‪ถึงแล้ว
‪แม่เก่งมากค่ะ
‪เหยียบเบรกในมโนแค่สามครั้งเอง
‪ดีขึ้นเยอะ
‪ยังไม่ต้องเข้าไปก็ได้นะคะ
‪- เดี๋ยวก็ได้ ‪- ไม่ต้องจ้ะ แม่โอเค
‪หนูว่ามันต้องสวยแน่
‪จ้ะ
‪- ทัลลี่ ‪- อะไร
‪ฉันว่าได้แล้วแหละ
‪ยังไม่เป๊ะเลย
‪(มหาวิทยาลัยวอชิงตัน ‪สัปดาห์เลือกชมรม 1980)
‪มานี่หน่อย มาเร็ว
‪โอเค ตรงนี้
‪- คนนี้เป็นใคร ‪- วอลเตอร์ ครอนไคต์
‪วอลเตอร์ ครอนไคต์
‪ภาพนี้สื่ออะไร พวกคุณเห็นอะไร
‪- ว่าไง ‪- ความอมตะ
‪เขาทำให้อย่างอื่นเป็นอมตะ
‪เขาทำให้สิ่งที่ทุกคนสนใจเป็นอมตะ
‪คุณ
‪ข่าวอะพอลโล 11
‪อ้าว มาทำอะไรเนี่ย
‪ฉันนึกว่าเธอต้อง… นึกว่าเธอจะกลับเย็นๆ
‪บอกให้เอาถุงเท้าครอบลูกบิดไว้ ‪ถ้าเธอจะเอากับนิยาย
‪อะไร ฉันแค่อ่านหนังสือ นิยาย อาจารย์สั่ง
‪เจน ออสตินเขียนเรื่องโจรสลัดสยิวด้วยเหรอ ‪อันธพาลหรือเสือผู้หญิงล่ะ
‪ดิอันดูอิ้งออฟเดอะดัชเชส
‪"เธอหักห้ามใจต่อสัมผัสที่หนักแน่น
‪แต่อ่อนโยนจากมือกำยำของชาวไร่ได้อย่างไร"
‪ชาวไร่คือการเปลี่ยนวัฒนธรรมเกษตร ‪จากศตวรรษที่ 18 ไป…
‪เอาเหอะ เธอว่าอันไหนสยองกว่า
‪ผู้หญิงที่เขียนนิยายเลี่ยนๆ นี่ ‪หรือผู้ชายที่อยู่บนปก
‪งานของอนาสเตเชีย ไวลด์ฮอลล์ ‪มีความหมายต่อฉันมาก
‪มันทำให้ฉันไหล่ร้อน
‪อะไรนะ
‪ไหล่ร้อน เวลาคนเราตื่นเต้น
‪ไหล่จะสั่นเทาแล้วขนที่หลังคอลุกไง
‪ถ้าของเธอไหล่สั่น ฉันว่าเธอทำผิดแล้วละ
‪ฉันจะเอาเวลาไหนไปทำ ถ้าเธอโผล่เข้ามาทุกที
‪หลังเลิกเรียนเธอชอบอยู่ ‪ประจบอาจารย์ไวลีย์ไม่ใช่เหรอ
‪ตาโง่นั่นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเก่ง
‪ต่อให้ฉันตั๊นหน้าเขาไม่ยั้ง ซึ่งฉันว่าจะทำนะ
‪เขายังเมินเธออยู่เหรอ
‪ฉันเหมือนก้อนอะไรสักอย่าง ‪ที่นั่งบังนักเรียนที่เขาสนใจอยู่
‪แล้ววันนี้เกรดมิดเทอม ‪ที่ให้สอบอ่านข่าวหน้ากล้องออก
‪เขาให้ซีฉัน
‪- ฮะ ‪- ใช่ไง
‪ฉันขึ้นกล้องจะตาย
‪แค่เคยเป็นนักข่าวทำเป็นมารู้ดี
‪ถ้าเกรดเฉลี่ยตก ฉันแย่แน่เลย
‪นี่
‪เย็นไว้
‪วันจันทร์ค่อยกลับมาเครียดต่อ
‪เสาร์อาทิตย์นี้เราจะพักผ่อน
‪ให้แม่ฉันทำอาหาร ‪และอวดฉลาดให้ที่บ้านฉันเห็นกัน
‪หรือหน้าฉันไม่ให้
‪ยืมแว่นเก่าๆ เธอไปใส่ดีมั้ย
‪พอเหอะ การเปลี่ยนโฉมไม่ได้ช่วยแก้ทุกปัญหานะ
‪เลิกคิดมากแล้วไปคุยกับเขาเลย พูดตรงๆ
‪เธอพูดถูกตามเคย
‪แต่ถ้าฉันอยากให้เขาเกรงใจ
‪ฉันอาจจะต้องแต่งตัวให้ดูมีระดับ
‪สวยนะเนี่ย
‪ฉันมือเติบน่ะ นี่ทองหกกะรัต ‪กับเพชรรัสเซียเลยนะ
‪อย่างหรู
‪นี่
‪อุ๊ย เสิร์ฟมื้อเช้าถึงเตียงเลย
‪เมื่อคืนฉันใจหายใจคว่ำเลย
‪แค่มึนหัวแป๊บเดี๋ยวก็หาย
‪แต่เธอสลบเหมือดเลยนะ
‪ก๊งเยอะไปหน่อย โรคเข้าสังคม
‪เวลากินค็อกเทลแทนอาหารน่ะ
‪แต่เมื่อวานเธอกินอาหารไงทัลลี่
‪ก็นั่นแหละ ฉันสบายดี
‪- แน่นะ ‪- ค่ะพยาบาล
‪ขอดูซิ
‪ฉันก็ยังคิดว่าเธอควรไปตรวจหาสาเหตุนะ
‪คงเครียดแหละ ช่วงนี้เรตติ้งตก
‪แถมยังต้องหาโปรดิวเซอร์ใหม่ ‪แต่ไม่มีใครเหมือนจอห์นนี่
‪แต่ช่างฉันเหอะ
‪เมื่อคืนเธอกับช่างภาพสุดหล่อจบยังไงยะ
‪ไม่รู้สิ ฉันใส่ตีนหมาจนเขาคงหาว่าบ้าแล้วมั้ง
‪แล้วจะทำไงต่อ
‪คงทำเป็นตะคริวกินท้อง
‪แล้วไปซ่อนในห้องน้ำตอนเจอเขาคราวหน้ามั้ง
‪หรือไม่ก็ ขอเสนอ
‪อาสาเป็นลูกมือช่วยเขาถ่ายภาพ
‪ไม่ใช่งานฉัน แต่ว่ามา
‪ขอให้เขาสอนเล็งกล้อง
‪แล้วถือโอกาสใช้ไฟร้อนๆ แอ๊บผ้าหลุด
