เลือกให้ดีๆ กันนะ
เจ้าไบซันเวหาจะเป็นมิตรคู่ใจไปตลอดชีวิต
ข้าเอาแอปเปิลมาให้จ้ะ
พวกมันน่ารักจังเลย
นี่ของเจ้า
- รับนะ - รอด้วย!
มันทำท่าเลียนแบบข้า
ทางนี้ และมาทางนี้
นี่คงหมายความว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปสินะ
อัปปา
มันหายไปไหนแล้ว
หามันให้เจอ!
(เณรน้อยเจ้าอภินิหาร)
(บางสิ่งที่แตกสลาย)
เดี๋ยวพอข้าขยับได้เมื่อไหร่ พวกเจ้าซวยแน่
ข้าจำได้แม่น เจ้าคนที่ใส่รองเท้าบูตเดินอี๊ดอ๊าด
แล้วก็เจ้าด้วย ไอ้เซ่อซ่า
ขี้เกียจแบกข้ายัดคุกสินะ เลยใช้ลากแบบนี้
ไอ้พวกอันธพาลไร้มนุษยธรรม!
อะไร ไม่ กลับมาก่อน! ไม่นะ!
ทำแบบนี้ไม่ได้…
แต่พวกเจ้าก็ทำ
ทิ้งข้าไว้ในสภาพนี้
ใครน่ะ
นั่นใคร
ซ็อกกา
ไซ!
เจ้ายังไม่ตายเหรอ
ซ็อกกา!
นึกว่าจะไม่ได้เจอเจ้าแล้ว
เราเที่ยวตามหาเจ้าจนทั่วเลย
เจออมิตาไหม หรือได้ข่าวเทโอบ้างไหม
แย่จัง พวกมันคงยึดจดหมายไว้หมด
แต่ซ็อกกา ข้าดีใจมากที่เจอเจ้า
ดีใจมากๆ!
- โอย ไซ - หือ
ช่วยพลิกตัวข้าหน่อยได้ไหม
จะบอกว่าท่านแม่กับท่านพ่อไม่รู้มาก่อนว่า
ได้สร้างอาวุธให้กับเผ่าอัคคีงั้นเหรอ
ข้ารู้หรือไม่ว่าเรามีสัญญากับเผ่าอัคคีงั้นรึ
ข้ารู้
แต่สาบานได้ ข้านึกว่าพวกนั้นเป็นอุปกรณ์การเกษตร
- ธุรกิจนั้นไม่มี… - ไม่มีพรมแดน
ข้าเรียนรู้มาแบบนั้น
เราจะยกเลิกสัญญา
จริงเหรอ
ข้าจะจัดการเรื่องนี้ทันที
ข้าหวังมาตลอดว่า เจ้าจะมาสืบทอดธุรกิจต่อในวันข้างหน้า
เจ้าเริ่มปรับเปลี่ยนธุรกิจตามที่เห็นสมควรได้เลย
หมายถึงอย่างที่เจ้า…
อยากให้เป็น
ได้ยินว่าเจ้าได้ฝึกผู้อวตาร ให้เป็นผู้ควบคุมดินที่เก่งกาจ
ถ้าเจ้าบอกเรื่องพรสวรรค์กับข้าเร็วกว่านี้
ข้าคงไม่โต้ตอบรุนแรงขนาดนั้น
นี่ไม่ใช่การเจรจาธุรกิจนะ ท่านแม่
ทำไมไม่คุยกับข้าเหมือนข้าเป็นลูกล่ะ ข้า…
ข้าไม่รู้จะคุยยังไง
แค่คิดว่าข้าเป็นคนอื่นก็ได้
แต่เจ้าไม่ใช่คนอื่นนี่
เจ้าเป็นลูกสาวที่บอบบาง…
อย่าหาว่าข้าบอบบาง
ได้โปรด
ขอเวลาสักครู่เถอะ
เมื่อมีลูก
เราคิดว่า…
จะนำทางพวกเขาออกไปผจญโลก
จะแบ่งปันสิ่งที่เราเรียนรู้จากชีวิตตัวเอง
ทันทีที่เจ้าเกิดมา
ข้าก็รู้ว่าเจ้าจะต้องรับมือกับสิ่งต่างๆ เกินกว่าที่ข้าเคยนึกถึง
เพราะข้าไม่รู้เลยว่ามันเป็นยังไงที่ต้อง…
มองไม่เห็น
หลังจากเจ้าจากไป
ข้าจึงสงสัยว่า…
"น่าจะเป็นข้าที่บอบบาง"
เจ้าท่องไปในโลกด้วยความแข็งแกร่ง
ด้วยความมั่นใจ และความสง่างาม เกินกว่าคนใดในตระกูลเป่ยฟง
คือว่า…
