NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Jestem jej matką. Idzie ze mną. - Babciu!
Znajdź sobie prawnika. Ona jest moja.
- Omówmy to. - Babciu!
- Dorothy! - Zostawcie mnie!
Mówię do ciebie! Co robisz?
- Dość! - Przestań, George!
Patrz, co ona robi! Mam dość!
Spójrz na nią!
Na ostatnią chwilę, co?
Jak kiedyś się spóźnię, będziesz mógł mi dogadywać.
- Czemu nie założyłaś ciuchów? - Musiałam o nich zapomnieć.
- Przynieście ubrania, szybko. - Nie!
Masz próbować nowych trendów, a nie tylko je omawiać.
Próbowałam ich. Usilnie. Nie pasują mi.
Masz rozmazany makijaż.
Niech Jeanie tu przyjdzie.
Oto zwycięzcy konkursu tanecznego!
Wszystko gra? Dziwnie się zachowujesz.
Mówi facet, który rąbnął kogoś na koncercie dziecięcym.
Megan i Ella, gratulacje!
- Mowy nie ma. - Zrobimy to podczas reklam.
- Nie zrobimy. - No dobrze.
- Dobrze. - Wszyscy na swoje miejsca!
- Zaraz zaczynamy! - Gotowa?
Już za osiem, siedem, sześć,
cztery, trzy, dwa, jeden!
Tully Hart!
Cześć.
Kim. Przyszłaś potańczyć?
Mamo, idź sobie!
Ktoś ma te dni.
Już po raku, co?
- Nie chciałam kłamać. - Nie kłamie się przypadkiem.
- To nie potykanie się. - Miałam powiedzieć.
- Stąd te wagary. - Żeby mnie naćpać?
Co? Nie!
Słuchaj, przyszłam po książkę.
I moje wsuwki.
To twoje.
Sean zabrał Logginsa i Messinę, a ja zadrapałam Jima Croce’ego.
- Odkupię ci. - Nie trzeba.
- Nie chcę być ci nic winna. - Nie jesteś.
Wejdź, porozmawiamy o tym.
Możesz przynieść moje rzeczy?
Twoje wsuwki.
Nie mogę znaleźć książki. Zostawię ją w skrzynce.
Miłego życia, Mularkey.
Możesz posprzątać pokój, zanim wyjdziemy?
Słyszałaś mnie?
Czemu jadę? Nie lubię Johna Denvera.
Uwielbiasz Johna Denvera.
Nauczyłaś się „Rhymes & Reasons” na pamięć.
Kiedy miałam dziesięć lat.
Jakby co,
w szafce pod umywalką w twojej łazience są podpaski.
- Na wypadek okresu. - Wiem, do czego służą!
Nie ma się czego wstydzić.
Jeszcze nie ma.
W mojej grupie koleżanek też byłam ostatnia. W końcu przyjdzie.
Mamo! Wiem! Proszę, przestań!
Jestem tu, gdybyś chciała o tym porozmawiać.
Albo…
o czymś innym?
Co?
Coś się stało z Tully?
Nic. Po prostu nie lubię kłamczuchów.
Kochanie.
Jest jej ciężko w sposób, którego…
możesz nie rozumieć.
Oczywiście, że jej bronisz.
No dobrze. Bądź gotowa na siódmą.
- To nasze dziecko. - Prawda? Boże, wygląda…
O kurde! Patrzcie, penis!
- Widzicie? - To ręka, Tully.
- Chcecie znać płeć? - Tak!
Nie! To ma być niespodzianka.
Ale musimy się przygotować. To wpłynie na moje zakupy.
Przy twoim dziecku sprawdzisz płeć.
Doktor Kraus, kiedy wrócę do pracy?
Każdy przypadek jest inny. Skup się na swojej nowej pracy.
Jesteś mamusią.
Zawsze tego chciałaś.
Ale to nie wszystko, czego chcę.
Czytałam taki artykuł, że trzeba pamiętać,
że to dziecko dołącza do twojego życia, a nie na odwrót.
Nikt nie pyta ojców, czy przestaną pracować.
Prawda? Zakłada się, że nie.
Boże, mam dość seksistowskich oczekiwań społeczeństwa.
Oczywiście. Odpręż się, dobrze?
Kazałeś mi się odprężyć?
To znaczy, nie odprężaj się.
Ona jest nabuzowana hormonami. Ma wahania nastrojów.
Ona ma imię i jest tutaj.
