เดี๋ยวมันก็โผล่มาเองแหละ เจ้าคงเผลอวางผิดที่
อย่าลืมว่าสมุดบันทึกนั่นไม่ใช่สิ่งที่ตามหาผู้อวตาร
ตัวเจ้าต่างหาก
สมุดบันทึกมีประโยชน์ ในการรวบรวมความคิดของเจ้า
แต่ความพยายามที่ไม่หยุดยั้งของเจ้า จะช่วยให้เจอผู้อวตาร
เขาหนีไปแล้ว!
สุดยอดนักรบนั่น!
- เขามันขี้ขลาด - เรื่องนั้นข้าไม่แน่ใจ
แต่เห็นได้ชัดว่าผู้อวตารคนนี้
ไม่ใช่อย่างที่เจ้าหรือใครๆ คาดเอาไว้
ไม่มีทางรู้จนกว่าจะเจอตัว
ข้าต้องหาตัวเขาให้ได้
ข้ายังคงเป็นรัชทายาท มันย่อมมีความสําคัญ
- แม้ข้าอยู่ในมุมโลกที่ดูไร้ค่า - ใช่
และในกรณีนี้ เพราะเราอยู่ในส่วนที่เงียบสงบของโลกนี่แหละ
นั่นจึงเป็นข้อได้เปรียบ
ผู้อวตารมีที่ซ่อนตัวได้สักกี่ที่กันเล่า
เกาะเคียวชิห่างจากที่นี่ไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง
จากข้อมูลนี้ ผู้อวตารเคียวชิเป็นนักรบที่ดุดันที่สุด
ปรมาจารย์ของสิ่งที่เรียกกันว่า สถานะผู้อวตาร
บางอย่างในวิหารของนาง อาจช่วยข้าในการควบคุมพลังก่อนที่...
จะฆ่าใครงั้นรึ
ก่อนที่มันจะเกิดขึ้นอีก
- ได้เวลากลับบ้านแล้ว - อะไรนะ
จบงานเราแล้ว เราช่วยเขาให้รอดพ้นจากผู้ควบคุมไฟ
ก็ได้เวลากลับบ้าน หน้าที่ข้า...
หน้าที่เราคือปกป้องหมู่บ้านตามที่พ่อสั่งไว้
พวกเขาปกป้องตัวเองได้
ถ้าเราไม่ปกป้องโลกนี้ การปกป้องวูล์ฟโคฟจะมีประโยชน์อะไร
คาทาร่า พูดอะไรออกมารู้ตัวไหม "ปกป้องโลก"
- เราเนี่ยนะ - ทําไมล่ะ
ถ้าโลกเรามีโอกาสรอด ก็ต้องอาศัยแอง
และพี่พูดถูก
เรามีหน้าที่ นั่นคือต้องปกป้องผู้อวตาร
ปกป้องเขาเนี่ยนะ เจ้าอยากปกป้องเขางั้นรึ
คนที่เล่นงานเราจนเกือบตกจากยอดเขา
มันไม่ใช่แค่การช่วยแอง
ตั้งแต่เขาเข้ามาในชีวิต สําหรับข้าหลายอย่างได้เปลี่ยนไป
ก่อนจะเจอเขา
ข้าควบคุมน้ําเทใส่ปลอกนิ้วก็ยังไม่ได้
ดูสิตอนนี้ข้าพัฒนาไปมาก หลังผ่านไปแค่วันเดียว
มองไปรอบๆ สิ
ดูสิว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน
แล้วแต่พี่นะ แต่ข้ากลับไปไม่ได้
คาทาร่า มีอะไรอยู่ในกระเป๋าเจ้าน่ะ
เฮ้ย! นั่นอาหารของเรานะ
ตัวอะไรน่ะ
ลีเมอร์มีปีก!
พวกมันเคยบินว่อนกันเต็มท้องฟ้า
นี่อะไร
คาทาร่าที่รัก
ม้วนคัมภีร์นี้ถูกส่งต่อในเผ่าผู้ควบคุมน้ําของเรา
หลายชั่วอายุคนแล้ว
มันบันทึกความรู้ทุกอย่าง ที่เจ้าต้องศึกษาเพื่อฝึกการควบคุม
เจ้าไม่รู้หรอกว่ายากแค่ไหนที่ต้องปิดบังเรื่องนี้
เมื่อแคว้นอัคคีออกล่าผู้ควบคุมทั้งหลาย
มันจึงอันตรายเกินไปที่จะมอบสิ่งนี้ให้เจ้า
แต่ตอนนี้เจ้าได้ก้าวสู่โลกภายนอกแล้ว
จึงสมควรได้ครอบครองสิ่งที่เป็นของเจ้า
เจ้าคือผู้ควบคุมน้ํา
เจ้าเป็นเช่นนั้นตลอดมา
และจะเป็นตลอดไป
จงจําไว้ให้ขึ้นใจ
นี่ไง เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น ถ้าเราไม่ออกเดินทาง
ก็ได้ เราจะไปที่เกาะเคียวชิ ดูสิว่าจะเป็นไง
แอง พร้อมจะไปกันรึยัง
ข้าต้องทําบางอย่างก่อน
ตลอดชีวิต ท่านคอยอยู่เคียงข้างข้า...
