NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tak!
O kurde!
O Boże!
Boże!
- To było… - Wiem.
- Jesteś… - Wiem.
…taka dobra.
Wiem.
Jestem taka dobra.
Ja też byłem całkiem dobry.
Tak.
Ale nie tak jak ja.
Myślisz, że Kate nas słyszała?
Zdecydowanie.
Lubisz to. Jesteś ekshibicjonistką.
Wcale nie!
Jeśli Tully Hart ma orgazm,
ale nie usłyszało jej pięć osób, czy wydała jakiś odgłos?
Nie udawaj, że jestem tu jedynym dziwakiem.
To pana rajcują tajne schadzki ze studentką, profesorze.
- Od dawna nie jesteś moją studentką. - Nie przypominaj mi.
Jest, kurwa, rok 1984, a ja wciąż tkwię w tej durnej robocie.
Już od lat. Boże, zabij mnie, zanim zabiję Carol.
Co? Wszyscy lubią Carol próbuje.
Nigdy nie odejdzie.
Nigdy nie stanę przed kamerą.
Staram się być przebojową kobietą lat 80,
ale nic z tego nie mam i zaczynam mieć dość.
Może zmiana otoczenia pomoże?
Myślałaś o Karolinie Północnej?
Co? Czemu bym miała?
Oferują mi pracę.
Stały etat na Uniwersytecie Karoliny Północnej.
Pojadę tam, będę uczyć,
a ty mogłabyś pracować w lokalnej stacji.
Pobralibyśmy się…
mieli parę dzieci.
Masz już dziecko.
Będzie wpadać na wakacje i święta.
Byłabyś świetną macochą.
Daj się namówić.
Możesz tkwić w miejscu z KPOC…
albo zajść o wiele dalej ze mną.
Pomyśl o tym.
Pobudka!
- Idź sobie. Kate śpi. - Jestem ekshibicjonistką?
Nie, ale lubisz zawsze mieć widownię.
To nieprawda.
Och, Chad!
Nie bądź zazdrosna.
Kto by zazdrościł tobie i Chadowi Wileyemu?
Znowu to samo.
Oblech wykorzystuje studentki.
- Jedną. - Pewnie były inne.
Nie wykorzystał mnie. Ja to zainicjowałam.
Te łzy, te rozstania, te dramaty, ten ogłuszający seks na zgodę.
- Nasz związek jest pełen pasji. - Skazany na porażkę i dysfunkcyjny.
Chce mnie zabrać do Karoliny Północnej i zrobić mi dzieci.
To brzmi…
Lepiej niż tkwienie tu, żeby robić kawę Carol,
Bóg wie ile jeszcze.
Nie robię się młodsza, a Chad mnie kocha.
Pół związku się zostajecie.
A druga połowa jest świetna.
Na tyle, żeby porzucić dla niego marzenia?
Może pora na nowe marzenia.
Johnny wraca dziś z Salwadoru.
Faktycznie.
Denerwujesz się?
Czemu mam się denerwować?
Ładna sukienka. Nowa?
Niespecjalnie.
Wciąż ma metkę.
Wyglądasz świetnie, Katie.
Nie zakładam jej dla niego.
Wiem. Tak tylko mówię.
Tak, ale nie…
Nie zależy mi, żeby robić na nim wrażenie.
Wierzę ci.
Jestem teraz z Muttem.
Jasne.
I jestem szczęśliwa. I wiesz co? Najwyższy czas.
Jasne. Mutt jest super.
I niesamowicie całuje.
I zaskakująco dobrze pachnie.
Jak drewniane wióry na deszczu.
Muszę go powąchać.
Jest włochaty, ale podoba mi się to. Jest taki męski.
Seksowny Chewbacca. Gorący yeti.
Drwal, ale delikatny.
Jest miły. Traktuje mnie jak boginię.
Yeti cię wielbi.
Nie wierzę, że dwa lata wzdychałam do Johnny’ego,
choć Mutt był tuż obok.
I pachniał wiórami.
Boże, jeśli się pobierzecie, musisz mieć podwójne nazwisko.
Kate Mularkey-Muttopolis. O Boże.
Mularkey-Muttopolis. Genialne!
Ubieraj się. Spóźnimy się.
Tully!
Obudź się! Spóźnimy się.
Masz wizytę za pół godziny.
Mam wizytę za tydzień.
Nie, sama ci ją zaklepałam.
A ja ją przełożyłam.
Nie możesz tego ciągle robić.
Jesteś w ciąży. Nie chcesz się tym zająć, ale trzeba.