I może jest w ciąży, ale jest dorosłą osobą.
- Wiemy. Uspokój się. - Boże. Jestem spokojna.
- Daj. - Założę buty.
Oglądam wiadomości tylko w weekendy, bo ty wtedy prowadzisz, Tully.
Mogę do ciebie mówić Tully?
Byłabym urażona, gdybyś tego nie robiła.
Ten materiał o groźnych łóżeczkach dla dzieci.
Nie wiesz, jak to dobrze, że ludzie to usłyszeli.
Kate mnie namówiła. To moja najlepsza przyjaciółka.
To bardzo urocze.
Będę matką chrzestną.
Więc to trochę też moje dziecko.
No…
- Gratuluję. - Dziękuję.
- Widać już coś? - Nie.
Mam wrażenie, że tak.
Może to te sześć gofrów z kolacji.
Wciąż jestem głodna.
I mam mdłości. I jestem napalona.
Z tym ci nie pomogę.
- Przestań! - Może omówimy…
Nie będę mówić o Travisie. Masz lekarza?
Nie, ale umówię się.
Obiecuję, mamo.
- Kiedy? - Wkrótce!
- Kiedy? - Po niedzieli.
- Zadzwoń jutro! - Czemu?
Masz 43 lata i jesteś w ciąży. Zbadaj się.
Wciąż nie wiem, co zrobię.
Czyli może urodzisz?
To nie ma sensu, żebym miała dziecko.
Moja babcia miała 43 lata, kiedy się urodziłam.
To nic. Teraz 43 to jak kiedyś 37.
A ostatni raz widziałam gościa…
Ojca…
Wolę go nazywać gościem. Wywaliłam go wtedy z mieszkania.
Wybaczy ci, jak powiesz, że jest gościem. A jak nie, niech spada.
Poza tym dużo piję.
I czasami biorę różne pigułki,
a czasem jaram z operatorami z planu.
To nic. Zresztą przestałaś to robić, gdy się dowiedziałaś.
Nie wiem, czy je zatrzymam.
Jestem prawie pewna, że nie. Nie wiem, jak być matką.
Nikt nie wie.
Robisz to, a potem dziecko nie chce cię znać
i wysadzasz je dwie przecznice od galerii,
a potem ojciec zwiewa do Iraku, a ty zostajesz sama. Proste.
Kurde.
Kimber, cześć.
Jasne. Wszystko już załatwione.
Tak. Spotkamy się z tobą jutro.
Tak, jesteś na liście.
Sprawdziłam trzy razy.
Mogę znowu sprawdzić.
Do jutra. Cześć.
- Koszmarna szefowa. - Tak.
Ostrzegam, Kimber gra ostro.
Nigdy nie rozmawiała z taką sławą. Myśli, że to jej wielka szansa.
Chce rozgłosu.
Zastanów się, co jej powiesz.
To nie mój pierwszy raz, skarbie. Nie martw się.
No dobrze.
Na pewno nic nie widać?
Johnny, odbierzesz?
Czemu pokój dziecięcy jest pomarańczowy?
Chciałyśmy, żeby był radosny!
Przez „my” masz na myśli… Tully?
To kiedyś był jej pokój. Możesz odebrać?
Nie zniosę tego dłużej.
Dzwoni co pięć minut.
Zawsze gadacie godzinę.
To matematycznie niemożliwe.
Próbuje wszystkim sterować.
Zaklepała nam już przedszkole koło jej nowego mieszkania.
To niepokojąca obsesja.
Wiesz, że chce zjeść łożysko?
Wszyscy mamy je zjeść. Jest zdrowe.
W tym wszystkim nie ma nic zdrowego! Bądź ze mną szczera.
Czy Tully jest ojcem?
Dobra. Wiem, że trochę przesadza,
ale to dlatego, że się boi.
Chce utrzymać naszą przyjaźń.
Podtrzymuje naszą relację, zanim pojawi się dziecko.
A co z podtrzymywaniem naszej relacji?
Cześć! To ja.
Zastanawiałam się, co robicie.
- Jestem tuż za rogiem. - Właśnie.
Przepraszam.
Zignoruj ją. Pójdzie sobie.
Może zrobimy coś fajnego razem? Tylko we dwoje.
Na przykład?
Możemy wskoczyć na twój motor
i pojechać na festiwal piw kraftowych, o którym czytałam.
Nie cierpisz piwa i festiwali.