แต่ข้าไม่ได้อยู่เคียงข้างท่าน
ลาก่อน กียัตโซ
ข้าขอโทษ
(เณรน้อยเจ้าอภินิหาร)
(นักรบ)
อยากไปกับเราไหม โมโม
โมโมเหรอ
ใช่ มันเหมือนโมโมเลยเนอะ
- คล้ายกับที่เจ้าเหมือนซ็อกกาไง - ใช่เลย
รสชาติแกต้องเหมือนไก่แน่เลย
ซูโก ต้องลองกินนี่ มันใส่...
- ใส่อะไรนะ - ไข่นกกระทา
ไข่นกกระทา กินแล้วจะ...
ให้พละกําลังไง
ให้พละกําลัง
เรามาทําอะไรที่นี่ ท่านลุง
ท่าเรือนี้เป็นที่ตั้งกองบัญชาการ ของผู้บัญชาการแคว้นอัคคีภูมิภาค
เป็นศูนย์กลางรวบรวมข้อมูลท้องถิ่น
ถ้ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นแถวนี้
จะมีการรายงานมาที่นี่
เสียสติไปแล้วเหรอ
จะถามผู้บัญชาการแคว้นอัคคีว่า เห็นผู้อวตารหรือไม่เนี่ยนะ
ถ้าข่าวแพร่ไป ทุกคนในโลกจะออกตามหาเขา
และข้าอาจสูญเสียทุกอย่าง
ใจเย็นก่อน องค์ชายซูโก
สิ่งหนึ่งที่เจ้าต้องเรียนรู้คือการได้สิ่งที่ต้องการ
โดยไม่เปิดเผยเจตนาที่แท้จริง
ต้องใช้ไหวพริบ ความเข้าอกเข้าใจ
แต่ที่สําคัญที่สุด ต้องใช้...
ข้าวเหนียว
ท่านลุง ไม่ใช่เวลาหาของกินนะ
อยู่นั่นไง
นางร่างมหึมาแสนน่ากลัว
เข้าไปดูกัน
ซ็อกกา ไม่ควรรีบเข้าไปนะ
แอง!
- ซ็อกกา! - อะไร! เกิดอะไรขึ้น!
- ระวัง! - เฮ้ย!
เจ้าบุกรุกพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์
อย่า! เข้าใจผิดแล้ว!
เขาคือผู้อวตาร!
ไร้สาระ ถ้าเขาคือผู้อวตาร มันต้องมีสัญญาณ
นั่นน่าจะเป็นสัญญาณ
นานมากแล้วที่เราไม่ได้ต้อนรับผู้มาเยือน
ด้วยเหตุผลที่สมควร
ตลอดร้อยปีที่ผ่านมา
เกาะเคียวชิรอดพ้นจากสงครามทําลายล้าง
โดยการตัดขาดจากโลกภายนอก
เราคาดหวังให้โลกภายนอกทําเช่นเดียวกัน
เราไม่มีเจตนามาสร้างปัญหา
ข้าแค่อยากเรียนรู้ เกี่ยวกับผู้อวตารเคียวชิให้มากขึ้น
นั่นเป็นเรื่องราวของที่นี่ไม่ใช่หรือ
ความทรงจําของนางที่รักษาไว้
- เราไม่ได้คุกคาม - อาจไม่ใช่
แต่ผู้มาเยือนรายต่อๆ ไปอาจใช่ เราจะยกเว้นให้ใครไม่ได้
เราไม่ใช่ผู้มาเยือนธรรมดา เขาคือผู้อวตาร
ตามที่เจ้าอ้าง และลําแสงที่ฉายจากรูปปั้น
ข้ารู้ว่าท่านกลัว
ก็ไม่รู้ว่าผู้คนที่นี่ต้องเจออะไรมาบ้าง
บอกตามตรง ข้าไม่รู้ว่าผู้คนเจออะไรมาบ้างไม่ว่าที่ไหน
ข้าจากไปนานทีเดียว
แต่ในดินแดนที่ข้าอยู่
ผู้คนจะคอยช่วยเหลือกัน
ข้ารู้ว่าข้าไม่เหมาะกับที่นี่
ช่วงนี้ข้ารู้สึกแบบนั้นจริงๆ
แต่ถ้าท่านยอมช่วยข้า
ถ้าข้าได้เรียนรู้ที่จะเป็นผู้อวตาร
ก็อาจนําโลกที่ข้าเคยรู้จักกลับมาได้
นําโลกที่เรามีความสุขมากกว่านี้กลับมา
แค่ให้เขาตรวจสอบในหนังสือจะเสียหายตรงไหน
มันไม่เกี่ยวกับพวกเขา
เกี่ยวกับพวกที่อาจจะตามมา ข้ารู้
แต่ถ้าเขาคือผู้อวตาร
เราจะหันหลังให้เขาได้ยังไงกัน
นักรบที่แสนอํามหิต