อาจไม่ใช่ความสง่างาม
ทำไมถึงพูดแบบนั้น
ไม่รู้สิ
ท่านเคยรู้สึกไหมว่าผู้คนมักคิดเอาเองว่า
เราจะต้องทำตัวแบบนั้น เพราะชื่อตระกูลเรา
ตลอดชีวิตข้าเลย
ข้าทะเลาะกับเพื่อนๆ
ผู้อวตารเหรอ
ใช่
นึกว่าพวกเขาเข้าใจข้า แต่ไม่…
ไม่รู้สิ
ฟังนะ
ข้ารู้ว่าท่านอยากให้ข้ากลับบ้าน
ใช่เลย
ข้าถึงมาที่นี่ไง
ข้าสัญญา
ทุกอย่างจะต่างจากเดิม
ข้าแค่ยังไม่พร้อม
อย่างน้อยข้าก็ต้องคุยกับพวกเขาก่อน…
เพื่อปรับความเข้าใจ
แน่นอนเจ้าต้องทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง
มีรถม้ารอเจ้าอยู่แล้ว เพราะงั้น…
- เมื่อไหร่ก็ได้ที่เจ้าพร้อม - อย่า…
อย่ารอข้าเลย
อาจใช้เวลานานหน่อย
ใช้เวลาเท่าที่เจ้าต้องการได้เลย
ตอนนี้มาดื่มชากันให้หมดก่อน
เหมือนสมัยที่เจ้ายังเด็ก
ท่านไม่เชื่อแน่ว่ามีคนมาขอข้าแต่งงานกี่คน
ตั้งแต่มาถึงที่นี่
ผู้ชายน่ะแย่สุดๆ เลยเนอะ
อย่างไอ้งั่งสองคนที่ท่านพ่อส่งมาตามหาเจ้า
ท่านแม่ ข้าไม่…
ข้ารู้สึกแปลกๆ
ข้าน่าจะมาตามหาเจ้าเองแต่แรก
เราน่าจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว
ข้าขอโทษ
ข้าผิดเองที่ทำให้เราต้องมาถูกคุมขัง
แล้วเจ้าเป็นใคร
เจ้าไม่อยากรู้หรอก
เจ้าถูกจับ เพราะพยายามช่วยข้า ข้าย่อมอยากรู้แน่นอน
ข้าอยากขอบคุณเจ้า
เจ้าไม่อยากหรอก
เจ้าหันหน้ามาเถอะ
ซูโก
เราจะทำไงกันดี สู้จนตายไปข้างนึงเหรอ
ข้าไม่สู้กับเจ้าหรอก
ว้าว
เจ้า
เจ้าเอง
- ข้ามันงี่เง่าสุดๆ - ไม่จริง
- ข้าดันนึกว่าเจ้าเป็นคนดี ข้า… - ข้าพยายามอยู่
แองพูดถูก
ทุกคนพูดถูก
ทุกอย่างที่ข้าทำมันโง่งั่ง
และเห็นแก่ตัว
ข้าทำให้เราทุกคนตกอยู่ในอันตราย และนี่คือสิ่งที่ข้าสมควรได้รับ
ถูกขังอยู่ในถ้ำกับอสูรกาย
สหายทั้งหลาย
พวกท่านคงสงสัยว่า ทำไมข้าถึงเรียกมาประชุมวันนี้
พระราชาทรงทราบถึงแผนร้าย
ที่บ่อนทำลายความมั่นคงของเมือง
พระองค์ทรงรับสั่งให้ข้ากำจัดผู้สมรู้ร่วมคิด
ซึ่งบางคนก็อยู่ในห้องนี้
นายพลซังอยู่ไหน
นายพลซังถูกจับกุมตัวข้อหากบฏ
- กบฏงั้นรึ - กบฏงั้นรึ
พระราชาทรงรับสั่ง ให้หน่วยไต้ลี่เข้าควบคุมกองทัพ
นี่มันรัฐประหาร!
- เมื่อแม่ทัพสูงสุด… - พระราชาอยู่ไหน
ได้แสดงตนว่าไม่จงรักภักดี
เราต้องเข้าเฝ้าพระราชา
แล้วจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่มีอำนาจ หลงเฟิง
ข้าอาจช่วยให้พวกท่านกระจ่างขึ้นได้
นักรบเคียวชิมาเกี่ยวอะไร กับงานราชการของบาซิงเซ
ไม่เกี่ยวอะไร
ไม่ อย่า!