I motorów. Miałem się go pozbyć.
Wiem, ale nagle to zrozumiałam.
Chodzi o wolność. Jest ważna.
Ten motor to ty. Musisz pozostać sobą.
Nie waż się go sprzedawać.
Gdybym nie wiedział, że jesteś przeładowana hormonami…
Nie chodzi o hormony.
A o to, że gdy zajdziesz w ciążę,
przestajesz być osobą.
Stajesz się inkubatorem i tyle.
Masz przestać się bawić, nie być spontaniczna. To do dupy!
Kiedy byłaś spontaniczna?
Żartuję. Kocham cię.
Może jestem w ciąży, ale wciąż żyję.
A Axl i ja chcemy pojechać na festiwal piwa pieprzonym motocyklem.
Nie nazwę syna imieniem bohatera Gliniarza z Beverly Hills.
To imię wokalisty Guns N’ Roses.
Będzie gwiazdą rocka.
A jeśli to dziewczynka…
To może nazwiemy ją po mojej babci.
Albo posłuchaj…
Tak?
Madonna. Po Madonnie.
Jasne.
Jesteś seksowna, kiedy jesteś w ciąży i wariujesz.
Nie wariuję.
Ja przez ciebie wariuję, to pewne.
Jesteś taka dojrzała, kobieca,
piękna, gorąca i seksowna.
- Taka seksowna. - Tak?
- Tak. - Zdejmę to.
I wgryzę się w ciebie jak w quesadillę.
- Dziwne, ale dopasuję się. - Z guacamole.
Tak? Znowu jesteś seksowna.
Taka seksowna.
- Co? - Niespodzianka!
- Cześć! - Boże, jaki uroczy!
- Mam prezent dla dziecka! - O mój Boże.
Jest słodka.
To szczeniak. Najsłodszy z miotu.
Nie zostanie tu. Będziemy mieć dziecko.
Każde dziecko potrzebuje zwierzaka. To dobrze robi na odporność.
- Jesteś taki słodki! - Nie, to szaleństwo.
To prezent, Johnny. Przyjmij go i podziękuj.
Podziękuj? To drugie dziecko. Nagle mamy bliźniaki.
Kocham go!
Kocham cię!
Jeszcze sika w domu. Nauczymy go razem.
- Jasne. - Tak.
Jest taki słodki, Johnny. Kocham go.
I może mieć robaki.
- Oczywiście. - Taki dobry piesek!
Nie mogę iść na imprezę Stephanie.
Ma mnie za dziecko.
A na Justina Timberlake’a mogę iść tylko z nią.
Inni nie muszą patrzeć, jak ich matki tańczą.
Wiem, że to trudne, kotku. Ale ona robi to, bo…
Tak jej na mnie zależy? Już mi to powiedziała.
I to całe: „Pewnego dnia mnie docenisz!”.
To prawda. Choć teraz może się tak nie wydawać.
Wiem, że ostatnio się kłócicie…
Nie, ona kłóci się ze mną, bo nie chce, żebym dorastała.
Niezłe nam się trafiły, co?
Ten jest idealny.
Gładziutki.
Tak.
Axl!
Nie wiem, czemu tak bronisz mamy.
Po tym wszystkim.
To znaczy?
Wiem, czemu walnąłeś tatę Emmy. Nie jestem głupia.
No to czemu? Poza tym to było…
Straszne i niewłaściwe?
Tak, ale nie dziwię ci się.
Każdy rąbnąłby gościa, który bzyka mu żonę.
Axl. Chodź tu.
Chodź tu. Przynieś piłkę.
Marah, mama mnie nie zdradziła.
To nie dlatego się rozstajemy.
To o wiele bardziej skomplikowane i…
Chciałbym móc to wyjaśnić.
Wyjaśniłeś, bijąc go.
Szukałem kogoś, kogo mogłem obwinić.
Ale twoja mama nie zrobiła nic złego.
Czasem ludzie po prostu…
nie potrafią się dogadać…
nawet jeśli się kochają.
Czyli nadal kochasz mamę?
Zawsze będę ją kochać.
- Dlatego, że dała mi ciebie. - O nie!
- Oboje tak bardzo cię kochamy. - Boże, nie.
Tylko nie przemowa, że mnie kochasz.
- Nie mam dziesięciu lat! - Dla mnie wciąż masz.
Axl, chodź. Chodź tu, leniu.
To chyba nie lenistwo.