- แต่กลับมีใจที่เมตตา - ท่านแม่
ซูกิ เจ้ายังเด็กเกินไป ยังไม่รู้เท่าทันว่า
ผู้คนมากมายในโลก พร้อมจะฉวยโอกาสจากความเมตตานั้น
ไม่ใช่เด็กเกินไป
ข้าแค่ยังไม่ได้เห็นโลกกว้าง
จําได้ว่าเคียวชิเอง
มักได้รับความช่วยเหลือ จากความเมตตาของคนแปลกหน้า
และในฐานะผู้อวตาร
นางก็ศรัทธาที่จะช่วยเหลือผู้ที่ช่วยตนเองไม่ได้
ดังนั้นเราจะเปิดหมู่บ้านต้อนรับแขก
เป็นเวลา 48 ชั่วโมง
เชื่อว่าพวกเจ้าจะเคารพ ขีดจํากัดความเอื้อเฟื้อที่เรามอบให้
ข้าเข้าใจ รู้ว่าทําไมถึงอยากให้เราออกไป
เป็นข้าก็คงทําแบบเดียวกัน
มันเป็นความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ ที่ต้องดูแลปกป้องทุกชีวิต
ข้าเองก็ตั้งมั่นรับผิดชอบเช่นนั้น
ข้าเป็นผู้พิทักษ์หมู่บ้านเหมือนกัน ก็เลย...
เจ้าน่ะรึ
ใช่
ผู้พิทักษ์งั้นรึ
แล้วจะปกป้องผู้คนของเจ้ายังไง ถ้ามาอยู่ที่นี่
อะไร ไม่ไง
หมายถึงข้าปกป้องสิ
ตัวข้าอาจไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่ยังทําหน้าที่
คือว่า ข้า...
ข้าต้องมาปกป้องโลกก่อนน่ะ
คาทาร่า อีกแล้วรึเนี่ย
ข้าปกป้องแอง เลยต้องมาปกป้องหมู่บ้าน...
เดี๋ยว!
ประเด็นคือเรามีอะไรเหมือนกันเยอะเลย เราต่างก็เป็นนักรบ ใช่ไหม
ก่อนที่นางจะตาย
ผู้อวตารเคียวชิได้ฝึกฝน หน่วยรบชั้นยอดที่มีจิตวิญญาณแบบนาง
นักรบที่พร้อมจะปกป้อง ไม่ใช่แค่ถิ่นที่อยู่ แต่รวมถึงวิถีชีวิตของเรา
เป็นธรรมเนียมที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคน
ทุกวันนี้นับเป็นเกียรติที่ข้าได้ปกป้องชุมชนนี้
และยึดมั่นในค่านิยมของผู้อวตาร
ข้าจึงไม่ได้เป็นแค่นักรบ
ข้าคือนักรบเคียวชิ
ผู้บัญชาการอยู่ที่ไหน
ข้าต้องการรายงานการเฝ้าระวังล่าสุด
เดี๋ยวนี้
- อะไรนะ - แผนที่ด้วย
แผนที่เดินเรือ ยิ่งละเอียดยิ่งดี
แล้วท่านเป็นใคร
องค์ชายซูโก
ช่างเป็นเกียรติที่ได้ต้อนรับ เชื้อพระวงศ์ที่มาเยือนฐานอันต้อยต่ํานี้
- มีอะไรให้ข้ารับใช้องค์รัชทายาท - อย่างที่บอก ข้าอยาก...
ได้โปรด อภัยให้หลานข้าด้วย
เราออกทะเลกันมานาน
มารยาทเราจึงถูกสนิมเกาะเหมือนสมอเรือ
นายพลไอโรห์ ไม่จําเป็นต้องขอโทษหรอก
และโปรดอภัยที่เราพลาดพลั้งไป
เพราะไม่ค่อยมีแขกวีไอพีมาเยือนสักเท่าไหร่
ยิ่งนึกไม่ถึงเมื่อเป็น "จอมมังกรแห่งตะวันตก" ผู้เลื่องชื่อ
อย่างที่หลานข้าบอกไป
เราต้องการแผนที่ และรายงานการเฝ้าระวัง
เราตั้งใจจะแกะรอยฝูงหมึกฉลามกระโดดน่ะ
หมึกฉลามเหรอ
พวกมันอพยพกันในช่วงเวลานี้ของปี
บีบมะนาวลงไป แล้วเอาไปย่าง อร่อยมากๆ
เข้าใจแล้ว
ข้ายินดีที่จะช่วย
ถ้าพวกท่านพอจะรอได้ถึงพรุ่งนี้เช้า
เราจะจัดหาสิ่งที่ต้องการให้
ช่างมีน้ําใจ ผู้บัญชาการ...