ข้าเปลี่ยนใจเรื่องข้อตกลงเราแล้ว
ข้าจะจับตัวผู้หลบหนี
และผู้อวตาร
และยึดเมืองนี้
ตอนนี้บาซิงเซเป็นของเผ่าอัคคีแล้ว
เจ้าอยากจะพูดอะไรไหม
ไม่มี…
เจ้าหญิง
กลับไปทำหน้าที่ต่อ
เราพลาดอะไรไป
ชื่อเป็นมงคลดีจัง
สงบนิ่ง
แต่ดุดัน
การตั้งชื่อคือการฝันถึงอนาคตของสิ่งนั้น
และสถานะที่มันจะดำรงอยู่บนโลก
โป อี้เจ๋อ
ยินดีต้อนรับสู่ร้านน้ำชามังกรมะลิ รับเหมือนเดิมไหม
วันนี้ต้องขอพิเศษ มูชิ เมื่อคืนแทบไม่ได้หลับเลย
ไต้ลี่มาไล่จับคนแถวบ้านข้า พวกเขาจับตัวแม่นางหน้าสีไป
กับลูกสมุนของนาง
ใช่ ผู้ชายที่สวมหน้ากากสีฟ้านั่นด้วยที่ถูกจับไป
- นั่นแหละผลของการทำดี - มูชิ ข้าจะเอา…
มูชิ
แล้วชาข้าล่ะ
ทางสะดวกแล้ว
ตอนนี้
ขอบคุณที่ให้ที่ซ่อนเรา
วันนี้พวกไต้ลี่ยั้วเยี้ยเต็มไปหมด
แล้วก็รู้มาว่าแม่นางหน้าสีถูกจับตัวเมื่อคืน
คาทาร่า
นางคือเหตุผลเดียวที่เรายังยืนหยัดสู้
แล้วก็ท็อฟ เป่ยฟง ออกจากเมืองไปกับแม่เมื่อเช้า
นางทำอะไรนะ
ไม่รู้สิ
แล้วซ็อกกาล่ะ
ไม่มีวี่แววเลย
หน่วยไต้ลี่มีคุกลับใต้ดิน
พวกเขาต้องถูกขังไว้ที่นั่นแน่
คนของเราจากโอมาชู น่าจะสะกดรอยตามสายลับไต้ลี่ได้
เราทุกคนอยากช่วย
มันอันตรายเกินไป
ข้าย้ายจากเซินหลินไปไกปัน
แล้วสงครามก็ตามเราไป
แล้วข้าก็ย้ายไปโอมาชู สงครามก็ตามไปอีก ตอนนี้เรามาที่นี่
เราไม่มีทางหนีอันตรายพ้น
เราต้องเผชิญหน้ากับมัน
โอเค
แต่เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง
โอเค
ขอร้อง…
ระวังตัวด้วยนะ แอง
โอเค
แล้วถ้าเจอไซ ช่วยบอกเขาด้วย
ได้สิ
ข้าจะบอกให้
ขอบคุณนะ
หน่วยไต้ลี่เข้าควบคุม กองกำลังรักษาความปลอดภัยกำแพงเมืองแล้ว
ซึ่งหมายความว่า ตอนนี้กองกำลังอยู่ภายใต้การบัญชาของเรา…
ของท่าน
และเราได้จับตัวผองเพื่อนผู้อวตารไว้หมดแล้ว
แต่ผู้อวตารนั้นยังหลบหนีไปได้
เดี๋ยวเขาก็จะมาช่วยเพื่อนๆ
ยังมีอีกคนที่ถูกจับกุมตัวเมื่อคืน
นี่คือสิ่งที่ยึดมาจากเขา
ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน
ทะเลสาบเหลาก่าย
นางบอกว่าจะฆ่าซูโก
ใช่
เจ้ายึดดาบมาให้นาง
ใช่
เจ้าบอกนางว่าซูโกอยู่ที่ไหน
ใช่
สัญลักษณ์แห่งความสมัครสมาน ระหว่างชนเผ่าของเรา
อืม
เธอรักซูโกไม่ใช่เหรอ
ข้าก็รักเจ้านะ
แต่ก็เกือบฆ่าเจ้าแล้ว
นั่นสิ
จริงด้วย
ข้าใช้พลังควบคุมเปิดประตูได้
ไม่น่าจะเกินกำลัง
อาจจะเกินกำลังไปหน่อย
นายพลไอโรห์
ท่านมาทำอะไรที่นี่
ข้าไม่ใช่นายพลแล้ว
มันจบไปแล้ว
ข้ามาด้วยเหตุผลเดียวกับเจ้าแหละ ภารกิจช่วยเหลือ
โอเค
เรามาร่วมมือกัน
แต่…
งานนี้ไม่ง่าย
เพื่อนใหม่ข้าบอกว่าที่นี่มีทางเข้าอีกทาง
ประตูลับที่ผู้อวตารเคียวชิสร้างไว้
โอเค ไปกัน
ให้ข้าช่วยไหม
เจ้าไม่ต้องยุ่ง
ทำแบบนั้นไม่ช่วยให้เราออกจากที่นี่ได้หรอก
อ้อ จริงเหรอ
แบบนี้ไม่ช่วยให้เราออกจากคุก ที่เจ้าคู่ควร แต่ข้านั้นไม่
ข้าไว้ใจเจ้า
มันต้องเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ
เจ้ารู้มาตลอดว่าเป็นข้าใช่ไหม
เจ้าสะกดรอยตามข้าเพื่อล่าตัวแอง และนี่เป็นกับดักงั้นสิ
เจ้าคิดว่าแองจะต้องตามมาเพื่อช่วยข้า
แล้วในที่สุดเจ้าก็จะสมหวัง
นั่นเป็นแผนที่ซับซ้อนกว่าที่ข้าเคยคิดมาเลย
ข้าไม่ได้วางแผนอะไร
ตอนที่เห็นพวกไต้ลี่โจมตีเจ้า ข้าไม่ได้คิดอะไร แค่เข้าไปช่วย
ข้าถึงได้มาอยู่ที่นี่ไง
แหงสิ
ข้าควรจะเชื่อการแสดงออก ที่บริสุทธิ์ใจของบุตรจ้าวอัคคี