Zamierzam się tym zająć innym razem.
A teraz odpuść.
A co na to Max?
Mówi, że cokolwiek postanowię…
będzie mnie wspierał.
Moje ciało, mój wybór, itepe.
- Itede. - Młody ma rację.
Tymczasem ma łzy w oczach z radości.
Ostatnio położył mi rękę na brzuchu. Mało go nie zdzieliłam.
- To urocze. - To dziwne.
Jest zbyt miły, zbyt wspierający.
- Nie ufam mu. - Mówisz tak, bo potrzebujesz dramy.
Może w końcu zakochałaś się w miłym gościu?
Albo poczuł kasę.
Tak myślisz?
Ma 30 lat i współlokatora. Pomyśl.
Zrób brzuch celebrytce, jesteś ustawiony.
Albo cię lubi i chce być tatą.
Wątpliwe.
Każdy ma swój cel, Mularkey.
W każdym razie jutro mamy się spotkać,
żeby wszystko omówić i podjąć jakieś decyzje.
Świetnie!
Co z wywiadem Kimber?
Trafię na okładkę?
Jeszcze nie wiem. Znasz Kimber,
nie pokazuje pracy, póki nie skończy.
- Nie chce zapeszyć. - A widziałaś zdjęcia?
Powiedz prawdę, wyszłam opuchnięta?
Są piękne. Promieniejesz.
Czuję, że robię się coraz większa. Jak pianka w mikrofalówce.
Oszalałaś. Nic się nie zmieniłaś.
Boże!
To moje spodnie na nadwagę.
Mówiłam ci.
Seksownie ci w tych dżinsach.
Mama ich nienawidzi. Mówi, że będą się ciągle brudzić.
Słyszałaś kiedyś o pralce?
„Nie są warte sześciu tygodni kieszonkowego”.
Poza tymi. Wyglądasz jak Susan Dey.
Widziałam, jak Josh Meyer ślini się na twój widok.
- Nieprawda. - Prawda!
Praktycznie mu stanął.
Naprawdę?
O cholera!
Co? Ślad po trawie?
Nie powinnam tam siadać.
O mój Boże!
Boże, Tully. Chyba mam krwotok.
- Potrzebuję lekarza. - To tylko okres.
No tak.
No ba.
To twój pierwszy?
Nie.
Tak.
Gratuluję.
Teraz jesteś kobietą!
- Co mam robić? - Uczcimy to.
Nie, chodzi o to,
jak wyjdę z łazienki?
Po raz pierwszy w Godzinie dziewczyny rozdamy domek na plaży!
A zwycięzcą jest… Muszę tak tańczyć?
Czuję się, jakbym kopiowała Ellen.
Johnny?
Halo? Panie producencie?
Proszę o uwagę.
Przepraszam. Pamiętasz Mando, tego fotografa?
Wrócił z Iraku. Jest akurat w Seattle.
Może coś mi doradzi, zanim wylecę.
Cieszę się, że masz nową pracę, ale na razie pracujesz tutaj.
Jeszcze przez miesiąc.
Wciąż płacę ci, żebyś produkował mój program.
- Tak jest, szefowo. - Zaczynamy od nowa?
- Chętnie. - Świetnie.
Po raz pierwszy w Godzinie dziewczyny rozdamy domek na plaży! A zwycięzcą…
Wciąż dopinamy choreografię.
- Mamy lobby pełne fanów. - Daj znać, kiedy będzie cię to obchodzić.
Pięć minut przerwy.
Cześć, Travis, tu Kate. Co tam?
Przepraszam, że się nie odezwałam. Unikałam cię.
Przykro mi, że mój mąż cię uderzył przez nasz platoniczny romans.
Miałam o tobie mokry sen. Liczyłam, że go zrealizujemy.
Cześć, tu Travis.
Halo? Tu Travis.
Kurde!
Halo?
Tak, właśnie dzwoniłam. Coś było nie tak z telefonem.
Pomyślałam, że się odezwę i spytam, czy chcesz się spotkać?
Kate Mularkey.
Dzwonię z pracy. Tak.
Nie, siedziałam cicho, chciałam przeczekać plotki.
Pewnie cała szkoła rozmawia o naszym romansie,
a nawet go nie zrealizowaliśmy.
W każdym razie…
zastanawiałam się, czy chciałbyś się jutro spotkać?
Dzieci mają ten wyjazd dla młodych naukowców.
Może wpadniesz? Pooglądamy American Idol.
Tak? Świetnie! Super. Dobrze.
Nie mogę się doczekać. Dobrze.
Nara, ziom.