‪เผยให้เห็นถึงเนื้อเนียนๆ
‪- ภายใน ‪- เธอให้เสื้อผ้าฉันเยอะไปแล้ว
‪ไม่ใช่เสื้อผ้า
‪ฉันซื้อมาใส่เองด้วย แต่ฉันรู้ว่าเธอต้องใช้
‪อะไรเนี่ย
‪นึกภาพตัวเองโดนกลืนกินในชุดนี้ออกมั้ย
‪ไม่ออก
‪เหมือนในนิยายโรแมนติกของเธอ
‪โอเค ถึงเขาจะสนใจฉันจริงๆ
‪ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะนอนกับคนอื่นได้นะ
‪ไม่มีใครเหมือนจอห์นนี่
‪แต่สักวันเธอจะพร้อม
‪และวันนั้นเธอควรจะโดนกระชากเสื้อเบาๆ
‪มีคนสนใจเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ
‪ฉันต้องเตรียมจัดงานแสดงเปียโน
‪เธอต้องเลิกอาสาจัดงานบ้าบอพวกนี้ได้แล้วนะ
‪แค่นั้นยังไม่พอนะ ทายซิว่าใครจะมางาน
‪- อย่าบอกว่าแทรวิส ‪- ที่ฉันเกือบคว้ามาเป็นกิ๊ก
‪ลูกสาวเขาก็เรียนเปียโน ‪เราสนิทกันเพราะเรื่องนี้ด้วย
‪โอเค ฉันจะถือกุญแจรถเตรียมตัวไว้เลย
‪ถ้าเธออยากเผ่นเมื่อไหร่ ฉันจะรีบออกรถเลย
‪- แผนนี้เข้าท่านะ ‪- ถามจริง
‪ใช้โทรศัพท์สาธารณะ ‪ปลอมเสียงแม่โทรไปลาป่วยที่โรงเรียน
‪แล้วก็…
‪สูบนี่กัน
‪เอามาจากไหนเนี่ย
‪- ของแม่ฉันไง ‪- จริง เพราะมะเร็ง
‪เออ ฉันจะบอกเธอเรื่องมะเร็งของแม่ฉันด้วย
‪โดดมั้ย
‪ฉันไม่เคยโดดเรียนน่ะ
‪แล้วต้องเล่นยาด้วยเหรอ ‪ฉันไม่อยากเสพยาเกินขนาด
‪- กัญชาไม่เป็นหรอกมั้ง ‪- แค่มั้งเหรอ
‪- ฉันก็ไม่เคยลอง ‪- จริงอะ
‪- ฉันไม่ใช่เด็กเลวนะ ‪- แล้วใครว่าเป็นล่ะ
‪ตกลงจะไปมั้ย
‪โทษนะ ไม่ได้อะ
‪ตายแล้ว โดดก็โดดวะ
‪จริงเหรอ ไปเร็ว
‪- ประสบการณ์ใหม่ของชีวิต ‪- ยัยเบ๊อะเอ๊ย
‪เราจะไปผจญภัยกัน
‪(ศ.ไวลีย์)
‪เชิญครับ
‪อาจารย์คะ หนูขอปรึกษา ‪เรื่องผลการเรียนวิชาอาจารย์ค่ะ
‪ทำไมเหรอ
‪หนูมั่นใจว่าอาจารย์ท่านอื่น ‪ก็มองว่าหนูตั้งใจเรียนมาก
‪หนูตั้งใจทำข้อสอบครั้งล่าสุดมากและหนูคิดว่า
‪เกรดน่าจะดีกว่านี้
‪งานออกมาไม่ดีนะ คุณยิ้มแย้มเกินไป
‪เหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่กำลังอ่าน
‪ก็ไม่เชื่อน่ะสิคะ
‪ข่าวมั่วว่าเอเลี่ยนบุกมหาลัย
‪ใช่ แต่โจทย์คือให้อ่านเหมือน ‪ตัวเองเป็นผู้ประกาศข่าว
‪คุณคิดว่าผมชอบทุกข่าวที่อ่านเหรอ
‪- หนูขอทำข้อสอบใหม่นะคะ ‪- ไ่ม่ได้
‪- เทปใหม่ ข่าวใหม่ ‪- ไม่
‪- ทัลลี่คนใหม่ หนูจะปรับปรุง ‪- ทำได้เหรอ
‪นะคะ ให้โอกาสหนูอีกครั้งเถอะ
‪ผมให้เวลาถึงเช้าวันจันทร์
‪- ติดอะไร ‪- เปล่าค่ะ
‪คือว่า…
‪วันหยุดนี้หนูต้องไป ‪งานครบรอบแต่งงานพ่อแม่เพื่อนซี้ที่สโนโฮมิช
‪ไม่มีนักข่าวที่ไหนทำงานเมื่อสะดวก
‪มันไม่ใช่งานแต่เป็นวิถีชีวิต
‪ถ้าวันจันทร์ไม่มีงานส่งก็ซีเหมือนเดิม
‪แต่แม่ฉันจะทำเนื้ออบกับมันฝรั่งสูตรเด็ดนะ
‪เคท ผู้สื่อข่าวไม่ใช่อาชีพนะ
‪มันเป็นวิถีชีวิต
‪แปลว่าอะไรของเธอ
‪ช่างมันเถอะ
‪ฉันไปอ่านหนังสือละ
‪อยู่ไหนกัน
‪จอห์นนี่ มาร่าห์
‪- ฉันไม่รู้ว่ามีคนอยู่ ‪- ขอโทษ ผมเอง
‪- ว่าไง ฉันไม่รู้ว่ามีคนอยู่ ‪- คุณใส่ชุดอะไรน่ะ
‪นี่เหรอ ชุดขำๆ น่ะ
‪โห จัดเต็มเลยนะ
‪ไม่ใช่ของฉันหรอก
‪มาร่าห์เป็นยังไงบ้าง
‪ก็ดีขึ้น ตอนนี้ลูกอยู่บ้านเอ็มม่า
‪อ่างล้างหน้าเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ‪ผมเลยพยายามจะซ่อม
‪อ๋อใช่ ฉันก็ว่าจะซ่อมอยู่
‪ช่วยหน่อยได้มั้ย ส่องไฟให้ผมหน่อย
‪- ได้ค่ะ ‪- ขอบคุณ
‪- เห็นแล้ว นี่ไงที่… ‪- ใช่ ทั้งยวงเลย