ที่การขยายตัวของสงคราม ความรุนแรง และความเกลียดชังมันอยู่ในสายเลือด
ผู้คนทั้งรุ่นต้องสูญสิ้นไป เพราะความกระหายอำนาจของตระกูลเจ้า
ป่าไม้ถูกเผาทำลาย
ครอบครัวต้องแตกแยก
ผู้คนไม่มีตัวตนอีกต่อไป
เพราะเจ้า
และพ่อเจ้า
และปู่เจ้า
และพวกผู้ชายทุกราย ที่สืบเชื้อสายย้อนไปจนถึงโซซิน
ผู้ควบคุมน้ำทุกคนในเผ่าข้าถูกจับตัวไป ไม่ก็ถูกฆ่าตาย
เด็กๆ ก็ถูกจับตัวไป
ยกเว้นข้า
ข้าซ่อนตัวเลยรอดมาได้
ข้าต้องอยู่กับความรู้สึกผิดนี้มาตลอดทุกวี่วัน
ข้ารู้สึกผิด เพราะรอดมาได้
เจ้ารู้สึกยังไงล่ะ
ไม่รู้สึกอะไรงั้นรึ
เจ้ากล้าดียังไง
เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าต้องเจออะไรมาบ้าง เพราะสงครามนี้
ในแง่ส่วนตัวข้า
เผ่าอัคคีพรากชีวิตแม่ของข้าไป
ข้าเสียใจ
เป็นเรื่องที่เราเผชิญเหมือนกัน
นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายศตวรรษ ที่จะมีคนใช้ประตูนี้
แล้วซูโกโดนจับตัวไปได้ยังไง
เขาถูกจับตัวตอนที่เข้าไปทำสิ่งดีงาม
ข้ารู้ว่าเขามีอะไรดีๆ อยู่ในตัว
การมองลึกลงไปใต้เปลือกนอก นั่นคือการหยั่งรู้ของผู้อวตาร
ข้าทำภารกิจมาได้ถึงขนาดนี้ เพราะเพื่อนๆ แต่…
ข้าดันผลักไสพวกเขา จนโดนจับตัวไป
นั่นคือการหยั่งรู้ของผู้อวตาร
ข้ามั่นใจว่าไม่ใช่ความผิดของเจ้า
ใช่สิ
ข้ามันเห็นแก่ตัวสุดๆ
สนใจแต่สิ่งที่ตัวเองต้องการ
แต่…
ข้าจะเปลี่ยนตัวเอง
ข้าจะทำทุกอย่างที่จำเป็น เพื่อฟื้นฟูความสัมพันธ์กับเพื่อนๆ
ข้าจะปรับตัวให้เป็นอย่างที่พวกเขาต้องการ
ไม่ได้
ไม่ใช่แค่ไม่ควรทำนะ แต่มั่นใจเลยว่าเจ้าทำไม่ได้หรอก
ถ้าเจ้าทำเช่นนั้น ก็จะไม่ได้ช่วยพวกเขา
และเจ้าจะสูญเสียตัวเองไประหว่างนั้น
มิตรภาพที่แท้จริงย่อมรอดพ้น จากความจริงที่โหดร้าย
มิตรภาพที่ดีที่สุดจะเติบโตจากความจริง
เจ้าต้องเป็นตัวของตัวเอง
แต่ก็ต้องปล่อยให้พวกเขาเป็นตัวของตัวเองด้วย
แต่…
ถ้าพวกเขาไม่ชอบตัวตนจริงของข้าล่ะ
นั่นเป็นสิ่งที่เจ้ามิอาจควบคุมได้
ท่านเคยสามารถทำได้บ้างไหม
การเป็นตัวของตัวเองตลอดเวลาน่ะ
มันเป็นโครงการชั่วชีวิต
ตอนนี้ข้าก็กำลังทำอยู่
เห็นได้ชัดว่า
เคียวชิได้ใช้คุกแบบเดียวกันนี้ในยุคของนาง เมื่อหลายร้อยปีก่อน
นี่คือประตูผู้อวตาร
เราต้องควบคุมธาตุทั้งสี่เพื่อที่จะเปิดมัน
โชคดีที่เราบังเอิญได้เจอกัน
รอนี่นะ โมโม่
ไม่ ข้ารู้
เด็กสาวจอมยุทธที่ปลอมตัวเป็นนักรบเคียวชิ
นางใช้วิทยายุทธสกัดจุดใส่ข้า ข้าเลยขยับตัวไม่ได้ไง
- นั่นแหละ - แน่นอน
- อย่างน้อยข้าก็ได้มาเจอเจ้า ไซ - จริงเลย
- เราจะออกไปจากที่นี่ด้วยกัน - เป็นไปไม่ได้
พูดอะไร สำหรับเราน่ะอะไรก็เป็นไปได้
โดยเฉพาะเจ้า
- เจ้าฉลาดที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอ - ข้าพยายามแล้ว
ตอนพวกมันจับข้าครั้งแรก
ข้าถูกสอบปากคำที่วัง แต่ข้าต่อต้านอย่างองอาจ กล้าหาญ
ไม่ยอมปริปาก
พวกมันเลยขังข้าไว้บนหอคอยที่สูงที่สุด
ข้าร้องขอเข้าเฝ้าพระราชา
ข้าเข้าใจเรื่องในราชวงศ์อยู่แล้ว ตัวข้าก็พอมีสถานะ
แต่พวกมันว่า "เจ้าไม่มีวันได้เข้าเฝ้า"
ข้าเลยบอกว่า "ข้ามีข้อมูลสำคัญที่กอบกู้โลกได้"
พวกมันเลยหัวเราะเยาะใส่ข้า
แล้วก็ใช้พลังควบคุมธาตุกระแทกปิดประตู เกิดเสียงดังสนั่น และน่าหวาดผวา
แต่ข้าก็ถามตัวเอง แล้วเทโอจะทำยังไง
แม้กำลังใจจะลดลง ข้าก็พยายามหลบหนีอย่างอาจหาญ
ยังไง!