„Nara, ziom”?
Mam randkę.
Mutt! Boże, jakie piękne.
Są niczym wobec twojej urody.
Nowa sukienka?
Nie, jest stara.
- Bardzo ładna. Wystroiłaś się. - Nie.
Na naszą randkę?
Tak! Właśnie!
Wystroiłam się na naszą wieczorną randkę. Dlatego ją włożyłam.
I ułożyłaś sobie śliczną fryzurę. Muszę ci zrobić zdjęcie. Poczekaj.
Świetnie. Tak.
- Co tam? Cześć. - Tak.
Czekaj, teraz tak.
Johnny.
Patrz. Jak z obrazka.
- Cześć. - Cześć.
- Wróciłeś. - Okropnie wyglądasz.
Dzięki, Mutt.
Przyniosę ci kawę.
- Moment. - Dzięki.
Jesteś głodny?
Marzyła mi się zupa z tego miejsca, do którego chodzisz.
Tak myślałam. Stoi na biurku.
O Boże. Mógłbym cię pocałować.
Jak podróż?
Wiesz, chciałem omówić parę rzeczy, kiedy będziesz miała czas.
Nie teraz.
Zwalniasz mnie?
Nie!
Po prostu dużo o tobie myślałem podczas tego wyjazdu.
- Naprawdę? - Naprawdę?
Jasne, myślałem o was wszystkich. Tęskniłem za naszą ekipą.
My też za tobą tęskniliśmy. Bez ciebie to nie to samo.
- Prawda, Katie? - Tak.
Jakby nie było cię całe wieki.
- Wiele się zmieniło. - Widzę.
Żartujesz? Nic się nie zmieniło. Wszystko wciąż jest do dupy.
Wrócił! Nareszcie.
- Musimy pogadać. - Dobrze.
Tully, gdzie moja kawa?
Pewnie w dzbanku, proszę pani.
Może mi nalejesz?
Tak jest.
Wiesz, że nie cierpi, kiedy tak mówisz.
Lepiej „proszę pani” niż „demoniczna suko”.
Zawsze miała charakterek,
ale pogorszyło się, gdy cię nie było.
- To tylko Tully. - Gorzej.
Jakby chciała, żeby ją zwolnić.
Poza tym Mutt i Kate uprawiali seks na twoim biurku.
Podobno. Ciągle się obłapiają.
To niestosowne.
Sporo cię ominęło.
Tyle świetnych Carol próbuje, jeśli mogę się pochwalić.
Musisz przejrzeć plany na dziś. Będziemy zbierać jabłka!
To emocjonujące.
Wiesz, że byłam Miss Sadu Jabłoniowego?
Wiem.
Oczywiście.
Cześć.
- Możemy wyjść wcześniej? - Jacy „my”?
Ja i moja dama, Kate. Idziemy na występ rewolucyjnej artystki,
Jessiki Talisman.
To taka feministyczna prowokatorka.
Maluje tamponami i rzuca nimi w widzów. To zajebiste.
Ty i Kate jesteście teraz parą?
Najlepsze dwa tygodnie życia! Chyba się oświadczę.
Nie naprawdę. Może za pół roku. Jeśli wciąż będziemy to czuć.
Mam pierścionek mamy, jakby co.
Po biurze krąży plotka, że ty i Kate…
na moim biurku?
Niby jak? Biurko jest za twarde.
Potrzebuję łóżka. Od biedy hamaka. Śpiwór to minimum.
Super. Przepraszam, musiałem zapytać.
Poza tym w ogóle jeszcze tego nie robiliśmy.
Pochlebia mi, że masz mnie za takiego zdobywcę.
- To najlepsza plotka o mnie w historii. - Dobra.
Jak było w Salwadorze? Strasznie dużo się tam dzieje.
Tak. Dużo.
Jaki był ten gość, którego odwiedziłeś? Ojciec…
Ramon.
Nie żyje.
Zatrzymano nas i bojówka go zastrzeliła.
Wrzucili ciało do zbiorowego grobu dysydentów.
Jasna cholera.
Zadzwonię do kierownika. Niech wyśle tam ekipę.
Trzeba to nagłośnić. Ludzie muszą wiedzieć.
Jasne. Wezmę paszport.
Tak. Nieważne. Jesteś łatwy.
Kocham cię, bucu.
Nektar bogów. Rządzisz.
Jak ten artykuł o Tully Hart?
Fantastycznie.
To cholerne arcydzieło. Jest tak dobry,
że użyję go do randek w sieci.
Żartuję. To frajerstwo.