‪ส่องเข้ามาเลย ใช่ นั่นแหละ
‪เสร็จแล้ว
‪น่าจะหายนะ
‪แม่ขา หนูมาแล้ว
‪ตายห่า ฉิบหายๆ
‪- เวร ‪- เร็วๆ
‪- ตายแล้วๆ ว้าย ‪- ทำอะไรดี
‪- ผมทำอะไรล่ะๆ ‪- ฉิบหาย
‪- นิตยสาร ‪- เร็ว ลูกมาแล้ว
‪นั่งเร็วๆ
‪ไงจ๊ะลูก
‪ไงคะ
‪ลูกจะซ้อมก่อนเล่นจริงมั้ย
‪ไม่เอาค่ะ หนูอยากเซอร์ไพรส์พ่อกับแม่
‪งั้นแม่รีบไปอาบน้ำเตรียมตัวก่อนแขกมาดีกว่า
‪ดีค่ะ หนูก็จะไปเตรียมตัว
‪งั้น…
‪เดี๋ยวผมไปเรียงเก้าอี้ให้
‪ไม่ต้องหรอกค่ะ
‪ผมทำได้ ไม่มีปัญหา
‪ไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย มันต้องเป็นยังไงเหรอ
‪ก็คงจะลอยๆ มั้ง
‪อีกหน่อยสิ
‪ฉันว่าไม่ได้ผล รู้สึกปกติมาก
‪ทดสอบซิ พร้อมมั้ย มองตามมือฉัน
‪เธอเมา
‪โอเค ฉันเจอผู้ชายคนนึงในป่า
‪ผมเข้ม ตาสีฟ้า เหมือนดอนนี่ ออสมอนด์
‪แต่หูเหมือนเอลฟ์
‪แล้วเราก็จูบกันอย่างดูดดื่ม
‪มือไม้ก็ลูบไล้กันไปมา
‪ฉันรู้สึกว่าของเขา…
‪ฉันว่าฉันท้อง
‪ฮะ
‪ตั้งแต่…กับแพท
‪ประจำเดือนฉันยังไม่มาเลย
‪ฉันคิดว่าเดี๋ยวก็มา แต่ก็ยังไม่มาซะที
‪ฉันกลัวน่ะ
‪ทัลลี่
‪ไม่เป็นไรหรอกนะ
‪แต่ถ้าฉันท้องล่ะ
‪ก็ค่อยมาคิดกัน
‪แต่ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอ
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันไม่เคยมีเพื่อนเหมือนเธอเลย
‪ถ้าขาดเธอไปฉันคงแย่
‪ฉันมีเรื่องจะบอกและหวังว่าเธอคงไม่เกลียดฉัน
‪ที่ฉันเคยบอกเธอว่าแม่เป็นมะเร็งน่ะ…
‪เคท
‪ฉันไม่เป็นไร
‪จับให้หน่อยซิว่าชีพจรฉันเต้นเร็วมากมั้ย
‪ฉันจับไม่เจอนะ
‪- ฮะ ‪- ก็ฉันไม่ใช่หมอ
‪ตายแล้ว ฉันหัวใจวายแน่เลย
‪- ไม่หรอก ‪- ถ้าฉันตายตอนโดดเรียน
‪- แล้วครูไม่ให้รางวัลเรียนดีฉันล่ะ ‪- ใจเย็น
‪- ฉันต้องตายแน่ ‪- นี่ๆ
‪เธอแค่ตกใจน่ะ ไม่เป็นไรหรอก มองหน้าฉัน
‪เย็นไว้ๆ โอเคนะ
‪โอเคมั้ย
‪เย็นไว้
‪โอเคนะ ไม่ต้องกลัว มานี่
‪ฉันไม่อยากสูบแล้ว
‪ได้จ้ะ
‪ว่าไง อยากออกเหรอ
‪ตายแล้ว
‪เคท งานดูดีมากค่ะ
‪มาร่าห์เก่งจริงๆ ‪แกเคลื่อนไหวได้เป็นธรรมชาติมาก
‪นี่ก็ตั้งใจซ้อมสุดๆ
‪เราก็ตื่นเต้นค่ะ แกไม่เคยเล่นให้เราฟังเลย
‪เห็นบอกว่าเป็นเซอร์ไพรส์
‪ริต้า สบายดีมั้ยครับ
‪ดีค่ะ สถานที่สวยมาก
‪มาร่าห์มีพรสวรรค์นะคะ ‪อีกหน่อยคงไม่ต้องดูโน้ตเลย
‪คอยดูค่ะ ฉันรับรอง
‪วันนี้แกเตรียมอะไรมาให้พวกคุณด้วย
‪เดี๋ยวฉันขอไปดูมาร่าห์ก่อนนะ
‪ได้
‪เชิญครับริต้า ตามสบายเลย ไม่ต้องเกรงใจ
‪ไงครับ
‪- ครับ ‪- สบายดีมั้ย
‪ยินดีที่ได้เจอครับ
‪เชิญนั่งก่อน
‪- หลบใครอยู่จ๊ะ ‪- ตายแล้ว พ่อแม่ ไงคะ
‪- ดีใจจังเลย ‪- ไงลูก
‪ยัยหนู
‪พ่อคะ แม่คะ หวัดดีค่ะ
‪ว่าไงเด็กมหาลัย
‪- ลูกแม่กลับมาแล้ว ‪- ขอบคุณค่ะพ่อ
‪- ดีใจจังเลย แม่ขา ‪- ไงลูก
‪คิดถึงมากเลยค่ะ
‪แล้วทัลลี่ล่ะ
‪อ๋อ เขาฝากขอโทษค่ะ ‪พอดีติดงานวิชาสื่อสารมวลชน
‪เอาเถอะ เราเข้าใจ
‪เขามุ่งมั่นมาทางนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
‪หวังว่าลูกก็คงตั้งใจเรียนเหมือนกันนะ
‪ตั้งใจสิคะ แน่นอน ไม่ต้องห่วงเลยค่ะ
‪- ดีจ้ะ ‪- ชอน
‪ว่าไง
‪- เป็นไงมั่ง ‪- โคตรดีเลย
‪- เอ๊ย ‪- พูดเพราะๆ
‪ชอนกำลังคิดว่าจะโอนหน่วยกิตจากวิทยาลัยชุมชน
‪ไปเข้า ม.วอชิงตัน
‪- ไม่ใช่ ‪- จะทำเบอร์เกอร์ไปจนแก่ไม่ได้นะ
‪ได้สิ เพราะผมจะทำ
‪หนูแยกผ้าสีกับผ้าขาวมาให้แล้วค่ะ
‪ขอบใจจ้ะ