เอาผ้าปูที่นอนมาผูกกัน แล้วโยนลงมาทางหน้าต่าง
- ยอดเยี่ยม ใช้สิ่งที่อยู่รอบตัว - หายนะ
- ข้าดันคำนวณระยะทางผิด - ไม่นะ
แต่ข้าก็ลองอีกครั้ง คราวนี้ใช้ระเบิด
ระเบิดเยลลี่งั้นรึ
แบบบ้านๆ แต่มันบ้านๆ ไปนิด นี่คิ้วข้าก็เพิ่งเริ่มงอกกลับมา
โอ้ แล้วไง
แล้วก็เกิดแรงดลใจ
- การปลอมตัว - แจ๋ว!
- ข้าเลยโดนจับทันที - ไม่นะ!
เห็นได้ชัดว่าข้ามีรูปร่างหน้าตาโดดเด่น มัน…
- ไซ ช่วยที! - ได้แล้ว
แล้ว…
จากนั้นเจ้าก็เลยคิดแผนใหม่ขึ้นมาใช่ไหม
ไม่ใช่
จากนั้นพวกมันก็ย้ายข้ามาอยู่ในนี้
แล้วข้ายอมจำนนต่อความสิ้นหวัง
ลูกชายข้าออกไปสู้รบอยู่ด้านนอก
อมิตา
เราเพิ่งได้เจอกัน แล้วตอนนี้ข้าก็เสียนางไป
แล้วตอนที่เจ้ากับผู้อวตารต้องการข้า…
ข้าก็ล้มเหลว
แต่นั่นคือวิทยาศาสตร์ที่ดี
เจ้าล้มเหลว
ทุกความล้มเหลวคือโอกาสในการเรียนรู้
เราต้องล้มเหลวนับร้อยครั้ง กว่าจะค้นพบงานชิ้นนึงที่ใช้ได้จริง
แล้วก็ต้องล้มเหลวอีกร้อยครั้ง กว่าจะค้นพบงานชิ้นต่อไป
เราต้องล้มเหลวนับพันครั้ง ถึงจะประสบความสำเร็จ
มองไปรอบตัวสิ
กำแพงเป็นหิน ประตูเป็นโลหะ
เราไม่ใช่ผู้ควบคุมธาตุ
เราคงต้องตายอยู่ในนี้
กำแพงไม่ใช่หินบริสุทธิ์ มีคริสตัลด้วย
ถูกของเจ้า ไม่ใช่หินทั้งหมด
คริสตัลมีคุณสมบัติทางเคมีต่างจากหินใช่ไหม
ใช่
ใช่!
- เราหาทางละลายมันได้ - ใช่!
