
największym lojalistycznym oszustem w Irlandii Północnej?
Wyniki śledztwa prowadzonego przez HET
podawały policję jak na tacy.
Dały dowody winy.
Zespół Działań Historycznych dowiedział się,
że detektyw przesłuchujący Jacksona złożył skargę na funkcjonariuszy,
którzy ostrzegli Jacksona.
Raport szedł drogą urzędową i bum!
Nic się nie stało.
Nie wiadomo, gdzie wylądował,
ani jakie były jego skutki.
Nie pierwszy raz udało mu się uciec sprawiedliwości.
DUBLIN – ROK PÓŹNIEJ
W ciągu 90 sekund zniszczono centrum Dublina.
Trzydzieści trzy osoby zginęły,
prawie sto odniosło obrażenia.
Do dziś zdarzenie to pozostaje najgorszym okrucieństwem konfliktu.
Bomby wybuchały tu już wcześniej, ale nie na taką skalę jak wczoraj.
Trzy bomby eksplodowały w Dublinie
w godzinach szczytu,
a około półtorej godziny później
czwarta bomba wybuchła w Monaghan w Irlandii Północnej.
Ta potworność wydarzyła się w roku 1974.
BYŁY PREMIER IRLANDII
Zaledwie rok przed atakiem na Miami.
Maj 1974 i czerwiec 1975 roku.
Wiem, że niektórzy z zamieszanych w sprawę Miami
brali udział w atakach na Dublin i Monaghan.
Trzej wiodący lojaliści byli wymieniani jako autorzy planu ataków bombowych.
Harris Boyle, major UVF,
i zabójca lojalistyczny, znany jako Szakal.
Pozwalano na takie okrucieństwa.
Wiadomo było, kto ich dokonuje.
Mieliśmy informacje, ale nie powzięto żadnych kroków.
Kapitan Holroyd zdziwił się,
że nie kazano mu przeprowadzić śledztwa ataków w Dublinie,
bo był wojskowym oficerem wywiadu
na terenie, z którego pochodzili podejrzani.
Mamy listę nazwisk, którą nazywamy Listą Chronionych.
Colin Wallace dostarczył listę rok przed atakiem na Miami.
Byli na niej znani lojaliści paramilitarni.
LOJALIŚCI PARAMILITARNI
Jest na niej dużo nazwisk zamieszanych w sprawę Miami.
Colin Wallace poprosił o pozwolenie
na namierzenie niektórych z Listy Chronionych.
Nigdy mu na to nie pozwolono.
Gdyby Jackson i inni z tej listy
zostali zatrzymani, aresztowani i przedstawiono im zarzuty,
nie zabiliby naszych chłopaków.
Sądzę, że UVF było zbyt mocno powiązane
z członkami brytyjskiego wywiadu.
Byłem najmłodszym starszym oficerem informacyjnym w Ministerstwie Obrony.
Moje raporty były wyśmienite.
Wyleciałem z dnia na dzień.
Co się tak nagle zmieniło?
Jedyny wniosek jest taki, że członkowie grup terrorystycznych
pracowali dla lub wspólnie z wojskowym wywiadem brytyjskim.
Sądzimy, że ten i inne dowody przeciw niemu
jasno pokazują, że Robin Jackson był agentem.
Agent to ktoś pracujący dla brytyjskiego wywiadu wojskowego,
komórki MI5 lub MI6.
Ktoś morduje ludzi,
a jednocześnie jest kontrolowany przez państwo.
Sądzę, że to czyni państwo współwinnym.
Wiedziałem o tym wszystkim. Wielu wiedziało.
Co mogliśmy z tym zrobić?
Mogliśmy poinformować system.
Jeśli system nie pozwala działać, nie można działać.
Nie mogłem już dłużej temu zaprzeczać.
Częścią systemu była zmowa.
Musiałem dowiedzieć się, jak daleko sięga.
Nie interesuje mnie ukaranie kogoś,
ale bardzo interesuje mnie zmiana systemu,
bo nie można zabijać niewinnych ludzi.
Bardzo trudno zmienić moje zdanie,
ale jak się to już stanie, nie wycofam się.
Im więcej się dowiadywałem,
coraz bardziej rozumiałem coś ewidentnie oczywistego.