‪ดีเนอะ ซักเสื้อผ้าให้เธอ แต่มาเก็บเงินฉัน
‪แกเลยใส่แต่เสื้อเน่าๆ เหรอ
‪พ่อซื้ออะไรเป็นของขวัญให้แม่คะ
‪- แม่… ‪- แม่บอกพ่อแล้วว่าไม่อยากได้อะไร
‪ของขวัญของแม่คือการอยู่พร้อมหน้ากัน
‪- แม่ไม่ได้พูดจริงหรอก ‪- พ่อรู้
‪ดีใจที่ได้เจอลูกนะ
‪มันแปลกๆ นะว่ามั้ย
‪อะไรแปลก
‪เรื่องแม่เธอกับพ่อฉันน่ะ
‪ปิดไม่มิดหรอก
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรนะ ‪แต่แม่ฉันไม่มีทางนอกใจพ่อฉัน
‪เลิกกันแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ก็อาจจะดีกันได้นี่
‪เมื่อกี้ฉันเปิดประตูห้องเข้าไป ‪เจอพ่อกับแม่อยู่ด้วยกัน
‪ฉันรู้มาว่าพวกเขากิ๊กกัน คงเลิกแล้วมั้ง
‪- ไงคะ ‪- ไง
‪ผมไม่อยากให้เราอึดอัดนะ
‪ไม่เลย ไม่ควรน่ะ
‪ใครจะคิดอะไรก็ช่าง แต่พวกเรา…
‪- น่ะ ‪- ใช่แล้ว
‪เราเป็นเพื่อนกัน แต่ผมคิดถึงตอนคุยกับคุณ
‪ไงคะ
‪ผมมาเอาถาดใส่ชีสน่ะ
‪- ผิดตู้ค่ะ ‪- ตู้เหนือเตาอบ
‪ผมออกไปนั่งก่อนนะ
‪ว้าย
‪ป้าเอ็มคะ
‪ทัลลี่
‪หนูมาสายไปหน่อย เคทโอเคมั้ยคะ เป็นไงมั่ง
‪ก็ดูปกตินะจ๊ะ
‪- โอเค ‪- ดีใจจังที่ได้เจอหนู
‪งานยังยุ่งเหมือนเดิมมั้ย
‪ไม่ใช่งานค่ะมันเป็นไลฟ์สไตล์ ในนี้ร้อนนะเนี่ย
‪- ร้อนจัง ‪- เดี๋ยวป้าช่วย
‪มานี่
‪ขอมือ
‪สบายจัง
‪เดี๋ยวนี้ป้ายังเป็นอยู่เลย
‪อะไรคะ
‪ร้อนวูบวาบ
‪แต่ช่วงที่เป็นแรกๆ หนักกว่านี้เยอะ
‪เป็นอะไรคะ
‪ก็…
‪ไม่ใช่
‪หนูยังไม่ถึง… ไม่หรอก
‪ยังไม่ใช่หรอก
‪แน่ใจเหรอ ช่วงนี้ขี้ลืมรึเปล่า
‪ใครๆ ก็ลืมค่ะ
‪- โมโหง่ายมั้ย ‪- ไม่
‪ถ้าคนอื่นมากวนโมโหก็อีกเรื่องค่ะ
‪ลองไปให้หมอตรวจระดับฮอร์โมนสิ
‪ฮอร์โมนหนูยังสูงอยู่ เพิ่ง 43 เอง
‪ป้าก็เป็นตอนอายุ 44 นะ
‪เคทอยู่ไหนนะคะ
‪อุ๊ยตาย ป้าไม่ได้ขู่หนูนะ
‪หนูไม่กลัวหรอกค่ะ วันนี้วันดี เดี๋ยวมานะคะ
‪จ้ะ
‪เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังทำการเจรจา
‪กับสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนยาน
‪ที่มีเทคโนโลยีล้ำยุคแต่ไม่มีเสื้อผ้าใส่
‪ต้องรอดูกันต่อไปว่าสิ่งมีชีวิตกลุ่มนี้
‪เป็นชีเปลือยต่างดาวหรือแค่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว
‪โอ๊ย ตายแล้ว
‪ตกใจหมดเลยค่ะ
‪ขอโทษ
‪นึกว่าเสร็จแล้ว ผมกำลังรอห้อง
‪ผมต้องเตรียมสอนวันจันทร์ ‪ผมแวะมาดูเมื่อสองชั่วโมงก่อน
‪- ไม่นึกว่าจะยังอยู่ ‪- หนูอยากให้ออกมาดีที่สุดค่ะ
‪เพราะอาจารย์หนูพิถีพิถัน
‪ผมขอแนะนำนะ
‪ปิดเสียงแล้วดูแต่ภาพ
‪จะได้ดูภาษากาย
‪มานี่
‪ดูดีๆ นะ
‪เห็นมั้ยว่าไหล่คุณดูเกร็งๆ
‪สายตาดูเหมือนอึดอัดหรือเย็นชา
‪ก็หนูเชื่อในเนื้อข่าวตามที่อาจารย์สั่ง
‪ซึ่งไม่ง่ายเลยนะคะ
‪แต่คนดูจะรู้สึกห่างเหิน
‪ไม่ดีเหรอคะ ผู้ประกาศข่าวต้องเป็นกลาง
‪ถึงเป็นกลางก็ยังเข้าถึงผู้ชมได้
‪นึกถึงตอนครอนไคต์อ่านข่าวเวียดนามสิ
‪ผู้ประกาศข่าวที่ดีต้องเข้าถึงอารมณ์ของข่าว
‪น่าเสียดายที่หนูไม่ใช่วอลเตอร์ ครอนไคต์
‪เขาก็คงเสียดายเหมือนกัน
‪ผมไม่ได้ตำหนินะ ‪มันเป็นท่าทางที่ออกมาจากจิตใต้สำนึก
‪อาจารย์ก็เป็นเหรอคะ
‪เราไม่ได้พูดถึงผม เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นเลยดีมั้ย
‪- อ้าว ‪- ว่าไง
‪- ฉันไม่รู้ว่านายกลับมา ‪- ใช่
‪พ่อฉันสะโพกหักเพราะล้างรางน้ำ ‪ฉันเลยมาดูแลจนกว่าจะหาย
‪ว่าไงร็อบบี้ เป็นไงมั่ง