- Mogę przeczytać? - Kiedy będzie gotowy. Cierpliwości.
Wciąż wymaga poprawek,
ale niesamowicie mi pomogłaś, umawiając ten wywiad.
Tak się cieszę,
że postanowiłam się odwdzięczyć.
Załatwiłam ci tekst. W ramach podziękowania.
Serio? Opublikujemy mój tekst?
Szef powiedział: „Wykluczone.
To gospodyni domowa, która podaje kawę.
Wypadła z branży na zbyt długo”.
Ale ja powiedziałam: „Kate jest świetna.
Jeśli nie dasz jej szansy,
cały świat się dowie, że masz problem z kokainą”.
Żartuję. Nie musiałam.
Zgodził się.
Więc napisz to, zanim zmieni zdanie.
Świetnie! Dzięki! O czym mam napisać?
To, co zawsze podrzucasz o starych laskach.
Zmiany w życiu małżeńskim i zawodowym po 40.
Tak, ten menopauzalny szajs.
Pojutrze chcę przeczytać 1200 słów,
więc pędź do domu i pisz niczym burza, sługusko.
Dziękuję!
Wystarczy trzyosobowa ekipa, Jim.
Wszystko policzyłem.
Tak. Poczekam.
- Wszyscy czekają w aucie. - Dobrze.
Carol doprowadza mnie do szału.
Zwariowała pod twoją nieobecność. Myśli, że jest Barbarą Walters.
A robi materiał o zbieraniu jabłek. Kpina.
Tak. Mogę poczekać.
Zaraz zejdę.
Mam dość bycia na posyłki.
Masz na myśli swoją pracę? Masz dość swojej pracy?
Jim, tak, wciąż tu jestem.
Bo ludzie kończą w masowych grobach za swoje przekonania.
Nie interesuje naszej grupy docelowej? To jakiś, kurwa, żart?
Tak, jestem wkurzony.
Myślałem, że…
zależy ci na wiadomościach.
Naprawdę?
Dobrze. Tak.
Jasne, oddzwoń.
O Boże! Dzwonek! Nie mogę znowu dostać spóźnienia.
Boże, kogo to obchodzi?
Jesteś już kobietą.
To koszmar. Nie mogę stąd wyjść. Od teraz mieszkam w łazience.
Zdejmij spodnie.
Mam wyjść w zakrwawionych majtkach
- wypchanych papierem? - Nie.
Możesz wyjść w moich.
- A ty co założysz? - Mam sukienkę. Bierzesz?
To nie sukienka.
Teraz już tak.
Widzisz?
Podoba mi się, jak wyglądam. Może zacznę nowy trend.
Boże.
Cholera.
Nie chcę być kobietą.
Ciotka przyszła wcześnie.
Ładnie wyglądają, nie? Jak sztuka.
Co tam, Marnie?
Ohyda.
W sobotę spotykamy się u Jessie.
Zwinęła rodzicom wino.
Mam plany z Kate.
O co chodzi z tobą i Mularkey?
To jakaś akcja charytatywna? Przyjaciółki Popapranych?
Byłabyś moim pierwszym zadaniem.
Cześć, Kate. Fajne okulary.
Moja ciotka Bertha ma takie same.
Serio? Musi być atrakcyjną laską.
Moja Kate jest w nich bardzo seksowna.
Pa, Marnie. Trzymaj się.
Boże, Marnie to taka suka!
Sześć lat byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami.
Potem zrobiła się fajna. Teraz udaje, że mnie nie zna.
Wprost przeciwnie. To ty jesteś fajna.
Jestem taka spóźniona. Co powiem panu Frankelowi?
Nic.
- Wychodzimy. - Co?
Jesteś fajna, Kate Mularkey.
Tak fajna, że wyjdziesz ze mną wcześniej.
Bo życie jest krótkie, a dziś stałaś się kobietą.
Nie potrzebujesz ósmej klasy.
Uczcijmy to.
Chodź.
Jestem kobietą!
Usłysz mój ryk!
Mando…
to ma mnie przygotować do Iraku?
- Tak. - Myślałem, że celujesz tylko aparatem.
Nie cierpię broni.
Nieważne.
Nie możemy pójść do baru czy coś?
Nie wiesz, jak tam jest.
Masz teraz rodzinę.
Pomyśl, czy naprawdę chcesz…
Muszę.
Poprzednio nie nagłośniłem sprawy.
Zawiodłem go.
Jezu. Chodzi o Ramona?
To było dawno, Johnny.
PRASA
Chodzi o historię.
Chcemy toczyć wojny, ale nie chcemy o nich wiedzieć.