Oficer brytyjski na miejscu ataku.
Zacząłem myśleć,
że może obecność tego oficera jest tak często pomijana
nie dlatego, że jest nieznacząca,
ale może właśnie dlatego, że jest bardzo ważna.
Kiedy nalegałem w HET,
by dowiedzieć się czegoś więcej o tym oficerze,
powiedzieli, że nie był to brytyjski oficer.
McDowell udawał angielski akcent, żeby nas oszukać.
Nie miało to sensu.
Po co mężczyzna, który wie, że za dziesięć minut umrzemy,
miałby zmieniać akcent?
Nikt nie miał na sobie kominiarki.
Nonsens.
Miałem wrażenie, że HET zatrzymuje winę po tej stronie Morza Irlandzkiego.
HET był powołany przez rząd brytyjski,
jemu więc podlegali.
Wierzyliśmy, że ich wnioski będą uczciwe,
prawidłowe
i niestronnicze.
Ale nie były.
Wspólnymi wysiłkami próbowano rzucić wszystkich z Irlandii,
czy to z UDR, czy z policji,
na pożarcie wilkom.
Nie chcieli mieszać w sprawę brytyjskiego establishmentu.
Nie chciałem tego zaakceptować,
więc przyparli mnie do muru po jednym ze spotkań.
Było to bardzo zastraszające.
Powiedzieli, że nie wiedzą,
kiedy pierwszy raz wmieszałem w to armię brytyjską.
Zmartwiło mnie to, bo myślałem,
jak udowodnię, że mówię o armii brytyjskiej
w przeciwieństwie do UDR od wielu lat?
Pojechałem do domu i powiedziałem żonie,
że wygrali tę dyskusję.
Natychmiast rozwiązała problem.
Miała wycinki z gazet dotyczące wywiadu,
którego udzieliłem dokładnie dwa tygodnie po ataku.
Jasno w nim mówię, że Brian McCoy,
nasz trębacz, powiedział, żeby Steve się nie martwił, bo to wojsko brytyjskie.
Wysłałem wycinek do HET z zapytaniem, czy zmienią wnioski.
Nawet nie przyznali, że im to wysłałem.
Nie potrzebuję śledztw, żeby wiedzieć, że była zmowa.
Nie potrzebuję śledztwa,
żeby wiedzieć, że tamtej nocy działaniami dowodził
brytyjski oficer. Wiem to.
HET nie zamierzało udzielić mi żadnych odpowiedzi na temat oficera.
Zdałem sobie sprawę, że musiałem znaleźć inne źródło informacji.
Oczywistym wyborem byli ci, którzy siedzieli w więzieniu,
którzy popełnili tę zbrodnię.
Crozier i McDowell.
Byli wtedy na wolności wskutek działań procesu pokojowego.
Po dwóch latach rozmów i rozlewie krwi trwającym całe pokolenie,
po dekadach podziału i goryczy, przyszła era pokoju.
Więźniowie wypuszczeni przeze mnie i Tony'ego Blaira
odsiadywali głównie dożywocia,
niektórzy wyroki czterdziestoletnie.
Aby do nich dotrzeć,
potrzebowaliśmy pozwolenia
od ich organizacji,
czyli Ulsterskich Sił Ochotniczych.
PRZYGOTOWANI NA POKÓJ GOTOWI DO WOJNY
UVF nie ma w książce telefonicznej.
Nie można tak po prostu do nich zadzwonić.
Przypomniało mi się, że Fran O'Toole miał przyjaciela,
który podobno brał udział w procesie pokojowym
jako łącznik między UVF
a rządami brytyjskim i irlandzkim.
Stephen Travers skontaktował się ze mną,
wiele czytał o mojej pracy
z lojalistami paramilitarnymi w Irlandii Północnej.
Sądził, że otworzę mu pewne drzwi.
Wrócił i powiedział nam, że nie będziemy mogli spotkać
Croziera ani McDowella.
Była jednak możliwość
spotkania się z dowództwem UVF.
Z zastępcą dowódcy.
Mężczyznę tego mieliśmy nazywać Rzemieślnikiem.
Chris zadzwonił i powiedział,
że na dole czeka taksówka i jedziemy spotkać się z tym człowiekiem.