Co tam, piesku? Dałaś mu rano leki?
Oczywiście, zawsze mu je daję. Coś mu jest?
Nie wiem. Pomóż mi go przenieść.
- Posłuchaj… - Czy możesz…
- Proszę. - Ty pierwsza.
Chciałam powiedzieć, że świetnie się z tobą bawiłam,
tamtego wieczoru… wtedy.
Którego wieczoru?
Żartuję, oczywiście, że pamiętam.
Wspominałem go parę razy.
Rzecz w tym, że moje życie jest teraz szalone.
Właśnie się rozwodzę
i nie mogę się dogadać z córką.
Może powinnam dać jej spokój, ale kto by chciał to zrobić?
A jej tata jedzie do Iraku,
a ta praca jest o wiele trudniejsza, niż myślałam.
Jest niewdzięczna i upadlająca,
a ludzie widzą tylko to, co robisz źle.
Nie Kimber. Kocham Kimber.
Nie zrozum mnie źle, to był świetny wieczór.
Zrobiłeś mi malinkę, to prawie jak medal.
Ale pracujemy razem, a ja nie chcę, żeby to było dziwne.
Nie było. Póki nie wspomniałaś o malince.
- Boże. Jestem najgorsza. - Łatwo cię wkręcić.
Jesteśmy dorośli.
Dobrze się bawiliśmy. To nie musi być dziwne.
Świetnie! To coś nowego. Ze mną wszystko jest dziwne.
Zabawna jesteś.
Tak słyszałam.
A co ty chciałeś powiedzieć?
Możesz mi podać ten obiektyw?
Jasne.
- Przepraszam. - To światłomierz.
O Boże. Tak, wiem.
Boże, przestań! Żartujesz!
To prawda! Nie uwierzysz, ile trzeba było użyć terpentyny.
To miejsce robi wrażenie, Tully. Niemalże przytłacza.
Tak. Czasem rozglądam się i nie wierzę, że to jest moje życie.
Mam swoją wymarzoną pracę. Codziennie mówię
do milionów ludzi na całym świecie. Mam szczęście.
W rzeczy samej.
Ale chciałabym poznać prawdziwą Tully Hart.
Masz ją przed sobą. Jestem jaka jestem.
Nie znałaś ojca, wcześnie straciłaś matkę.
To musiało być trudne.
Dorastanie jest trudne dla wszystkich. Wolę patrzeć w przyszłość.
Nie można patrzeć w przyszłość, nie uporawszy się z przeszłością.
Sama to powiedziałaś w programie.
Tak, dlatego zrobiłam odcinek o córkach bez ojców.
Bardzo poruszający temat.
Jeśli moja przeszłość była bolesna, to uczyniła mnie, kim jestem, więc…
jestem wdzięczna.
Interesują mnie te bolesne szczegóły.
Twoja matka, na przykład. Mówiłaś, że zmarła,
kiedy byłaś nastolatką, ale nie znalazłam żadnego potwierdzenia.
Zastanawiałam się, czy pomożesz mi rozwiązać tę zagadkę.
Co się z nią stało? Czy naprawdę nie żyje, a jeśli tak, to jak zmarła?
Kimber, robi się późno. Gideon powinien zacząć robić zdjęcia.
Mamy czas.
Wiecie co? Przepraszam, muszę skoczyć do łazienki.
A ja przyniosę wam kawę.
Kawa stoi tam.
Przyniosę lepszą. Ta jest zimna.
O Boże.
Moi rozmówcy tak zamierają, nie ja. Patrz, trzęsę się.
Nie jest tak źle. Nie zauważyłam.
Musi przestać pytać o Chmurę.
Albo, posłuchaj, możesz powiedzieć prawdę.
To może ci ulżyć.
Mowy nie ma.
Nie patrz tak.
Nie będę rozmawiać o Chmurze z Kimber Watts.
Już wiem, rozproszę ją anegdotką. Jak oparzyła mnie meduza na Majorce.
- Mówiłaś to Lettermanowi. - Kurde.
Wzięłaś okulary Cruise’a, a on złapał zapalenie spojówek.
Tak. To jest złoto. Dzięki.
Boże, mówiłam o swojej przeszłości tysiące razy,
bez zawieszki, a teraz się zwiesiłam.
To hormony. Pamiętasz, jaka byłam w ciąży?
Szalona.
Tak. A ty jesteś skołowana.
To wszystko mąci w głowie.