‪ดีครับ แล้วคุณล่ะ
‪- ก็ดี ‪- ร็อบบี้เหรอ ว่าไง
‪อ้าว
‪ไม่ได้เจอตั้งนาน
‪บั๊ด มาช่วยฉันหน่อยสิ
‪ได้จ้ะ เป็นอะไร
‪ฉันนึกว่าคุณจะช่วยทำเนื้ออบ
‪- ก็คุณบอกผมทำผิด ‪- ขึ้นห้องกัน
‪- ไปสิ ‪- ก็เลยไม่ช่วยเลยเหรอ
‪ผมขอพักสักห้านาทีได้มั้ย
‪เนื้อไหม้หมดแล้ว
‪ขอบอกว่าเสียงดีมาก
‪ฟังจากแผ่นดีกว่านะเว้ย
‪ใช่ แต่มันพกพาได้ไง
‪ไม่เอา ฉันชอบเสียงใสๆ
‪อย่าเพิ่งติถ้ายังไม่ได้ลอง มาฟัง
‪ก็ได้ๆ ใช้ยังไงเนี่ย
‪โอเค
‪ไหนดูซิ
‪เปิดแล้ว
‪- เจ๋งว่ะ ‪- ใช่มั้ย
‪ใช่
‪ทำอะไรวะ
‪ถามอะไรวะ เปล่า ฉัน…
‪ฉันไม่ได้มาทำแบบนี้
‪คืออะไร พวกเราก็…
‪ใช่ สมัยเรายังเป็นเด็กขี้เหงา
‪ฉันแต่งงานแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪นายจำฮานน่าได้ใช่มั้ย
‪เราก็ไม่ได้ตั้งใจหรอก แต่เธอท้อง
‪ฉันรักเธอ
‪เลยเลือกทำในสิ่งที่ถูก
‪พฤษภาก็คลอด
‪- เฮ้ย ฉันขอโทษ… ‪- ไม่ต้อง
‪ยินดีด้วยเว้ย
‪ดีแล้ว
‪เช้านี้มหาวิทยาลัยวอชิงตันต้องสั่นสะเทือน
‪ด้วยแรงลงจอดของสิ่งที่…
‪เห็นความแตกต่างมั้ย ‪คุณสื่อสารกับคน คนเข้าถึงคุณแล้ว
‪เห็นแล้วค่ะ
‪คุณทำได้ขนาดนี้แหละ
‪ถ้าผมไม่ปล่อยเกรดก็แปลว่าคุณมีแวว
‪แปลว่าหนูได้เอรึเปล่าคะ
‪เอลบแล้วกัน ผมให้เกรดคุณง่ายๆ ไม่ได้
‪หนูสงสัยน่ะค่ะ
‪ทำไมอาจารย์ไม่เคยเรียกหนูตอบคำถามเลย
‪คุณรู้สึกแบบนั้นเหรอ
‪มันเป็นแบบนั้นค่ะ หนูไม่ได้โง่
‪ไม่โง่เลย ฉลาดมากด้วย
‪นั่นอาจเป็นส่วนนึงที่ทำให้ผมไม่กล้า
‪ให้ความสนใจคุณมาก
‪แปลว่าอะไรคะ
‪คนเป็นอาจารย์
‪จะต้องคงความเป็นมืออาชีพไว้
‪ถึงแม้ผม…
‪อาจจะรู้สึกอะไรกับนักเรียน
‪หนูนึกว่าอาจารย์เกลียดหนู
‪ไม่ใช่ ผมไม่ได้เกลียดคุณเลย
‪ขอโทษนะ ผมไม่ควร…
‪- เจอกันวันจันทร์ ‪- เดี๋ยวค่ะ
‪ขอโทษนะ
‪ไม่ได้จริงๆ
‪ผมทำไม่ได้ ขอโทษ ไม่ได้จริงๆ
‪หนูลงเรียนการเขียนเชิงสร้างสรรค์ไป
‪สนุกมากเลยค่ะ
‪อาจารย์บอกว่างานชิ้นล่าสุดของหนู ‪"เจิดจ้าและน่าติดตาม"
‪ดีจังเลยจ้ะเคที่
‪แต่วิชาหลักๆ ก็อย่าให้ขาดตกบกพร่องนะลูก
‪นะจ๊ะ
‪หวัดดีค่ะ
‪เสียง… ทัลลี่
‪- ไงคะ ‪- แล้วงานล่ะ
‪เสร็จแล้ว และฉันว่าอาจารย์ก็ชอบ
‪แน่นอนจ้ะ หนูมุ่งมั่นและมีพรสวรรค์
‪เธอต้องเหวอแน่ถ้ารู้เรื่องนี้ โอ้…
‪เนื้ออบกับมันฝรั่งสูตรเด็ดเสร็จแล้วจ้ะ
‪- ชอน ลงมากิน ‪- ไว้ก่อน หนูไปตามให้
‪นี่
‪ฉันไม่กิน
‪หงุดหงิดอะไร
‪หงุดหงิดที่เป็นคนไม่มีอนาคตไง
‪พ่อพยายามไล่ให้ฉันไปเป็นทหาร
‪- ทหารอะไร ‪- สำคัญด้วยเหรอ
‪ฉันรู้ว่าตอนนี้มันแย่
‪แต่ทุกอย่างเปลี่ยนได้นะ
‪อยู่ดีๆ อาจจะมีใครสักคน…
‪เข้ามาในชีวิตเรา มา…
‪เปิดโลกเรา
‪ร็อบบี้แต่งงานแล้ว
‪- เสียใจด้วยนะ ‪- ทุกคนที่ฉันรู้จักก้าวหน้า
‪แต่ฉันจมปลัก เป็นได้แค่ไอ้เฮงซวย
‪โดดเดี่ยวและ…
‪ไม่จริงนะ
‪ชีวิตนายเพิ่งเริ่มต้น
‪มีคนตั้งหลายคนที่รักนาย
‪ใช่ แต่ไม่มีใครรู้ความจริง
‪ฉันรู้
‪และฉันรักนาย
‪อย่างที่นายเป็นทุกอย่าง
‪ฉันว่าเคทก็อยากรู้จักนายกว่านี้
‪นึกว่าป่านนี้เธอน่าจะบอกความลับฉันไปแล้ว
‪คุยกันทุกเรื่องนี่
‪ปกติก็ใช่ แต่นี่ไม่ใช่ความลับของฉัน
‪ว่าไง ทำอะไรกันอยู่
‪ก็ไม่มีอะไร แค่…
‪กำลังสารภาพรักกันอยู่น่ะ
‪ไปเหอะ หิวแล้ว เร็ว
‪- ว่าไงรูปหล่อ ‪- ไง
‪เธอน่าจะไปฉอเลาะกับคู่รักฮอลลีวูด ‪หรือมาดอนน่ามากกว่านะ
‪โดนเจ๊แม่เท