Popatrzyłem na niego i powiedziałem,
że mogą nas tylko zabić.
Wydawało mi się to bardzo logiczne,
ale to tylko pokazuje,
jak bardzo cieszyłem się
z bycia bliżej odpowiedzi.
Rzemieślnik usiadł i wyciągnął odręczne notatki,
jakieś osiem czy dziewięć stron.
Powiedział, że wiedział, że taki dzień nadejdzie.
Rzemieślnik powiedział mi,
że zamysł był taki, iż mieliśmy być bezpieczni w domach,
kiedy wybuchła bomba.
Mieli wydać oświadczenie, że mogą sięgnąć do Dublina,
do serca Republiki Irlandii.
Wiedziałem od policjanta z miejsca zbrodni,
że bezpiecznik był ustawiony na dziesięć do piętnastu minut.
Bomba wybuchłaby,
zabijając wszystkich w aucie.
Zapytałem Rzemieślnika o oficera brytyjskiego.
To mnie zdziwiło. Nie zaprzeczył, że oficer brytyjski tam był.
Powiedział...
że Brytyjczyk nieźle ryzykował.
Wciąż wypływało pewne nazwisko.
W 1987 roku Parlament Brytyjski
dyskutował nad tożsamością tego oficera.
Przeczytam, co powiedziano.
Cytuję.
„Zaczęło być jasne, że kapitan Robert Nairac
prawdopodobnie był osobą, która zorganizowała zabójstwo
trzech muzyków Miami Showband”.
Koniec cytatu.
Pan Livingstone oburzył posłów,
przez serię bezpodstawnych zarzutów w kwestii Irlandii Północnej.
Są to między innymi insynuacje, że kapitan Robert Nairac,
zabity przez IRA w 1977 roku,
mógł zorganizować serię morderstw w tamtym regionie.
Panie Livingstone, co ma na celu
ta niepotrzebna obraza zmarłych?
Im bardziej wchodzę w politykę, tym więcej odkrywam dziwnych rzeczy,
o których wiele się nie wiedziało.
Po pierwsze co naprawdę działo się w Irlandii Północnej.
Niektóre z okrucieństw nielegalnie przeprowadzały oddziały brytyjskie.
Nairac nie był psychopatą cieszącym się z zabijania.
Myślał, że pracuje dla długofalowych interesów brytyjskich.
Sądzimy, że Robert Nairac był członkiem 14. Kampanii Wywiadu,
zagadkowej brytyjskiej grupy przeciwpowstańczej.
Istnieją domniemania, że to głos Nairaca słyszano
na miejscu ataku tamtej nocy.
Widywano go z Jacksonem.
Widywano go też z Harrisem Boylem, zabitym wtedy na miejscu.
Kto wie, kim był Robert Nairac?
Kiedy go spotkałem, powiedział, że pracuje dla tego samego oficera MI6 co ja.
Znałem Roberta Nairaca.
Myślę, że był...
entuzjastyczny, ale mógł być zmanipulowany
przez innych w wywiadzie.
Powiedział, że mnie okłamał w kwestii sprawy, dla której tam był.
Gdy tylko dostawał informacje, wykonywał operacje,
co teraz z Colinem uważamy za nadużywanie informacji
do zmowy z terrorystami.
IRLANDIA PÓŁNOCNA – 1987 ROK
Nasze informacje od partnerów gangu
wskazują na to, że kapitan Robert Nairac z jednostki specjalnej armii brytyjskiej
odegrał kluczową rolę w zabójstwach Miami.
Kapitan Nairac dostarczył bombę oraz broń wykorzystane w operacji
na opuszczonym parkingu centrum handlowego w Portadown.
Nie mam najmniejszych wątpliwości,
że jeśli te zarzuty wobec kapitana Nairaca są prawdziwe,
wykonywał on zaledwie rozkazy.
Musimy dotrzeć do wysoko postawionych szpiegów w MI5,
którzy byli przygotowani do zatwierdzania takich misji.
Przygotowani, by widzieć, jak zupełnie niewinni ludzie,
jak muzycy z zespołu Miami Showband, byli mordowani.
Mówimy tu o zdradzie w sercu państwa brytyjskiego.
Jestem poseł Michael Mates, byłem członkiem parlamentu przez 36 lat.