เชา ผู้บัญชาการเชา
ยินดีที่ได้รับใช้
เจ้าน่าจะห้อยระฆังติดตัวนะ
เตรียมอาหารไว้ที่ห้องโถงแล้ว
สุดยอด เจ้ามีพรสวรรค์นะ
ก็แค่ท่าง่ายๆ น่ะ
แต่ก็ทําได้มากขึ้นกว่าแต่ก่อน จริงไหม
เจ้าเรียนรู้ไวมาก
เจ้าคือผู้ควบคุมน้ําตัวจริง คาทาร่า
เจ้าก็ควรฝึกเหมือนกันนะ
ผู้อวตารต้องควบคุมธาตุทั้งสี่ให้ได้
ไว้ทีหลังแล้วกัน
ข้านึกไม่ออกหรอกว่า ภารกิจปกป้องโลกของเจ้าเป็นยังไง
แต่การหลีกเลี่ยงการฝึกฝน ใช่ว่าจะทําให้หลีกเลี่ยงหน้าที่รับผิดชอบได้
ข้ารู้
เพียงแต่กียัตโซเคยเป็นคนเดียวที่ฝึกฝนข้า
ข้าไม่เคยฝึกกับคนอื่นเลย
ไม่เป็นไร
เราจะฝึกด้วยกันนะ
เราจะคอยอยู่เคียงข้างเจ้า
หรือเจ้าจะยอมเป็นเป้าซ้อมให้ข้าก็ดีนะ
ไม่เหมือนอาหารที่บ้าน แต่ก็ไม่เลว
ขืนลองอีกทีสิ เจ้าน่องไก่
เจ้าเป็นผู้ควบคุมลมจริงเหรอ
ต้องยอมรับนะ เขามีความสามารถในการเข้ากับผู้คน
เขารู้วิธีเชื่อมต่อกับผู้คน
และเข้าถึงผู้คนเหมือนที่ทําคืนก่อน
นั่นคือพลังแท้จริงของเขา การเชื่อมต่อ การสานสัมพันธ์
นั่นคือวิธีการในการเป็นผู้อวตาร
ใช่ นั่นแหละผู้กอบกู้โลก
เมื่อมีคนภายนอกมาเยือนเป็นเช่นนี้เองหรือ
เจ้าจําไม่ได้หรอก วันที่สงครามโหมกระหน่ํารอบตัวเรา
เราต้องอยู่กับความหวาดกลัวภัยจากแคว้นอัคคี
ย่อมมีเหตุผลที่เราต้องหลีกเลี่ยงมาอย่างยาวนาน
"หลีกเลี่ยง"
เราหลีกเลี่ยงหลายสิ่งหลายอย่าง ด้วยการใช้ชีวิตในแบบของเรา
ถึงเป็นเช่นนั้นก็ตามที
เราก็อยู่รอดปลอดภัย
ถ้าไม่มีความสุขล่ะ
เด็กคนนี้ เขาอาจสร้างความบันเทิง
แต่ไม่ได้แปลว่าเขาไม่มีอันตราย
เขาเป็นภัยคุกคาม
ยิ่งเขากับเพื่อนๆ ไปจากเกาะเราเร็วเท่าไร
ก็ยิ่งเป็นเรื่องดี
- ผู้อวตารเหรอ - ขอรับท่าน
เขาคิดว่าเจอผู้อวตารงั้นรึ
จากปากคําของลูกเรือ
พวกเขาอ้างว่าพบผู้อวตาร ที่หมู่บ้านเล็กๆ ของเผ่าวารี
องค์ชายซูโกจับตัวเขาได้ แต่เขาก็หนีไป
ถ้าซูโกต้องการข้อมูลจากเรา หมายถึงเขาเชื่อว่าผู้อวตารยังอยู่ในพื้นที่
รวบรวมรายงาน ที่พบสิ่งผิดปกติในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา
ทุกอย่างที่ไม่ชอบมาพากล ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหน
- ให้ไวที่สุด - ขอรับท่าน
ให้ตายสิ ลองคิดเรื่องห้อยระฆังดูนะ
ข้าทําเองกับมือ
สิ่งนี้เป็นอาวุธชั้นเยี่ยมสําหรับต่อสู้ ล่าสัตว์ และ...