‪เจ๊แม่เท ขอคำสิ
‪หยิบเองสิ โต๊ะอาหารอยู่โน่น
‪- เห็นแล้ว แต่มันอยู่… ‪- ไงคะ
‪อ้าว
‪หวัดดีค่ะ
‪- หวัดดีค่ะ ‪- ไงจ๊ะ
‪ฉันใส่ชุดไปเรียนพิลาทิสมานะคะ
‪ไม่เป็นไร สวยแล้วจ้ะ
‪ฉันหาเคทอยู่ เห็นเขามั้ย
‪- เจอแล้ว เดี๋ยวมา ‪- ได้
‪นี่
‪- โคตรเครียดเลย ‪- โคตรร้อนเลย จะตายแล้ว
‪- ขอเวลานอกแป๊บได้มั้ย ‪- ยินดี
‪ฉันจูบกับจอห์นนี่
‪มูลาร์คีย์ แรงนะ
‪ฉันไม่รู้ตัวจริงๆ
‪ฉันเห็นเขาใส่เสื้อกล้ามรัดรูปซ่อมอ่างล้างหน้าอยู่
‪รู้ตัวอีกทีเราก็ฟัดกันแล้ว
‪อนาสเตเชีย ไวลด์ฮอลล์สุดๆ
‪เหมือนตอนเดตกันใหม่ๆ เลย
‪ฉันลืมความรู้สึกไปแล้ว
‪แต่ก็เหมือนจูบกับคนแปลกหน้า ที่รู้ว่าไม่ควร
‪แต่พอมาร่าห์กลับมา เราก็ต้องทำเฉย
‪เพราะฉันไม่อยากให้ลูกงง
‪ฉันก็ไม่อยากงง แต่ไม่เข้าใจจริงๆ
‪เริ่มรู้สึกว่าฉันอาจจะไม่ควรเลิก
‪- หวังเยอะไปมั้ย ‪- ไม่
‪เฮ้อ หายใจไม่ออก
‪เหงื่อซ่กจริงๆ ด้วย เธอไหวมั้ยเนี่ย
‪แม่เธอบอกว่าฉันเข้าวัยทองแล้ว ก็ไม่ไหวสิ
‪อย่าไปฟังนาง แม่ฉันหาโรคให้ฉันทุกวัน
‪แต่ก็อาจจะจริงนะ
‪คิดไปคิดมาเมนส์ฉันมาครั้งสุดท้าย…
‪ตอนถ่ายช่วงทำอาหารกับเอเมอริล
‪แล้วปวดท้องเมนส์หนักมากแบบ…
‪มานับๆ ดูนี่ก็เกินเดือนนึงแล้วนะ
‪เฮ้อ
‪มันมาแล้ว
‪การเปลี่ยนแปลง
‪ถ้าเป็นแล้วไง ก็แค่ไม่ต้องซื้อผ้าอนามัยอีก
‪และใส่กางเกงสีขาวได้สบาย
‪มีลูกก็ไม่ได้
‪เธอไม่อยากมีลูกนี่
‪อย่างน้อยฉันก็อยากรู้
‪ว่ายังมีได้
‪อย่างเช่นฉันไม่ชอบแตงกวาดอง ‪แต่ถ้ามีคนบอกว่ากินไม่ได้…
‪แม่คะ เริ่มแล้วนะ
‪โอเค งานเริ่มแล้ว
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไปกันเถอะ
‪น่ารักมากค่ะป้าเอ็ม เปิดเพลงด้วย
‪เพลงของเราน่ะจ้ะ
‪ใช่แล้ว กินเลยเด็กๆ
‪ก่อนอื่นหนูขอกล่าวอวยพรหน่อยค่ะ
‪หนูว่าคุณลุงและคุณป้าเอ็ม ‪เป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบตลอดกาล
‪ถึงจะไม่มีใครสมบูรณ์แบบ
‪แต่หนูทึ่งมาก
‪ที่คนสองคนรักกันมานานขนาดนี้
‪หวังว่าพวกเราคงมีแบบนี้บ้าง
‪- แด่ 25 ปีข้างหน้า ‪- อีก 25 ปี
‪ดื่ม
‪- ชื่นใจมาก ขอบใจจ้ะ ‪- ขอบใจจ้ะ
‪เล่าเรื่องมหาลัยให้ฟังหน่อย เราอยากรู้
‪ขอมันฝรั่งหน่อย
‪วิชารายงานข่าวภาคปฏิบัติสนุกมากค่ะ
‪และหนูชอบเรียนกับแช้ด ไวลีย์มาก
‪ถึงจะยาก แต่ก็คุ้มจริงๆ
‪เหรอ
‪อย่ากลัวงานหนัก ไม่มีอะไรง่ายหรอก
‪- ขอมันฝรั่งหน่อย ‪- แล้วทางนี้เป็นยังไงคะ
‪ก็เรื่อยๆ นะ มาร์จี้ยังทำสวนไม่เสร็จ
‪ส่วนชอนก็จะไปเป็นทหารใช่มั้ย
‪พ่อมีของขวัญชิ้นเล็กๆ ให้แม่
‪- อุ๊ย บั๊ด… ‪- ขอมันฝรั่งหน่อยสิ
‪คุณบอกว่าไม่ต้องซื้ออะไรให้ ‪แต่ผมรู้ว่าคุณพูดไปงั้น
‪แกะเลยจ้ะ
‪- ได้ค่ะ ‪- รุ่นใหม่ล่าสุดเลยนะ
‪เครื่องเล็กนิดเดียว
‪คุณซื้อเครื่องดูดฝุ่นให้ฉัน
‪ทีนี้คุณก็ไม่ต้องลาก ‪เจ้าเครื่องใหญ่ขึ้นลงบันไดแล้ว
‪น่ารักมากเลย ขอบคุณค่ะ
‪ยินดีจ้ะที่รัก
‪- หนูอยากให้ป้าอ่านงานที่หนูกับเคทเขียน… ‪- ขอมันฝรั่งหน่อย
‪รับรองได้ว่าทุกที่ต้องอยากได้เราไปฝึกงาน
‪หยิบเองก็ได้วะ
‪เอามันฝรั่งมั้ยคะ พ่อ
‪นี่
‪ทำไมคนในครอบครัวนี้ถึงจอมปลอมขนาดนี้
‪เธอได้ยินมั้ย ชอนไม่ได้อยากเป็นทหารซะหน่อย
‪แม่ฉันก็ไม่อยากได้เครื่องดูดฝุ่น
‪ที่อวยพรอีก ถามจริง ‪เธอคิดว่าพวกเขายังรักกันเหรอ
‪ทำอะไรเนี่ย เธอไม่สูบซะหน่อย
‪บุหรี่กานพลูเหรอ