Przez 20 lat byłem oficerem wojska.
Jak długo ludność Irlandii Północnej
będzie mogła nazywać się Brytyjczykami?
Tak długo, jak żyjemy, tak długo, jak zechcą.
Pod koniec mojej służby w wojsku byłem na pięciu misjach w Irlandii Północnej.
To była prawie wojna...
Bylibyśmy w stanie wojny,
gdyby nie było to terytorium brytyjskie.
Tak działo się cały czas, wet za wet,
zabójstwa między dwoma społecznościami.
Obie strony robiły okropne rzeczy.
Tak się to toczyło.
Stara, biedna armia brytyjska i siły ochrony musiały kontrolować spór.
Bardziej uważało się na zbrodnie IRA niż UVF.
Strzelec IRA wciąż oddawał sporadyczne strzały.
Obecnie jesteśmy na wojnie z wojskiem brytyjskim.
Symbolizują w tym kraju coś...
CZŁONEK IRA
...czego od wieków nienawidzimy.
Rządy imperializmu brytyjskiego
w Irlandii.
Żołnierze brytyjscy.
Bardzo szybko się zorientowali, kto był wrogiem.
Nie byli to protestanci.
Protestanccy ekstremiści
niezwykle rzadko atakowali wojsko.
Pomyśleli więc, że mają dużo za uszami,
ale są po tej samej stronie.
Tam, gdzie mieszkam, jedynym wrogiem są bojownicy IRA.
Czy tylko IRA?
Tak, IRA, rząd, zamachowiec.
Protestanccy terroryści mieli stosunkową swobodę działania.
Pracowali dla wydziałów bezpieczeństwa i eliminowali
znanych i silnie podejrzewanych
członków IRA.
- Kiedy mówię o siłach bezpieczeństwa... - Mordowali ich.
Zabijali ich.
Brytyjczycy wykorzystują miejscowych do walki przeciw sobie.
Opowiadają się po stronie tych, których typują na wygranych.
W tym przypadku to Ulsterskie Siły Ochotnicze.
Wykorzystują ich, by pokonać IRA.
Tak robią Brytyjczycy. Tak budują i utrzymują swoje imperium.
Robią tak na całym świecie.
Wojsko Brytyjskie dostało rozkaz
rozpoczęcia przesadnych i bezprawnych działań.
Wiem, że władze uznały je za legalne.
Moje własne władze, moi politycy.
Wszystko poszło z góry.
Colin Wallace i ja napisaliśmy do premier Thatcher
32-stronicowe pismo.
Listę bezprawnych operacji w Irlandii Północnej.
Nie wykorzystano żadnej z tych informacji.
Pozwolono kontynuować działania zamieszanym w to ludziom.
Rząd wielokrotnie deklarował,
że Irlandia Północna jest częścią Zjednoczonego Królestwa.
Tak też pozostanie.
Chyba że ludność i Parlament w Westminsterze zdecydują inaczej.
Powinna była podjąć działania, ale tego nie zrobiła.
Potem zaprzeczyła, że widziała dokumenty.
Kiedy poruszyłem sprawę Miami Showband w Parlamencie,
nastała dziwna chwila, bo pani Thatcher była zupełnie dominująca.
Stała jak posąg.
Gasiła wszystkich spojrzeniem. Zadawano jej pytania.
Nie patrzyła mi w twarz. Wydawała się skulona.
Było dla mnie oczywiste, że to był jej słaby punkt.
Pani Thatcher robi wszystko, co może, by zapobiec śledztwu.
W żadnej demokracji nie można mieć takich oskarżeń
i odmawiać im otwartego śledztwa.
Im więcej widziałem dowodów, tym bardziej zdawałem sobie sprawę,
że rząd brytyjski poprzez wojsko
wybrał nas jako niewinne ofiary,
by nas zamordować,
by osiągnąć cele polityczne.
Celowano w nas, bo rząd brytyjski chciał,
by rząd irlandzki uszczelnił granicę z Północą...
IRLANDIA PÓŁNOCNA
...by IRA po popełnieniu jakiejś zbrodni nie mogła bezpiecznie
dostać się na stosunkowo bezpieczne południe.
Zdecydowali się więc wrobić
najbardziej niewinnych i zaufanych podróżnych.