ล่าสัตว์เหรอ
ใช่ ล่าสัตว์ ใช่
ล่าวาฬเสือไง
ใช่ อันตรายทีเดียว เจ้าวาฬเสือ
วาฬเสือที่ดุร้ายอันตรายที่สุด
ข้าแสดงท่าพื้นฐานให้ดูก็ได้ ถ้าเจ้าอยากดู
ว้าว
เยี่ยมไปเลย
นั่นมัน... เยี่ยมไปเลย
นักรบเผ่าวารีใต้อย่างเรา ขึ้นชื่อเรื่องต่อสู้ด้วยมือเปล่าน่ะ
ตอนนี้เลยงั้นรึ
โอเค
ก็ได้
พอแล้ว
ไม่เจอเลย ไม่เจอข้อมูล เกี่ยวกับสถานะผู้อวตารหรือพลังใดๆ ของนาง
ไม่มีอะไรที่จะช่วยฝึกตัวข้าเลย
แล้วข้าจะหาวิธีปกป้องโลกได้ยังไง
จะหยุดการโจมตีทําร้ายผู้คนของแคว้นอัคคียังไง
รู้ไหมว่านางเป็นเด็กกําพร้า
ใช้ชีวิตตามข้างถนน
จนมีคนจ้างนางไปทํางานบ้าน ให้ครอบครัวที่รวยที่สุดในเกาะ
นางเป็นคนเงียบๆ และใจดี
ไม่มีใครนึกว่านางจะกลายเป็นผู้อวตาร
นั่นสิ นางพัฒนาจากจุดนี้...
ไปจุดนั้นได้ไง
"ความยุติธรรมเท่านั้นที่จะนํามาซึ่งสันติสุข"
ข้าไม่เคยอยากต่อสู้ และกลัวการทําร้ายคนอื่น
ที่บ้านเกิด เด็กคนอื่นๆ เคยบอกว่าข้าโชคดี
เพราะข้าไม่ต้องฝึกจริงจัง
แต่ที่จริงข้าก็ต้องฝึก
ไม่ใช่เพื่อพัฒนาพลัง แต่เพื่อควบคุมพลังต่างหาก
ข้าขอโทษ!
ไม่มีใครพูดอะไร แต่ข้าดูออกว่าพวกเขากลัวข้า
เหมือนที่เจ้ากับซ็อกกากลัว ตอนที่ข้าเข้าสู่สถานะผู้อวตาร
ถ้าในนี้ไม่มีอะไรช่วยข้าได้เลยล่ะ
ถ้าข้าไม่ได้เรียนรู้วิธีควบคุมพลังล่ะ
ข้าจะทําร้ายผู้คนมากแค่ไหน
แต่คิดดูว่าถ้าเจ้าไม่ลอง โลกนี้จะเกิดอะไรขึ้น
แอง เจ้าไม่โดดเดี่ยวหรอก
จากบันทึกนี้
ผู้อวตารคนก่อนทั้งหมด ได้จุติมาเกิดเป็นอดีตชาติของเจ้า
เจ้าไม่ได้โดดเดี่ยวแน่นอน อวตารคนอื่นๆ อยู่ภายในตัวเจ้า
ถ้าอยากให้มีคนสอนเจ้า
ก็ต้องหาวิธีเชื่อมต่อกับพวกเขา
คําตอบไม่ได้อยู่ในสถานที่นี้
แต่อยู่ในตัวเจ้า
มีอะไรเหรอ
เรือของเชา
มันไม่อยู่แล้ว
เชาน่ะรึ
เขาได้ยินข่าวเรื่องวัวบินได้ใกล้เกาะเคียวชิ
เลยออกเรือแต่เช้ามืด
วัวบินได้เหรอ
เขารู้เรื่องผู้อวตารแล้ว เขารู้จนได้
เราต้องไปให้ถึงที่นั่นก่อนเขา
แยกย้ายได้
โลกต้องการผู้อวตาร โลกต้องการตัวเจ้า แอง
แต่คิดดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น...
ข้ากลัวพลังของตัวเอง
ไม่เหลือใครเลย
ยามที่โลกต้องการผู้อวตารมากที่สุด เขาก็หายตัวไป เขาหนี...
ข้าไม่อยากมีพลัง
นั่นคือเหตุผลที่เจ้าจะได้เป็นผู้อวตารที่ยิ่งใหญ่
ผู้อวตารเคียวชิ ช่วยข้าด้วย
แอง
แอง!
ได้เวลาแล้ว
ข้าขอโทษ
ข้าไม่รู้วิธีติดต่อท่านหรอก
ข้าไม่รู้ว่าจะติดต่อท่านได้
มีอะไรมากมายที่เจ้าไม่รู้
เร็วกว่านี้ไม่ได้เหรอ
เร่งความเร็วสูงสุดแล้ว
เราได้ทําทุกอย่างที่สมควรทําแล้ว
เจ้ารอมาตั้งสามปี
อดใจรออีกหน่อยเถอะ
สามปี
หลายครั้งที่ข้าคิดว่าคงไม่มีวันเจอผู้อวตาร
แต่ตอนนี้เหมือนจะแย่กว่าอีก เมื่อรู้ว่าเขาอยู่ใกล้ๆ นี่เอง
เพราะโอกาสที่จะได้กลับบ้านอยู่ตรงหน้าแล้ว
บางครั้งความหวังก็เป็นสิ่งที่โหดร้าย
ท่านขอรับ เรากําลังเข้าใกล้เกาะเคียวชิ
ข้าเริ่มจับทาง...