Może porozmawiaj z ojcem.
Nie znam jego nazwiska.
Ale spieprzyłam sprawę.
Wiesz, że zawsze będę cię wspierać.
Po prostu nie wiem, co mam zrobić.
Nic mnie nie przygotowało. Chowałam się dziko.
Chociaż dzicz mogłaby być lepsza.
Nic nie jest pewne, Tull.
Nie musimy wdawać się w rodziców.
Nie oceniaj pochopnie. Mój tata może być laureatem Nobla.
To Johnny. Coś jest nie tak z Axlem.
Weterynarz jedzie do domu. Ja też powinnam.
- Wie, że pracuję. Odpiszę mu… - Nie, Kate. Jedź.
Nie zostawię cię po takiej zawieszce.
Martwię się o ciebie.
Radziłam sobie z gorszymi od Kimber Watts. Ogarnę to.
Dobrze.
Tull! Dzień w spa! Nie trzeba było!
Nie będzie miała czasu na masaże, Tully.
Chyba nie rozumiesz, jak to jest mieć dziecko.
Mogę zająć się dzieckiem. Ja albo Johnny.
Nie będzie chciała. Oszaleje na punkcie malucha.
Słuchajcie! Kawa się parzy, a tort jest pokrojony.
Ale masz szczęście.
Zajście w ciążę zajęło nam wieki. Twój brat mówił: „Jakby to była praca”.
Koniecznie musisz codziennie odkładać parę minut dla siebie.
Zetnij włosy teraz. Przez dwa lata ich nie umyjesz.
Codziennie rano smaruj pochwę oliwką.
- Czemu… - Żeby nie pękła!
Dziecko cię rozerwie.
Ja pękłam aż po odbyt.
- Teraz płaczę, robiąc kupę. - Mam cycki jak sflaczałe balony.
Nie sypiam. Tylko robię pranie.
Idę do łazienki. Przepraszam…
Sikałam 500 razy dziennie, kiedy byłam w ciąży.
Teraz sikam, gdy kicham.
Ja też!
Masz papierosa?
Nie dam ciężarnej papierosa.
Chcę tylko powąchać.
Kiepsko wyglądasz.
To hemoroidy? Mam maść.
Nie mogę urodzić.
Trochę na to za późno.
Nie cierpię rodziców. Są nieznośni. Teraz ja będę nieznośna!
Już nigdy nie będę wolna.
Nie doceniałam wolności, gdy ją miałam.
Nie mogę jeść cheetosów na kolację ani upijać się we wtorki.
Nie zrobimy sobie tatuaży, nie skoczymy do Vegas.
Opanuj się.
Zostaniesz matką, a nie zakonnicą. Możemy to zrobić.
Kiedy? Będę miała parę minut dziennie!
Obiecaj, że w przyszłym miesiącu skoczymy do Vegas.
Johnny zajmie się dzieckiem.
Jasne. Oczywiście.
Bardzo się boję, Tully.
Będzie dobrze.
Nie wiem, czemu tak wariuję.
Tyle kochałam Johnny’ego, a on nie był mój, a teraz jest.
Będziemy mieć dziecko. Powinnam się cieszyć.
Czemu jestem przerażona?
Bo realizacja marzeń jest przerażająca.
Zmieni się całe moje życie. Ja się zmienię.
My się zmienimy. Czemu ty się nie boisz?
Boję się, ale ty wariujesz.
Ktoś musi być spokojny.
Nie chcę cię stracić.
Ale nie stracę, bo zrobimy to razem,
tak jak wszystko inne.
- Dziewczyny ze Świetlików zawsze razem. - Na zawsze i na wieki.
Ucieknijmy stąd. We dwójkę. Potrzebna ci przygoda.
- Mam uciec ze swojego baby shower? - To byłoby coś.
- Zajebiście. - Tak!
- Zaszalejmy! - Właśnie tak! Najlepszy dzień życia!
Najgorszy dzień życia.
Kardiomiopatia się pogorszyła. Ma przeciążone serce i płyn w płucach.
No to odsączmy płyn. Tak jak ostatnio.
To już niemożliwe. Ma niewydolność serca.
Ostatnio był w lepszej formie.
Muszą być jakieś leki
albo specjalna dieta.
Chciałbym, żeby tak było. Ma 14 lat.
I miał wspaniałe życie.
Co pan mówi? Mamy go uśpić?
- Nikt tak nie mówi. - Bardzo cierpi.