Tych, którzy podróżowali przez granicę.
Przeszlibyśmy do historii
jako terroryści wożący bomby dla IRA.
Kiedy rząd decyduje się
zabijać własnych obywateli
i obywateli własnego sąsiada, nie można tego usprawiedliwić.
Nie ma okoliczności łagodzących
dla zamordowania kogoś dla większego dobra.
Ci ludzie twierdzili,
że robią to dla dobra kraju. Tak pewnie jest.
To ironia. Ale nie jest to demokracja.
Chcą mieć i jedno, i drugie.
Chcą być bardziej terrorystyczni od terrorystów,
a jednocześnie twierdzą, że przestrzegają prawa.
Publicznie się temu sprzeciwiłem.
Stałem się powodem do wstydu.
Trzeba było szybko mnie zastąpić,
zanim mogłem dowiedzieć się jeszcze czegoś.
Wskutek tego
w bardzo nieprzyjemny sposób pozbyto się mnie z Irlandii.
Zabrali mnie prosto do Netley,
niesławnego wojskowego szpitala psychiatrycznego.
Bezprawnie trzymali mnie tam
przez miesiąc.
Co ważniejsze, w związku ze sprawą Colina Wallace'a,
trzeba było mnie zdyskredytować,
by nikt nie uwierzył w żadne moje słowo.
Holroyd i Wallace odeszli w cieniu.
Władze świadomie mnie wykorzystały,
a potem odmówiły udziału
w zgodzie na takie czynności.
Moje usunięcie i przesłuchanie dyscyplinarne
były spreparowane.
Potem usłyszałem zarzut morderstwa.
Zniknął mój kolega.
Jego ciało znaleziono w rzece.
Patolog stwierdził obrażenia nosa
spowodowane ciosem w stylu sztuk walki,
czyli uderzył go ktoś z wykształceniem wojskowym.
W końcu uznano mnie za winnego i skazano na dziesięć lat.
Sprawa przeciw Wallace'owi była niezwykle słaba.
Mieli tylko dowody poszlakowe.
Nie mam żadnych wątpliwości,
że Colin Wallace nie był winny zabójstwa.
Wierzę, że go wrobiono.
Kto go wrobił?
Wywiad tego kraju.
By zastrzelić posłańca, wystarczy go zdyskredytować.
Samo zastrzelenie wywołuje niepotrzebne zainteresowanie.
Przesłanie jest takie,
żeby siedzieć cicho.
LUDZIE NIE POWINNI INFORMOWAĆ MI5
By się chronić, system posunie się daleko
i zniszczy każdego,
kto sugeruje nadużycie władzy.
Czułem wstyd,
że byłem pionkiem
w ich politycznej rozgrywce.
Bardzo szanowałem Brytyjczyków
i czułem się prawie, jakbym zdradzał to, co kocham.
Ciężar może tak bardzo wadzić,
że nie nie można funkcjonować.
Wiele razy budzę się rano
i przykro mi, że się obudziłem.
Ostatnio zdiagnozowano u mnie trwałą zmianę osobowości.
Nigdy wcześniej o tym nie słyszałem.
Spotyka nas coś,
co sprawia, że stajemy się zupełnie inni.
Byłem pyszałkowatym,
pewnym siebie muzykiem.
Byłem szczęśliwy w życiu.
Moja żona też.
Było nam bardzo dobrze razem
i nagle stało się to coś.
Pamiętam, jak zapytałem żonę,
czy faktycznie się potem zmieniłem,
a ona powiedziała, że było to jak nauka życia z inną osobą.
Nauka kochania innej osoby.
Jedyne, w czym byłem w życiu dobry,
to gra na instrumencie.
Tylko to umiałem robić,
nie martwiąc się tym i o tym nie myśląc.
Nie musiałem nawet grać na próbach. To było coś takiego.
Potem zniknęło.
Długi czas potem czułem,
że do niczego innego na świecie nie mogę się przyczynić.
Zorientowałem się, że ta osoba
została na polu 31 lipca 1975 roku.
W 2006 roku zadzwonił do mnie
policjant, James O'Neill.
Był wezwany na miejsce zbrodni tamtej nocy.
Miał rano zebrać dowody.