เจ้าต้องถ่ายพลังคู่ต่อสู้เพื่อจัดการพวกมัน
สะท้อนความแข็งแกร่งกลับไป
ขอบคุณ เจ้าเป็นครูที่เยี่ยมเลย
เจ้าก็เป็นศิษย์ที่เก่งมาก
มั่นใจว่าการฝึกที่ติดตัวเจ้ามามีส่วนช่วยมาก
ในฐานะผู้พิทักษ์หมู่บ้านน่ะ
ใช่
ใช่ ฐานะ "ผู้พิทักษ์"
บอกตามตรงที่บ้านข้าไม่ค่อยต้องการนักรบเท่าไร
ข้าคิดว่าเจ้าเป็นนักรบที่แท้จริง
ต่างจากเจ้า เจ้า... แม้ไม่ได้เป็นผู้ควบคุม
แต่เจ้าเป็นนักสู้ที่ดุดันที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอ
เราไม่ได้เป็นผู้ควบคุม เราจึงต้องฝึกฝนให้เก่งกว่าผู้ควบคุม
เราไม่สามารถปรับรูปทรงภูเขา และเผาผืนป่า
จึงต้องสู้ด้วยสิ่งที่เรามี
สิ่งสําคัญไม่ใช่พลังที่อยู่ภายใน
แต่คือจิตที่ตั้งมั่นและมุ่งหวัง
คือหัวใจ
อันที่จริง
ข้าอิจฉาเจ้า
ข้าสงสัยมาตลอดว่าโลกภายนอกเป็นยังไง
แต่ข้าไม่กล้าพอที่จะก้าวออกไป
สงสัยมาตลอดว่าจะพบเจออะไร
ตอนนี้ข้ารู้แล้ว
- ระฆัง - ได้ยินด้วยเหรอ
- เราต้องไปแล้ว - ทําไม เกิดอะไรขึ้น
สัญญาณเตือนภัยหมู่บ้าน มีคนบุกเข้ามา
แอง ตื่นสิ!
แอง เจ้าต้องกลับมาเดี๋ยวนี้
เจ้าอยู่ไหนเนี่ย
การเป็นผู้อวตารนั้นมีหลากหลายมิติ
เจ้าต้องเป็นผู้พิทักษ์ นายพล คนกลาง ผู้นําทาง
เจ้าต้องรับผิดชอบหลายบทบาท
ซึ่งส่วนมากต้องใช้ความแข็งแกร่งที่เหนือใคร
ข้าถึงต้องเชี่ยวชาญ ในศิลปะการควบคุมธาตุทั้งหมดใช่ไหม
เพื่อจะได้แข็งแกร่งน่ะ
ใช่ และมันจะช่วยให้เจ้าควบคุมพลังสูงสุดได้
สถานะผู้อวตารคือ การผสานรวมอดีตชาติของเจ้าทั้งหมด
ทุ่มเทพลังของพวกเขาผ่านตัวเจ้า
สถานะผู้อวตารจะมอบพลังอันแข็งแกร่ง ของผู้ควบคุมนับพันให้เจ้า
ข้าเห็นมาแล้ว
มันอันตรายมาก
ถ้าควบคุมไม่ได้ ก็ใช่
แต่มันยังเป็นอาวุธทรงพลังสูงสุด ที่สามารถปกป้องชีวิตเจ้า
ชีวิต
สายไปแล้ว ไม่มีทางสกัดไพร่พลของเชาได้
ป่านนี้คงไปถึงหมู่บ้านแล้ว
ในเกมไพโชนั้น เดินเกมก่อนใช่ว่าจะได้ผลดีที่สุด
การรู้ทันคู่ต่อสู้ รู้ว่าเขาจะไปจุดไหน
สําคัญยิ่งกว่าความเร็ว
และเมื่อมีผู้อวตารคนหนึ่งปรากฏตัว อาจมีผู้อวตารอีกคน
ช่างเป็นเกาะที่สวยงามจริงๆ
เราขอต้อนรับ ผู้บัญชาการ
แม้เราคาดหวังให้มีการแจ้งล่วงหน้า
เพราะเราไม่ค่อยพร้อมจะรับแขก
แปลกจัง ที่ข้าได้ยินมาไม่ใช่แบบนั้น
รู้มาว่าท่านมีแขกที่คาดไม่ถึงมาเยือนเมื่อวันก่อน
เข้าใจผิดแล้ว
เราไม่ติดต่อกับโลกภายนอก
ข้าก็ได้ยินมา
ใช่ ได้ยินมาว่าเกาะเคียวชิ มีประวัติศาสตร์ที่น่าชื่นชมในการดํารงอยู่
แบบ "ไร้ความสําคัญ"
ว่าแบบนั้นก็แล้วกัน
เพราะเหตุนั้นที่ผ่านมาจึงไม่จําเป็นที่แคว้นอัคคี
ต้องมายุ่งเกี่ยวในหมู่บ้านของท่าน
ข้าก็ไม่อยากเห็นว่ามันเปลี่ยนไป เพราะคนนอก
ผู้บัญชาการ เท่าที่ข้าเห็น
มีแต่ท่านกับกองกําลังที่เป็นคนนอกบนเกาะนี้
น่าเสียดายที่คิดเช่นนั้น
ท่านคงไม่ว่าอะไร ถ้าเราจะเข้าไปตรวจดู
ข้ารู้ความประสงค์อยู่แล้ว
จับพวกมัน! และหาผู้อวตารให้เจอ!