- แล้วอาจหาทางออกจากที่นี่ได้ - ใช่ มาลงมือกัน
ซ็อกกา เจ้าเป็นนักเรียนที่ดีที่สุดของข้า
อาจเป็นอาจารย์ที่ดีที่สุดด้วย
- เอาละ เร็วเข้า - โอเค
แม่ข้าเป็นคนดี
แม่มองเห็นสิ่งดีงามในตัวคน
แม้แต่ในตัวข้า
แม่จากไปก่อนที่ข้าต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้
แผลเป็นบนหน้าข้า
ทุกคนที่เห็นมักคาดเดาเรื่องข้าไปต่างๆ นานา
พวกเขาแต่งเรื่องสารพัด ข้าจึงเข้าอาณาจักรปฐพีได้โดยง่าย
ข้าน่ะเหมือนผู้ถูกกระทำ
ไม่มีเรื่องไหนที่พวกเขาปั้นแต่ง
ที่ใกล้เคียงกับความเลวร้ายที่เกิดขึ้นจริง
พ่อเป็นคนทำร้ายข้า
การที่ผู้ควบคุมไฟต้องถูกเผา รู้ไหมว่ามันหนักหนาแค่ไหน
เผาอย่างสาหัส…
จนเกิดแผลเป็น…
ติดตัวไปชั่วชีวิต
ผู้นั้นต้องยอมลดการป้องกันตัวพื้นฐาน
ทิ้งสัญชาตญาณที่มีมาตั้งแต่เกิด
เหมือนผู้ควบคุมน้ำจมน้ำนั่นแหละ
พ่อมอบแผลเป็นให้ข้าก็จริง
แต่ลึกๆ แล้ว…
ส่วนนึงในตัวข้า…
เชื่อว่าสมควรแล้ว
ข้าเลยยอมถูกเผา
เพราะท่านพ่อเกลียดข้า
คนอื่นๆ ก็เกลียดข้า
พวกเผ่าอัคคีที่แปรพักตร์…
ก็คงเกลียดข้า ถ้ารู้ว่าข้าเป็นใคร
เจ้าปกป้องพวกเขาทำไม
เพราะพวกเขาไร้ทางสู้
แล้วเจ้าล่ะ
เหตุผลเดียวกัน
ตลอดมาเมื่อข้านึกถึงใบหน้าศัตรูขึ้นมาทีไร…
ข้าเห็นหน้าเจ้า
ไม่ว่าเจ้าจะเกลียด…
ใบหน้านี้มากแค่ไหน คาทาร่า
ข้าเกลียดมันยิ่งกว่า
แต่ตอนนี้ข้าไม่เห็นแบบนั้นแล้ว
ข้าเห็นคนที่เจ็บปวด
คนที่ต้องการการเยียวยา
นี่คือน้ำจากวิญญาณโอเอซิส
มันขึ้นชื่อว่าสามารถรักษาบาดแผลลึก และร้ายแรงสุดๆ ได้
อาจรวมถึงแผลที่ฝังลึกมาหลายชั่วอายุคน
ให้ข้า…
ลองรักษาเจ้าดีไหม
ทหารทั้งหมดต้องสวมเครื่องแบบแบบเต็มยศ
มาแล้ว ท่านเสนาบดีวัฒนธรรม
นี่นายพลวินห์ แทรน
เขาจะเป็นผู้ดูแลบาซิงเซระหว่างที่ข้าไม่อยู่
คุยกับเขาแทนตัวข้าได้เลย
โอเคนะ
ท่านเสนาบดีวัฒนธรรม
ช่วยควบคุมทุกทางสัญจรให้ปราศจากสิ่งกีดขวาง
และกันพวกหาบเร่แผงลอยออกไปให้หมด
เราไม่อยากให้มีสิ่งใดมากีดขวาง ตอนกองกำลังเราเข้ามาในเมือง
ท่านเสนาบดีวัฒนธรรม
ข้าจะจัดการให้
เมื่อกองกำลังมาถึง หวังว่าคนของท่านจะเคารพคนของข้า
ตั้งแต่ระดับสูงสุดจนถึงต่ำสุด
ไม่มีสงครามในบาซิงเซ
ยังไม่ดี
ไม่มีสงครามในบาซิงเซ
ไม่มีสงคราม…
ในบาซิงเซ
ไม่มีสงครามในบาซิงเซ
ไม่มีสงครามในบาซิงเซ!
เจ้าคงต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อย
ได้โปรด
ได้โปรด อย่าขังข้าเลย
ได้โปรด!
ข้ายอมทำทุกอย่าง ทุกหน้าที่เพื่อท่านเสนาบดี
ไม่มีสงครามในบาซิงเซ
ถ้าเจ้าเล็งไม่ถูกจุด ก็แค่ตาหลุดเอง
เราต้องการผลึกสักก้อน เพื่อเอามาวิเคราะห์และทดลอง
ด้วยสิ่งที่เรามีอยู่ตอนนี้
เยี่ยม
ใช่
เราคิดดีแล้วใช่ไหม
ดีที่สุดเท่าที่เราคิดออก
- ซ็อกกา! - อย่าเพิ่ง แอง!
- แอง! - แองรึเนี่ย
- ดีใจจังที่เจอเจ้า เพื่อน - เหมือนกัน
- ซ็อกกา… - ข้ารู้
ไม่เป็นไร เราดีกัน
เราดีกัน โอเคนะ
เขามาทำภารกิจร่วมกับเรา เชื่อข้าเถอะ
ซูโกก็ถูกจับตัวมา
ข้ารู้ว่าคงยากที่ใครจะเชื่อ แต่หลานข้าเนื้อในเขาเป็นคนดี
ถ้าเปลือกนอกเขาดีเมื่อไหร่ ก็บอกด้วย
ซ็อกกา…
คาทาร่าก็ถูกขังอยู่ที่นี่
ถ้าท่านช่วยเราตามหาเพื่อนๆ และพาเราหนีออกไปได้
ข้าจะยอมเชื่อทุกอย่าง
เอาละ ไปกันเถอะ
ข้าสงสัยว่านี่อาจเป็นเหตุผล ที่ข้าได้รับน้ำขวดนี้มาตั้งแต่แรก
เพราะมันถูกลิขิตไว้ให้เจ้า
ข้าไม่คู่ควรหรอก
คู่ควรสิ
เฮ้ย ไปให้พ้นนางเลย!