Kiedy go potem spotkałem, jego notatki były nieskazitelne.
Był ogromnym profesjonalistą.
Przyniósł też ze sobą
zdjęcia z autopsji.
Powiedział, że ma zdjęcia, na które trudno patrzeć.
Powiedziałem, że jestem na to gotowy.
Były przerażające.
Były zdjęcia chłopaków w kostnicy.
Mieli okropne obrażenia.
Okropne.
Po zdarzeniu wszystko to wymazałem z pamięci.
Zdałem sobie sprawę,
że do wtedy nie akceptowałem ich śmierci.
Myślałem, że to zły sen. Pomyłka.
Nawet wszystkie te lata później.
Dla mnie Tony nie był martwy.
Nikt nie mógł zabić Frana O'Toole'a, był zbyt wielką gwiazdą.
Brian McCoy pewnie wyjechał z rodziną.
Z tyłu głowy nie było to racjonalne.
Kiedy patrzyłem, jak wyglądali...
wiedziałem, że nie żyją.
Był czas, kiedy myślałem,
że może to ja jestem martwy.
Że nie akceptuję własnej śmierci.
Ta kwestia pojawia się co jakiś czas.
Ulżyło mi, że to nie ja byłem na zdjęciach.
W pewien sposób był to bodziec,
by uporać się z tym, co boli wewnątrz.
Nie można tego zrobić,
nie robiąc kroków, a to był ogromy krok.
Potwierdziło to,
że nasze śledztwo miało sens, szliśmy do przodu
z jeszcze większą determinacją.
W Irlandii był brytyjski terroryzm,
który mnie w to wplątał.
Doprowadzę sprawę do końca.
Chcę, żeby to mocarstwo wiedziało, że uczestniczy w walce,
bo ja się nie wycofam.
Zamordowali moich przyjaciół. Zostawili mnie na pewną śmierć.
Próbowali zrobić terrorystów ze mnie i całej mojej rodziny.
Obudziłem się i pokonam ich za to.
Mamy w sądzie sprawę przeciwko brytyjskiemu Ministerstwu Obrony.
Chcę, żeby Brytyjczycy przyznali się do zbrodni, żeby powiedzieli,
że nigdy się to już nie zdarzy.
Steven i ja dużo razem pracujemy.
Teraz nad sprawą w Sądzie Najwyższym w Belfaście.
To oburzające,
że związane z tym władze
pozwoliły nam czekać na sprawiedliwość
przez ponad 42 lata.
Próbowali wszelkich możliwych brudnych sztuczek.
Opóźniali i lawirowali.
Mieli nam przedłożyć dokumenty.
Zasypali nas papierami.
Używali wszelkich możliwych machlojek.
To jeszcze wzmocniło naszą wolę walki.
Steve Travers, jeden z tych, którzy przeżyli masakrę Miami,
jest dziś ze mną w studio. Witamy w programie.
Dzięki, Pat.
Wciąż walczymy o przedstawienie dokumentów.
Trzydziestego sierpnia sędzia przyznał nam
82 z 84 dokumentów.
W międzyczasie przyszła informacja
od rządu irlandzkiego, co jest niezwykłe.
Właśnie otrzymałem to pismo od Ulsterskich Sił Ochotniczych.
Rząd irlandzki był w jego posiadaniu
przez ostatnie 30 lat.
UVF wyznaje rządowi irlandzkiemu,
że wywiad MI5 poprosił UVF
o zabicie Charlie'ego Haugheya.
Ujawniali tę informację rządowi,
bo chcieli, by było jasne, że nie brali w tym udziału.
Pismo jest na znakowanej papeterii. Nie wiedziałem, że takiej używają,
ale ewidentnie tak.
Jest datowane na 5 sierpnia 1987 roku.
Piszą, że Colin Wallace i Fred Holroyd
mówili prawdę o porwaniach i zabójstwach,
za którymi stał brytyjski wywiad.
W piśmie tym UVF narzeka
na traktowanie ze strony MI5,
do współpracy z którymi UVF się przyznaje.
MI5 dawało im wadliwe detonatory i bomby.
Powołują się też na sprawę Miami Showband.
Coś tak ważnego mogło nam pomóc się z tym uporać 30 lat temu.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
- U mnie dobrze, a u ciebie? - Też, dzięki.