Próbowałam opowiedzieć historię Ramona. Nie udało mi się.
Teraz mam kolejną szansę powiedzieć światu, co się dzieje.
Nie zawiodę ponownie.
Gdzie jest najlepsze jabłko…
które należy urwać pierwsze?
Może bez obcasów? Albo z drabiny?
Wyżej. Więcej skrzyń.
Chyba żartujesz.
Mutt ma więcej skrzyń przy vanie. Idź!
Nienawidzę jabłek!
Drabina byłaby stabilna.
Skrzynie są wiejskie. Dobrze?
Wiejskie.
Spróbujemy?
Johnny nakrzyczał na mnie bez powodu.
Zaraz rzucę tę robotę.
Kręcimy?
Johnny?
Dobra, kręcimy.
Dobrze.
Cześć, jestem Carol Mansour.
Dawno temu zostałam Jabłeczną Królową stanu Waszyngton.
To był ogromny zaszczyt.
W stanie Waszyngton mamy właśnie sezon na jabłka.
Ten zapach, ten smak.
To poszukiwanie idealnego jabłka.
Ale czy to takie magiczne, jak brzmi?
Spróbujmy.
Pomodlić się za Humpty Dumpty’ego?
Mam je!
Boże! Carol!
- O Boże. - Nie mam go.
- Carol? Nic ci nie jest? - Moja noga.
Kurde.
- Idź ostrożnie. - Dobrze.
Proszę.
- Fajna ta opaska. - Tak?
Jest trochę sprośna. A dawno nie uprawialiśmy seksu.
- Tak? - Tak.
Jedno pytanie.
Prowadzisz mnie na miejsce mojego morderstwa?
- Naprawdę mi nie ufasz, co? - Ufam ci… w miarę.
Założyłam opaskę, więc chyba muszę.
Możesz mi nie ufać. Tak naprawdę wciąż mnie nie znasz.
Tacy ludzie jak ty muszą uważać.
Powtórzę. Założyłam opaskę. Nie uważam.
Bo jesteś lekkomyślna i masz skłonności do autodestrukcji.
Świetnie. Czyli to będzie sprośny seks z psychoanalizą.
Czy nie mieliśmy omawiać naszej przyszłości i innych takich?
Podejmować decyzje o…
rzeczach?
- Masz na myśli dziecko? - Tak.
Pomyślałem, że…
zrobimy mały objazd. Poznamy się lepiej.
- Gotowa? - Tak!
Dobrze.
Witaj na jesiennym zjeździe Brodych.
Mam poznać twoją rodzinę?
Niespodzianka!
O Boże. Morderstwo byłoby lepsze.
- Cześć. Jak leci? - Cześć.
Maxie!
- Mamo! Jak się masz? - Cześć, kochanie!
Piękna sukienka.
- Dziękuję. Ale schudłeś. - Nie mam czasu jeść. Jestem zajęty.
To ona? Co to za buty?
Mówiłem, że jest…
elegancka.
- Dobrze. - Jesteś dwujęzyczny?
Jestem w połowie Kolumbijczykiem. Dawniej spędzałem tam wakacje.
Dobra. Tully, to moja matka. Mamo, to jest Tully.
- Miło panią poznać, pani Brody. - Pedraza.
Doktor Pedraza. Ale mów mi Isabel.
Miło cię poznać, Isabel.
Wzajemnie. Dużo o tobie mówi.
Podobno poderwałaś go w barze.
Lubisz cydr jabłkowy? Coś ci pokażę.
Ty dupku.
Jak taki gość jak ty
wyrywa taką kobietę?
To mój brat Mark.
- Cześć. - Tully.
Jego starszy, lepszy brat.
To moja siostra Hope.
Kiedyś cię oglądałam. Teraz wolę Ellen.
- Nie szkodzi. - Ładnie wyglądasz.
Już wiem, czemu cię kocha.
Nie wspominałem nic o…
Ładne buty. Ile kosztowały?
To buty Manolo Blahnik. Twoja dziewczyna nosi buty za 400 dolarów.
- Oglądam Seks w wielkim mieście. - Ile masz lat?
Max zawsze wolał starsze.
Raz zaprosił sąsiadkę na bal maturalny. Miała 35 lat.
To był problem z Becky.
Jego żoną. Była dużo młodsza od ciebie.
Mogą być przytłaczający.
Zagra z nami?
- Musisz. - Zapomnieliśmy, mamy inne plany.
Co?
Nie!
To tradycja. Spodoba ci się.
To w co gramy?
Goń się!