อยากรู้ว่าผู้อวตารคืออะไรงั้นหรือ ข้าบอกไม่ได้หรอก
ผู้อวตารแต่ละคนนั้นต่างกัน
เราถูกหล่อหลอมจากความต้องการ ที่ต่างกันของยุคสมัย
ข้าต้องคิดเรื่องนี้ด้วยตัวเองเหรอ
นั่นเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทาง
แต่ถ้าข้าทําร้ายผู้คนระหว่างทางล่ะ
แล้วผู้คนต้องถูกทําร้ายไปมากแค่ไหน เพราะเจ้าไม่ได้อยู่ช่วยเหลือ
ถ้าเจ้าหลบเลี่ยงหน้าที่รับผิดชอบไปอีก ผู้คนก็ยิ่งถูกทําร้ายมากขึ้น
การเป็นผู้อวตารหมายถึงหน้าที่อยู่เหนือสิ่งอื่นใด
แม้แต่ชีวิตเจ้า!
ข้าก็เคยเป็นแบบเจ้า
แต่แล้วข้าก็เห็นสิ่งที่ตกอยู่ในมหันตภัย
ข้าจะเผยให้เจ้าเห็นว่า หากเจ้าล้มเหลวจะเกิดอะไรขึ้น
โศกนาฏกรรมจะโถมใส่ทางเหนือ และหากเจ้าไม่ลงมือทําอะไร
ผู้ควบคุมอีกเผ่าจะถูกกวาดล้าง เช่นเดียวกับเผ่าวายุเร่ร่อน
เจ้าถามข้าว่าการเป็นผู้อวตารหมายถึงอะไร
หมายถึงการเป็นนักรบไงล่ะ
นักรบผู้ทรงพลัง ไร้ความปรานี
พวกมันเรียกไพร่พลมาเพิ่ม
เราต้านพวกมันได้อีกไม่นานแน่
เพื่อนเจ้าอยู่ไหน
ไหนบอกว่าเขาช่วยเราได้
ผู้อวตารอยู่ไหน!
ถ้าข้าทําตามที่ท่านบอก แล้วทุกอย่างกลับแย่ลงล่ะ
จะเป็นเช่นนั้น
การปรากฏตัวของเจ้าในโลก จะทําให้หลายสิ่งเลวร้ายยิ่งขึ้น
อย่างแรก ทั้งสองฝ่ายจะสู้กันหนักขึ้น เพราะการกลับมาของผู้อวตาร
ความหวังย่อมมาพร้อมสิ่งที่ต้องสูญเสีย
นี่เจ้า ยังไงข้าก็ต้องผ่านเข้าไป ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
เจ้าเลือกชะตากรรมของเจ้าเองนะ
- ประเด็นคืออะไร - เจ้าอยากให้อะไรๆ มันง่ายงั้นรึ
ไม่มีอะไรง่ายหรอก
หากหลีกเลี่ยงหน้าที่ไปอีก
ไม่ใช่แค่เจ้าล้มเหลวในการปกป้องโลก
แต่รวมถึงล้มเหลวในการปกป้องเกาะนี้ด้วย
เกาะนี้เหรอ มีภัยอะไร
อันตรายที่เจ้านํามาสู่พวกเขาตอนนี้ไงล่ะ
เพื่อนๆ ข้า
ข้าเตือนแล้ว
ไม่มีใครมาขวางทางข้าได้!
ในเมื่อเจ้าอยากรู้เรื่องพลังของผู้อวตาร
ข้าจะแสดงให้เห็นว่าพลังนั่นทําอะไรได้บ้าง
เป็นไปไม่ได้
ถอนกําลัง
กลับขึ้นเรือ!
แอง!