Ma lepsze i gorsze dni. Wczoraj miał dobry dzień.
Spójrzcie mu w oczy. Prosi, żeby mu pomóc. Prawda?
Prosi, żeby mu ulżyć, Kate.
Czas się pożegnać.
Nie możemy!
To szaleństwo.
Zostawię was, żebyście to omówili.
Cześć, Katie. Mam nadzieję, że Axl ma się dobrze.
Świetnie poszło. Kimber była zachwycona anegdotą.
Poczuła się wyjątkowo i zadawała proste pytania.
Gideon zrobił zdjęcia, wyszłam wspaniale. Wszystko gra.
A teraz zrobię coś, co nie wiem, jak się robi.
Ale robię to. Byłabyś ze mnie dumna.
Kocham cię. Zadzwoń.
Cholera. Jesteś Maxem Brodym czy Maxem Gundersonem?
Brodym.
Co tu robisz?
Wiem, że ostatnio rozstaliśmy się w…
Chcesz się przejść?
Nie wiem, czemu pytam. Przepraszam.
Dopiero co biegałeś.
Pójdę już.
A kupisz mi hot doga?
Ruszył biegiem przez boisko, pokonał linię dziesięciu jardów,
piętnastu…
- Wychodzimy na koncert za 10 minut. - Sędzia kalosz! Widziałaś?
Nie.
Wszystko w porządku?
Co z tą twoją koleżanką?
Nie wiem. Myślałam, że ją znam, ale potem wyszły różne rzeczy.
Okazało się, że mnie okłamywała. Wkurzyłam się na nią i…
Falstart! Na litość! Odgwiżdż to!
Wykończy mnie. To jakiś żart!
Siema, sąsiadko. To twoja?
Tak.
Tully się wkurzyła, jak zobaczyła, że ją czytam.
„To nie twoja książka. Odłóż ją!” Ześwirowała.
Naskoczyła na mnie. Znasz ją.
Ale to ona w niej rysowała. Nie ja.
Ale ten Bilbo Baggins jest świetny. Niezły odjazd.
W każdym razie idę na randkę.
Jesteś jasnym światłem, Kim.
Pamiętaj, żeby błyszczeć.
Wpadaj czasem. Brakuje mi waszego duetu.
No dalej!
- Katie! - Tak?
- Telewizor? - Jasne.
Dziękuję, kochanie.
Hector!
Zobaczymy następnym razem.
Mamo?
- Jestem gotowa. - Świetnie. Pójdę po torebkę…
i pojedziemy.
Może zagra „Rocky Mountain High”?
Kurczę. Twój ojciec zawsze przestawia fotel.
Czemu nie jest wyższy?
- Czy ty i tata się rozwiedziecie? - Co? Nie.
Co ty mówisz? Czemu pytasz?
- Bo reguluje fotel? - Z kim teraz rozmawiałaś?
Z nikim. Z ciocią Georgią.
Z nikim czy z ciocią Georgią?
Twój ojciec i ja bardzo się kochamy.
Ale to dojrzała miłość.
A nie szczenięca miłość, o której słyszysz w piosenkach.
Ale nie musisz się martwić.
Nigdy się nie rozwiedziemy.
Nie boję się. Jestem ciekawa.
Kurwa!
Sprawdźmy, jakie mamy miejsca.
Kurczę!
Nie wierzę.
Nie wiem, jak mogłam być taka roztrzepana.
Tak mi przykro. Koncert był wczoraj.
Może sprawdź, czy trzeba jej pomóc?
No już.
- Nie musisz. - To nic.
To lepsze niż koncert Johna Denvera.
Kocham Johna Denvera.
Jest żenujący.
Wiesz, mogę to zrobić sama.
Dobra.
To na razie.
Nie, czekaj.
Nie sądziłam, że to będzie takie ważne.
Ta sprawa z moją mamą.
W sensie kłamstwo o twojej mamie.
Wyszłam na idiotkę, Tully!
- Kłamałam obcej osobie. - Tak można?
Kurwa, nie wiem! Tak się jej wstydzę.
To był jedyny powód, jaki wymyśliłam, który by ją tłumaczył.
Nie wiedziałam, że będziemy najlepszymi przyjaciółkami.
Najlepszymi?
No ba…
A przynajmniej byłyśmy.
Porysowałaś mi Hobbita.
Zniszczyłam ci książkę.
Nauczysz mnie tak rysować?