Pomimo 30 lat małżeństwa wciąż jej nie rozumiem.
Pierdol się. Kocham cię, braciszku.
Spokojnie.
No dobra. Moja kolej.
No dobra. Zaczynamy.
Dobra.
Przepraszam.
Skusiła!
Masz fantastyczną rodzinę.
- Twoi rodzice… - Są obrzydliwie zakochani? Wiem.
Nie, to piękne.
Masz szczęście, że dorastając, miałeś taki przykład.
Do bani. Nigdy im nie dorównam.
Nie chcę narzekać na moją idealną rodzinę. Wiem…
że wcześnie straciłaś mamę.
Tak.
Zapomniałam, że ci to mówiłam.
Nie mówiłaś, co się stało.
- Jak… - Masz świetne rodzeństwo.
Cudowną siostrę.
Jest wspaniała.
Jest moją ulubioną osobą.
Choć ostatnio ma trochę konkurencji.
Powinnam ci powiedzieć…
że nawet, jeśli…
będziemy mieć dziecko…
To nie jest przepustka do sławy i pieniędzy.
Jezu. Myślisz, że o to mi chodzi?
Nie. To znaczy, gdybyś…
Czemu zawsze, gdy zaczynamy być ze sobą blisko,
próbujesz to spieprzyć?
- Co? Wcale nie. - Daj spokój.
Myślałaś, że obchodzi mnie kasa i sława?
Bo patrzę na twoje życie i myślę,
że te buty za 400 $ nie dały ci szczęścia.
Nie kupiłam ich. Dostałam je za darmo do programu.
Nieźle. Nie ma to jak kompletnie nie ogarnąć tematu.
Słuchaj…
nie znam cię.
Nie wiem, czego ode mnie chcesz.
Nic nie chcę.
Chciałem cię poznać. Chciałem, żebyś poznała moją rodzinę,
bo jesteś ze mną w ciąży. Bo czasem, kiedy mnie akurat nie odpychasz,
zaczynam myśleć, że…
Nie wiem.
Jeśli sława sprawia, że nie możesz nikomu zaufać, spoko.
Nie mieszaj mnie w to.
Po prostu muszę uważać.
To był błąd.
- Chodźmy. - Nie, zaczekaj.
Hope mówiła prawdę?
Że cię kocham?
O kurde!
- Zapomniałaś. - Zapomniałam.
Przepraszam. Mam termin na artykuł, który piszę.
- Nie odrywam wzroku od ekranu. - Jasne. Innym razem.
Nie, czekaj! Muszę coś zjeść. Przyda mi się przerwa.
Wejdź, poczekaj, ja tylko…
Zaraz wrócę. Tak mi przykro.
Kurde.
To było straszne. Widziałem kość wystającą z nogi Carol.
Zadzwoń do szpitala, może coś ci powiedzą.
Zanim zaczniesz mówić, że ją zastąpisz…
Wykorzystasz scenę sprzed upadku.
A ona tu jutro wróci. Nieważne. Idę do domu.
Potrzebujesz czegoś?
Mogę pomóc montować materiał.
Dam sobie radę.
Wiem, że masz plany na wieczór.
Nie chciałeś o czymś ze mną porozmawiać?
To może poczekać.
Opowiedz mi o wyjeździe.
Mogę zostać, jeśli chcesz o tym porozmawiać.
Jako twój szef rozkazuję ci iść na randkę z Muttem.
To był…
Przepraszam.
W porządku.
Do zobaczenia jutro.
Tak.
Chciałbym jeden dzień być kobietą.
Poczuć tę więź z ziemią, naturą, księżycem, pływami.
Nie zapominaj o wzdęciach, skurczach i nierównościach.
Tak, ale co miesiąc przypominasz sobie, że możesz stworzyć życie!
Patrzcie!
Z Johnnym jest źle. Zachowuje się jak…
Dupek.
On cierpi, Tull.
Jego przyjaciel zginął w Salwadorze.
Ojciec Ramon nie żyje?
To okropne.
Ale to nie daje mu prawa krzyczeć i traktować nas jak śmieci.
Daj spokój.
Przepraszam. Zmarnowałam na tę pracę dwa lata.
Mam dość tego, że Johnny nie widzi, na co mnie stać.
- Może pora ruszyć dalej? - Tak.
Johnny nie wie, co traci.
Potrzebuję kolejnego drinka.
Piję łyk, gdy mówisz „Johnny”,
i jakoś tak opróżniłem kieliszek.
Przepraszam.
Czemu wszyscy są tacy nieszczęśliwi?
Życie jest piękne. Mamy piękną noc.