ข้าไม่เป็นไร
ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า
- ข้านําภัยมาสู่ที่นี่ - นั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องไป
- เดี๋ยวนี้เลย - เราทิ้งเจ้าไปไม่ได้
พวกมันต้องการตัวผู้อวตาร ไม่ใช่เรา
ไม่มีอะไรที่เราสูญเสียไปแล้วไม่อาจทดแทนได้
แต่เจ้าได้มอบสิ่งที่มีค่ากว่านั้นมากให้กับเรา
เหตุผลที่ทําให้เรากลับมาเชื่อมั่น
ในหมู่บ้านของเรา ในตัวเราเอง...
และในตัวผู้อวตาร
เยี่ยมมาก ผู้อวตาร
ฟังนะ ข้าอยากให้เรา...
มีเวลามากกว่านี้
ข้ารู้
ข้าก็คิดเช่นนั้น
ขอบคุณนะ ซ็อกกา
ขอบคุณอะไร
ที่นําโลกภายนอกมาให้ข้าสัมผัส
ลาก่อน!
แปลว่าพี่ไม่อยากกลับบ้านแล้วใช่ไหม
แล้วปล่อยให้พวกเจ้าสนุกกันเนี่ยนะ
อีกอย่าง ต้องมีคนช่วยเด็กนี่
มันน่าจะเป็นงานหินสําหรับเขา
ซูโกไม่มีทางยอมแพ้แน่ เขาอันตรายน่าดู
นี่!
กลยุทธ์เด็ดที่เจ้าใช้ที่เกาะ โดยเบิกทางให้นางผู้น่าเกรงกลัวนั่น
แปลว่าจะได้เจอนางอีกงั้นรึ
เคียวชิบอกว่าข้าสามารถ เรียกตัวหนึ่งในผู้อวตารในอดีตได้
เมื่ออยู่ในวิหารพวกเขา
นางบอกอะไรเจ้าอีก
เราต้องไปที่เผ่าวารีเหนือ
เรื่องเลวร้ายกําลังจะเกิดขึ้นที่นั่น
บางอย่างที่มีแต่ข้าที่หยุดได้
โอเค งั้นมุ่งขึ้นเหนือ
เราต้องไปให้ถึง ก่อนพวกผู้ควบคุมไฟจะไล่ตามเราทัน
ปรมาจารย์ควบคุมน้ําที่นั่นคือสุดยอดของโลก
พวกเขาช่วยฝึกเจ้าได้
ไม่ต้องกังวล หนุ่มน้อย เจ้าไม่โดดเดี่ยวแน่
เจ้ายังมีข้า คาทาร่า
และเจ้าตัวกลมขนปุยบินได้
เจ้ายังต้องการอะไรอีก
เอาจริงอะ
เหมือนข้าเซ่อติดกับดักซะเอง
ข้าแค่ต้องปฏิบัติการ เพราะมีรายงานความไม่สงบที่เคียวชิ
ไม่รู้เลยว่าผู้อวตารอยู่ที่นั่น
ถ้าองค์ชายเต็มใจให้ข้อมูลก่อนหน้านี้
เราคงหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดนี้ได้
หวังว่าเราจะมองข้ามเรื่องนี้ไปได้
แน่นอน ผู้บัญชาการ
อย่าบอกใครล่ะ!
เรื่องผู้อวตาร
ให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ได้
แต่แน่นอน
ข้าเข้าใจดีถึงความสําคัญของข้อมูลนี้
และหากท่านอนุญาตให้เราได้ร่วมมือกัน
เราจะสามารถทุ่มสรรพกําลัง มากเป็นสองเท่าในการไล่ล่า
และชัดเจนว่าท่านจะเป็นผู้นําในทุกเรื่อง...
- เดี๋ยว เราไม่... - เป็นข้อเสนอแนะที่ดี ผู้บัญชาการ
เรารู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รับความร่วมมือ
และความภักดีของเจ้า
โปรดเชื่อข้า ไม่มีอะไรสําคัญไปกว่า...
การรู้ว่าจะมอบความภักดีของข้าไว้ที่ใด
กราบทูลฝ่าบาท เจ้าอัคคีผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
กระหม่อมเป็นข้ารับใช้ต่ําต้อยที่อยู่กลางทะเลใต้
แต่มีข่าวสําคัญที่ต้องทูลให้ทรงทราบ
ข้อมูลนี้อาจนํามาซึ่งความตกใจ
และอาจถูกมองข้ามว่า เป็นเพียงข่าวลือหรือเรื่องหลอกลวง
แต่ขอได้โปรดเชื่อใจ
เพราะนี่เป็นเหตุการณ์ที่เห็นประจักษ์ด้วยตา
กระหม่อมจึงสามารถรายงาน ความคืบหน้าที่น่าตกตะลึงได้
ข่าวที่อาจเปลี่ยนอนาคตของแคว้นอัคคี
ผู้อวตารกลับมาแล้ว
คําบรรยายโดย กุลวดี โสวัฒนสกุล