‪ทำไมต้องเสแสร้งด้วย
‪ฉันอยากลองอะไรใหม่ๆ มั้ง แต่ลืมไปว่าทำไม่ได้
‪ฮะ
‪จริงๆ นะ เธอไม่ชอบให้ฉันลองอะไรคนเดียว
‪เธอชอบสั่งว่าต้องสูบอะไร ต้องอ่อยใคร
‪ไม่ใช่สิ ห้ามอ่อยใคร ต้องเรียนวิชาอะไร
‪ฉันแค่อยากช่วยให้เธอไม่เขว ‪เราจะได้ทำตามแผนที่วางไว้
‪ปัญหาคือมันเป็นแผนเธอไง
‪เธอเหมือนดาวนิวตรอนที่ดึงดูดทุกอย่าง ‪เข้าไปในวงโคจรของตัวเอง
‪พ่อแม่ฉันรักเธอมากกว่าลูกตัวเองอีก
‪เหมือนฉันแค่เกาะตามเธอไปวันๆ
‪เรามีความฝันเดียวกันนี่ เธอโกหกเหรอ
‪- เปล่า ฉันก็นึกว่าฉันอยากได้แบบนั้น ‪- แล้วเธออยากได้อะไรเคท
‪ไม่รู้เหมือนกัน ฉันกำลังหาคำตอบ ฉันสมัคร…
‪ไปเรียนที่ลอนดอนเทอมนึง
‪การเขียนบันเทิงคดี
‪ฉันไม่รู้จะ…
‪- ฉันไม่อยากบอกตอนนี้หรอก ‪- ก็เลยปิดบังเหรอ
‪ยังมีหน้าไปด่าที่บ้านนะ ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง
‪- ก็ฉันรู้ว่าเธอต้องโวยวายไง ‪- ฉันไม่ได้โวยวาย
‪พูดเหมือนขาดเธอแล้วฉันจะอยู่ไม่ได้ ‪ไปลอนดอนเลย ฉันไม่สนหรอก
‪ลูกเราตื่นเต้นใหญ่เลย
‪คุณตื่นเต้นกว่าลูกอีก
‪ผมรักคุณนะ
‪ผมก็รักคุณ
‪ฉันน่าจะเลือกเพลงง่ายกว่านี้
‪ขอให้เล่นไม่ผิดคีย์ด้วยเถอะ
‪ใช่ เหมือนกัน
‪ขอต้อนรับทุกท่านนะคะ
‪ฉันชื่นใจกับนักเรียนกลุ่มนี้จริงๆ
‪คนแรก ขอเชิญมาร่าห์ ไรอันค่ะ
‪มาร่าห์
‪นี่
‪ไงคะ
‪โอเคมั้ย
‪พยายามอยู่
‪เพลงโปรดของฉันกับจอห์นนี่น่ะ
‪ไม่กี่เดือนหลังจากเรเชลตาย ‪ผมร้องไห้ฟูมฟายที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
‪เพราะเขาเปิดเพลงแคนต์ไฟต์ดีสฟีลลิ่ง
‪เวอร์ชั่นมิวแซ็ก
‪ผมห้ามความรู้สึกไม่ได้
‪ฉันรู้ว่ามันไม่เหมือนกัน
‪แต่เสียใจเหมือนกันนะ
‪มาสิ
‪ตามสบาย ขอโทษที่มากวน
‪คุณเดินออกมากอดผู้ชายเหรอ
‪เปล่า พูดงี้ได้ไง
‪- เคทเศร้าน่ะ ‪- ขอโทษนะ ผมถามเมียผม
‪- จอห์นนี่ ‪- ผมว่าคุณต้องมีปัญหากับผมแน่เลย
‪- ก็ใช่น่ะสิ ‪- ถ้าอยากโทษผมที่ชีวิตคู่เป็นแบบนี้ก็เชิญ
‪ผมไม่เคยทิ้งครอบครัว ‪ไปค้นหาตัวเองตอนอายุ 40
‪- ตายแล้ว ‪- พ่อ!
‪เรื่องจริงสินะ
‪มาร่าห์ ลูก…
‪ไม่ต้องมาพูดกับหนูเลย
‪- มาร่าห์ เดี๋ยว… ‪- โธ่…
‪น่ากลัวมาก ฉันจะไม่เล่นยาอีกแล้ว
‪เหมือนฉันยังเมาอยู่เลย เธอล่ะ
‪ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าหิวมาก
‪หิวเหมือนกัน
‪แต่ว่าฉันอาจจะท้องก็ได้
‪แม่เธอไม่อยู่บ้านแน่นะ
‪แน่ แกไปเป็นพยาบาลอาสาทุกวันอังคาร
‪นึกออกอีกข้อแล้ว อะไรสยองกว่า
‪หน้าเอช.อาร์.พัฟเอ็นสตัฟ ‪กับเสียงยังก์ แฟรงเกนสไตน์
‪ตอนร้องเพลงหรือตอนคุย
‪เฮ้ย
‪แม่อยู่
‪เอ๊ะ
‪นั่นใครน่ะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ยินดีครับ
‪- เอ้อ… ‪- เอ้่อ…
‪ไม่รู้สิ
‪นี่ ไปบ้านฉันดีกว่า
‪เคท ไปเร็ว
‪สงสัยเป็นเพื่อนจากกลุ่มอาสาฯ ที่โรงพยาบาลมั้ง
‪สงสัย
‪มีโฮโฮส์อยู่บนเคาน์เตอร์นะ
‪หยิบเผื่อด้วยนะ ฉันอันฉี่ตั้งแต่ออกจากทุ่งแล้ว
‪กี่โมงแล้วเนี่ย
‪อ๋อ
‪บ่ายสองครึ่งค่ะ
‪หลับยาวเลย
‪ค่ะ รักษาแล้วหมดแรงใช่มั้ยคะ
‪เมื่อไม่กี่ปีก่อนป้าจอร์เจียของหนูก็เป็นมะเร็ง
‪แต่ตอนนี้หายแล้วค่ะ
‪เดี๋ยวคุณก็หาย หนูมั่นใจ
‪เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เคท
‪เขาไปแล้ว
‪ทำไมเที่ยวไปบอกชาวบ้านว่าแม่เป็นมะเร็ง
‪คุณทำเกินไปมากนะ ฉันไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว
‪เขารู้ที่เก็บถาดวางชีสได้ยังไง
‪เขาเคยมาช่วยจัดงาน ‪สมาคมครูและผู้ปกครองครั้งนึงแล้วดื่มต่อ
‪แค่นั้นเอง
‪แค่นั้นคือแค่ไหน
‪ฉันไม่ได้เป็นของคุณ เข้าใจใช่มั้ย
‪ต่อให้เราไม่ได้เลิกกัน
‪คุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปต่อยใครนะ
‪ใช่
‪คุณพูดถูก
‪ผมขอโทษ
‪พอเห็นคุณอยู่กับเขาแล้วผม…
‪ของขึ้นน่ะ
‪นี่
‪ตอนนี้มาร่าห์คิด…
‪เราคงไม่เหมือนเดิมแล้ว ตอนฉันรู้ว่าแม่…
‪มันเปลี่ยนไป
‪ความรู้สึกที่ฉันมีต่อแม่และการแต่งงาน
‪เดี๋ยวคุยกับลูกกัน
‪อธิบายให้ฟัง
‪ผมคิดอยู่ตลอด
‪ว่าพอเห็นเราเมื่อเช้า ลูกอาจจะเข้าใจผิด
‪ผมก็อาจจะเหมือนกัน
‪ไม่มั้ง
‪ฉันก็อยากนะ
‪ฉันคิดถึงคุณ
‪ถึงคุณจะกวนประสาทฉันก็เถอะ
‪ตกลง…
‪คืออะไร
‪นี่หมายความว่า…
‪คุณอาจจะอยาก
‪ลองว่า…
‪ไม่รู้สิ แล้วคุณจะอยู่มั้ยล่ะ
‪คุณคงคิดว่าผมเห็นแก่ตัว
‪ซึ่งก็อาจจจะจริง
‪แต่ผมรู้แค่ว่าผมอยากทำงานที่มีคุณค่า
‪ผมอยากเป็นอย่างอื่นด้วย ‪นอกจากเป็นสามีคุณ
‪หรือพ่อของมาร่าห์ อยากเป็นตัวผม
‪คุณไม่คิดเหรอว่าฉันก็อยากทำอย่างอื่นเหมือนกัน
‪ผมเข้าใจ แต่ผมอยากทำจริงๆ ‪อยากทำมานานแล้ว
‪แต่ผมเลือกคุณกับมาร่าห์มาตลอด
‪ไม่แฟร์เลยนะ
‪ผมขอโทษ
‪ผมยังต้องการคุณนะ
‪แต่…
‪ผมก็ต้องทำงานนี้เหมือนกัน
‪อย่าพูดว่าคุณรักเรา แล้วทิ้งเราไป
‪อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงและหวังว่าฉันจะรอ
‪เผื่อคุณจะกลับมา ฉันไม่รอหรอก
‪ไม่กินมันฝรั่งเหรอจ๊ะ
‪หนูไม่หิวค่ะ
‪เป็นอะไรไปยัยหนู มีปัญหาที่โรงเรียนรึเปล่า
‪เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรเลย
‪โอเค
‪หวัดดีครับ
‪ไงจ๊ะร็อบบี้
‪แจ๋วว่ะ เอามาด้วย
‪ผมกับร็อบบี้ขึ้นไปข้างบนนะครับแม่
‪ได้จ้ะ เก็บจานด้วยนะ
‪ครับ
‪สวัสดีครับคุณมูลาร์คีย์
‪เป็นไงมั่ง
‪- ดีครับ ‪- ดี
‪- เคท ‪- ไปกันเหอะ
‪แล้วคุณล่ะจ๊ะ โรงพยาบาลเป็นไงบ้าง
‪เหล็กกดลิ้นหมดนี่น่าสนใจมั้ยคะ
‪น่าสนใจสิ
‪อร่อยมากเลย
‪ขอบคุณค่ะ
‪ไงลูก แม่เข้าไปได้มั้ย
‪ถ้าเปิดประตูแล้วจะถามทำไมคะ
‪ขอโทษจ้ะ ตอนเด็กๆ แม่ก็ไม่ชอบ
‪หนูจะเลิกเรียนเปียโน
‪แม่ต้องหงุดหงิดแน่ แต่ยังไงหนูก็จะเลิก
‪ได้จ้ะ
‪เล่นด้วยได้มั้ย
‪อยากเล่นก็เล่น
‪ฆ่าตัวทางขวา
‪ฆ่ายังไง…
‪- กดปุ่มเอ็กซ์ ‪- เอ็กซ์
‪เลือกหน้าไม้
‪แม่วิ่งชนกำแพงแล้วเนี่ย
‪ใจเย็นๆ สิ แม่เพิ่งหัดเล่น
‪แม่รู้นะ
‪ว่าสถานการณ์มันย่ำแย่
‪แม่ไม่ได้สมบูรณ์แบบ พ่อแม่คนอื่นก็เหมือนกัน
‪- แต่ชีวิตคือการเรียนรู้ ‪- ระวังตกบ่อลาวา
‪ลูกคุยกับแม่ได้นะ
‪ถ้าลูกโกรธ โดยเฉพาะตอนลูกโกรธ
‪แม่ไม่อยากให้ลูกเก็บกด
‪- แม่ หยุดพูดได้มั้ย ‪- ได้ๆ ขอโทษจ้ะ
‪- หนูกำลังเล่นเกม ‪- ไปเลย
‪แม่หยิบแผนที่ได้นะ
‪ทำไงล่ะ
‪โอเค เดินไปตรงแผนที่
‪- แล้ว ‪- กดบี
‪- บี ‪- กดแล้ว
‪เฮ้อ เดี๋ยวหนูเล่นให้
‪ขอบใจจ้ะ
‪แม่ได้ของแล้ว
‪ใช่ค่ะ
‪การเลี้ยงลูกน่าจะยากที่สุดในชีวิตแล้ว
‪ฉันนึกภาพตัวเองเลี้ยงลูกไม่ออกเลย
‪แต่เธอเลี้ยงลูกได้สบายๆ
‪ก็มีคนช่วยไง
‪ฉันกับเขาช่วยกันมาตลอด ‪พอถึงตอนนี้มันเลยน่ากลัวมาก
‪น่ากลัวสิ
‪แต่เธอเข้มแข็งและแกร่งมาแต่ไหนแต่ไร
‪ถึงเธอจะไม่รู้ตัว
‪นี่…
‪ผลตรวจเป็นไง
‪ไม่รู้สิ
‪ขึ้นสองขีดน่ะ แปลว่าอะไร
‪คำบรรยายโดย Navaluck K.