Tak.
Brakowało mi ciebie.
Mnie ciebie też.
Raz, dwa, trzy.
No dobrze. Kieliszek wody dla ciężarnej
i kieliszek tequili dla ciebie.
Widzisz? Teraz czuję się jak dawniej.
Nie chcę tego stracić.
Jak powiedziała Carly Simon: „To są stare, dobre czasy”.
Nie stracisz tego. Od tego tu jestem.
- A kiedy ty będziesz w ciąży… - Odszczekaj to!
Niemal zapomniałam. Mam jeszcze jeden prezent.
Nie, mowy nie ma! To nie w porządku.
Ten jest wyjątkowy. Zaufaj mi.
Boże! Tull.
Jaki piękny!
Jak cię na to stać?
Czeka mnie świetlana przyszłość. Zaoferowano mi posadę reporterki
dla WNBC w Nowym Jorku!
Co? Czemu nie mówiłaś?
Przecież powiedziałam. Teraz.
- Nie martw się. Odmówię. - Co? Oszalałaś?
To twoja wymarzona praca!
Wcale nie.
Chcę być następną Jean Enersen i jestem na dobrej drodze.
W weekendy prowadzę program KPOC,
w dni powszednie zastępuję innych.
- Nowy Jork jest lepszy. - Nowy Jork jest trudniejszy…
Konkurencja jest większa.
A reporterka to szczebel niżej od weekendowej prowadzącej.
Szczebel wyżej. Lepszy rynek, większy zasięg.
Tu jestem na dobrej drodze.
Tull, wiem, że się boisz i myślisz, że nie…
Ale jesteś wystarczająco dobra. Jesteś świetna.
Nie boję się. Ale nie chcę wyjeżdżać.
Mam tu życie. Tu mi jest wygodnie.
Straszne te hemoroidy.
To nie cholerne hemoroidy.
Chyba odeszły mi wody.
O Boże. Barmanie.
Kate, bardzo mi przykro, ale musisz prowadzić. Jestem pijana.
- Mogę prowadzić. - Super!
Muszę zadzwonić. To ważne.
I potrzebuję jeszcze kolejkę. To też ważne.
- Oddychaj. - Gdzie mama? Gdzie Johnny?
Już jadą! Będzie dobrze. Ściskaj moją dłoń.
- Johnny! Niech to się skończy! - Nie tak mocno.
Myśl o Vegas! Jedziemy za miesiąc, pamiętasz!
- Nie możemy, rodzę! - Wiem. Będzie dobrze.
Jestem tu.
Możesz nie krzyczeć?
Możesz się pierdolić!
Nie jestem gotowa.
Weźmiesz dziecko? Albo moja mama je weźmie.
- Mogę ją spytać… - Boże.
Johnny!
Już idę, Kate!
Dzięki Bogu! Posłuchaj, poczekaj.
- Z drogi. - Chcę pomóc.
Tak? Posprzątaj psią kupę w mojej kuchni.
Nie bądź taki napastliwy! Wszyscy chcemy pomóc.
Jestem matką chrzestną. Przygotowałam Kate do porodu.
Nikt cię o to nie prosił!
Nie obchodzi mnie, co myślisz, Tully.
Jestem ojcem. Rozumiesz? Nie masz z tym nic wspólnego.
Zaraz wycisnę z siebie ludzką istotę,
więc zamknijcie się i pomóżcie!
Jestem tu, kochanie. Dobrze.
Dajcie mi znieczulenie!
Masz dziesięć centymetrów rozwarcia. Już za późno. Przyj.
- Dobra… - Nie.
Wstrzymam się. Proszę dać mi coś na ból!
Kate, sama tu przyjechałaś, rodząc. Jesteś gwiazdą.
Ona prowadziła?
Tak, ja jestem pijana.
- Boże, to takie typowe. - Dość! Cicho, oboje!
Czy to normalne? Miała termin na przyszły tydzień.
Była zestresowana?
- Tak! - Niespecjalnie.
- Jak się czujesz? - Boli jak skurwysyn!
To dobrze! To normalne. Świetnie ci idzie!
Już prawie. Musisz teraz mocno przeć.
Dobra robota!
To dziewczynka.
O mój Boże!
Moje dziecko.
Jest cudowna!
Tak bardzo cię kocham!
Świetnie się spisałaś.
Patrz, mała Madonna.
Nie nazwiemy jej tak!
Podoba mi się Marah. Po twojej babci.