ซ็อกกา หยุดนะ!
เขาช่วยข้าไว้จึงโดนจับตัวมา
ว่าไงนะ
เอามือออกไปก่อนที่ข้าจะเผามือเจ้าซะ
ซูโก ทั้งสองคนเลย
เขาคอยช่วยเหลือผู้คน ข้าเห็นมากับตา
ข้าขอโทษ
โดนซะ
ทางสะดวกแล้ว ครบกันแล้วใช่ไหม หรือต้องไปช่วยใครอีก
ท็อฟกับแม่ออกจากเมืองไปแล้ว
แต่อัปปาอยู่ในคุกที่ไหนสักแห่งที่นี่
เราจะไปช่วยอัปปา
แล้วพวกเจ้าจะเอาไง
เขาช่วยให้ข้าได้เจอเจ้า
เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ
คาทาร่า
ข้าอยากขอโทษเจ้า
ข้าทำตัวไร้เหตุผล และข้าไม่ควรผลักไสเจ้าเลย
ไม่เป็นไร
ข้าก็ขอโทษนะ
- เรารีบไปกันดีกว่า - รอเดี๋ยว
ข้าจำเป็นต้องพูดเรื่องนี้
ถ้าตัดเรื่องทั้งหมดออกไป และถ้าข้าไม่ใช่ผู้อวตาร
และเจ้าไม่ใช่ผู้ควบคุมน้ำ
และเราไม่ต้องกอบกู้โลกใบนี้
ข้า…
เราก็คงเป็นเพื่อนกันต่อไป
แน่นอนอยู่แล้ว
ไม่มีสิ่งใดมาเปลี่ยนได้
ใช่เลย
ข้ารับรู้ได้ อัปปาอยู่ทางนี้
ทหารยาม
ไปเร็ว
จูดี
นี่
เราช่วยเจ้าออกไปได้นะ
เจ้าหนีไปกับเราได้
ผู้อวตารอยู่นี่!
อย่าให้เขาหนีไปได้!
ผู้อวตารอยู่นี่!
เขาอยู่นี่!
แยกพวกมันซะ
ท่าน…
ท่านวางยาข้า!
ก็แค่ดอกป๊อปปี้นกจาบฝนหงอน
ข้าดื่มเพื่อให้หลับสบาย อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่โต
ข้าเป็นลูกสาวท่านนะ ลักพาตัวกันได้ไงเนี่ย
ใช่แล้ว
เจ้าคือลูกสาวข้า
ดีใจจังที่เจ้ารู้ตัว
สักวันเจ้าจะขอบคุณในสิ่งที่ข้าทำในวันนี้
เริ่มตั้งแต่วางแผน หาข้ออ้าง
และทุ่มเททำทุกอย่าง เพื่อปกป้องลูกสาวคนเดียวจากตัวนางเอง
ข้าไม่ใช่สมบัติของท่าน!
ท่านโกหก!
ท่านโกหก
ท่านไม่ได้ห่วงข้า
ไม่เคยเลย
ท่านไม่เคยต้องการลูกอย่างข้า
ข้าทำให้ท่านอับอาย
ทำไมนะ
ท่านไม่รู้จักข้าด้วยซ้ำ
ท่านไม่รู้จักข้าเลย
แต่พวกเขารู้จักข้า
พวกเขารู้จักข้า
พวกเขารู้จักตัวตนข้า
ข้ารู้จักตัวตนข้าเอง!
เป็น…
เป็นไปไม่ได้
ข้าท็อฟ เป่ยฟง และข้าได้คิดค้นการควบคุมโลหะ
ข้าคือผู้ควบคุมดินที่เก่งกาจที่สุดในโลก!
มันอยู่ด้านในนั้น
ข้าจับตาดูมันอยู่
เราทั้งหมดออกจากที่นี่ไปด้วยกันได้นะ
ว่าไงนะ
เจ้าหญิงอาซูล่าได้เข้ายึดอำนาจเมืองนี้แล้ว
อาซูล่างั้นรึ
อาซูล่าอยู่นี่เหรอ
มาได้ไง
นางมาตามล่าท่านไง
ข้าทำทุกอย่างเพื่อปกป้องท่านจากนาง
กองทัพถูกทำลายหมดสิ้นแล้ว
นางกำลังจะเปิดประตูเมือง
และเคลื่อนทัพเผ่าอัคคีมายังพระราชวัง
ความหวังเดียวของเราตอนนี้
คือหนีไปให้ได้ แล้วตั้งหลักสู้ใหม่วันข้างหน้า
คิดจริงหรือว่าข้าจะหลงไว้ใจท่านอีก
ท่านหักหลังเราทุกคน
ถ้าอาซูล่ายึดเมืองได้ ก็ต้องโทษท่านแหละ
ข้าทำทุกอย่างที่จำเป็นเพื่อปกป้องเมือง เพื่อกันสงครามให้พ้นกำแพง!