To, co się wydarzyło i atak Miami Showband
łączy kontekst.
Jako osoba bliska sposobu myślenia
Ulsterskich Sił Ochotniczych
wiem, że UVF nie miało najmniejszego zamiaru
zabijać członków Miami Showband.
Wiesz, Winstonie, że bym tego nie zaakceptował.
Fakty zupełnie temu przeczą.
Nie sądzę, by było dla nas pomocne
sprzeczanie się w tych kwestiach o semantykę.
Cała ta sprawa była katastrofą.
Jedną z przeszkód na drodze do uleczenia i pogodzenia się
jest fakt, że ani lojaliści paramilitarni,
ani republikanie parlamentarni, ani rząd nie biorą na siebie odpowiedzialności.
Dobrze, że możemy razem usiąść
i możesz przedstawić swój punkt widzenia,
a ja mogę powiedzieć, że zupełnie się z nim nie zgadzam.
Nie wstajemy w gniewie i nie wybiegamy stąd,
mówiąc, że nie da się z tego zrobić czegoś dobrego.
Myślę, że to ważne i że musimy upewnić się, że wydarzenia z przeszłości
nie staną się częścią polityki w przyszłości.
Musimy przekazać prostą wiadomość,
że nigdy już nie powinno być ofiar.
To bardzo motywujące.
Mam nadzieję,
że to początek procesu, nie jedno wydarzenie.
Jak najbardziej.
Proces, w którym weźmie udział wielu.
To znaczące, że ludzie odpowiedzialni za tę straszną zbrodnię
usiedli tu z nami
i obiecali spróbować naprawić sprawy.
Bardzo ważny jest fakt, że powiedział to przed kamerą
w imieniu organizacji.
SPOTKANIE PRAWDA I POJEDNANIE LUTY 2018
W kwestii rodzaju sprawiedliwości, chciałbym widzieć prawdę.
Zgadzam się tez osobiście
na amnestię.
Amnestię pod warunkiem powiedzenia prawdy.
Prawdziwi potrzebni tu przywódcy to tacy, którzy powstrzymają zbrodnię
i przyznają, że nikt tu nie ma monopolu
na cierpienie lub stratę.
Nikt też nie ma monopolu na machlojki,
które trwały przez 40 lat.
Nie mam innego celu w życiu.
Gdybym przyznał to kilka lat temu, nie miałbym celu. To mnie definiuje.
Może możemy coś zmienić.
To daje mi poczucie wartości.
Może wydostanę się z tego pola.
Wszystkie pieniądze, które miałem
Wydałem w dobrym towarzystwie
A to, co robiłem, by zabawnym być
Było dla wspomnień Których teraz nie pamiętam
Wypijmy więc na pożegnanie
Dobranoc, niech radość wypełnia wasze dni
Zawsze chciałem być tylko basistą.
Tylko tyle.
Kiedy dziś gram, mogę być tym, kim byłem kiedyś.
To jedyne, co miałem wtedy
i wciąż mam.
Każdemu z przyjaciół, których miałem
Muzyka jest uniwersalnym językiem. Jest kochana i doceniana przez każdego,
niezależnie od poglądów religijnych czy politycznych.
Łączyliśmy społeczności.
Kiedy graliśmy, sekciarstwo zostawało za drzwiami.
Taka jest siła muzyki.
Ludzie, którzy robią takie rzeczy, boją się piękna.
Boją się dobra w społeczeństwie.
Dźwięki muzyki przetrwają
odgłosy strzałów i bomb.
Wypijmy więc na pożegnanie
Dobranoc, niech radość wypełnia wasze dni
Fred Holroyd wynajął prawnika,
by wykreślić z dokumentów wojskowych dane o stanie jego umysłu.
Nigdy nie pozwolono mu na powrót do wojska.
Colin Wallace spędził wiele lat w więzieniu,
ale został oczyszczony z zarzutu o morderstwo
po ustaleniu, że dowody w procesie przeciw niemu były fałszywe.
Rząd brytyjski musi jeszcze odnieść się do nowych dowodów,
które łączą MI5 z atakiem Miami.
Stephen i Des wciąż walczą o prawdę.
Tłumaczenie napisów: Małgorzata Ciborska