Kate?
Świetnie całujesz.
Pójdziemy do mnie?
Nie musimy nic robić.
Możemy porozmawiać albo pooglądać telewizję.
Nie chcę, żeby wieczór już się skończył.
Sęk w tym, że mam znajomą osobę, która przechodzi coś trudnego,
i powinnam sprawdzić, co z nią.
Innym razem?
Jestem dobrej myśli. Nie będę musiał długo czekać.
Fantastyczny tekst, Kate. Mądry, prawdziwy i zabawny.
Dziękuję. Jestem dobrej myśli.
Kimber dała mi szansę. Nie zawiodę jej.
- Ale tutaj się urywa. Jak go skończysz? - Nie wiem.
To będzie wezwanie do działania lub coś optymistycznego.
Jestem za optymizmem.
Miło, że się dla mnie przebrałaś.
Nie zrobiłam tego. Po prostu…
Dobra, zrobiłam to.
Ale muszę ci powiedzieć, że masz majtki przyklejone do pleców.
O Boże! Majtki na okres!
Jesteś…
bardzo…
urzekająca,
Kate Mularkey.
O kurde! Mam różne dane, które mają być w artykule.
Zebrałam cały folder, licząc, że Kimber w końcu się zgodzi.
Kurwa!
Został w biurze.
No to pojedziemy po folder.
- Naprawdę? - Jasne.
Od dawna się tak dobrze nie bawiłem. Mało wychodzę z domu.
Poza tym lubię spędzać z tobą czas.
Chodźmy.
To wojna domowa. Rewolucja! Też kiedyś taką mieliśmy.
Jak to nikt nie słyszał o Salwadorze? To nieprawda.
Poza tym powinniśmy o nim słyszeć!
Jak to powiązać z nami?
Pewien człowiek kształcił się tutaj, w USA.
Wrócił do ojczyzny… Nie jako bojownik ani fanatyk.
Był zwykłym gościem. Księdzem.
I zobaczył tam…
Był świadkiem niesprawiedliwości. Morderstw.
Nie mógł dłużej milczeć.
Musiał coś powiedzieć.
Być głosem tych, którzy nie mają głosu!
Z szacunkiem zrezygnujesz?
Powiem tylko…
z całym szacunkiem…
pierdol się!
Kurwa!
Boże, zakrwawiła miesiączką białe dżinsy. To było ohydne.
Więc wyrzuciła je i założyła koszulkę jak spódniczkę,
jak prawdziwa zdzira.
Jej mama też jest zdzirą.
Nawet nie wie, kto jest ojcem Tully.
Ciągle razem biorą narkotyki.
Boże, Marnie, ale pierdolisz. Zamknij się!
Szczeniak Tully broni pańci.
Masz na jej punkcie obsesję.
- Jakbyś przy niej była fajniejsza. - Spierdalaj!
Co się dzieje?
Twoja przyjaciółka nas podsłuchuje.
I co jeszcze?
Super. Darmowe tampony. Dzięki, Marnie!
Chodź. Spóźnimy się na angielski.
A nie na francuski?
Słucham?
Bo całujecie się po francusku. Bo jesteście lesbami.
- Kto przezywa, sam się nazywa. - Że niby co?
Chciałabyś mnie pocałować.
Całujesz każdego.
Słyszałyśmy, jak się upiłaś
i przeleciałaś maturzystę w lesie jak jakaś zdzira.
- Podoba mi się! - Myślałam, że do tego jest!
Przepraszam. Znowu. Dzięki, że przyjechałeś ze mną.
Nie musisz mi dziękować.
I zdecydowanie nie musisz przepraszać.
Jestem tutaj, bo chcę.
Od tego są przyjaciele.
- Sukces. - Świetnie. Misja wykonana.
Idziemy?
- Przepraszam. - Nie.
Nigdy za to nie przepraszaj.
Na pewno tego chcesz?
Ludzie będą plotkować.
Co z Johnnym?
I Marah?
Johnny i ja to przeszłość. Plotkarze mogą się pierdolić.
A jeśli chodzi o Marah…
Patrzyłam, jak moja matka więdnie pod ciężarem oczekiwań innych ludzi,
poświęcając to, czego chciała, dla innych.
Nie dam takiego przykładu własnej córce.
Mam je!
Johnny.
To jest takie świetne!
Carol jest świetna.
Spójrz.
Czy to nie najlepszy materiał, jaki w życiu widziałaś?
To nasza najlepsza historia!
To nasz najlepszy program.
To najlepszy program, jaki zrobiliśmy.