Nie wierzę.
Marah, chcesz zaczekać na górze?
Był ze mną całe moje życie.
Będę z nim teraz.
Nic nie można zrobić?
Może jakaś eksperymentalna metoda? Pieniądze nie grają roli.
Nic więcej nie zrobimy.
Musimy dać mu odejść.
Kocham cię.
Jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Myślałam, że będziemy mieć więcej czasu.
Ja też. Wszyscy tak myśleliśmy.
Nie spodziewałem się rozwodu przed trzydziestką.
Ale zależało nam na innych rzeczach.
To znaczy?
Chciałem mieć rodzinę, dzieci, dom z białym płotem i tak dalej…
a ona chciała uprawiać seks z facetami z siłowni, więc…
Przykro mi.
Mnie nie. Jasne, kiedy to się działo, było do dupy.
Ale tak naprawdę teraz jestem szczęśliwszy.
Mam świetną pracę. Przyjaciół.
Jestem na randce z piękną kobietą we wspaniałym mieście.
Jem rewelacyjnego hot doga. Więc…
Mam szczęście.
Kto mówi, że to randka?
Ja.
Wciąż nie wiem, czy jesteś takim pozytywnym gościem,
czy chowasz jakieś trupy w piwnicy.
Nie mam piwnicy, więc…
Jak się ma nasza mała?
Jest niesamowita.
Te paluszki mnie rozczulają.
Wiem. I ta buzia.
Wydaje mi się, czy przypomina mnie?
Przypomina ciebie i Kate.
Przypomina siebie.
Jest idealna.
Będziecie świetnymi rodzicami.
Dziękuję, że tu dziś byłaś.
To nic takiego.
Przepraszam, że się na ciebie wydarłem.
Nie martw się.
To moja wina. Miałeś rację co do psa.
Powinnam to skonsultować. Mogę go zabrać.
Właściwie to już się do niego przywiązałem.
Jest cholernie uroczy.
Ale nie tak jak Tully Junior.
Ma na imię Marah.
- Ale czy ma drugie imię? - Boże…
Bardzo ją kocham, Tull.
Jesteśmy rodziną.
Ja, Kate i Marah.
Od teraz będzie nas trójka.
Cieszę się waszym szczęściem.
Chcę ją tylko tulić.
I chronić ją. I nie pozwolić, żeby stało jej się coś złego.
Chcę dla niej wszystkiego.
I żeby nigdy nie cierpiała.
Tak.
No to…
Tak.
Cierpienie jest nieuniknione.
Mamo.
Hej, skarbie…
Będzie dobrze.
Wiem. Nieważne.
Nic mi nie jest.
Mogę ci jakoś pomóc? Cokolwiek chcesz.
Chcę pojechać do Emmy.
Myślałam, że spędzimy trochę czasu razem,
zamówimy chińszczyznę, porozmawiamy o Axlu
i zaśniemy, oglądając film, jak kiedyś.
Nie chcę.
- Wiem, kochanie, ale… - Dopiero co powiedziałaś.
Mogłabyś się wygadać.
Ucieczka nie poprawi ci humoru.
Nie uciekam, chcę odwiedzić najlepszą przyjaciółkę.
Ona wciąż żyje.
Mogę ją podrzucić po drodze…
Ale jeśli twoja matka nie chce, żebyś jechała…
Nie, to nic. Rozumiem. Idź do Emmy.
Przytulisz mnie?
Poradzisz sobie?
Jest zdenerwowana.
Żegnanie się nie jest łatwe. Dla żadnego z nas.
Wiem, że to brzmi…
Ale cieszę się, że na końcu byliśmy tu wszyscy.
Cóż…
Johnny.
Do widzenia.
Mam wejść?
- Nie dziś. - O nie.
Ale…
świetnie się dziś bawiłam.
Dzięki, że dałeś mi drugą szansę.
Dzięki, że na to pozwoliłaś.
Może to powtórzymy?
Jasne. Zdecydowanie.
Dobrze.
No to pa.
Pa, Tully.
- Dobranoc. - Nawzajem.
Jestem w ciąży.
Nie mogę się doczekać tej pracy.
Zawsze chciałam mieszkać w Nowym Jorku.
Napije się pani kawy?
Chętnie. Dzięki.
Proszę.
Chce pani czegoś jeszcze?
O tak.
Chcę posłuchać o Tully Hart.
Napisy: Krzysiek Ceran