ทุกคนในบาซิงเซอยู่กันอย่างสงบสุขเพราะข้า!
ข้าสู้ทนแบกรับภาระ!
ข้าทำในสิ่งที่ต้องทำ!
ท่านเองก็เข้าใจเรื่องนี้ดี
ไม่จริง
เพราะข้าน่ะห่วงใยผู้คน
แต่ท่านห่วงแค่การครอบครองอำนาจ และใช้มันเพื่อปกป้องตัวเอง
ข้าไม่มีวันช่วยท่านหนี
และข้าก็จะไม่หนี
ข้าจะอยู่ที่นี่ และหยุดอาซูล่าให้ได้
ท่านไม่มีวันเอาชนะนางได้
ท่านมันใจดีเกิน
นั่นแหละที่ทำให้ท่านอ่อนแอ
แล้วท่านจะได้เห็นว่าข้าพูดถูก แอง
ท่านไม่มีทางชนะ
หนีไปซะ รีบหนีไปขณะที่ยังมีโอกาส
อัปปา!
ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน
ข้ารู้
แต่ข้าต้องไปช่วยคนอื่นก่อน
แล้วข้าจะรีบตามไปทันที
เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
ข้าสัญญา
ข้าจัดการได้อยู่แล้ว
อัปปา
ไปสิ
ทำไมไม่รู้จักนอนอยู่ในห้องขังดีๆ
โอเค ข้ายอมแล้ว
บูมเมอแรง!
เจ้ากลับมาเสมอจริงด้วย
ชู่ว มีคนมา
แอง! โอ้ เจ้าปลอดภัย อัปปาอยู่ไหน
ข้าให้มันขึ้นไปอยู่กับโมโม่แล้ว
- ไอโรห์กับซูโกล่ะ - เราแยกกัน สารพัดเรื่องประดังเข้ามา
เราต้องรีบเผ่น พวกเขาดูแลตัวเองได้
ไม่ได้ เมืองนี้ไม่ปลอดภัย
อาซูล่าและกองทัพเผ่าอัคคียึดเมืองแล้ว เราต้องหยุดนางเดี๋ยวนี้
อาซูล่างั้นรึ
อยู่นี่เอง ข้าเจอทางออกแล้ว
ไปกันเลย
โอเค
เราจะทำแบบนี้อีกนานแค่ไหน ซูโก
เราจะเล่นตามเกมของท่านพ่ออีกนานแค่ไหน
ที่เราต้องสู้กันเอง
จนกว่าคนนึงจะชนะ
ตลอดมาท่านแม่มองว่าข้าเป็นปีศาจ
อย่าบังอาจพูดถึงท่านแม่เป็นอันขาด
ถ้าท่านแม่ไม่ถูกจับตัวไป ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้
ข้าขอโทษ
ขอโทษที่ข้าไม่ยอมสงบปากในรถม้าคืนนั้น
ข้าผิดเอง
แต่ท่านแม่บอกให้เราอยู่ด้วยกัน
บอกให้เราอยู่เคียงข้างกัน
เราอาจจะทำได้นะ ซูโก
ข้ายึดเมืองนี้แล้ว
ตอนนี้กองทัพเรากำลังเคลื่อนทัพไปตามท้องถนน
อาณาจักรปฐพีกำลังจะล่มสลาย
นี่คือวันแห่งความรุ่งโรจน์ ในประวัติศาสตร์ชนชาติเรา
เราแบ่งปันช่วงเวลานี้ได้
แต่ข้าจะไม่บังคับให้เจ้ากลับบ้าน ถ้าเจ้าไม่อยากกลับ
ทางเลือกเป็นของเจ้า
นี่เป็นทางออก
ข้ารับรู้ได้
ข้าจะพาไซออกไปก่อน!
หมอบลง!
ดีจังที่แขนขาเจ้าใช้งานได้แล้ว
- นั่นสิ เพราะที่โดดลงมา - ใช่
เอาละ
แย่แล้ว มันล็อก
คิดถึงข้าไหม เจ้าขี้เซา
เจ้าควบคุมโลหะได้รึเนี่ย
ไว้ค่อยชมความเก่งกาจของข้าทีหลัง
ไปกันเถอะ อัปปารออยู่ข้างนอก
ขี้เซาเหรอ
ไว้ค่อยเล่าให้ฟัง
นึกว่าเจ้าเปลี่ยนไปแล้ว!
ข้าเปลี่ยนไปแล้ว
ยอมแพ้ซะ ผู้อวตาร
ข้าชนะเรียบร้อย
คำถามคือเจ้าจะยอมสูญเสียได้มากแค่ไหน
ข้าจะไม่ยอมสูญเสียใครเด็ดขาด
หากเจ้าตายในสถานะผู้อวตาร
วัฏจักรจะสิ้นสุดลง
และโลกจะเสียสมดุลไปตลอดกาล
พาเขาออกไป!
แอง
(จากซีรีส์แอนิเมชันโดย ไบรอัน โคเนทสโก&ไมเคิล ดันเต้ ดิมาร์ติโน)
คำบรรยายโดย กุลวดี โสวัฒนสกุล