Poznaliśmy się jako dzieci.
Ty i Carol?
Ja i Ramon.
Moi rodzice byli misjonarzami.
A on był dla mnie niczym brat.
Tylko chyba bardziej kochali jego.
Byłem ich największą porażką. Niewierzącym.
Nie jesteś niewierzący. Chyba wierzysz w zbyt wiele.
Nikt nie chce tej historii, Mularkey.
Sieć, nie.
Gazety, nie.
Tabloidy, nie.
Mógłbym ją napisać na ścianie kibla.
Żyjesz?
Nie!
- Johnny. - Nie rozlałem ani kropli.
- Podniosę krzesło. - Kate.
Chyba złamałem dupę.
I obwiniam Carol za wszystkie złe rzeczy, które mnie kiedykolwiek spotkały.
Jesteś taka dobra, Mularkey.
Przypominasz Ramona.
Był dobry.
Chciałbym być dobry.
Jesteś dobry.
Chcesz usłyszeć zabawną historię?
Kiedy zabrali go tamtej nocy…
co zresztą było tylko i wyłącznie moją winą…
Jechaliśmy tą drogą przeze mnie.
Nie pomogłem mu. I nie…
- Zmroziło mnie. - To nie twoja wina.
Żołnierz przyłożył mi spluwę do głowy.
Usłyszałem szczęk zamka.
Pomyślałem: „To koniec.
Zginę”.
Zamknąłem oczy…
i wiesz, co zobaczyłem?
Ciebie.
Zobaczyłem ciebie, Mularkey.
Chciałam…
Chciałam tego od zawsze.
Ale nie w ten sposób.
Jesteś pijany.
I co z tego?
A ja spotykam się z Muttem.
Rzuć go i bądź ze mną.
Nie myślisz jasno. Jutro nie będziesz tego pamiętał.
- Będę. - Nie będziesz.
Będę i wciąż będę chciał cię pocałować.
Więc pocałuj mnie wtedy.
Jak się masz?
Chyba spędziłem tu noc.
Pracowałem do późna.
Tak, byłam tu. Pomogłam ci wejść na kanapę.
Nie.
Tak.
Moje plecy!
Spadłeś z krzesła.
Spadłem?
Serio?
Mówiłam, że zapomnisz, ale zaklinałeś się…
O kurde.
Tak, wczoraj miałem ponury nastrój.
Przepraszam, jeśli powiedziałem coś wariackiego.
Nie, nic takiego. Głównie rozmawialiśmy o pracy.
Dobrze.
Cóż.
Wytrzeźwiałem.
Więc…
nigdy nie mówmy o tej nocy.
Oczywiście.
- Przyniosę ci kawę. - Kate, jesteś najlepsza.
Dziękuję.
Jasna sprawa.
Odchodzę! Pokłóciłam się z Chadem.
Rozstaliśmy się. Znowu. To moja wina, bo jest mi źle.
Nie mogę już tego robić. Więc składam wypowiedzenie.
Możemy się uspokoić?
Pierdolę spokój! Dwa lata zachowywałam spokój!
Daj mi papiery do podpisania. Idę przed siebie.
Może zostanę kelnerką. Może dogadam się z Chadem
i wyjadę do Karoliny Północnej, żeby urodzić mu dzieci. Mam dość!
Żegnaj, KPOC! Tully Hart znika!
Carol ma operowaną nogę. Miesiąc jej nie będzie.
A to pech.
Skoro właśnie rzuciłaś pracę…
Ktoś coś mówił o rzucaniu pracy?
Będę na wizji!
Będę na wizji, Mularkey!
Będę na wizji!
Bicie ludzi zawsze jest takie fajne?
Jestem z ciebie dumna.
TULLY I KATE LEZBY NA ZAWSZE
Tak się pisze „lesby”?
- Chyba nie. - Swój zna swego.
- „Tully Hart-owana stal”? - Co?
To nowy numer?
Znam tę śliczną buzię.
Idiotka ze mnie. Zleciła mi ten tekst,
żeby pozbyć się mnie z biura i wydrukować ten atak!
Jesteś pewna?
„Tully prezentuje się jako szykowna, ale opanowana prowadząca,
przyjaciółka Ameryki. Ale to nieprawda.
Bliskie jej źródła opisują bezwzględnie ambitną kobietę,
która sypiała z szefami i kłamała o swoim życiu.
To multimilionerka, której matka mieszka w przyczepie
i pracuje po nocach w jadłodajni”.
Kurwa, co to jest, Kimber?
O Boże.
Napisy: Krzysiek Ceran